Μαθήματα ζωής από τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Η ακαταμάχητη «δίψα» για ζωή, η ισχυρή θέληση και η πολυπραγμοσύνη είναι κάποια μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει  κανείς στον 28χρονο Στέλιο Κυμπουρόπουλο, ειδικευόμενο φοιτητή της Ψυχιατρικής, διαγνωσμένο με Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία.

Η σταδιακή αδυναμία και των άνω άκρων του σε ηλικία 14 ετών, δεν στάθηκε ικανή να τον αποπροσανατολίσει από τον στόχο του κι έτσι, το 2004 πέρασε με άριστα στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Όπως μου εξηγεί επέλεξε την ειδικότητα της ψυχιατρικής διότι θεωρεί πως του ταιριάζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη. «Η ψυχιατρική μου δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνώ με τους ασθενείς, να μην είμαι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους ενός ιατρείου και επιπλέον, λόγω της αναπηρίας μου, είναι από τις λίγες ειδικότητες στις οποίες μπορώ να ανταπεξέλθω», λέει χαρακτηριστικά.

Μέριμνα

Ένα βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, σύμφωνα με τον Στέλιο, είναι η άγνοια που επικρατεί σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Όπως λέει, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι τα άτομα σαν κι αυτόν αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου. «Ανθρώπους με φυσικές δυσκολίες συναντούμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Μπορεί να είναι ο φίλος μας, ο συνεργάτης ή ο ερωτικός μας  σύντροφος», επισημαίνει.

Όσον αφορά το κράτος, ο Στέλιος είναι κάθετος, λέγοντας ότι οφείλει να αναγνωρίσει πως οι άνθρωποι με αναπηρία αποτελούν κομμάτι της κοινωνίας και έχουν το δικαίωμα να συμπεριφέρονται, να λειτουργούν και να παρουσιάζονται όπως όλα τα υπόλοιπα μέλη της.

« Δεν είμαστε ούτε επαίτες, ούτε άνθρωποι που θέλουν να ζουν παρασιτικά από τα επιδόματα του κράτους. Θέλουμε να  μετατρέψουμε την αδυναμία μας σε κάτι παραγωγικό και λειτουργικό και να ανταποδώσουμε όσα η κοινωνία μας προσφέρει . Όλα αυτά όμως θα τα καταφέρουμε μόνο αν δείξουμε ότι είμαστε εδώ, ότι η κοινωνία διαφέρει, μπορεί να έχει και προβλήματα αλλά ακόμη και αυτά αποτελούν ένα υγιές κομμάτι της », τονίζει.

Δράσεις 

Ενδεικτικές της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Στέλιου, είναι μια σειρά δραστηριοτήτων. Ο 28χρονος φοιτητής αποτελεί ιδρυτικό μέλος του «Συλλόγου Νέων Ιατρών», ενός ιατρικού επιστημονικού φορέα που απαρτίζεται από είκοσι περίπου νέους γιατρούς που παράγουν υψηλού επιπέδου επιστημονικό έργο. Επίσης, τον  Δεκέμβριο του 2012  προβλήθηκε και το ντοκιμαντέρ «Με λένε Στέλιο» με θέμα τη ζωή του, το οποίο προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση στους θεατές.

Ακόμη, από τον τελευταίο μήνα οι δράσεις του επεκτείνονται και εκτός συνόρων μιας και ο νεαρός ειδικευόμενος φοιτητής αποτέλεσε  ένα από τα έντεκα μέλη της ομάδας, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα μας στο συνέδριο που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ανεξάρτητης Διαβίωσης (ENIL) στο Στρασβούργο. Μάλιστα, φέτος η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε  για πρώτη φορά με επίσημη αποστολή.

«Το θέμα του συνεδρίου ήταν η ανεξάρτητη διαβίωση που είναι πολύ σημαντική  για εμάς, τα άτομα με αναπηρία. Θέλουμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας  κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω υπηρεσιών που θα μας προσφέρει το κράτος, όπως είναι οι προσωπικοί βοηθοί, άτομα δηλαδή που εργάζονται και εξυπηρετούν το άτομο με αναπηρία σε πράγματα που αδυνατεί να ανταπεξέλθει λόγω φυσικών αδυναμιών. Πρόκειται για μια υπηρεσία που παρέχεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και συμβάλει τόσο στην εξυπηρέτηση των αναπήρων όσο και στην αποδέσμευση των γονέων από τη συνεχή επίβλεψη του παιδιού τους», αναφέρει.

«Ανθρωποποίηση» της εκπαίδευσης

Βαρύνουσας σημασίας για την ομαλή ένταξη των ατόμων με αναπηρία σε μια κοινωνία είναι, κατά στον Στέλιο, η παιδεία.

«Η εκπαίδευση παίζει σημαντικό ρόλο σε ό,τι έχει να κάνει με την αναπηρία. Υπάρχει γενικότερα μια άγνοια, η οποία επιφέρει την προκατάληψη και εν συνεχεία την περιθωριοποίηση των ατόμων με αναπηρικά προβλήματα», υπογραμμίζει τονίζοντας την ανάγκη για δημιουργία ενός ανθρωποκεντρικού εκπαιδευτικού συστήματος. «Στην Ελλάδα η εκπαίδευση δίνει προτεραιότητα στην παπαγαλία και όχι στον άνθρωπο. Χρειάζεται κατά τη γνώμη μου διεύρυνση του πνεύματος, κατανόηση της ποικιλομορφίας των κοινωνιών  και έρευνα ώστε να καταλάβουμε την ουσία και όχι να παπαγαλίζουμε. Δεν μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για μια παιδεία , η οποία ναι μεν υπάρχει αλλά καλλιεργεί τα λάθος πράγματα».

Μήνυμα 

Έχοντας βιώσει την αναπηρία από τους δεκατέσσερις  πρώτους μήνες της ζωής του, ο Στέλιος στέλνει το δικό του μήνυμα σε όλους όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

«Οι άνθρωποι που γεννηθήκαμε με κάποια μορφή φυσικής αδυναμίας, πρέπει να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να εξωτερικεύουμε όσα σκεφτόμαστε. Μέσω της συμπεριφοράς μας οφείλουμε να δείχνουμε εξοικειωμένοι με την κατάσταση της υγείας μας, να βγαίνουμε έξω, να διασκεδάζουμε και να διεκπεραιώνουμε μόνοι μας τις υποχρεώσεις μας».

Τέλος, αναφέρει πως το αίσθημα της μειονεξίας και ο φθόνος για τους υπόλοιπους, τους αρτιμελείς, είναι ανούσια καθώς σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος που μπορεί να αφιερωθείς σε παραγωγικές δραστηριότητες. «Έτσι είναι η ζωή. Κάποιος έπρεπε να το πάθει. Δεν είπα ποτέ «Γιατί σε μένα;». Αντιθέτως, αυτό που συνηθίζω να λέω είναι: «Γιατί όχι σε μένα;», καταλήγει.

Παλαιοπωλείο ανθρωπιάς από άστεγους

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Όταν πριν από κάποια χρόνια έχασε τη δουλειά του, ο 68χρονος Λεωνίδας Κουρσούμης, απόφοιτος του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και πρώην εργαζόμενος σε εκδοτικό οίκο, δεν φανταζόταν την τροπή που θα έπαιρνε η ζωή του. Αρχικά έκανε δουλειές του ποδαριού, οι οποίες όμως δεν επαρκούσαν για να καλύψει τα βιοποριστικά έξοδά του, και όταν το οικονομικό απόθεμά του τέλειωσε, έμεινε άστεγος.

Στη διάρκεια της βίαιης αυτής πραγματικότητας που κλήθηκε να αντιμετωπίσει μάζευε βιβλία από κάδους σκουπιδιών, τα οποία στη συνέχεια μεταπωλούσε σε παλαιοπωλεία στο Μοναστηράκι προκειμένου να βγάζει κάποια χρήματα. Πριν από περίπου δύο μήνες σκέφτηκε να απευθύνει μέσα από τη σελίδα του στο facebook έκκληση προς τους διαδικτυακούς φίλους του προκειμένου να του δωρίσουν βιβλία που δεν χρειάζονται πια.

Στόχος του είναι μαζί με άλλους δύο ανέστιους άνδρες να δημιουργήσουν ένα αυτοοργανωμένο παλαιοπωλείο προκειμένου να καταφέρουν να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. «Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική, έχω μαζέψει χιλιάδες βιβλία. Προτιμούσα να κρατώ μικρό καλάθι, αλλά ο κόσμος έδειξε την ανθρωπιά του», μου λέει.

Το προσεχές Σαββατοκύριακο 16 και 17 Μαρτίου στο νούμερο 132 της οδού Πειραιώς θα διοργανώσει ένα παζάρι με τα βιβλία που έχει ως τώρα μαζέψει. «Σκοπός μας είναι να δημιουργηθεί ένας μόνιμος χώρος, ένα παλαιοπωλείο, όπου θα δουλέψουμε δύο άνθρωποι προκειμένου να έχουμε ένα μεροκάματο, να μείνουμε κάπου. Στην πορεία θα δούμε με ποιον τρόπο αυτό μπορεί να εξελιχθεί» σημειώνει.

Πάντως, η απόφασή του να μιλήσει δημόσια για την κατάστασή του μέσα από το προφίλ του δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Όπως παραδέχεται, δεν είχε μιλήσει σε κανέναν για τις συνθήκες υπό τις οποίες αναγκάστηκε να ζει, ούτε καν στους πιο κοντινούς του. «Ντρεπόμουν τι θα πουν οι φίλοι και οι γνωστοί, οι οποίοι δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον όσο καιρό έψαχνα δουλειά. Όταν μίλησα για την κατάστασή μου, απελευθερώθηκα. Τελικά, κατάλαβα ότι μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε, δεν είναι ντροπή να είσαι άστεγος» καταλήγει.

SOS εκπέμπει η ακριτική Ψέριμος: «Είμαστε δύο μήνες χωρίς ρεύμα»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σε απόγνωση βρίσκονται οι λιγοστοί κάτοικοι της Ψερίμου καθώς στο νησί – που βρίσκεται ανάμεσα στην Κάλυμνο, την Κω και τα τουρκικά παράλια – τους τελευταίους δύο μήνες δεν υπάρχει ρεύμα στους δρόμους και η περιοχή «βυθίζεται» στο σκοτάδι μόλις πέσει ο ήλιος. Μάλιστα, δεν φτάνει η ταλαιπωρία που υφίστανται οι 24 κάτοικοι του νησιού, ήρθε και η τουλάχιστον προκλητική απάντηση του δημάρχου (το νησί υπάγεται στον Δήμο Καλυμνίων) στο αίτημά τους για αποκατάσταση της βλάβης. «Επί 60 σχεδόν ημέρες μας λένε πως δεν υπάρχει άτομο να μας στείλουν για να βάλει το ρεύμα. Το βράδυ στο λιμάνι μπορεί να μπει όποιος θέλει χωρίς να καταλάβουμε τίποτα», μου λέει η 60 χρονη κ. Φωτεινή τονίζοντας πως οι Ψεριμιώτες έχουν συνειδητά λησμονηθεί από την Πολιτεία.

Εκτός όμως από τη βλάβη του ρεύματος, οι κάτοικοι της Ψερίμου, γνωστοί και ως «ερημίτες του Αιγαίου» καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν πλήθος προβλημάτων, τα οποία όπως λένε, προκύπτουν από την αδιαφορία των ιθυνόντων. «Ακτοπλοϊκή σύνδεση με τα άλλα νησιά έχουμε μόνο τρεις φορές την εβδομάδα ενώ όταν η θάλασσα έχει φουρτούνες, το καϊκι κάνει έως και 5 ημέρες να μας εφοδιάσει με τρόφιμα», σημειώνει η κ. Φωτεινή και προσθέτει πως μια ακόμη «πληγή» του νησιού είναι η έλλειψη γιατρού. «Έχασα τον άντρα μου πέρυσι στη μέση του πελάγους ενώ τον μεταφέραμε με φουσκωτό στην Κάλυμνο. Η ζωή μας είναι δραματική, μας έχουν εγκαταλείψει όλοι».  Σε μια προσπάθεια να ζωντανέψει το νησί και να «αναστηθεί» το σχολείο που για χρόνια παραμένει ερμητικά κλειστό και εγκαταλελειμμένο λόγω της έλλειψης μαθητών, ο Καλύμνιος ομογενής της Αυστραλίας Γιάννης Χαλίκος, πρότεινε σε οικογένειες που κατάγονται από την Ψέριμο, να τους δώσει 1.000 ευρώ προκειμένου να επιστρέψουν πίσω μαζί με τα παιδιά τους. Όπως εξηγεί η κ. Φωτεινή, η προσπάθειά του έπεσε στο κενό καθώς ενώ βρέθηκαν γονείς πρόθυμοι να γυρίσουν πίσω, η έλλειψη γιατρού τους αποθάρρυνε. «Πως θα έρθει να ζήσει εδώ μια μητέρα ξέροντας ότι σε περίπτωση που πάθει κάτι το παιδί της, δεν υπάρχει γιατρός;», διερωτάται η 60χρονη γυναίκα.

Ένα επιπλέον «αγκάθι» στη ζωή των κατοίκων στη μικρή αυτή κουκίδα γης αποτελεί  η γεωγραφική θέση του νησιού που βρίσκεται δέκα μόλις μίλια από τα τουρκικά παράλια και ένα τέταρτο από τα Ίμια, πράγμα που τους γεμίζει με αίσθημα ανασφάλειας. «Ο κοντινότερος φύλακας που υπάρχει, απέχει δύο ώρες από εδώ. Ώσπου να φτάσε σε εμάς σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, θα μας έχουν σφάξει όλους. Κάθε πρωί όταν ξημερώνει το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να προσευχηθούμε στην Παναγία για να περάσει η μέρα χωρίς απώλειες για το νησί μας», λέει ο 35χρονος Γιώργος, ένας εκ των δύο νέων ανθρώπων που έχουν απομείνει στην Ψέριμο. Μια από τις στιγμές που τόσο ο ίδιος όσο και η κ. Φωτεινή δεν μπορούν να ξεχάσουν, είναι όταν πριν από περίπου έναν χρόνο ένας Τούρκος διακινητής προσφύγων βρήκε καταφύγιο στην Ψέριμο επειδή το φουσκωτό με το οποίο τους μετέφερε  διαλύθηκε εν μέσω πελάγους. «Είχαμε πάρει εντολή από το λιμενικό να κλειδωθούμε στα σπίτια μας διότι δεν ήξεραν αν οπλοφορεί. Τελικά τον έπιασαν μετά από δύο μέρες ερευνών», θυμάται η κ. Φωτεινή.

Η ηρωίδα δασκάλα του Αιγαίου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κάθε πρωί στις οκτώ ο εννιάχρονος Χρήστος πηγαίνει στο σχολείο, όπου τον περιμένει η δασκάλα του και αφού χτυπήσουν συμβολικά το κουδούνι, κάνουν προσευχή κι έπειτα ξεκινά το μάθημα. Ο Χρήστος είναι ο μοναδικός μαθητής στο πολύπαθο σχολείο των Αρκιών, το μικρότερο της Ευρώπης, όπου τον τελευταίο ενάμισι χρόνο η 50χρονη Μαρία Τσιαλέρα εκτελεί τα εκπαιδευτικά της καθήκοντα κάνοντάς το παράλληλα γνωστό στα πέρατα του κόσμου. Όπως μου λέει, ζήτησε η ίδια να υπηρετήσει στην εσχατιά του Αιγαίου και παρά το γεγονός ότι πλέον βλέπει το σύζυγό της μόνο τα Σαββατοκύριακα που ο καιρός επιτρέπει τη μετακίνησή της, χαίρεται πολύ που επιτέλους το επαγγελματικό της όνειρο έγινε πραγματικότητα. Μάλιστα, το μέγεθος του λειτουργήματός της γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η ίδια γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, έναν τόπο εκ διαμέτρου αντίθετο με το ακριτικό νησί των 34 κατοίκων.

«Είχα πόθο να εργαστώ εδώ από το 2007. Παρακολουθούσα την πορεία του σχολείου, γνώριζα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι αλλά και το πόσο αδικημένα είναι τα παιδιά που ζουν στο νησί. Δεν μετάνιωσα στιγμή για την απόφασή μου. Αντιθέτως, αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες, οι οποίες με έχουν πεισμώσει και θέλω ακόμη περισσότερο να αγωνιστώ για τα αυτονόητα δικαιώματα του μοναδικού μαθητή στους Αρκιούς», δηλώνει χαρακτηριστικά. Πριν από λίγο καιρό η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την 50χρονη δασκάλα  για την αφοσίωση και τη συνέπεια με την οποία εκτελεί τα καθήκοντα της. «Είναι σίγουρα τιμητικό αλλά δεν περνούσε ποτέ από το μυαλό μου το γεγονός ότι θα βραβευτώ επειδή κάνω τη δουλειά μου, το αυτονόητο δηλαδή», σημειώνει. Στη διάρκεια της πολυετούς καριέρας της εργάστηκε σε ολιγοθέσια σχολεία ανά την Ελλάδα αλλά πρώτη φορά διδάσκει σε μονοθέσιο  αναλαμβάνοντας παράλληλα εκτός από το ρόλο της δασκάλας, εκείνον της συμμαθήτριας και της φίλης. «Το νησί δεν έχει άλλα παιδιά και ο Χρήστος δεν κοινωνικοποιείται. Μετά το πέρας των μαθημάτων παίζουμε μαζί κάποιο επιτραπέζιο και κουβεντιάζουμε για ό,τι μας απασχολεί. Μόλις τελειώσει το δημοτικό θα πρέπει είτε να αρχίσει να δουλεύει, είτε να μετακομίσει στο κοντινότερο νησί που υπάρχει γυμνάσιο. Το κράτος με αντισυνταγματικό τρόπο καταδικάζει τα παιδιά των Αρκιών καθώς δεν τους επιτρέπει να ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση».

Προβλήματα

Εκτός όμως από τη μοναχικότητα, ο εννιάχρονος μαθητής φέτος κλήθηκε να αντιμετωπίσει και τις επιπτώσεις της έντονης κακοκαιρίας καθώς το κτίριο του σχολείου έχει υποστεί τόσες φθορές με το πέρασμα του χρόνου που πλέον πλημμυρίζει με την πρώτη βροχόπτωση. «Υπάρχουν μέρες που φορά το μπουφάν του από τις οκτώ το πρωί έως το μεσημέρι που σχολάει. Το παιδί τρέμει ολόκληρο από την υγρασία», λέει η δασκάλα του καταγγέλλοντας το γεγονός πως ενώ έγινε αυτοψία στο κτίριο το περασμένο καλοκαίρι, οι ζημιές δεν έχουν ακόμη αποκατασταθεί.

Νερά της βροχής στάζουν στον τοίχο της σχολικής αίθουσας

Μάλιστα, εκτός από τους κινδύνους που ενέχει μια τέτοια κατάσταση για την υγεία της ίδιας και του μαθητή της, πολλές φορές αναγκάζονται να ακυρώσουν τα μαθήματα των αγγλικών που για πρώτη φορά φέτος γίνονται στο σχολείο των Αρκιών σε συνεργασία με κέντρο ξένων γλωσσών στους Λειψούς. «Τα μαθήματα αυτά γίνονται ηλεκτρονικά όμως όταν βρέχει βγάζουμε από την πρίζα τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό διότι το νερό στάζει στους τοίχους και υπάρχει πιθανότητα βραχυκυκλώματος. Είναι αδιανόητο να ζούμε εν έτη 2019 σε μια γωνιά του Αιγαίου σε συνθήκες λίγο καλύτερες απ’ότι στην Κατοχή», αναφέρει.

Ένα ακόμη πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν για χρόνια οι κάτοικοι του νησιού, είναι η έλλειψη γιατρού με αποτέλεσμα να χάνονται ζωές. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του παππού του εννιάχρονου Χρήστου, ο οποίος τον περασμένο Απρίλη παρουσίασε έντονη αδιαθεσία και λίγες ώρες αργότερα εξέπνευσε.

«Αν υπήρχε κάποιος γιατρός εδώ, ενδεχομένως να ζούσε σήμερα. Είμαστε ξεχασμένοι από την Πολιτεία κι αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που το νησί σιγά σιγά ερημώνει. Πως θα έρθει μια νέα γυναίκα εδώ να κάνει οικογένεια όταν γνωρίζει πως αν πάθει κάτι η ίδια ή το παιδί της θα είναι στο έλεος του Θεού εξαιτίας της έλλειψης γιατρού;», διερωτάται.

Ωστόσο, παρά τις αντιξοότητες η 50χρονη δασκάλα από τη Θεσσαλονίκη έχει επιλέξει να υπηρετήσει το πόστο της υποδειγματικά και όνειρό της, όπως μου εκμυστηρεύτηκε, είναι να μην κλείσει το σχολείο των Αρκιών. Αυτό επιθυμεί και ο εννιάχρονος μαθητής της Χρήστος που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει δάσκαλος και να επιστρέψει στο νησί του. «Θα παλέψουμε όσο μπορούμε γι’αυτό το σχολείο διότι το πονάμε. Άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου μας επισκέπτονται το καλοκαίρι και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι σε ένα τόσο απομονωμένο μέρος υπάρχει σχολείο. Μας βγάζουν φωτογραφίες και όταν φεύγουν κρατούν επικοινωνία μέσω αλληλογραφίας».