Μαθήματα ζωής από τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Η ακαταμάχητη «δίψα» για ζωή, η ισχυρή θέληση και η πολυπραγμοσύνη είναι κάποια μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει  κανείς στον 28χρονο Στέλιο Κυμπουρόπουλο, ειδικευόμενο φοιτητή της Ψυχιατρικής, διαγνωσμένο με Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία.

Η σταδιακή αδυναμία και των άνω άκρων του σε ηλικία 14 ετών, δεν στάθηκε ικανή να τον αποπροσανατολίσει από τον στόχο του κι έτσι, το 2004 πέρασε με άριστα στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Όπως μου εξηγεί επέλεξε την ειδικότητα της ψυχιατρικής διότι θεωρεί πως του ταιριάζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη. «Η ψυχιατρική μου δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνώ με τους ασθενείς, να μην είμαι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους ενός ιατρείου και επιπλέον, λόγω της αναπηρίας μου, είναι από τις λίγες ειδικότητες στις οποίες μπορώ να ανταπεξέλθω», λέει χαρακτηριστικά.

Μέριμνα

Ένα βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, σύμφωνα με τον Στέλιο, είναι η άγνοια που επικρατεί σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Όπως λέει, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι τα άτομα σαν κι αυτόν αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου. «Ανθρώπους με φυσικές δυσκολίες συναντούμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Μπορεί να είναι ο φίλος μας, ο συνεργάτης ή ο ερωτικός μας  σύντροφος», επισημαίνει.

Όσον αφορά το κράτος, ο Στέλιος είναι κάθετος, λέγοντας ότι οφείλει να αναγνωρίσει πως οι άνθρωποι με αναπηρία αποτελούν κομμάτι της κοινωνίας και έχουν το δικαίωμα να συμπεριφέρονται, να λειτουργούν και να παρουσιάζονται όπως όλα τα υπόλοιπα μέλη της.

« Δεν είμαστε ούτε επαίτες, ούτε άνθρωποι που θέλουν να ζουν παρασιτικά από τα επιδόματα του κράτους. Θέλουμε να  μετατρέψουμε την αδυναμία μας σε κάτι παραγωγικό και λειτουργικό και να ανταποδώσουμε όσα η κοινωνία μας προσφέρει . Όλα αυτά όμως θα τα καταφέρουμε μόνο αν δείξουμε ότι είμαστε εδώ, ότι η κοινωνία διαφέρει, μπορεί να έχει και προβλήματα αλλά ακόμη και αυτά αποτελούν ένα υγιές κομμάτι της », τονίζει.

Δράσεις 

Ενδεικτικές της πολυσχιδούς προσωπικότητας του Στέλιου, είναι μια σειρά δραστηριοτήτων. Ο 28χρονος φοιτητής αποτελεί ιδρυτικό μέλος του «Συλλόγου Νέων Ιατρών», ενός ιατρικού επιστημονικού φορέα που απαρτίζεται από είκοσι περίπου νέους γιατρούς που παράγουν υψηλού επιπέδου επιστημονικό έργο. Επίσης, τον  Δεκέμβριο του 2012  προβλήθηκε και το ντοκιμαντέρ «Με λένε Στέλιο» με θέμα τη ζωή του, το οποίο προκάλεσε ιδιαίτερη συγκίνηση στους θεατές.

Ακόμη, από τον τελευταίο μήνα οι δράσεις του επεκτείνονται και εκτός συνόρων μιας και ο νεαρός ειδικευόμενος φοιτητής αποτέλεσε  ένα από τα έντεκα μέλη της ομάδας, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα μας στο συνέδριο που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ανεξάρτητης Διαβίωσης (ENIL) στο Στρασβούργο. Μάλιστα, φέτος η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε  για πρώτη φορά με επίσημη αποστολή.

«Το θέμα του συνεδρίου ήταν η ανεξάρτητη διαβίωση που είναι πολύ σημαντική  για εμάς, τα άτομα με αναπηρία. Θέλουμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας  κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω υπηρεσιών που θα μας προσφέρει το κράτος, όπως είναι οι προσωπικοί βοηθοί, άτομα δηλαδή που εργάζονται και εξυπηρετούν το άτομο με αναπηρία σε πράγματα που αδυνατεί να ανταπεξέλθει λόγω φυσικών αδυναμιών. Πρόκειται για μια υπηρεσία που παρέχεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και συμβάλει τόσο στην εξυπηρέτηση των αναπήρων όσο και στην αποδέσμευση των γονέων από τη συνεχή επίβλεψη του παιδιού τους», αναφέρει.

«Ανθρωποποίηση» της εκπαίδευσης

Βαρύνουσας σημασίας για την ομαλή ένταξη των ατόμων με αναπηρία σε μια κοινωνία είναι, κατά στον Στέλιο, η παιδεία.

«Η εκπαίδευση παίζει σημαντικό ρόλο σε ό,τι έχει να κάνει με την αναπηρία. Υπάρχει γενικότερα μια άγνοια, η οποία επιφέρει την προκατάληψη και εν συνεχεία την περιθωριοποίηση των ατόμων με αναπηρικά προβλήματα», υπογραμμίζει τονίζοντας την ανάγκη για δημιουργία ενός ανθρωποκεντρικού εκπαιδευτικού συστήματος. «Στην Ελλάδα η εκπαίδευση δίνει προτεραιότητα στην παπαγαλία και όχι στον άνθρωπο. Χρειάζεται κατά τη γνώμη μου διεύρυνση του πνεύματος, κατανόηση της ποικιλομορφίας των κοινωνιών  και έρευνα ώστε να καταλάβουμε την ουσία και όχι να παπαγαλίζουμε. Δεν μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για μια παιδεία , η οποία ναι μεν υπάρχει αλλά καλλιεργεί τα λάθος πράγματα».

Μήνυμα 

Έχοντας βιώσει την αναπηρία από τους δεκατέσσερις  πρώτους μήνες της ζωής του, ο Στέλιος στέλνει το δικό του μήνυμα σε όλους όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

«Οι άνθρωποι που γεννηθήκαμε με κάποια μορφή φυσικής αδυναμίας, πρέπει να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να εξωτερικεύουμε όσα σκεφτόμαστε. Μέσω της συμπεριφοράς μας οφείλουμε να δείχνουμε εξοικειωμένοι με την κατάσταση της υγείας μας, να βγαίνουμε έξω, να διασκεδάζουμε και να διεκπεραιώνουμε μόνοι μας τις υποχρεώσεις μας».

Τέλος, αναφέρει πως το αίσθημα της μειονεξίας και ο φθόνος για τους υπόλοιπους, τους αρτιμελείς, είναι ανούσια καθώς σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος που μπορεί να αφιερωθείς σε παραγωγικές δραστηριότητες. «Έτσι είναι η ζωή. Κάποιος έπρεπε να το πάθει. Δεν είπα ποτέ «Γιατί σε μένα;». Αντιθέτως, αυτό που συνηθίζω να λέω είναι: «Γιατί όχι σε μένα;», καταλήγει.

 

Μάνα και κόρη συναντήθηκαν μετά από 60 χρόνια – Βιβλίο και ταινία η ιστορία τους

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Όταν το 1957 η 18χρονη Χαρίκλεια Νούλα από το χωριό Στράνωμα της ορεινής Ναυπακτίας έμεινε έγκυος, δεν φανταζόταν την κινηματογραφική τροπή που θα έπαιρνε η ζωή της. Η μικρή τοπική κοινωνία στο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας αδυνατούσε να αποδεχθεί μια ανύπαντρη μητέρα με το παιδί της, καθώς οι μονογονεϊκές οικογένειες εκείνη την εποχή συγκέντρωναν σφοδρές αντιδράσεις. Οι γονείς της την έδιωξε από το σπίτι, την αποκλήρωσαν κι εκείνη μη έχοντας κανένα απολύτως στήριγμα, έδωσε το παιδί σε ορφανοτροφείο στην Αθήνα. Λίγες ημέρες αργότερα, ένα ζευγάρι από το Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών υιοθέτησε το μωρό και η μικρή Λίντα μεγάλωσε, παντρεύτηκε και έκανε παιδιά στην Αμερική, μακρυά από τη βιολογική της μητέρα, η οποία δεν έπαψε στιγμή να σκέφτεται τη μέρα που την παρέδωσε στο ορφανοτροφείο. Μετά από πολλές έρευνες, αμέτρητα τηλεφωνήματα και e-mails η Λίντα έλαβε επιτέλους το πολυπόθητο μήνυμα που την ενημέρωνε πως η μητέρα της ήταν ζωντανή και την αναζητούσε. «Όταν διάβασα το γράμμα, με κυρίευσε ένα περίεργο συναίσθημα. Από τη μία ένιωθα ανακούφιση για το γεγονός ότι ζούσε ακόμη, απέραντη χαρά που δε με είχε ξεχάσει μετά από τόσα χρόνια και ήθελε να με συναντήσει αλλά και μια δόση μετάνοιας που δεν ξεκίνησα νωρίτερα να την ψάχνω. Ένας από τους λόγους που δεν την αναζήτησα τόσα χρόνια ήταν ότι ο Έλληνας δικηγόρος είχε πει στους θετούς γονείς μου ότι γεννήθηκα πρόωρα και η μητέρα μου πέθανε στον τοκετό», μου λέει  η 61χρονη Λίντα Φόρεστ. Η πρώτη της επικοινωνία με τη βιολογική της μητέρα έγινε πέρυσι μέσω Skype, παρουσία μιας μεταφράστριας καθώς η ίδια δε μιλά ελληνικά. Όπως λέει, ένα μείγμα άγχους, περιέργειας και ενθουσιασμού την κυρίευσε μόλις είδε τη μητέρα της μέσα από την οθόνη του υπολογιστή. «Λίγους μήνες μετά συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Ακριβώς 60 χρόνια από την ημέρα που με άφησε στο ορφανοτροφείο της Αθήνας. Με περίμενε στην πύλη με ένα μπουκέτο λουλούδια και αφού αγκαλιαστήκαμε, ξεσπάσαμε και οι δυο σε κλάματα», σημειώνει.

Η πρώτη συνάντηση μάνας και κόρης στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος

 

Η πρώτη συνάντηση μάνας και κόρης

Από την ημέρα εκείνη η ίδια και η οικογένειά της επισκέφθηκαν την Ελλάδα συνολικά 11 φορές. Όπως λέει, πλέον θεωρεί τον εαυτό της Ελληνίδα και αυτό που αγαπά περισσότερο στη χώρα είναι η οικογένειά της. «Ο σύζυγός μου μού λέει ότι η ιστορία αυτή του θυμίζει έντονα την ταινία »Big Fat Wedding» όπου ένας Aμερικανός παντρεύεται μια Eλληνίδα και στη συνέχεια βαφτίζεται κι αυτός χριστιανός ορθόδοξος. Αυτό ακριβώς έκανε και ο άνδρας μου στις 16 Οκτωβρίου 2016. Βαφτίστηκε Ροβέρτος – Ευτύχιος στο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως στη Ναύπακτο».

Θα κάνει ταινία την ιστορία της;

Αυτή την περίοδο η Λίντα εργάζεται πυρετωδώς καθώς έχει συγκροτήσει μια μη κυβερνητική οργάνωση με το όνομα «The Eftychia Project’ μέσω της οποίας βοηθά παιδιά που υιοθετήθηκαν τις δεκαετίες ’50 και ’60 προκειμένου να βρουν τους βιολογικούς τους γονείς. «Είμαι ένα από τα 3.000 παιδιά εκείνης της περιόδου που δόθηκαν για υιοθεσία και θέλω να βοηθήσω κι άλλους σαν εμένα. Είμαι πολύ συγκινημένη γιατί μέσω του »Eftychia project» καταφέραμε ήδη να φέρουμε σε επικοινωνία με τους βιολογικούς της γονείς μια γυναίκα, τη Ντενίς που έψαχνε την οικογένειά της επί 20 ολόκληρα χρόνια. Προς το παρόν έχει επικοινωνήσει με τους βιολογικούς της γονείς μέσω διαδικτύου και προς τα τέλη Ιουνίου θα ταξιδέψει στην Ελλάδα προκειμένου να τους γνωρίσει από κοντά», εξηγεί. Παράλληλα ετοιμάζει ένα βιβλίο στο οποίο καταγράφει το Γολγοθά που πέρασε ώστε να καταφέρει να βρει τη μητέρα της αλλά και τον εξευτελισμό που βίωσε η δεύτερη όταν έμεινε έγκυος χωρίς να έχει παντρευτεί. «Είμαστε σε επικοινωνία με έναν παραγωγό του Χόλιγουντ για το ενδεχόμενο να γίνει ταινία η ιστορία μας», καταλήγει.

 

Η μοναχή Σωφρονία επικοινωνεί με τους πιστούς μέσω Facebook

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Έναν ιδιαίτερο τρόπο προκειμένου να επικοινωνεί και να καθοδηγεί πνευματικά τους πιστούς, σκέφθηκε η γερόντισσα Σωφρονία Φαρμακίδου που από το 2017 «ανέστησε» το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στην Ακράτα που ήταν εγκαταλελειμμένο για δέκα ολόκληρα χρόνια. Ακολουθώντας λοιπόν τις τάσεις της εποχής που θέλουν το διαδίκτυο αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, η 52χρονη μοναχή επικοινωνεί καθημερινά με δεκάδες πιστούς από κάθε γωνιά της Γης με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που κάνει Παρακλήσεις σε ζωντανή σύνδεση δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε εκατοντάδες άτομα να συντονιστούν και να προσευχηθούν όλοι μαζί παρόλο που βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη της χώρας ή και του κόσμου. «Μέχρι πριν δύο χρόνια δεν είχα καν ίντερνετ. Όμως επειδή το μοναστήρι είναι στο βουνό και δεν έχει τόσους πολλούς προσκυνητές, θέλησα να δημιουργήσω προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου μέσα από τις αναρτήσεις μου θα ενημερώνω τον κόσμο για τις λειτουργίες», μου εξηγεί  τονίζοντας πως τελικά αυτό το εγχείρημα εξελίχθηκε σε κάτι πολύ όμορφο καθώς έφερε κοντά στην εκκλησία ανθρώπους κάθε ηλικίας. «Σε καθημερινή βάση λαμβάνω επιστολές και γράμματα μέσω του παραδοσιακού ταχυδρομείου αλλά και πάρα πολλά μηνύματα στο facebook, όπου οι άνθρωποι μου μιλούν για κάτι που τους απασχολεί και πολλές φορές μου δίνουν ονόματα συγγενών τους προκειμένου να τα διαβάσω στη λειτουργία». Η γερόντισσα κάθε βράδυ αφιερώνει λίγο χρόνο προκειμένου να απαντήσει στον καθένα ξεχωριστά αλλά και να καταγράψει σε χαρτί τα ονόματα που της δίνουν ώστε το επόμενο πρωί να προσευχηθεί γι’αυτά. «Αυτή η επαφή με τους πιστούς είναι πολύ σημαντική για εμένα και εκείνους. Πολλές φορές με τους ανθρώπους που είμαστε δίπλα σωματικά δεν έχουμε τόσο μεγάλη ψυχική επαφή ενώ με κάποιους που είναι χιλιόμετρα μακρυά και δεν τους έχουμε αντικρίσει ποτέ, αισθανόμαστε ότι επικοινωνούμε βαθύτερα. Αυτό λοιπόν συμβαίνει και με αρκετούς ανθρώπους που μιλάμε μέσω διαδικτύου κι έχω προσευχηθεί γι’αυτούς», σημειώνει. Ενδεικτικά της βαθύτερης αυτής επικοινωνίας που αναπτύσσει με κάποιους, είναι όπως λέει, τα μηνύματα που έλαβε την ημέρα που χτύπησε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα. «Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινα αναποδογύρισε και πετάχτηκε εκατοντάδες μέτρα μακρυά. Σώθηκα από θαύμα κι όταν τελικά επέστρεψα στο μοναστήρι και άνοιξα το διαδίκτυο, είδα ότι μου είχαν έστειλαν τρεις γυναίκες μήνυμα ότι με είχαν δει στον ύπνο τους νεκρή. Οι δυνάμεις της προσευχής είναι πολύ δυνατές», τονίζει με νόημα.

Η ίδια διάγει μοναστικό βίο για τρεις δεκαετίες και όπως λέει, δεν μετάνιωσε στιγμή για την απόφαση που είχε πάρει πριν καν ενηλικιωθεί. Όταν στα 18 της χρόνια ήρθε από τη Ρόδο στην Αθήνα προκειμένου να σπουδάσει στην Φιλοσοφική, μπήκε ενεργά μέσα στην Εκκλησία. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου προσευχόμουν. Μέσα στην εκκλησία ένιωθα ελευθερία και χαρά κι έτσι αποφάσισα να αφιερωθώ στο Θεό και να δώσω αγάπη και συμπαράσταση στους ανθρώπους», αναφέρει. Η γερόντισσα από το 2017 επέλεξε να εγκατασταθεί στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στην Ακράτα που ήταν κλειστό για μια δεκαετία και ακατάλληλο για διαβίωση. «Αναζητώντας ένα ησυχαστήριο, ζήτησα από  τον προστάτη της Ρόδου, τον Άγιο Φανούριο, να μου φανερώσει έναν τόπο όπως τον ονειρευόμουν πάντα. Μετά από λίγους μήνες μου παρουσιάστηκε μέσω διαφόρων προσώπων το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. Αυτό έγινε τρεις φορές. Όταν λοιπόν ήρθα και το είδα, αποφάσισα ότι εδώ ανήκω», διηγείται.

Η μοναχή την ώρα που αγιογραφεί

Η γερόντισσα ακολουθεί ένα δύσκολο – για τους περισσότερους – πρόγραμμα που περιλαμβάνει πρωινό ξύπνημα στις 5π.μ. και μετά την ολοκλήρωση της Θείας Λειτουργίας ακολουθεί το δείπνο στις 9.30 π.μ., κατά τα πρότυπα του Αγίου Όρους. Για το υπόλοιπο της ημέρας η ηγουμένη μαζί με τις τρεις δόκιμες που βρίσκονται στη Μονή ασχολούνται με την αγιογραφία εικόνων, το πλέξιμο κομποσκοινιών καθώς και την παρασκευή αλοιφών.

Βαζάκια με θυμίαμα ζωγραφισμένα με σμάλτο. Πρόκειται για δημιούργημα της μοναχής

Η ίδια μάλιστα έχοντας το χάρισμα της γραφής, το οποίο και εξέλιξε κατά τη διάρκεια των σπουδών της στη Φιλολογία, ασχολείται με τη συγγραφή βιβλίων. Στο τελευταίο της εκδοτικό εγχείρημα με τίτλο «Το τώρα του Θεού» ωθεί τους αναγνώστες να ζουν το παρόν αφήνοντας κατά μέρος το παρελθόν που δεν μπορεί να αλλάξει και χωρίς να σκέφτονται το μέλλον που είναι από τη φύση του αβέβαιο. «Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι πιστεύουμε ότι ο θάνατος είναι για τους άλλους, όμως είναι το μόνο σίγουρο στη ζωή. Ασχολούμαστε με το παρελθόν και προσπαθούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Νομίζουμε ότι μπορούμε να βάλουμε σε κουτάκια τη ζωή μας αλλά δεν είναι σίγουρο αν θα υπάρχουμε το επόμενο δευτερόλεπτο. Χάνουμε το παρόν για ένα επερχόμενο ωραίο μέλλον που ονειρευόμαστε», καταλήγει.