Μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού απευθείας από τη… NASA

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να μυηθούν στα μυστικά διαφόρων επαγγελματικών κλάδων από τους πλέον ειδικούς, έχουν τον τελευταίο χρόνο οι μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα μέσω του προγράμματος Tipping Point (Σημείο καμπής). Πρόκειται για μια προσπάθεια που έχει ως στόχο να βοηθήσει τα παιδιά- ακόμα και των πιο απομακρυσμένων χωριών της ελληνικής επικράτειας- να επιλέξουν τη σταδιοδρομία που τους ταιριάζει δίνοντάς τους την ευκαιρία να συνομιλήσουν live με επιτυχημένους επαγγελματίες, τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα συναντούσαν ενδεχομένως ποτέ στη ζωή τους, όπως για παράδειγμα μηχανικούς της NASA, διακεκριμένους καθηγητές του Harvard και λοιπούς επιστήμονες.

Με μότο «η Παιδεία μας δεν πάσχει τόσο από έλλειψη οικονομικών πόρων, όσο από έλλειψη υγιών προτύπων», η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου μαζί με μια ομάδα ατόμων ξεκίνησε πριν από έναν περίπου χρόνο το συγκεκριμένο πρότζεκτ με σκοπό τη δημιουργία ενημερωμένων, ενσυνείδητων και ολοκληρωμένων νέων σε ό,τι αφορά τις ακαδημαϊκές επιλογές τους και τη μελλοντική τους επαγγελματική σταδιοδρομία.

Ούσα και η ίδια παιδί από την επαρχία με περιορισμένα ερεθίσματα, αναγνώρισε το κενό του εξειδικευμένου επαγγελματικού προσανατολισμού που υπήρχε στην εκπαίδευση κι αποφάσισε να βοηθήσει όσους περισσότερους μαθητές μπορεί.

Η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου

«Κοιτάζοντας τη δική μου πορεία, διαπίστωσα ότι τις περισσότερες αποφάσεις τις πήρα τυχαία και ότι τα πρότυπά μου ήταν άνθρωποι του οικογενειακού και ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Πλέον, οι μαθητές ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής ή οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με ανθρώπους της ειδικότητας που τους ενδιαφέρει, τους οποίους ονομάζουμε μέντορες και να τους κάνουν ερωτήσεις σχετικά με το επάγγελμα».

Η γκάμα των μεντόρων περιλαμβάνει 900 ανθρώπους κάθε ειδικότητας, από διεθνώς βραβευμένους γιατρούς μέχρι αγρότες του διπλανού χωριού. Όπως αναφέρει η συνιδρύτρια της οργάνωσης, σκοπός δεν είναι να προβάλλονται μόνο πρότυπα που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό αλλά και άνθρωποι της διπλανής πόρτας που παρά την οικονομική κρίση, έμειναν στον τόπο τους και επιβιώνουν από αυτό με το οποίο επέλεξαν να ασχοληθούν επαγγελματικά.

«Θέλουμε να δείξουμε στα παιδιά ότι ακόμη και στη χώρα τους μπορούν να κάνουν αυτό που αγαπάνε και να ζουν ευτυχισμένα. Σίγουρα ένας βραβευμένος επιστήμονας μπορεί να αποτελέσει έμπνευση αλλά πρέπει παράλληλα να ανακαλύψουν πώς μπορούν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα σε τομείς όμως ο τουρισμός, η γεωργία και παντός είδους άλλες επιχειρήσεις».

Η διαδικασία

Η οργάνωση συνεργάζεται με περίπου 90 Γυμνάσια και Λύκεια απ’ όλη την Ελλάδα και μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που διαθέτει, πραγματοποιούνται σε ζωντανή σύνδεση οι συνομιλίες των μεντόρων με τους μαθητές την ημέρα και την ώρα που επιθυμούν. Αρχικά τα παιδιά της κάθε σχολικής τάξης επιλέγουν το θέμα ή τον κλάδο για τον οποίο θα ήθελαν να ενημερωθούν περισσότερο και ανάλογα με την κατηγορία που θα διαλέξουν στην πλατφόρμα, θα εμφανιστεί μια σειρά από ειδικούς.

Οι μαθητές σε συνεργασία με τους καθηγητές τους μπορούν προτού ξεκινήσει η συνομιλία, να περιηγηθούν στην ιστοσελίδα, να δουν τα προφίλ μεντόρων και τις εκατοντάδες επιλογές που έχουν. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών, τα βίντεο καταγράφονται και δημιουργείται μια ψηφιακή «βιβλιοθήκη» βίντεο που μπορεί το εκάστοτε σχολείο να αξιοποιήσει όπως επιθυμεί ή να ανατρέξουν σ’ αυτήν οι μαθητές για να κατανοήσουν κάτι καλύτερα. Στο τέλος κάθε συνεδρίας, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τον κάθε μέντορα και να εξηγήσουν αν και κατά πόσο τους βοήθησε η συνομιλία μαζί του.

Απήχηση

Όπως αναφέρει η κα. Κωνσταντακοπούλου, οι μαθητές δείχνουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με το συγκεκριμένο εγχείρημα και δεν είναι λίγες οι φορές που ζητούν να συνομιλήσουν ξανά και ξανά με τον ίδιο μέντορα προκειμένου να λύσουν όλο και περισσότερες απορίες που προκύπτουν. «Είναι ευχάριστο για εμάς να βλέπουμε ότι τα παιδιά ψάχνονται για νέα ερεθίσματα. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ μαζεύονται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη των Πρεσπών προκειμένου να κάνουν συνδρίες με ειδικούς διαφόρων επαγγελμάτων και να λύσουν τυχόν απορίες που έχουν. Έχει πλέον μετατραπεί σε μια αγαπημένη συνήθεια».

Προς το παρόν, όπως αναφέρει, οι περισσότεροι μαθητές δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τομείς όπως η τεχνολογία, η ψυχολογία , ο τουρισμός και οι ανθρωπιστικές επιστήμες.

Η Ελληνίδα μοναχή που «αγκαλιάζει» τα παιδιά του κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Τα ιδανικά της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης, της αγάπης και της αυτοθυσίας, προωθεί τα τελευταία 25 χρόνια στην καρδιά ενός από τους πιο σκληρούς τόπους στον κόσμο, η ελληνίδα μοναχή Νεκταρία.

Μέσα από το ιεραποστολικό της έργο στην Καλκούτα της Ινδίας η 66χρονη γυναίκα έχει αναλάβει ένα βαρύ φορτίο που υπό άλλες συνθήκες, θα χαρακτηριζόταν δυσβάστακτο: διοικεί πέντε σχολεία σε χωριά όπου υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κοινότητες, πέντε ιατρεία σε απομακρυσμένες περιοχές, δώδεκα εκκλησίες, τον κλήρο, το προσωπικό, το καθημερινό συσσίτιο που παρέχει μαγειρεμένο φαγητό σε ανάπηρους και ηλικιωμένους που δεν έχουν στέγη, διευθύνει το Ορφανοτροφείο θηλέων «Θεοτόκος», που φιλοξενεί 98 κορίτσια, και το Ορφανοτροφείο αρρένων «Άγιος Ιγνάτιος» με 50 αγόρια.

Όλα ξεκίνησαν το 1993 όταν η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τον πατέρα Ιγνάτιο Σενή και την μοναχή Νεκταρία Παραδείση, δημιούργησαν τη Φιλανθρωπική Οργάνωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Καλκούτα, με σκοπό να βοηθήσουν όλους αυτούς που ήταν αποκομμένοι από την κοινωνία, όπως άτομα που ζούσαν σε παραγκουπόλεις, αναλφάβητοι, ορφανά και άρρωστοι. Πριν λίγα χρόνια ο πατέρας Ιγνάτιος χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μαδαγασκάρης κι έτσι όλο το βάρος έπεσε στην αδελφή Νεκταρία.

Όπως διηγείται η ίδια, όταν πρωτοπήγε στην Ινδία, η κατάσταση στην ιεραποστολή ήταν πολύ δύσκολη μιας και ζούσε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Ξεκίνησε αρχικά να προσφέρει βοήθεια σε απομακρυσμένα χωριά που απείχαν από την πόλη έως και επτά ώρες και οργάνωσε ένα πρωινό συσσίτιο που εξυπηρετούσε άστεγα παιδιά που διανυκτέρευαν σε τάφους. «Υπήρχε πολλή φτώχεια, νηστικά παιδιά και έφηβες μητέρες με μωρά στην αγκαλιά. Εικόνες που για εμένα ήταν καθημερινότητα και δε μπορούσα να παραβλέψω. Δεν είναι όλοι χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά αυτό δεν παίζει ρόλο. Δε ρωτάμε αν είναι ορθόδοξος, μουσουλμάνος ή ινδουιστής. Είναι ένας άνθρωπος που πάσχει. Ο Χριστός σταυρώθηκε για όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας», αναφέρει.

Οι εικόνες των ανυπεράσπιστων κοριτσιών ήταν ίσως εκείνες που τη σημάδεψαν περισσότερο και την οδήγησαν στην ίδρυση του πρώτου Ορφανοτροφείου το 1997. Έτσι, αγόρασε ένα οικόπεδο σε μια περιοχή έξω από την Καλκούτα που ήταν πιο οικονομική και μέσα σε δύο χρόνια δέχθηκε τα πρώτα κορίτσια που πλέον έχουν μεγαλώσει κι έχουν τη δική τους οικογένεια.

«Με το που πάτησα το πόδι μου εδώ, ήθελα να βοηθήσω αυτά τα κορίτσια που ήταν άστεγα και τα βίαζαν μεθυσμένοι άνδρες της περιοχής. Δε μπορώ σίγουρα να σώσω όλη την Ινδία αλλά ήθελα με κάποιον τρόπο να προσφέρω». Μάλιστα, στο χώρο του ορφανοτροφείου θηλέων λειτουργεί αγγλικό σχολείο με δασκάλους που πληρώνει η ίδια από τις δωρεές. «Αν δε μορφωθεί εδώ ένα νεαρό κορίτσι, δεν έχει μέλλον. Το όπλο του είναι η μόρφωσή του. Διαφορετικά, δεν μπορεί γ να σταθεί στα πόδια του».

Η στιγμή που τη σημάδεψε ήταν όταν πέρυσι έχασε δύο ανήλικα κορίτσια, τα οποία είχε υπό την προστασία της από πολύ μικρά διότι δεν είχαν μητέρα και ο πατέρας τους δεν είχε φανεί ποτέ. «Ήταν Κυριακή, πίναμε το τσάι μας όταν ξαφνικά ήρθε ο πατέρας και μου ζήτησε να τα πάρει για μια μέρα στο σπίτι. Η μαμά τους είχε ένα μικρό οικόπεδο, το οποίο διεκδικούσαν οι συγγενείς κι εκείνος ήθελε τα παιδιά προκειμένου να τα παρουσιάσει ως νόμιμους κληρονόμους. Τον άφησα να τα πάρει με την προϋπόθεση να τα γυρίσει την επόμενη επειδή είχαν σχολείο. Οι μέρες πέρασαν και τα παιδιά δεν ξαναφάνηκαν. Έμαθα από συγγενείς τους ότι το ένα κορίτσι το πάντρεψε με ηλικιωμένο έναντι αμοιβής. Δηλαδή το πούλησε. Το άλλο κορίτσι δε μάθαμε ποτέ τι απέγινε».

Η θέση της γυναίκας

Όπως αναφέρει, η θέση της γυναίκας είναι ακόμη υποβαθμισμένη στην περιοχή. Από το παράθυρο του κελιού της βλέπει καθημερινά γυναίκες φορτωμένες με τσουβάλια να σέρνουν γαϊδούρια πάνω στα οποία είναι καθισμένοι οι άντρες τους ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που χτυπούν την πόρτα του κελιού της εργαζόμενες από το ορφανοτροφείο ή τα σχολεία της Ιεραποστολής που ξυλοκοπήθηκαν από τους συζύγους τους. «Πρόσφατα μια εργαζόμενη μου ζήτησε να μην της δώσω τα χρήματα αλλά να τα φυλάξω εγώ γιατί ο άντρας της μεθάει και της τα παίρνει», λέει τονίζοντας πως στην περιοχή υπάρχει η τοπική μαφία την οποία η ίδια έχει μάθει με τα χρόνια να αντιμετωπίζει. «Δεν πρέπει να φοβάσαι διότι αν το καταλάβουν, θα σε εκμεταλλευτούν. Ζητούσαν να έχουν τον έλεγχο σε όλα, μου έκαναν υποδείξεις ποιους εργάτες θα πάρω και τους το ξέκοψα. Χρειάζεται να τους αντιμετωπίσεις με θάρρος».

Αυτή την περίοδο η αδελφή Νεκταρία ετοιμάζει ένα νέο σχολείο, το οποίο θα πληροί όλες τις προδιαγραφές του υπουργείου Παιδείας ώστε να μπορούν οι μαθητές να δώσουν Πανινδικές εξετάσεις για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Η ανέγερσή του, όπως και όλα τα παραπάνω, στηρίζονται αποκλειστικά στις δωρεές ελλήνων από κάθε γωνιά του πλανήτη.