Δυο γενιές στην ίδια σέλα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το μόνο που χρειάστηκε ήταν μια μηχανή, τα αναγκαία χαρτιά για τις μετακινήσεις και πολύ κουράγιο προκειμένου να ξεκινήσει η εξερεύνηση σε τόπους μακρινούς και ξένους. Ο 54χρονος καθηγητής φυσικής αγωγής Κωνσταντίνος Μητσάκης που έχει πάθος με τις μηχανές και για περισσότερες από τρεις δεκαετίες «οργώνει» την υφήλιο παρέα με τη δίτροχη συντροφιά του, πριν λίγες ημέρες μύησε στα μυστικά των σαγηνευτικών αυτών ταξιδιών τον 11χρονο γιο του.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πατέρας ρώτησε τον Μητσάκη junior τί δώρο θα ήθελε να του κάνει για την επερχόμενη αποφοίτησή του από το δημοτικό και, προς μεγάλη του έκπληξη, πήρε την απάντηση: «Ένα ταξίδι με τη μηχανή οι δυο μας».

 

Έτσι, τη Μεγάλη Δευτέρα ξεκίνησε η περιπέτεια για πατέρα και γιο από την Πάτρα με προορισμό την κεντρική Ευρώπη. Το ταξίδι ωστόσο ανατράπηκε αφού μόλις έφτασαν στη Γένοβα κάτω από άστατες καιρικές συνθήκες και μετά από δύο μέρες οδήγησης και 1.000 χιλιόμετρα, ο νεαρός Μητσάκης ζήτησε από τον πατέρα του να αλλάξουν πορεία και να κατευθυνθούν προς…Αφρική!

«Ήθελε να ζήσει την περιπέτεια της απόκοσμης Σαχάρας στο νότο της Τυνησίας κι εγώ σαν έλληνας χαζομπαμπάς δεν του χάλασα χατίρι. Με γοητεύει πολύ η Αφρική αλλά προτού ξεκινήσουμε του εξήγησα ότι εκεί θα δει τελείως διαφορετικά πράγματα που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με όσα έχει δει ως τώρα σε Ευρώπη και Αμερική», αναφέρει στο »Enjoy» ο έλληνας «Φιλέας Φογκ».

Η εμπειρία του 11χρονου Γιώργου στην Αφρική ήταν συγκλονιστική αφού μαζί με τον πατέρα του έκαναν στάση στην πόλη El Jem για να θαυμάσουν το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της πόλης, γνωστό κι ως «Αφρικανικό Κολοσσαίο», στη συνέχεια έκαναν βόλτα με καμήλες, γνώρισαν ντόπιους κι επισκέφθηκαν τρωγλοδυτικές κατοικίες.

Την πιο δύσκολη όμως στιγμή τη βίωσαν καθοδόν, όταν μια σφοδρή αμμοθύελλα τους ταλαιπώρησε αφάνταστα και για περίπου 80 χλμ., ένας μανιασμένος άνεμος προσπαθούσε μάταια να τους ρίξει από την σέλα της μηχανής. Επόμενο ορμητήριό τους ήταν η πόλη Tozeur, στη νοτιοδυτική άκρη της Τυνησίας, όπου αφού διέσχισαν τη αλμυρή λίμνη Chot el Jerid, επισκέφθηκαν την τοποθεσία όπου έγιναν γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας “STAR WARS 1”.

«Δε φοβήθηκε καθόλου διότι είναι εξοικειωμένος με τις μοτοσικλέτες. Στην Ευρώπη και την Αμερική ταξιδεύαμε με αυτοκίνητο αλλά στην Ελλάδα έχουμε κάνει πολλές εκδρομές με μηχανή κι έχει και τον δικό του εξοπλισμό. Του αρέσει να βλέπει διαφορετικά πράγματα κι εδώ είδε πολλά που δεν είχε καν φανταστεί. Πρόκειται για έναν τελείως διαφορετικό πολιτισμό, κουλτούρα και συνήθειες. Υπάρχουν βέβαια και τρομερές αντιθέσεις στο θέμα διαβίωσης αλλά και τις καιρικές συνθήκες. Από τους -3 βαθμούς των Άλπεων, ήρθαμε στους 35 της Τυνησίας».

Τρόπος ζωής

Μπορεί για τον 11χρονο Γιώργο να ήταν το πρώτο του ταξίδι με μηχανή εκτός συνόρων, ωστόσο, ο πατέρας του έχει «γράψει» στο προσωπικό του κοντέρ περισσότερα από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στα πέρατα της Γης. Από την Αλάσκα ως την Αφρική και από την Ασία έως την «χώρα των καγκουρό», ο Κωνσταντίνος Μητσάκης είναι λάτρης της περιπέτειας και το αποδεικνύει συνεχώς. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που ήρθε αντιμέτωπος με τον κίνδυνο, όπως για παράδειγμα το 1998 όταν πέρασε μέσα από το Σουδάν που τότε είχε εμφύλιο πόλεμο ή το 2005 στο Αφγανιστάν όπου οι Ταλιμπάν πυροβόλησαν τη σύζυγό του στο κράνος. «Όταν επιλέγεις να ταξιδέψεις πάνω σε μια μηχανή, είσαι αποφασισμένος και ξέρεις από πριν ότι πρόκειται να ζήσεις την απόλυτη περιπέτεια. Δεν με πτοούν οι αναποδιές και οι δυσκολίες. Τα ξεπερνώ και προχωράω. Η ομορφιά της ζωής κρύβεται στο απρόβλεπτο».

Πατέρας και γιος ξεκουράζονται στην αλμυρή λίμνη Chot El Jerid

Όπως παραδέχεται, η επιλογή του να ταξιδεύει σε δύο τροχούς, τον αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο καθώς βίωσε καταστάσεις που δεν μπορεί να ζήσει κάποιος που ταξιδεύει με αεροπλάνο. Επιπλέον, έζησε όλα όσα θα πρέπει, όπως λέει, να βιώνει ένας ταξιδιώτης. «Οι περισσότεροι όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό αρκούνται στις επισκέψεις και τις φωτογραφίες των μνημείων. Τα ταξίδια με τη μηχανή μου έδωσαν την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τον ντόπιο πληθυσμό της κάθε χώρας, να συνομιλήσω μαζί τους και να μπω μέσα στα σπίτια τους. Σε πολλές περιοχές με έβλεπαν κουρασμένο και ιδρωμένο και άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών τους για να με βοηθήσουν».

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της εφημερίδας «Δημοκρατία»

Ο Έλληνας που «νίκησε» τον πάγο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Άρχισε ως μια σκέψη σχεδόν παράλογη αλλά με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε πρόκληση τόσο απαιτητική όσο ελάχιστα πράγματα στη ζωή.

Οι ακραίες καιρικές συνθήκες με τις σχεδόν απαγορευτικές θερμοκρασίες (-30 βαθμοί) αλλά και η απαιτητική απόσταση, αποτελούν από μόνες τους αιτίες που θα έκαναν τους περισσότερους να γυρίσουν πλευρό στον αναπαυτικό καναπέ τους.

Δε συνέβη το ίδιο όμως και με τον Αργύρη Παπαθανασόπουλο που έβαλε στόχο όχι μόνο να συμμετάσχει αλλά και να κερδίσει τον μαραθώνιο στον αφιλόξενο τόπο του Βόρειου Πόλου και τελικά τα κατάφερε γεμίζοντας με υπερηφάνεια τους έλληνες σε κάθε γωνιά της Γης.

Στιγμή έκστασης

Οι φωτογραφίες του τερματισμού με τον ίδιο να γονατίζει κρατώντας στα χέρια του τη γαλανόλευκη και έχοντας το πρόσωπό του καλυμμένο με πάγο, έκαναν το γύρο του διαδικτύου. Όπως μου είπε, αυτή ήταν μια στιγμή απόλυτης έκστασης για τον ίδιο και, παρότι έχε τρέξει ξανά στο παρελθόν κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως για παράδειγμα στη Σαχάρα στους 50 βαθμούς Κελσίου, αυτή τη φορά έβαλε τα κλάματα.

«Γονάτισα και δάκρυσα γιατί για πρώτη φορά αναμετρήθηκα με πολικές θερμοκρασίες για 14 συνεχόμενες ώρες χωρίς νερό ή φαγητό. Το κρύο ήταν απερίγραπτο. Η μέση μου και η πλάτη μου είχαν γεμίσει με πάγο, όπως και το πρόσωπό μου, με αποτέλεσμα να πάθω κρυοπάγημα. Ωστόσο, ένιωθα δέος διότι έτρεχα στην κορυφή του κόσμου. Μόλις μπήκα στον υπνόσακό μου για να κοιμηθώ και συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί, έκλαιγα όλο το βράδυ».

“Δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση”

Εκτός από τα συναρπαστικά λεπτά του τερματισμού, χαραγμένα θα μείνουν στο νου του και τα μαθήματα ζωής που πήρε από τον συγκεκριμένο μαραθώνιο, όπου είδε ανθρώπους με αντικειμενικές δυσκολίες να ξεπερνούν τον εαυτό τους.

«Έτρεχα με έναν άνδρα που είχε προσθετικό μέλος και ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή για 14 ώρες. Επίσης, ένας 77χρονο, παρά την προχωρημένη του ηλικία, έτρεχε επί 11 ώρες για να τερματίσει. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένας τυφλός κύριος που με την βοήθεια του συνοδού του έτρεχε στον πάγο προσπαθώντας παράλληλα να ισορροπήσει. Εκεί κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση».

Ξεχωριστές εμπειρίες

Ο Αργύρης ξεκίνησε το τρέξιμο από την ηλικία των 14 ετών και, όπως μου είπε, από το 2006 κόλλησε το «μικρόβιο»  των ακραίων μαραθωνίων κι  έκτοτε ψάχνει ό,τι πιο περίεργο μπορεί να βιώσει.

Μια από τις εμπειρίες που δεν μπορεί να ξεχάσει, είναι  από τη συμμετοχή του σ’έναν αγώνα στο Μεξικό με τη φυλή Τarahumara, οι άνθρωποι της οποίας θεωρούνται οι καλύτεροι δρομείς στον κόσμο καθώς καθημερινά καλύπτουν αποστάσεις των 30 χιλιομέτρων προς αναζήτηση τροφής και νερού.

«Ο αγώνας αυτός διεξήχθη σ’ένα φαράγγι πολύ απομονωμένο, όπου το πλησιέστερο μέρος πολιτισμού είναι στα 250 χιλιόμετρα. Είναι ένα μέρος φοβερά απόμακρο και για το λόγο αυτό στο σημείο υπάρχουν καλλιέργειες από κάνναβη και κοκαΐνη, τις οποίες οι ιθαγενείς δίνουν στη μαφία. Δυο μέρες πριν εκκίνηση του αγώνα, μέλη της μαφίας σκοτώνουν πέντε ιθαγενείς, με αποτέλεσμα να έρθει στο σημείο όλος ο κυβερνητικός στρατός από το Νέο Μεξικό. Μετά από πολλές εντάσεις και διχασμούς μεταξύ των αθλητών για το αν πρέπει ή όχι να γίνει ο αγώνας, τελικά έγινε. Τρέχαμε λοιπόν σε μια διαδρομή γεμάτη περιπολείς και με τα φόβο νέου χτυπήματος από τη μαφία. Ήταν κάτι αξέχαστο».

Συγχαρητήρια

Όπως είναι φυσικό, η σελίδα του στο facebook πλημμύρισε με μηνύματα ανθρώπων κάθε ηλικίας που δεν σταματούσαν να τον συγχαίρουν για το κατόρθωμά του.

«Μου είπαν ότι τους έκανα περήφανους και χαίρομαι πολύ γι’αυτό διότι διαπιστώνω ότι, παρά τις δυσκολίες της πατρίδας, ο Έλληνας παραμένει περήφανος και πιστεύει ακόμη στη χώρα του».

Επόμενος στόχος του Αργύρη είναι ο Νότιος Πόλος.

Δείπνο – εμπειρία στην τραπεζαρία του Όθωνα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η βόλτα στον Παρθενώνα, η επίσκεψη στο μουσείο της Ακρόπολης αλλά και οι περιπλανήσεις στα γραφικά σοκάκια της Πλάκας, αποτελούν την πεπατημένη για τους κατοίκους του εξωτερικού που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Με την πάροδο των χρόνων, έχουν δημιουργηθεί κάποια “must” που οι ξένοι τουρίστες οφείλουν να κάνουν μόλις επισκεφθούν την Ελλάδα. Το greek souvlaki, οι φωτογραφίες με τους εύζωνες μπροστά από τη Βουλή και η βόλτα με το τρενάκι στο Μοναστηράκι, είναι κάποια από αυτά.

Αυτά τα στεγανά επιχειρούν να «σπάσουν» οι ιδρύτριες του Discover Greek Culture Σοφία Αντωνιάδου και Αλεξάνδρα Τηλιγάδα που στην καρδιά της κρίσης και της κοινωνικής αναταραχής, δίνουν τη δυνατότητα στους τουρίστες να απολαύσουν όχι μόνο τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά και να ανακαλύψουν το μέγεθος του ελληνικού πολιτισμού, βιώνοντας οι ίδιοι το εύρος και τον πλούτο του.

Alexandra Tiligada   Sophia Antoniadou

Η Αλεξάνδρα Τηλιγάδα                       Η Σοφία Αντωνιάδου
Ενδεικτικό της προσπάθειάς τους είναι το γεύμα που εξασφάλισαν για τους τουρίστες σε αυθεντικές πορσελάνες του 19ου αιώνα σε μια από τις πρώτες κατοικίες του Όθωνα και της Αμαλίας στην πλατεία Κλαυθμώνος. Στους ιστορικούς αυτούς χώρους όπου το πρώτο βασιλικό ανδρόγυνο του Οίκου του Βίττελσμπαχ πέρασε χαρές και λύπες ορίζοντας τα πρώτα βήματα του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να δειπνήσουν ως Αθηναίοι αριστοκράτες μιας άλλης ξεχασμένης εποχής.

geuma_katoiki_othona    porselanes_19th_century

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

Το πιο δύσκολο ίσως κομμάτι αλλά και ταυτόχρονα πιο σημαντικό στην προσπάθεια των Σοφία Αντωνιάδου και Αλεξάνδρα Τηλιγάδα, είναι ότι επιχειρούν να διαμορφώσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του ελληνικού πολιτισμού, όπως αυτός ορθώθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Από το μεγαλείο των αρχαίων χρόνων, την βυζαντινή Θεσσαλονίκη ως τα φημισμένα κάστρα της Πελοποννήσου, και τα πρώτα χρόνια του νεογέννητου ελληνικού βασιλείου των αρχών του 19ου, οι δύο γυναίκες μεταφέρουν τους επισκέπτες σε ένα φανταστικό ταξίδι πολιτισμικής κληρονομιάς «Προσπαθούμε να προσφέρουμε ένα όσο το δυνατόν πιο αναβαθμισμένο τουριστικό προϊόν, φτάνοντας και στη μοντέρνα αστική ζωή στην Αθήνα», αναφέρουν.
Σε κάθε περίπτωση, οι προσπάθειες των δύο γυναικών να προβάλουν το αληθινό πρόσωπο της χώρας, αποδίδει καρπούς καθώς, όπως μου λένε, τα σχόλια των τουριστών είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

«Οι εντυπώσεις των πελατών είναι πολύ καλές. Σχεδόν όλοι μας λένε πως προσφέρουμε ένα προϊόν που όχι μόνο έχει ανάγκη η Ελλάδα αλλά θα έπρεπε ήδη να υπάρχει στη χώρα προκειμένου να φανεί το αληθινό πρόσωπο της. Όποιος τουρίστας έρθει εδώ και δει αυτή την πλευρά της Αθήνας σίγουρα θα γίνει και περισσότερο φιλέλληνας, θα γνωρίσει την αληθινή ιστορία του τόπου που δε φαίνεται πολύ δυστυχώς», μου λένε οι κυρίες Αντωνιάδου και Τηλιγάδα.
Όπως επισημαίνουν, εκείνο που εντυπωσιάζει τους τουρίστες είναι το είδος της ξενάγησης που προσφέρουν.
«Μετά την ξενάγηση στην Ακρόπολη τους πηγαίνουμε στην ελληνική παραδοσιακή ταβέρνα που θα πάμε εμείς όχι σε εκείνες που πηγαίνουν οι τουρίστες. Αυτός ο συνδυασμός πραγμάτων τους εντυπωσιάζει γιατί προσφέρουμε κάτι ολοκληρωμένο και κυρίως ποιοτικό», προσθέτουν.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ

Μέχρι στιγμής η Discover Greek Culture προσφέρει θεματικές ξεναγήσεις σε Αθήνα, Δελφούς, Κρήτη ενώ για πρώτη φορά γίνεται κάτι ανάλογο και στη Σαντορίνη.

Στόχος των συνιδρυτριών είναι να επεκταθούν μέσα στον επόμενο χρόνο σε Πελοπόννησο και Θεσσαλονίκη προκειμένου να προσφέρουν ανάλογες εμπειρίες και σε όσους δεν επισκέπτονται μόνο την Αθήνα και τα ελληνικά νησιά.
« Είμαστε μια νεοσύστατη εταιρία και θέλουμε να κάνουμε αργά και σταθερά βήματα. Επιθυμούμε να σταθούμε πρώτα καλά στα πόδια μας και εν συνεχεία τα προχωρήσουμε και να υλοποιήσουμε όσα έχουμε σχεδιάσει για την προβολή της χώρας μας. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε», καταλήγουν.

Η εταιρία

Η ιδέα για το Discover Greek Culture που γεννήθηκε πριν κάποια χρόνια από τη Σοφία Αντωνιάδου και την Αλεξάνδρα Τηλιγάδα πήρε σάρκα και οστά πριν ένα χρόνο.

Οι δύο γυναίκες που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της αρχαιολογίας και της πολιτιστικής διαχείρισης, αποφάσισαν να προβάλουν προς τα έξω μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που οι ξένοι είχαν για την Ελλάδα.
«Έχουμε δουλέψει για πολύ καιρό και οι δύο σε πολιτιστικά ιδρύματα και μουσεία και θεωρήσαμε πως είναι μεγάλη ανάγκη να αναβαθμιστεί η εικόνα της Ελλάδας μέσω του πολιτισμού. Σκεφτήκαμε λοιπόν πως θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα να προβάλουμε αυτή την πλευρά της χώρας προς τα έξω φτιάχνοντας πακέτα πολιτιστικού τουρισμού».

ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ

Μια από τις επιτυχίες των συνιδρυτριών του Discover Greek Culture είναι ότι κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με ιδρύματα και οργανισμούς και να εξασφαλίσουν ιδιωτικές ξεναγήσεις και αποκλειστικές επισκέψεις. Μία από αυτές είναι η πρόσβαση στο υπόγειο του Μουσείου Μπενάκη, όπου υπάρχουν κειμήλια που εκτίθενται μόνο στους πελάτες του Discover Greek Culture. Επιπλέον, οι ξεναγήσεις στα ατελιέ διαφόρων ελλήνων καλλιτεχνών όπου δίνεται η δυνατότητα στους επισκέπτες να συζητήσουν μαζί τους βλέποντας παράλληλα πως δουλεύουν, καθώς και το γεύμα στην κατοικία του Όθωνα και της Αμαλίας αποτελούν μια μοναδικές εμπειρίες που, όπως μας λένε, εντυπωσιάζουν τους τουρίστες.

benaki_museu_exhibition
Την ίδια ώρα, η Discover Greek Culture θέλοντας να αναδείξει τη σύγχρονη πολιτιστική μας κληρονομιά , διοργανώνει λογοτεχνικούς περιπάτους για το ελληνικό κοινό.
«Ο κάθε περίπατος έχει ένα ξεχωριστό θέμα κάθε φορά , αφορά σε έναν συγγραφέα ή ποιητή. Πηγαίνουμε λοιπόν σε διάφορα σημεία της Αθήνας που σχετίζονται με το έργο του εκάστοτε καλλιτέχνη και είτε το κοινό τον γνωρίζει από κοντά αν είναι εν ζωή ή κάποιος άλλος μιλά για το έργο του σε περίπτωση που έχει φύγει από τη ζωή», υπογραμμίζουν.
Όλα τα παραπάνω χάρισαν στην Discover Greek Culture πριν καν κλείσει ένα χρόνο λειτουργίας, μια σημαντική διάκριση κατά την τελετή απονομής των Tourism Awards 2015, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάρτιο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Συγκεκριμένα, η εταιρεία διακρίθηκε στην κατηγορία “Πολιτιστικός Τουρισμός – Specialty Offering” κατακτώντας το Ασημένιο Βραβείο (Silver Award) για τον σχεδιασμό καινοτόμων τουριστικών υπηρεσιών που προβάλλουν και αναδεικνύουν την ιστορία, αρχαιολογία, τέχνη και γαστρονομία της Ελλάδας.

Πρόκειται για την πρώτη εταιρεία με εξειδίκευση στον πολιτιστικό τουρισμό που βραβεύθηκε στη συγκεκριμένη κατηγορία.
« Η συγκεκριμένη βράβευση και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μας χαροποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό και μας έδωσε κουράγιο να συνεχίσουμε καθώς μας έδειξε πως είμαστε στον σωστό δρόμο», επισημαίνουν.

 

Εκπαίδευση…κεκλεισμένων των θυρών!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Την απόφαση να αφήσει τη σχολική αίθουσα δημοτικού στις Σέρρες και να μεταφερθεί στο κατάστημα κράτησης των φυλακών Νιγρίτας αναλαμβάνοντας να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του σε ισοβίτες, ληστές και παντός είδους παραβάτες του νόμου, πήρε ο 52χρονος δάσκαλος κ. Αναστάσιος Λασπάς.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2016, όταν δήλωσε συμμετοχή στη σχετική προκήρυξη προκειμένου να αποσπαστεί στη Νιγρίτα. Σήμερα, είναι ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών, και, όπως παραδέχεται, ουδέποτε μετάνιωσε γι ‘αυτή του την απόφαση.

«Ήταν μια πρόκληση για’μένα όλο αυτό. Μου έδωσαν έναν άδειο χώρο και δημιούργησα σχολείο. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Μέσα στη φυλακή αυτό που διαπίστωσα είναι ότι ένα μεγάλο αγαθό που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, είναι η ελευθερία, την οποία δυστυχώς την ξεχνάμε διότι τη θεωρούμε αυτονόητη. Η ελευθερία είναι κάτι τρομερό».

Αυτή τη στιγμή το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Νιγρίτας έχει συνολικά 80 μαθητές. Για να παρακολουθήσει κάποιος τα μαθήματα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην έχει απολυτήριο Γυμνασίου ή να είναι αλλοδαπός. Μετά το πέρας δύο σχολικών χρόνων, ο κρατούμενος – μαθητής παίρνει το πολυπόθητο απολυτήριο, που είναι ισάξιο με αυτά που δίνονται σ’ένα συμβατικό σχολείο εκτός φυλακών. Μάλιστα, ένας τρόφιμος όταν φοιτά για κάθε ημέρα που φοιτά στο σχολείο, κερδίζει δυο ημέρες φυλακής. «Πρόκειται για τα λεγόμενα μεροκάματα. Δηλαδή μια μέρα σχολείου, σημαίνει δυο μέρες έκτισης ποινής», εξηγεί ο κ. Λασπάς.

Το γκράφιτι στην κεντρική εικόνα το έφτιαξαν οι μαθητές – κρατούμενοι κατά τη διάρκεια των θερινών μαθημάτων.

Καλύτεροι μαθητές οι…ισοβίτες!

Όπως αναφέρει, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ξεκίνησαν το σχολείο προκειμένου απλά να κερδίσουν ημέρες. Στη συνέχεια, ωστόσο, το σχολείο τους κέρδισε με αποτέλεσμα το καλοκαίρι που ολοκληρώθηκε ο πρώτος κύκλος μαθημάτων, οι κρατούμενοι να το αποζητούν. Οι πιο επιμελείς μαθητές πάντως, είναι σύμφωνα με τον κ. Λασπά οι ισοβίτες. «Είναι πολύ συνειδητοποιημένοι καθώς γνωρίζουν πως θα περάσουν εκεί μέσα 25 ολόκληρα χρόνια. Δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα μαθήματα και τους σέβονται όλοι οι υπόλοιποι έγκλειστοι», τονίζει.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο, είναι το γεγονός πως ακόμη και οι πιο αδιάφοροι μαθητές, έγιναν τελικά φιλομαθείς. «Φέραμε κοντά μας ακόμη και τους πιο δύσκολους. Το σχολείο είναι κάτι μαγικό. Επιπλέον, τα σωφρονιστικά ιδρύματα στην Ελλάδα, έχουν μόνο τηλεόραση κι ένα υποτυπώδες γυμναστήριο. Οι κρατούμενοι δεν έχουν πώς να περάσουν το χρόνο τους. Επομένως, αργά ή γρήγορα διαπιστώνουν πως στο σχολείο μαθαίνουν πράγματα και περνά η ώρα τους».

Εκτός από τα μαθήματα που παρακολουθούν οι έγκλειστοι, συμμετέχουν παράλληλα και σε διάφορες δραστηριότητες, όπως θεατρικές παραστάσεις και συγγραφή σεναρίου. Πέρυσι μάλιστα, δημιούργησαν ένα μικρό φιλμ για το ρατσισμό γράφοντας οι ίδιοι το σενάριο ενώ πρόσφατα στο πλαίσιο ενός μαθητικού διαγωνισμού, έφτιαξαν ένα μικρής διάρκειας βίντεο με τίτλο «Αύριο είναι Δευτέρα» όπου συμμετέχει και ο γνωστός τραγουδιστής Νίκος Βουρλιώτης.

«Είναι μαγική η εκπαίδευση. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν κάνει παρανομίες, από κλοπές, μέχρι φόνους, να παίζουν θέατρο και λες »Μα είναι δυνατόν»; Ανεβάσαμε τη χριστουγεννιάτικη θεατρική παράσταση με τίτλο «Ο Άη Βασίλης συλλαμβάνεται». Ακούγεται πιθανότατα απλό αλλά δεν αντιλαμβάνεστε το πόσο δύσκολο είναι να παίξει κανείς θέατρο μέσα στη φυλακή. Η φυλακή είναι πολύ δύσκολη και σκληρή σε αυτά τα θέματα. Υπάρχει πάντα ο φόβος ότι θα σε κοροϊδέψει κάποιος», λέει προσθέτοντας ότι γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, το ρόλο μιας γυναίκας, τον έπαιξε μια συνάδελφος εκπαιδευτικός και όχι κάποιος κρατούμενος.

Τα προβλήματα και ο συνωστισμός

Σύμφωνα με τον κ. Λασπά, το σωφρονιστικό σύστημα της Ελλάδας δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό άλλων χωρών, όπου υπάρχουν οργανωμένες δομές για τους φυλακισμένους. Όπως χαρακτηριστικά λέει, κάτι τέτοιο θα ευνοούσε όχι μόνο τους ίδιους τους τρόφιμους αλλά και την Πολιτεία.

«Αν καταφέρουμε να σωφρονίσουμε αυτούς τους ανθρώπους δε θα ξαναμπούν φυλακή. Πολλά παιδιά μπαινοβγαίνουν στα κελιά δεν έχει νόημα αυτό. Επιπλέον η φυλακή έχει τεράστιο κόστος, έχει υπαλλήλους, έχει έξοδα που τα αναλαμβάνουν οι πολίτες. Η ίδια η Πολιτεία πρέπει να δημιουργήσει θεσμούς ώστε να μειωθεί ο αριθμός των εγκλείστων».

Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα με τις ελληνικές φυλακές, είναι ότι είναι μεικτές. Υπάρχουν δηλαδή σ’ένα κελί τοξικομανείς, άνθρωποι που έκαναν μικροκλοπές, άλλοι που κατηγορούνται για οικονομικό έγκλημα και κάποιοι που καταδικάστηκαν για δολοφονία. «Αυτό είναι λάθος. Τα νεαρά κυρίως άτομα που μπαίνουν μέσα για μικροκλοπές, έχουν την καλύτερη »ενισχυτική διδασκαλία» μέσα στο κελί, όταν βγουν έξω στην κοινωνία, ενδέχεται να είναι επικίνδυνοι».