Paros beer 56isles wins international Great Taste award

By Kelly Fanarioti

The beautiful island of Paros can boast not only about its Cycladic architecture and sandy beaches, but also the beer “56isles”, which a few months ago impressed the most demanding palates and won the “Good Taste” award over nearly 13,000 other entries.

The Microbrewery of Paros was founded in 2014 by Marinos Alexandrou from Cyprus and Nicolas Pavlakis from Paros, two young men who met in London during their studies. Their love for beer and for the Aegean island prompted them in the midst of Greece’s economic crisis to produce “56 isles” (the name comes from the 56 large and small islands of the Cyclades Alexandrou and Pavlakis wanted to pay homage to).

The idea

It was on a warm afternoon in London that they made the decision to set up a business together. “We were outdoors in a pub in Mayfair drinking beer,” they said to NEO. “There was some sort of event going on across the road and the area was buzzing with people that were outside enjoying their drinks in that lovely weather. That reminded us of those beautiful days on the islands having a cold beer under the Greek sun.”

“You can experiment with different ingredients and produce on an exceptional taste range, from the more traditional ones to extremely niche and interesting tastes,” says Marinos. “The exciting and creative factors were there and we were also trying to work out the commercial aspects of something like this.” He already had business in the leisure sector and we could see that craft beer was becoming quite popular amongst consumers.

Currently, they have their award-winning Pilsner, which is a light blonde beer, and they also started producing a Wit, the Aegean Wit, which is a fresh aromatic beer.

As they explained to NEO, they constantly experiment with ingredients and have a number of exciting recipes that they want to put in production. “This will happen gradually, as we want to be able to establish each product well before moving to develop the next”.

The beer is now available in Greece and they have just started exporting to the UK, Germany and France. The next markets will be Italy and Switzerland, while at the same time they are in negotiations with a number of interested parties from other European countries, Asia, Australia, Canada and the US.

“The US is a very interesting market for us, as Greek products are well received there, but we also had a number of people contacting us via email and Facebook to ask whether they can find it there.”

Marinos and Nicolas are overwhelmed by the warm reception that their product received from the consumers and they strongly believe that the beer market in Greece is definitely opening up.

“The warm climate and social factors favor beer consumption. The craft beer market is expanding and consumers are looking out for quality beer more than before”.

The “Great Taste” Award

Recently, the brewery “56 isles” of the Paros Microbrewery, got the first star at the “Great Taste” awards, the world’s most coveted food prize, which celebrates the very best in food and drink. As the young entrepreneurs admit, it was not such a surprise as they were very confident about their product.

“We do not want to sound arrogant but we have put so much effort and passion in making it and we spent endless hours perfecting everything. We knew that we had a good beer and we were confident that this was going to be recognized somehow.”

Their participation in the competition came after suggestions from friends that are in the food and beverage industry and have tasted the “56isles” beer. At first, Marinos and Nicolas were a bit skeptical but finally they made the application and sent a couple of samples to the awards. The next thing they knew they got the award!

“The biggest surprise was the delivery of the news at a time that we were not thinking about it. After we sent the samples we almost forgot it; a few months had passed without hearing anything and then all of a sudden in the middle of the busy summer season, we got the news that we won an award.”

The option of Paros

Their decision to start a business in Paros is not accidental. Apart from the fact that it is Nicolas’ the place of origin, the Cycladitic Island has a barley variety that is considered to be ideal for the production of beer. In fact, when the first beer production unit was started in Greece, they used to go to Paros and buy the whole of the barley production from the local farmers and producers

“We wanted to create a product with a distinct character. This is a craft beer that you would enjoy under the sun of the Aegean but it would travel from there to be enjoyed all around the world. People that go to Greece will enjoy but also take away with them good memories from the places, the hospitality and the tastes. We wanted to create a product that would encompass all of these and the setting in the Cyclades is ideal. The memories that people have when they remember the breathtakingly beautiful scenery of Greece are reflected in our blue bottle”.

Who is who

Marinos Alexandrou was born and lived his early years in Cyprus. After a short period in Athens he moved to London where he studied Business Economics and did a Masters in Finance. He started his career in finance and worked in Investment Management and Corporate finance and advisory and started investing and developing his own business ventures. He now run a portfolio of businesses with interests in the sectors of healthcare, leisure, property, F&B, tech and his latest venture, and a very exciting one, is the “56 Isles Microbrewery”.

Nicolas Pavlakis was born and raised in Paros. He studied public administration in Athens before going to the UK to do his Masters in management with finance. He lived in London for 3 years working before moving back to Paros with the aim of starting a business in primary production business, which led to the establishment of “56 Isles”.

Βροντερό «όχι» στον Βρούτση από τέσσερις Έλληνες του Brain Drain

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

«Συχνά θυμούμαι το πάθος που σε είχε πιάσει να γυρίσεις. Δεν ήθελες ν’ ακούσεις κανέναν. Έλεγες πως δεν υπάρχει άλλη σωτηρία, πως σου λείπει το χώμα. Όμως το χώμα υπάρχει εκεί που μπορούμε να δουλέψουμε, νομίζω. Εδώ είμαι ξένος κι όμως ελπίζω κάτι να κάνω. Πώς να γίνει αυτό στην Ελλάδα όπου καταστρέφουν τα πάντα σαν τις ακρίδες;», διερωτάται με τα λόγια αυτά ο Γιώργος Σεφέρης μέσα από το πεζογράφημά του «’Εξι νύχτες στην Ακρόπολη», τα ταραγμένα χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Σήμερα, σχεδόν εκατό χρόνια από τα γεγονότα που σημάδεψαν τον νομπελίστα ποιητή, τα λόγια του φαντάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ.

Απανωτά μέτρα λιτότητας, αυξημένοι δείκτες ανεργίας, «τσεκούρι» σε μισθούς και μια παρολίγον χρεοκοπία, συνέθεταν το σκηνικό της Ελλάδας στο λυκόφως της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Οι συνέπειες της οικονομικής αυτής κρίσης, μιας από τις μεγαλύτερες στην ιστορία της χώρας μας, ήταν δραματικές και αρκετοί ήταν εκείνοι που είδαν την ξενιτιά ως μοναδική διέξοδο. Βλέποντας το δυσοίωνο μέλλον να πλησιάζει απειλητικά, σχεδόν μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι εγκατέλειψαν την εστία τους, αποχαιρέτησαν οικογένεια και φίλους και άνοιξαν φτερά για μια ζωή γεμάτη προοπτικές μα και προκλήσεις. Η μαζική φυγή αξιόλογου ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί μέχρι και σήμερα μια βαθιά πληγή που το ελληνικό κράτος προσπαθεί σταδιακά να επουλώσει. Στο πλαίσιο αυτό πριν από περίπου ένα μήνα ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Γιάννης Βρούτσης ανακοίνωσε την πρωτοβουλία Rebrain Greece, σκοπός της οποίας είναι μεταξύ άλλων η επιστροφή τουλάχιστον 500 Ελλήνων της διασποράς με υψηλή ειδίκευση και επιστημονική εμπειρία. Η ελάχιστη αμοιβή τους καθορίζεται στις 3.000 ευρώ, με χρηματοδότηση της επιχείρησης στο 70% περίπου της ελάχιστης αμοιβής για ένα χρόνο, με υποχρέωση διατήρησης του εργαζόμενου με την ίδια αμοιβή για τουλάχιστον 12 μήνες.

Η «κυριακάτικη δημοκρατία» επικοινώνησε με τέσσερις επιτυχημένους Έλληνες της διασποράς και τους ζήτησε να σχολιάσουν την πρόταση του κ. Βρούτση.

Κατερίνα Ηλιακοπούλου, μηχανικός λογισμικού στους New York Times: «Πολύ δύσκολο να εγκαταλείψω ό,τι έχτισα εδώ»

Μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών μετέβη στη Νέα Υόρκη για μεταπτυχιακό στον τομέα της Δημοσιογραφίας και της Επιστήμης Υπολογιστών. Η 31χρονη Κατερίνα ζει τα τελευταία πέντε χρόνια στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και εργάζεται στον ειδησεογραφικό κολοσσό των New York Times ως μηχανικός λογισμικού. Η ίδια διαβλέπει μια καλή πρόθεση πίσω από την πρόταση του υπουργού Εργασίας, ωστόσο χαρακτηρίζει επιφανειακή την προσέγγισή του. «Το σχέδιο που ανακοινώθηκε από τον κ. Βρούτση στοχεύει κυρίως στο να δελεάσει τους νέους με το μισθό των 3.000 ευρώ, ένα δηλαδή ποσό που ήδη βγάζει κάποιος που εργάζεται στο εξωτερικό. Η ουσία όμως βρίσκεται στην ποιότητα της δουλειάς, στην προοπτική της εξέλιξης καθώς και στο περιβάλλον εργασίας», αναφέρει η ίδια και προσθέτει: «Οι περισσότεροι νέοι που έφυγαν από την Ελλάδα το έκαναν κυρίως επειδή είναι φιλόδοξοι και αναζητούσαν το κάτι παραπάνω που η χώρα τους αδυνατούσε να τους προσφέρει». Όσο για το αν η ίδια θα επέστρεφε, η απάντηση είναι «όχι», τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Κι αυτό διότι, όπως λέει, οι άνθρωποι της ιστορικής εφημερίδας στην οποία εργάζεται, έχουν επενδύσει σε εκείνη και συμβάλλουν στην επαγγελματική της εξέλιξη. «Είναι πολύ δύσκολο να εγκαταλείψω ό,τι έχτισα εδώ και να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα», επισημαίνει.

Μαργαρίτα Χρυσάκη, Ειδικός διαστημικής βιωσιμότητας: «Η φυγή να αντιμετωπιστεί με ενιαία σταθερή πολιτική και όχι επιφανειακά»

Τι κι αν είχε στην κατοχή της ένα πτυχίο κι ένα μεταπτυχιακό στις Πολιτικές Επιστήμες, η Ελλάδα της κρίσης δεν είχε χώρο για εκείνη. Μετά από 11 συνεχόμενους μήνες ανεργίας, διάστημα κατά το οποίο αναζητούσε εργασία και σε κλάδους εντελώς διαφορετικούς από το αντικείμενο σπουδών της, ξεκίνησε να στέλνει αιτήσεις στο εξωτερικό. Στο τέλος έγινε δεκτή από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφιους, και μετακόμισε στις Βρυξέλλες όπου παράλληλα έκανε Διαστημικές Σπουδές.

«Η φυγή επιστημόνων στο εξωτερικό πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια ενιαία σταθερή πολιτική ριζικά και όχι επιφανειακά. Έχοντας μεταναστεύσει στο εξωτερικό εδώ και λίγα χρόνια, έχω καταφέρει να διαγράψω μια σημαντική επαγγελματική πορεία, η οποία και εμπλουτίζεται συνεχώς λόγω των μοντέρνων υποδομών και ευκαιριών που μου προσφέρει το κράτος που διαμένω», αναφέρει χαρακτηριστικά τονίζοντας πως ένα σημαντικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από την ελληνική κυβέρνηση είναι τι αγαθά και υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει το κράτος ώστε να υπάρχει κίνητρο επιστροφής όλων όσων έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό.

«Μπορεί το ελληνικό κράτος να ανταγωνιστεί επάξια εκείνα άλλων κρατών; Τα προγράμματα επαναπατρισμού αποτελούν μέρος μιας μακροπρόθεσμης κρατικής πολιτικής; Αν ναι, τότε κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί τι γίνεται αναφορικά με το επιστημονικό δυναμικό που παρέμεινε στην Ελλάδα. Έχουν ικανοποιηθεί τα αιτήματα του για απορρόφηση στην αγορά εργασίας;», διερωτάται.

Όπως σημειώνει, τέτοιου είδους ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν με λογικά επιχειρήματα, τεκμήρια και ζωντανά παραδείγματα προκειμένου κάποιος να πάρει μια τόσο σημαντική απόφαση επιστροφής στη χώρα του. «Η σχέση εμπιστοσύνης κράτους-πολίτη πρέπει να επαναπροσδιοριστεί, αυτή τη φορά πάνω σε ισχυρά κοινωνικοπολιτικά θεμέλια», προσθέτει.

Νίκος Στεργίου, καθηγητής Εμβιομηχανικής και ερευνητής στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα (ΗΠΑ): «Γιατί να έρθω όταν τον μισό μισθό θα τον πάρει το κράτος»

Μεγαλωμένος με αρκετές στερήσεις στη Θεσσαλονίκη, πάλεψε σκληρά για ένα καλύτερο και αξιοπρεπές μέλλον και σήμερα διαγράφει μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα στη Νεμπράσκα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου μέσα από τις έρευνές του δίνει ελπίδα σε ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και παιδιά με εγκεφαλική παράλυση. Μιλώντας στην «κυριακάτικη δημοκρατία» εξηγεί πως η πρωτοβουλία του κ. Βρούτση αποτελεί σίγουρα ένα πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αυτού φαινομένου τονίζοντας ωστόσο πως δεν αρκεί από μόνη της για να πείσει κάποιον να επιστρέψει στην πατρίδα του. «Για να γυρίσουν οι νέοι άνθρωποι δεν αρκεί ο μισθός των 3.000 ευρώ για ένα ή δύο χρόνια αλλά πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα παρακινήσουν τους Έλληνες της διασποράς να σκεφτούν σοβαρά το ενδεχόμενο της επιστροφής. Η φορολογία για παράδειγμα και η γραφειοκρατία είναι δύο μεγάλες πληγές. Γιατί να έρθω να εργαστώ στην Ελλάδα όταν ξέρω ότι τον μισό μισθό θα μου τον πάρει πίσω το κράτος μέσω των φόρων;», διερωτάται και προσθέτει: 

«Όποιος έχει ζήσει στο εξωτερικό, έχει δει πώς λειτουργεί ένα σύγχρονο κράτος που σέβεται φορολογικά τον πολίτη. Επιπλέον δεν χρειάζονται δέκα χαρτιά για τη διευθέτηση ενός ζητήματος σε δημόσια υπηρεσία αλλά ένα. Αν δεν καλυτερεύει η καθημερινότητα στην Ελλάδα δύσκολα θα γυρίσει κανείς πίσω», τονίζει.

Γιώργος Φωτιάδης, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου: «Γιατί να έρθω όταν τον μισό μισθό θα τον πάρει το κράτος

«Δε με ενδιαφέρει να επιστρέψω στην Ελλάδα. Θεωρώ πως όσοι έχουν μια καλή θέση σε άλλη χώρα δε θα ασχοληθούν με την συγκεκριμένη πρόταση του υπουργού Εργασίας. Ίσως ανταποκριθούν κάποιοι νέοι που μόλις τελείωσαν τις σπουδές τους», σχολιάζει ο 36χρονος Γιώργος που εργάζεται στο διεπιστημονικό κέντρο ασφαλείας, αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης (SnT).

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι σύμφωνα με τον ίδιο η έλλειψη ανταγωνισμού, γεγονός που αυτομάτως μειώνει τη δυναμική της κυβερνητικής εξαγγελίας για τον επαναπατρισμό των νέων. «Τι γίνεται μετά τη λήξη του προγράμματος; Δε θέλω να φανώ απαισιόδοξος, ίσως είναι η αρχή για κάτι καλύτερο. Μένει να το δούμε», καταλήγει.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» στις 05-01-20