Ο συλλέκτης που μάζεψε χιλιάδες έργα του Μάνου Χατζιδάκι

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Ήταν καλοκαίρι του 1987 σ’ένα από εκείνα τα κλασσικά καφενεία της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ο 20χρονος τότε Γιάννης Μπότσας άκουσε ξαφνιασμένος στις συζητήσεις της ομήγυρης επαινετικά σχόλια για τη μουσική του Μάνου, έτσι τον αποκαλούσαν, με το μικρό του όνομα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο νεαρός Γιάννης πίστευε ότι η μουσική του Χατζιδάκι και τα τραγούδια του απευθύνονταν μονάχα σε ανώτερες κοινωνικές τάξεις, τις ελίτ, όπως έχουμε συνηθίσει να τις αποκαλούμε.

Μάλιστα, το γεγονός ότι άνθρωποι του μεροκάματου έτρεφαν τόσο μεγάλη εκτίμηση για το έργο του Μάνου Χατζιδάκι, του κίνησε την περιέργεια και την ίδια κιόλας ημέρα πήγε στην επετειακή συναυλία που έδωσε ο συνθέτης στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Αυτό ήταν. Από εκείνη την ημέρα έως και σήμερα, ο Γιάννης αφιέρωσε αμέτρητες ώρες αλλά και δεκάδες χιλιάδες ευρώ για τη συλλογή δίσκων, παρτιτούρων, επιστολών αλλά και ανέκδοτου υλικού του συνθέτη.

«Μόλις γύρισα σπίτι μου από τη συναυλία του 1987, στα αυτιά μου ηχούσε συνεχώς η »Μπαλάντα των Αισθήσεων». Δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την υπέροχη μελωδία που είχα την τύχη να απολαύσω ζωντανά. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, έχω συλλέξει από δισκοπωλεία και δημοπρασίες σπάνιο υλικό και νιώθω πολύ περήφανος γι’αυτό», μου λέει ο 51χρονος σήμερα ιδιωτικός υπάλληλος.

Εξώφυλλο του περιοδικού »ΕΙΚΟΝΕΣ» με το Μανος Χατζιδάκι, από τη συλλογή του κ. Μπότσα

 

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για την επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας

Στη σπάνια συλλογή του θα βρει κανείς όλες τις πρώτες εκδόσεις δίσκων 33 και 45 στροφών, δίσκους γραμμοφώνου, φωτογραφίες με το έργο του Χατζιδάκι από τον κινηματογράφο, το θέατρο, τις συναυλίες του καθώς και σπάνιες παρτιτούρες, επιστολές του συνθέτη, αφίσες κινηματογράφου αλλά και όλα τα προγράμματα που μοιράζονταν στους θεατές από το 1944 ώς και το 1998, τη χρονιά δηλαδή που ο Χατζιδάκις συμμετείχε τελευταία φορά ως μουσικός σε θεατρική παράσταση. Μάλιστα, στην προσπάθειά του να παρουσιάσει προς στο κοινό ένα μέρος του υλικού που έχει στην κατοχή του, δημιούργησε την ιστοσελίδα manoshadjidakis.com αλλά και ένα κανάλι στην διαδικτυακή πλατφόρμα youtube όπου μπορεί να ακούσει κανείς συνεντεύξεις του συνθέτη, αποσπάσματα από ταινίες με συνθέσεις του, ραδιοφωνικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ για το »Μεγάλο Ερωτικό» καθώς και ανέκδοτα τραγούδια.

«Ήθελα να μοιραστώ με τον κόσμο μουσικές του Χατζιδάκι που έχω στην κατοχή μου και δεν είναι ευρέως γνωστές. Δεν σκέφτηκα στιγμή ότι επειδή δαπάνησα ένα αρκετά μεγάλο ποσό, θα έπρεπε να το απολαύσω μόνος μου. Άλλωστε η »απαγόρευση» είναι μια λέξη που δεν ταίριαζε στο πνεύμα του Χατζιδάκι», λέει και προσθέτει: «Στο κανάλι μου θα βρει κανείς μεταξύ άλλων μια οριεντάλ σύνθεσή του για την ταινία »Το Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου που γυρίστηκε το 1958, θα ακούσει τη μουσική του με την οποία »ντύθηκαν» οι εικόνες του ντοκιμαντέρ «Ατλαντίδα» που γυρίστηκε το 1978 από τον Jacques-Yves Cousteau, παρουσιάσεις δίσκων από τον ίδιο τον Χατζιδάκι, αποσπάσματα από ραδιοφωνικές του εκπομπές, δεύτερες εκτελέσεις τραγουδιών και πολλά άλλα ηχητικά ντοκουμέντα».

Συλλεκτικό εξώφυλλο από δίσκο του Χατζιδάκι, ζωγραφισμένο στο χέρι

Η συλλογή του καλλιτεχνικού αυτού θησαυρού έγινε με πολύ κόπο και ατέλειωτες ώρες έρευνας. Ενδεικτικό των όσων τράβηξε προκειμένου σήμερα να έχει στην κατοχή του αυτό το σπάνιο υλικό, είναι η προσπάθειά του να αποκτήσει την ταινία »Εννιά μίλια το μεσημέρι» που γυρίστηκε το 1962 από Αμερικανό παραγωγό με μουσική του Χατζιδάκι. «Η ταινία δεν είχε προβληθεί ποτέ στην Ελλάδα και για να τη βρω έπρεπε να απευθυνθώ σε ταινιοθήκες του εξωτερικού. Μετά από αμέτρητες επιστολές και δεκάδες e-mails η ταινιοθήκη της Αμερικής μου την έστειλε. Η όλη διαδικασία κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια ενώ για τη μετροπή της ταινίας από το αμερικανικό σύστημα της δεκαετίας του ’60 σε σημερινή μορφή DVD, έδωσα 400 δολάρια», λέει ο κ. Μπότσας.

Η ταινία »Εννιά μίλια το μεσημέρι, την οποία ο κ. Μπότσας απέκτησε μετά από τρία χρόνια συνεχούς προσπάθειας

Κλειστές πόρτες

Όταν το 2012 ο Γιάννης Μπότσας αποφάσισε να εκθέσει το αρχειακό υλικό του για τον συνθέτη – σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας, απευθύνθηκε στο επίσημο αρχείο του Μάνου Χατζιδάκι, στο  Μέγαρο Μουσικής, το ίδρυμα Ωνάση, το μουσείο Μπενάκη, Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη, το Ίδρυμα Ωνάση στη λεωφόρο Συγγρού,το   ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και την Εθνική Πινακοθήκη. «Εκείνο που με λύπη διαπίστωσα είναι πως οι ιθύνοντες του πολιτισμού στη χώρα μας δεν ενδιαφέρονται για τη διάσωσή του αλλά μονάχα για τις δημόσιες σχέσεις. Αν ήμουν ένας επιφανής Αθηναίος κι όχι ένας απλός ιδιωτικός υπάλληλος, θα είχα πάρει το »πράσινο φως»», λέει με παράπονο.

Ο κ. Μπότσας δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά το ίνδαλμά του. Ακόμη και την ημέρα που ο Μάνος Χατζιδάκις «ταξίδεψε» για πάντα στην Οδό Ονείρων, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην κηδεία του. Ωστόσο, το ερώτημα που τον βασανίζει σήμερα, μετά από δύο δεκαετίες διαρκούς ενασχόλησης με το έργο του συνθέτη, είναι το εξής: «Για ποιο λόγο ενώ έγραφε τόσο σπουδαίες μουσικές, οι οποίες μάλιστα πήραν διεθνή βραβεία που ο κόσμος δεν γνωρίζει, δεν τις δισκογράφησε ώστε να μπορούν σήμερα όλοι να τις απολαύσουν;».

Το χρονικό της ταλαιπωρίας ενός τυφλού καθηγητή στην Ικαρία

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα της αποσαθρωμένης κατάστασης που επικρατεί στη δημόσια εκπαίδευση της χώρας μας και ειδικά στις εσχατιές της φέρνει στην επιφάνεια η ιστορία του 32χρονου τυφλού  καθηγητή μουσικής από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος διορίστηκε τον φετινό Οκτώβριο στην Ικαρία και κλήθηκε να δουλέψει σε πέντε σχολεία του νησιού.

Ο Στέφανος Ευφραιμίδης, παρότι αρχικά ενθουσιάστηκε με το γεγονός ότι θα δούλευε στην Ικαρία, μόλις ήρθε αντιμέτωπος με τις μεγάλες αποστάσεις του νησιού, οι οποίες δεν μπορούν να καλυφθούν με το υπάρχον λεωφορείο που ανήκει σε ιδιώτη αυτοκινητιστή, απογοητεύτηκε. Για να μπορέσει να είναι συνεπής στην παράδοση των μαθημάτων, έπρεπε να πηγαίνει με ταξί, το κόστος του οποίου ανερχόταν στα 460 ευρώ τον μήνα.

«Θα έπρεπε καθημερινά να πληρώνω ταξί, να μαζεύω αποδείξεις και στο τέλος του σχολικού έτους θα έπαιρνα πίσω τα χρήματα. Δεν το δέχθηκα διότι, αν δαπανούσα 460 ευρώ μηνιαίως στη μετακίνησή μου, δεν θα μπορούσα να επιβιώσω», μου λέει ο ίδιος τονίζοντας πως το θέμα αυτό δεν αφορά μόνο εκείνον που αντιμετωπίζει πρόβλημα με την όρασή του, αλλά όλους τους συναδέλφους του που δεν έχουν δικό τους μεταφορικό μέσο. 

Με παρέμβαση του προέδρου ΕΛΜΕ Ικαρίας – Φούρνων Χρήστου Δάμαλου το πρόβλημα του Στέφανου λύθηκε πριν από λίγες ημέρες και πλέον εργάζεται σε τρία σχολεία που είναι σε κοντινότερη απόσταση από το σπίτι του, ωστόσο δύο σχολεία στον Αγιο Κήρυκο έμειναν χωρίς καθηγητή μουσικής. «Διορίστηκα στο Γυµνάσιο Ευδήλου και νοίκιασα σπίτι στην περιοχή. Το αποτέλεσμα δεν με ικανοποιεί διότι στόχος μου δεν ήταν να μείνουν χωρίς καθηγητή το γυμνάσιο και το λύκειο Αγίου Κηρύκου αλλά να βρεθεί λύση στον τρόπο που θα μετακινούμαι» λέει με παράπονο και προσθέτει: «Πηγαινοέρχομαι με αυτοκίνητα συναδέλφων, ουσιαστικά εξαρτώμαι από αυτούς».

Η απώλεια όρασης στα 17 του χρόνια

Σε κάθε περίπτωση, η ακαταμάχητη δίψα για ζωή και η ισχυρή θέληση είναι μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει κανείς στον νεαρό καθηγητή από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος έχασε την όρασή του όταν ήταν 17 ετών. «Τελείωσα κανονικά το λύκειο, στη συνέχεια πήγα στο πανεπιστήμιο και μετά στην Ολλανδία μέσω του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών. Δεν το έβαλα κάτω, δεν ένιωθα ότι μου λείπει κάτι» λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Σήμερα, εκτός από τα μαθήματα μουσικής που παραδίδει, ασχολείται παράλληλα με την ορειβασία, ενώ πριν από λίγους μήνες ολοκλήρωσε το πρώτο τραγούδι του με στίχους και μουσική του ίδιου.

Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να ακούσετε: