Το πρωί στη δουλειά, το βράδυ στην απεξάρτηση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας, οικογενειάρχες, μορφωμένοι και ευκατάστατοι, αντιμετωπίζουν καθημερινά το δικό τους προσωπικό δράμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Και μπορεί το πρωί να πηγαίνουν κανονικά στις δουλειές τους και να είναι λειτουργικοί για το επόμενο της ημέρας, το βράδυ όμως δίνουν αγώνα για να κρατηθούν «καθαροί» μέσω του προγράμματος «Ανοιχτή Γραμμή Υποστήριξης» του ΚΕΘΕΑ Νόστος.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η ψυχολόγος και υπεύθυνη του προγράμματος Νεκταρία Αποστολίδου, πρόκειται για ανθρώπους που δεν παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά και ξεφεύγουν κατά πολύ από τις στερεοτυπικές απόψεις που επικρατούν για τα εξαρτημένα άτομα. «Ακούγοντας κανείς τη φράση »χρήστης ναρκωτικών», αυτόματα του έρχεται στο νου η εικόνα ενός ανθρώπου με βελόνα σε κάποιο παγκάκι. Η εξάρτηση ωστόσο έχει πολλά πρόσωπα κι αυτό είναι κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά μέσω του προγράμματός μας. Χρήστης μπορεί να είναι λοιπόν ο γείτονάς μας, ο συνάδελφός μας, ο άνθρωπος που μας εξυπηρετεί στις δημόσιες υπηρεσίες και γενικότερα οποιοσδήποτε από το κοντινό ή ευρύτερο περιβάλλον μας χωρίς απαραίτητα να το έχουμε αντιληφθεί».

Αυτή τη στιγμή συνολικά δέκα άνθρωποι άνω των 21 ετών συμμετέχουν στο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ Νόστος, σε μια προσπάθεια να συνεχίζουν να ζουν μακριά από κάθε είδους εξαρτησιογόνα ουσία. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα πληθυσμού που ναι μεν ανταπεξέρχεται επιτυχώς στην εργασία και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της ημέρας, ωστόσο, κάνει συστηματική ή περιστασιακή χρήση ναρκωτικών. «Αυτός ο πληθυσμός συνεχώς μεταβάλλεται. Όταν κάποιος απευθύνεται σε εμάς, αρχικά κάνει ατομικές συνεδρίες με ειδικούς και στη συνέχεια, εφόσον αποφασίσει να σταματήσει τη χρήση, εντάσσεται σε ομάδα αυτοβοήθειας που αποτελείται από άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα», εξηγεί η κ. Αποστολίδου.

Οι άνθρωποι που απευθύνονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ είναι χρήστες χασίς, ηρωίνης και λοιπών ουσιών που μπορεί κάποιος εύκολα να προμηθευτεί. Όπως διευκρινίζει η ψυχολόγος, η κάνναβη μπορεί να μην έχει άμεσα αποτελέσματα, ωστόσο η συστηματική χρήση σε βάθος χρόνου προκαλεί κοινωνική απόσυρση, μακροχρόνια ανεργία ή δυσκολία συντήρησης μιας σταθερής εργασίας.

Πάντως, μπορεί οι έρευνες των τελευταίων ετών να δείχνουν ότι η οικονομική κρίση συνδέεται με την κατανάλωση αλκοόλ, ωστόσο, η κ. Αποστολίδου μέσα από την εμπειρία της διαπιστώσει ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που στρέφονται στα ναρκωτικά και μάλιστα σε εκείνα που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί εύκολα, όπως είναι το σίσα και τα συνθετικά κανναβιδοειδή, τα οποία, όπως λέει, έχουν τρομακτικές σωματικές συνέπειες.

«Πρόκειται για ουσίες που διακινούνται εύκολα και μπορείς να τις βρει κανείς στο εμπόριο. Κάποιες από τις συνέπειες είναι η υπερένταση, η ταχυκαρδία, το »χάσιμο του μυαλού» αλλά μπορεί να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατο».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 07/08/18.

SOS από τους ξεχασμένους της Κινέτας : 14 οικογένειες έμειναν άστεγες

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τον δικό τους γολγοθά καλούνται να ανέβουν οι κάτοικοι του οικισμού Γλυκιά Ζωή στους Άγιους Θεοδώρους, καθώς η καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε την Αττική το απόγευμα της 23ης Ιουλίου και στοίχησε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, δεν τους άφησε ανεπηρέαστους. Αντίθετα, τους στοίχησε πολύ ακριβά καθώς συνολικά 14 οικογένειες έμειναν στο δρόμο όταν η φωτιά που ξεκίνησε από την Κινέτα και εξαιτίας των ισχυρών ανέμων έκαψε τα ηλεκτροφόρα καλώδια της ΔΕΗ, κατέστρεψε ολοσχερώς τα σπίτια τους.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η Δήμητρα Σταμούλη, κάτοικος της περιοχής και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αγίων Θεοδώρων, η πυρκαγιά έφτασε με αστραπιαία ταχύτητα στις αυλές των σπιτιών και έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά της. «Βγήκαν έντρομοι από τα σπίτια τους για να σωθούν κι όταν επέστρεψαν, βρήκαν μόνο στάχτες. Οι οικογένειες που έχασαν τις οικείες τους αποτελούνται από άνεργους, μισθωτούς και συνταξιούχους των 600 ευρώ. Οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε ταυτότητες, είναι σε απόγνωση και μένουν σε σπίτια φίλων και συγγενών προσωρινά. Δεν ξέρω τι θα απογίνουν, είναι καταρρακωμένοι ψυχολογικά».

Την αμέσως επόμενη ημέρα της καταστροφής, ο σύλλογος ξεκίνησε έναν έρανο προκειμένου να συγκεντρωθούν ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης για τους πυρόπληκτους της περιοχής. Στο κάλεσμα του συλλόγου ανταποκρίθηκαν πολίτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας και την ερχόμενη Κυριακή οι πληγέντες θα παραλάβουν τα προϊόντα από τα γραφεία του συλλόγου. «Μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για τρόφιμα διότι οι άνθρωποι είναι γονείς και παππούδες, ζουν με μικρά παιδιά και δε μπορούν να διαθέτουν χρήματα για να αγοράσουν φαγητό», συμπληρώνει η κ. Σταμούλη και καταλήγει: «Την ώρα που βιώνουν κάτι τόσο σκληρό, κάποιοι στήνουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες τους. Είναι ντροπή να καπηλεύονται τον πόνο και την οικονομική τους ανάγκη».

 

 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 02/08/18. 

Φωτιά στο Μάτι: Οι στιγμές του τρόμου μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Δεκάδες χαμένες ανθρώπινες ζωές,  αγνοούμενοι και χιλιάδες καμένα σπίτια,συνθέτουν το σκηνικό του τρόμου που στήθηκε στους δρόμους της ανατολικής και δυτικής Αττικής από το μοιραίο πέρασμά της φονικής πυρκαγιάς που σημειώθηκε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Πρωταγωνιστές της ασύλληπτης αυτής τραγωδίας είναι οι διασώστες που από την πρώτη στιγμή έσπευσαν στα φλεγόμενα μέτωπα προκειμένου να σώσουν τους κατοίκους που έτρεχαν πανικόβλητοι για να βρουν ένα μέσο διαφυγής από την πύρινη θύελλα που ερχόταν κατά πάνω τους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο 58χρονος Γιάννης Μακρής, διασώστης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού από το 1988 που βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές στο σημείο την ώρα της φωτιάς.

Όπως μου είπε, τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει παρευρεθεί σε πολλές πυρκαγιές της χώρας , οι σκηνές που αντίκρισε όμως το απόγευμα της 23ης Ιουλίου είναι τέτοιες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό του.

«Την ώρα της φωτιάς στο Μάτι, η ένταση των ανέμων ήταν τέτοια που έκανε την πυρκαγιά ακόμη πιο θηριώδη και δημιούργησε ένα θερμικό φορτίο που ήταν αδύνατον να αντέξει ανθρώπινος οργανισμός. Προσπάθησα να φτάσω προς τη θάλασσα για να σώσω ανθρώπους αλλά δεν μπορούσα να προχωρήσω», αναφέρει. Στη συνέχεια, κατευθύνθηκε προς το λιμάνι της Ραφήνας όπου έφτασαν συνεχώς τα πλοία του Λιμενικού Σώματος με τους πληγέντες. «Άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, βρεγμένοι, καμένοι και πολύ νεκροί. Εκεί δάκρυσα παρά το ότι έχω εμπειρία από αντίστοιχα περιστατικά. Εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν το γεγονός ότι όσοι κατέβαιναν από τα πλοία και τα φουσκωτά ήταν υπερβολικά ήσυχοι. Σε τέτοιες περιπτώσεις έχω συνηθίσει τους ανθρώπους να διαμαρτύρονται ότι καθυστέρησε η Πυροσβεστική, να φωνάζουν, να αντιδρούν. Αυτή τη φορά όμως κυριαρχούσε μια βουβή σιωπή από όλους κι αυτό με τρόμαξε για τα όσα θα ακολουθήσουν. Προφανώς το μόνο πράγμα που σκέφτονταν εκείνη την ώρα ήταν ότι ευτυχώς είναι ακόμη ζωντανοί», περιγράφει συγκινημένος ο κ. Μακρής.

Δύο ακόμη εικόνες που τον συγκλόνισαν είναι όταν είδε μπροστά στα μάτια του οικογένειες να ενώνονται και κάποιες άλλες να ξεκληρίζονται. «Μια κοπέλα περίπου 20 χρονών αναζητούσε σοκαρισμένη τη μητέρα της. Τελικά βρέθηκε και οι στιγμές που ακολούθησαν όταν η μία αντίκρισε την άλλη, είναι απερίγραπτες». Την ίδια ημέρα όμως, ο 58χρονος διασώστης ήταν παρών και σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο γεγονός. Μια μεσήλικη γυναίκα έψαχνε εναγωνίως τον σύζυγό της και τα παιδιά της και λίγη ώρα μετά την ενημέρωσαν ότι όλοι έχασαν τη ζωή τους στις φλόγες. «Απίστευτες σκηνές που δεν μπορεί να συλλάβει ο νους. Εκτιμώ ότι οι νεκροί θα είναι περισσότεροι διότι όσοι έμειναν στο σημείο την ώρα την πυρκαγιάς είναι αδύνατον να έμειναν ζωντανοί».

Ο Νίκος Γιατράς είναι εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού 41 ολόκληρα χρόνια κι έχει συμμετάσχει ως διασώστης σε όλες τις καταστροφές που σημειώθηκαν στη χώρα μας από το 1977. Στις τρεις τα ξημερώματα της Τρίτης έφτασε από την Πάτρα στο Μάτι και οι εικόνες που αντίκρισε ήταν, όπως λέει, απόκοσμες και φρικιαστικές. Απανθρακωμένα πτώματα και μητέρες να ουρλιάζουν ψάχνοντας να βρουν μέσα στις στάχτες τα παιδιά τους, συνέθεταν το σκηνικό στο Κόκκινο Λιμανάκι.

«Μόλις μπήκα στο οικόπεδο είδα καμένα παιδιά αγκαλιασμένα. Οι μεγάλοι είχαν συμπτώματα υποξίας, είχαν σπάσει τα πνευμόνια τους στην προσπάθειά τους να κρατηθούν στη ζωή. Μια μητέρα απ’έξω έψαχνε τα παιδιά της και δεν την αφήναμε να μπει στο οικόπεδο. Μπήκαμε μπροστά για να μην δει το θέαμα. Η οικογένειά της ήταν δυστυχώς ανάμεσα στους 26 ανθρώπους που μπήκαν εκεί για να σωθούν. Αυτή η τραγωδία που συνέβη εδώ είναι ασύλληπτη». Σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, τα 26 θύματα κυκλώθηκαν από την πυρκαγιά και δεν πρόφτασαν να φτάσουν στη θάλασσα.  «Η φωτιά κινούταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πιστεύω πως πολλοί από τους αγνοούμενους δεν πρόκειται να βρεθούν διότι εξαϋλώθηκαν».

Την ίδια ώρα, αστυνομικοί, πυροσβέστες, λιμενικοί, δύτες και αλιείς έχουν ριχτεί στη μάχη για τον εντοπισμό των αγνοουμένων με την ελπίδα να βρεθεί κάποιο σημείο ζωής.

Τις τελευταίες ημέρες το έργο συνδράμει κλιμάκιο ναυαγοσωστών του Ερυθρού Σταυρού από την Πάτρα, που με φουσκωτά σκάφη «χτενίζει» τη Χρυσή Ακτή στο Μάτι έως την περιοχή του Αγίου Ανδρέα.

Οπως  μου είπε ο Ευρυπίδης Κουβεριανός, μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί μόνο προσωπικά αντικείμενα, όπως κινητά τηλέφωνα και κλειδιά αυτοκινήτων. «Υπάρχουν μικρές παραλίες που δεν είναι συνεχόμενες και ενδιάμεσα υπάρχουν βράχια. Οταν μπήκαμε μέσα με τη μάσκα, είδαμε ότι ανάμεσα από τα βράχια σχηματίζονται διάδρομοι, που έχουν βάθος γύρω στα δύο μέτρα. Ανάμεσά τους μπορεί να έχει σκαλώσει κάποιο πτώμα. Θα ψάξουμε όλο το μέρος ώσπου να είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει κάποιος που να έχει εγκλωβιστεί ή να είναι πνιγμένος εκεί» λέει και τονίζει ότι εξαιτίας των ανέμων είναι πολύ πιθανό κάποια πτώματα να έχουν «ξεβραστεί» στις ακτές της Εύβοιας. «Οι ντόπιοι ψαράδες, που γνωρίζουν την περιοχή και τα ρεύματα, αυτό μας είπαν» συμπληρώνει ο κ. Κουβεριανός.

 

 

Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα: Μια μοναχή που έζησε τον πύρινο εφιάλτη, εξομολογείται

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το ξημέρωμα της 23ης Ιουλίου δεν ήταν καθόλου διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα για τις μοναχές του Λυρείου Ιδρύματος που φιλοξενεί 45 ορφανά παιδιά στον υψηλότερο λόφο του Νέου Βουτζά. Κανείς και τίποτα μέσα στη γαλήνη της περιοχής δεν προμήνυε την ολοκληρωτική καταστροφή που θα ακολουθούσε λίγες ώρες μετά. Όταν νωρίς το απόγευμα η αδελφή Μαρία είδε τη φωτιά από μακριά, δεν ανησύχησε ιδιαίτερα. Από το 1975 που είναι στο Ίδρυμα, το απέναντι βουνό έχει καεί συνολικά έξι φορές χωρίς όμως να φτάσει ως την αυλή του ιδρύματος. «Κατευθύνθηκα προς το λογιστήριο για να τηλεφωνήσω στην Πυροσβεστική και να μάθω αν η φωτιά έρχεται προς τα εδώ. Πριν προλάβω να μπω στο γραφείο, βλέπω έναν μοτοσικλετιστή να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πίστεψα ότι ήταν εμπρηστής γιατί αυτό συνήθως κάνουν, ανάβουν εστίες και φεύγουν. Τελικά ήταν εργαζόμενος του ιδρύματος που έτρεχε για να μας ειδοποιήσει ότι η φωτιά ερχόταν σε εμάς κι έπρεπε άμεσα να εκκενώσουμε το κτίριο», αναφέρει στη «δημοκρατία» η μοναχή στην προσπάθειά της να περιγράψει τις σκηνές τρόμου που βίωσε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο Λύρειο ήταν σε κατασκήνωση, ωστόσο στο εσωτερικό του κτιρίου υπήρχαν οι υπόλοιπες μοναχές, κάποιες από τις οποίες ήταν κατάκοιτες, λίγοι ηλικιωμένοι που διαμένουν εκεί κι ένα ανήλικο παιδί που σε λίγες ημέρες θα πήγαινε να βρει τα υπόλοιπα. «Έτρεχα σαν τρελή να ειδοποιήσω τις γερόντισσες και να μετακινήσω με τα αναπηρικά αμαξίδια όσες είχαν κινητικά προβλήματα. Τις έβαζα άρον άρον σε αυτοκίνητα εργαζομένων κι έφευγαν. Η φωτιά μέσα σε δέκα λεπτά είχε φτάσει στην αυλή μας. Τρέχαμε, προσευχόμασταν και φωνάζαμε ότι αύριο θα γίνει η κηδεία μας».

Η πιο συνταρακτική στιγμή εκείνου του απογεύματος ήταν για την αδελφή Μαρία όταν οι φλόγες κύκλωσαν το αυτοκίνητο ενός εργαζόμενου που μετέφερε σε ασφαλές μέρος δύο μοναχές κι έναν παππά. Τελικά η φορά του ανέμου άλλαξε, οι επιβαίνοντες κατάφεραν να βγουν από το όχημα και κλείστηκαν στην εκκλησία για να σωθούν. «Προσευχόμουν να μην καούν οι άνθρωποι κι ας καιγόταν το κτίριο. Τα κτίρια με κόπο και χρήμα ξαναγίνονται, οι άνθρωποι όμως όχι. Άκουγα στο ραδιόφωνο ότι υπήρχαν νεκροί στο Μάτι και με έπιασε τρέλα. Ειδοποίησα την Πυροσβεστική, η οποία ήρθε τρεις ώρες μετά καθώς καιγόντουσαν τα πάντα γύρω και δε μπορούσε να μπει. Τελικά καταφέραμε να σωθούμε όλοι».

Το κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς, τα παιδιά του ιδρύματος αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται σε προσφερόμενη στέγη στην Ανάβυσσο ενώ οι μοναχές και οι ηλικιωμένοι που διέμεναν εκεί διανυκτερεύουν σε ξενοδοχείο στο Μαραθώνα. Πάντως, παρά τα συντρίμμια που παρέπεμπαν σε μια μορφή Βιβλικής καταστροφής, στο πρόσωπο της μοναχής μπορούσε κανείς να διακρίνει μια αίσθηση ανακούφισης που εκπορευόταν από το γεγονός πως δεν υπήρξαν θύματα στο ορφανοτροφείο. «Αφού σωθήκαμε όλοι, ας γίνουν στάχτη τα υπόλοιπα. Αν είχε μείνει όρθιο το κτίριο και είχε γεμίσει με φέρετρα, δε θα το άντεχα». Εκείνο που από την επόμενη κιόλας ημέρας της πυρκαγιάς τη συγκίνησε περισσότερο, ήταν το κύμα αλληλεγγύης από εισέπραξε από κάθε γωνιά της Ελλάδας, από ανθρώπους κάθε ηλικίας που ακόμη μέχρι σήμερα σπεύδουν στο σημείο προκειμένου να προσφέρουν βοήθεια. «Έπρεπε να γίνει όλο αυτό το κακό για να να αποκαλύψουν την ομορφιά της ψυχής τους οι άνθρωποι», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 30/07/18

Η Ελλάδα υποτιμάει το μετάξι του Σουφλίου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι -λιγοστοί πλέον- παραγωγοί μεταξιού στο ακριτικό Σουφλί, ο αριθμός των οποίων έχει υποδιπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώντας να επιβιώσουν σε μια αγορά που κυριαρχείται από τη γιγαντιαία κινεζική παραγωγή και ούσα η μοναδική περιοχή σε ολόκληρη την Ευρώπη που παράγει μετάξι -γνωστό και ως «εβρίτικος χρυσός»-, οι αγρότες από το Σουφλί ζητούν την προστασία της Πολιτείας, προκειμένου να μπουν δυναμικά στον ανταγωνισμό και να αντισταθούν στην επέλαση του Κινέζου αυτοκράτορα.

Όπως μου ανέφερε ο παραγωγός μεταξωτών υφασμάτων Αθανάσιος Μουχταρίδης, η παραγωγή μεταξιού στην Κίνα αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λόγω έλλειψης εργατικών χεριών.

«Πρόκειται για μια υψηλή δουλειά, που χρειάζεται λεπτομέρειες, και πλέον δεν υπάρχουν χέρια. Αυτό αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το Σουφλί να αναδειχθεί, αλλά δυστυχώς οι ιθύνοντες δεν ασχολούνται. Εχουμε όρεξη για δουλειά, θέλουμε να κάνουμε το Σουφλί μεγάλο και τρανό, αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια από το κράτος» λέει.

Ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή είναι, όπως λέει, ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει γι’ αυτούς και πως οι ελληνικοί οίκοι μόδας επιλέγουν να αγοράσουν τα υφάσματά τους από το εξωτερικό, παρά από το Σουφλί. «Είμαστε 800 μέτρα από τα σύνορα και δεν μας ξέρουν… Οι εγχώριοι σχεδιαστές, για παράδειγμα, αγοράζουν τα υφάσματα από την Κίνα και όχι από εμάς. Εμείς μπορούμε να δώσουμε σ’ έναν σχεδιαστή την ποιότητα που ζητά σε πολύ προσιτές τιμές, αλλά οι περισσότεροι σήμερα εξυπηρετούνται από τα εισαγόμενα».

Ιδιαίτερα απαισιόδοξος είναι και ο εκτροφέας μεταξοσκωλήκων Νίκος Δενήκουρος, που διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα σηροτροφεία στα Βαλκάνια. Όπως αναφέρει, το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη τεχνογνωσίας, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στη μείωση των παραγωγών. «Η παραγωγή μεταξιού είναι δύσκολη υπόθεση και δυστυχώς δεν γίνονται ειδικά σεμινάρια για τους νέους αγρότες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ξεκινούν τη σηροτροφία, αλλά στη συνέχεια να τα παρατάνε, επειδή δεν γνωρίζουν τη διαδικασία. Πριν από πέντε χρόνια ήμασταν περισσότεροι από 100 σηροτρόφοι στην περιοχή και πλέον μείναμε 52».

Όπως αναφέρει, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι παραγωγοί της περιοχής έχουν κατά καιρούς κάνει κρούσεις στους αρμόδιους υπουργούς, χωρίς όμως αποτέλεσμα. «Εισπράξαμε πλήρη αδιαφορία. Είναι κρίμα, διότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα μπορούσε να ζήσει από τον τουρισμό και τις καλλιέργειες, είναι μια χώρα υπερπαραγωγική, αλλά οι εισαγωγές είναι περισσότερες από τις εξαγωγές».

Ο 73χρονος που έδωσε «ζωή» στους τοίχους 30 σχολείων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τι κι αν είναι 73 ετών, φορά καθημερινά τη στολή εργασίας του, παίρνει τα σύνεργά του και πηγαίνει σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία του Δήμου Πατρέων προκειμένου να ζωγραφίσει στους τοίχους τους ήρωες παιδικών παραμυθιών. Ο λόγος για τον κ. Γιώργο Κατσίποδο, πρώην οικοδόμο, ο οποίος το 2012 αποφάσισε να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που του προσφέρει η συνταξιοδότηση και να ομορφύνει τον χώρο όπου περνούν οι μαθητές τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Ολα άρχισαν ένα πρωί όταν, πηγαίνοντας τα εγγόνια του στο νηπιαγωγείο, διαπίστωσε ότι τόσο οι εσωτερικοί χώροι όσο και εκείνοι του προαυλίου ήταν σε κακή κατάσταση. «Ασχολιόμουν με χρώματα για πολλά χρόνια λόγω δουλειάς κι αποφάσισα να ζωγραφίσω τους τοίχους. Το αποτέλεσμα άρεσε σε παιδιά κι εκπαιδευτικούς κι έτσι ξεκίνησαν όλα» δηλώνει στη «δημοκρατία». Οι προτάσεις από δασκάλους της περιοχής διαδέχτηκαν η μία την άλλη και πλέον έχει ζωγραφίσει συνολικά 30 σχολεία, στη λίστα αναμονής του βρίσκονται άλλα 10, ενώ το 2016 βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Πατρών ως «Ανθρωπος της Χρονιάς» για την εθελοντική προσφορά του. «Αν είμαι καλά στην υγεία μου, θα τα φτιάξω όλα. Ο εθελοντισμός είναι μια προσφορά προς τον συνάνθρωπο που μου έχει χαρίσει αναρίθμητες συγκινήσεις» λέει και θυμάται την ημέρα που μια μαθήτρια της Δ΄ δημοτικού ζήτησε να τον φιλήσει στο μάγουλο: «Ζωγράφιζα στους τοίχους μικρά παιδιά και, μόλις πέρασε το κοριτσάκι, του είπα ότι μοιάζει με την εικόνα που φτιάχνω. Μπήκε στην τάξη της και λίγη ώρα μετά ήρθε και μου ζήτησε να μου δώσει ένα φιλάκι. Ήταν μια αμήχανη στιγμή, που όμως δεν μπορώ να ξεχάσω».

Ένα άλλο περιστατικό το οποίο έρχεται στη μνήμη του κάθε φορά που κάποιος τον ρωτά πώς αντέχει να εργάζεται τόσες ώρες και μάλιστα εθελοντικά είναι η στιγμή που δέχτηκε γράμμα από μαθητή: «Κύριε Γιώργο, σας αγαπώ πολύ γιατί φτιάχνετε όμορφο το σχολείο μου. Ο φίλος σας ο Νικόλας» του έγραψε ο μαθητής στην προσπάθειά του να τον ευχαριστήσει για τη δουλειά του.

«Τα παιδιά με αποκαλούν παππού Γιώργο! Ολη αυτή η ανταπόκριση μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την εργασία, παρόλο που αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας και εργάζομαι πολλές ώρες την ημέρα, κάθε μέρα» σημειώνει ο κ. Κατσίποδος. Αυτήν την περίοδο έχει αναλάβει να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου και καθημερινά δουλεύει από τις 6.30 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι. «Κουράζομαι πάρα πολύ, αλλά τα χαμόγελα που λαμβάνω από τα παιδιά με κάνουν να ξεχνώ τις δυσκολίες».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 18 – 07 -18

Τα κορίτσια της Εθνικής Αστέγων έβαλαν «γκολ στη φτώχεια»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Είχα πολύ άγχος αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο τα ξέχασα όλα κι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έμαθα να παίζω με τους κανόνες του παγκόσμιου κυπέλλου και πέρασα πολύ όμορφα.  Η Εθνική Αστέγων μου προσφέρει πολλά αλλά κυρίως το συναίσθημα ότι ανήκω κάπου». Με τα παραπάνω λόγια η 14χρονη Αγγελική που ζει σε ορφανοτροφείο περιγράφει στη «δημοκρατία» την εμπειρία της από  τη συμμετοχή της στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κοινωνικού Ποδοσφαίρου που διεξήχθη στο Γκρατς της Αυστρίας από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου.

Με κεντρικό σύνθημα «Γκολ στη Φτώχεια» 14 ομάδες  αποτελούμενες από ανθρώπους που βιώνουν τον αποκλεισμό σε 11 χώρες της γηραιάς ηπείρου, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό περνώντας παράλληλα το πανανθρώπινο μήνυμα της χαράς που προσφέρει ο αθλητισμός. Η Ελλάδα την οποία εκπροσωπούσε η Εθνική Ποδοσφαίρου Αστέγων Γυναικών κατέκτησε την 6η θέση στο τουρνουά,  το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εράσμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και  διοργανώθηκε από το Ίδρυμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων και την αυστριακή πρωτοβουλία «Goal-Caritas».

Ήταν η πρώτη φορά που η Αγγελική συμμετείχε σε παγκόσμιο αγώνα, μιας και το νεαρό της ηλικίας της δεν της επέτρεπε να πάρει μέρος σε προγενέστερους αγώνες με την Εθνική Ομάδα Αστέγων Γυναικών. «Μέχρι πρότινος έπαιζα μόνο εντός Ελλάδας αλλά η φετινή εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη. Ήμουν πολύ συγκεντρωμένη στο στόχο μου και με τα υπόλοιπα κορίτσια της ομάδας υπήρχε απίστευτο δέσιμο, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου», σημειώνει. Όπως λέει, παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε στον τετρακέφαλο, είναι κάτι που θα ξαναέκανε με ευχαρίστηση και παροτρύνει ανθρώπους που δεν ξέρουν για την Εθνική Αστέγων, να ενημερωθούν και να μπουν στην ομάδα.

Εξίσου ιδιαίτερη ήταν η εμπειρία του τουρνουά και για την 21χρονη Έλενα που ζει σε δομή αστέγων. Έχοντας συμμετάσχει κατά το παρελθόν σε αγώνες σε Βουλγαρία και Φινλανδία με την Εθνική Αστέγων, φέτος δεν είχε τόσο άγχος. «Ήμουν πιο άνετη από ποτέ και πήγα πολύ καλά. Όλα τα κορίτσια της ομάδας είμαστε αγαπημένα κι αυτό βγήκε και στους αγώνες», δηλώνει. Όταν πριν από περίπου ενάμισι χρόνο την ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της δομής στην οποία ζει για την Εθνική Αστέγων, δεν φανταζόταν πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα άλλαζε η στάση ζωής της. «Είχα πολύ ελεύθερο χρόνο κι αποφάσισα να το δοκιμάσω.  Η συμμετοχή μου στην ομάδα αυτή με έκανε καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να διαχειρίζομαι με σύνεση τις νίκες και τις ήττες στη ζωή μου, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Έμαθα να σέβομαι τις ανάγκες των άλλων και να ξεπερνώ τον εαυτό μου», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 13-07-18

Αριστείο στη ζωή και στο σχολείο για τον 15χρονο Νικόλα που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ακαταμάχητη «δίψα» για ζωή και η ισχυρή θέληση είναι κάποια μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει κανείς στον 15χρονο μαθητή από την Κύπρο Νικόλα Μαρκαντώνη. Καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο και χωρίς να μεμψιμοιρεί – όπως πολλοί αρτιμελείς – ο Νικόλας που γεννήθηκε πρόωρα με εγκεφαλική παράλυση, τετραπληγία και απώλεια ακοής, επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο για μάθηση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως τη φετινή χρονιά αποφοίτησε από τη Β’ Γυμνασίου με γενικό μέσο όρο πάνω από 18,5.

Για όλα τα παραπάνω, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι μάχες που για χρόνια δίνουν οι γονείς του με το κυπριακό κράτος προκειμένου να αποδείξουν πως ο Νικόλας δεν είναι παιδί ενός κατώτερου Θεού και να τον εντάξουν σε κανονικό σχολείο, μιας και στην ειδική μονάδα που ήταν μέχρι πρότινος, δεν παρουσίαζε κάποια εξέλιξη.

Όπως μου εξηγεί η μητέρα του κ. Γιούλα Πιτσιάλη, ο γιος της κατά τη φοίτησή του σε ειδική μονάδα στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Αντωνίου έχασε πολύτιμο χρόνο εξαιτίας της έλλειψης ειδικής δασκάλας που να γνωρίζει τη νοηματική γλώσσα αλλά και ειδικού υποστηρικτικού τεχνολογικού εξοπλισμού, όπως είναι ο υπολογιστής βλεμματικού ελέγχου. «Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα ότι ο Νικόλας ενώ είχε δυνατότητες, δεν προχωρουσε εκπαιδευτικά κι έμεινε στο ίδιο επίπεδο για πολλά χρόνια. Έπειτα από ειδικά σεμινάρια που παρακολούθησα και κουβέντες με κορυφαίους επιστήμονες του είδους, επιβεβαίωσα το ότι δεν του παρείχαν όλα όσα έπρεπε κι έκτοτε ξεκίνησα με το σύζυγό μου έναν μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα του παιδιού μας». Μετά από πολλές συγκρούσεις με το κυπριακό υπουργείο Παιδείας, οι μάχες σταδικά κερδήθηκαν και ο Νικόλας εντάχθηκε επιτυχώς σε ενιαίο Γυμνάσιο με συνοδεία πεπειραμένου καθηγητή νοηματικής γλώσσας, ο οποίος βοηθά και τον ίδιο αλλά και τους καθηγητές κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. «Ο συγκεκριμένος διερμηνέας είναι και το μυστικό της επιτυχίας του παιδιού μου καθώς εκτός των άλλων, τον βοήθησε πολύ να ενταχθεί στο σύνολο. Ξεκίνησε την πρώτη τάξη του Γυμνασίου με νέα δεδομένα και για πρώτη φορά είχε την ευκαιρία να μάθει για όλα τα μαθήματα. Έμαθε γεωγραφία, βιολογία, διδάχθηκε για το Διάστημα και τους πλανήτες και παρά το γεγονός ότι δε μπορούσε να μιλήσει, στα μάτια του μπορούσε να διακρίνει κανείς τον ενθουσιασμό του. Το ενδιαφέρον του για μάθηση ήταν τεράστιο», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη. Μάλιστα, μετά από πιέσεις που άσκησε η ίδια μέσω επιστολών προς την Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης , η ύλη διαφοροποιήθηκε με την ένταξη ενός ειδικού συστήματος ανάγνωσης που λέγεται συμβολογράφος και επιτρέπει στα παιδιά με αναπηρία να βλέπουν σε εικόνες οτιδήποτε είναι γραμμένο στα βιβλία.

«Δεν λήφθηκαν υπόψιν οι ανάγκες αυτών των παιδιών κι αυτό αποτελεί διάκριση διότι τα σχολεία απευθύνονται σε όλους τους και όχι μόνο σε μια μερίδα μαθητών», προσθέτει η μητέρα του Νικόλα.

Πλέον, ο 15χρονος έχει ενταχθεί πλήρως στο σχολείο και με τη βοήθεια του ειδικού διερμηνέα, οι συμμαθητές του κατανόησαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και διδάχθηκαν τη νοηματική προκειμένου να επικοινωνούν μαζί του. Μάλιστα, τα περσινά Χριστούγεννα οι 460 συνολικά μαθητές του Γυμνασίου έμαθαν ένα τραγούδι στη νοηματική και γιόρτασαν όλοι μαζί αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αποδέχονται τη διαφορετικότητα. «Ο Νικόλας δεν είναι το παιδί – θαύμα. Αν τον αφήναμε χωρίς διερμηνέα και χωρίς διαφοροποιημένη ύλη, δεν θα τα κατάφερνε. Απλά επιτρέψαμε σε ένα παιδί να έχει πρόσβαση στην ενιαία εκπαίδευση κι αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω. Όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν, αρκεί να τους δώσουμε την ευκαιρία».

Επόμενος στόχος για τον 15χρονο Νικόλα είναι, όπως λέει η μητέρα του, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας χωρίς τη συνοδεία εικόνων και καθηγητή νοηματικής. Επίσης, η ίδια σε συνεργασία με έναν καθηγητή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι σε αναζήτηση της κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας που θα επιτρέπει στο Νικόλα να διαβάζει αλλά και να είναι αυτόνομος στην καθημερινότητά του. «Έχει έναν υπολογιστή βλεμματικού ελέγχου στον οποίο έχει πρόσβαση με τα μάτια του αλλά η σπαστικότητα του σώματός του επηρεάζει την εστίασή του», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να παλεύουν οι γονείς αυτών των παιδιών για τα δικαιώματά τους. «Δεν πρέπει να στερούμε σε κανένα παιδί με αναπηρία το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπους ώστε η εκπαίδευση να προσαρμόζεται στις ανάγκες τους. Αυτή είναι και η επιτυχία του Νικόλα. Ένα παιδί με πολύ σοβαρή αναπηρία κατάφερε να αριστεύσει μόλις οι γύρω του δημιούργησαν το κατάλληλο περιβάλλον».

 

Σαντορίνη: 29 αστυνομικοί για 1.800.000 τουρίστες

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Έχει διαφημιστεί και όχι άδικα ως ένα από τα ομορφότερα και πιο γραφικά σημεία της χώρας μας. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συγκεντρώνει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων τουριστών που σπεύδουν να θαυμάσουν το μαγικό της ηλιοβασίλεμα. Η πολυθρύλητη Σαντορίνη ωστόσο έχει και μια πιο σκοτεινή πλευρά που δυσκολεύει την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών.  Πρόκειται για να πολλά προβλήματα υποδομής και γραφειοκρατικής οργάνωσης που ανάγκασαν την πρεσβεία των Αραβικών Εμιράτων μα εκδώσει πριν λίγες ημέρες ταξιδιωτική οδηγία μέσα από τον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter, καλώντας τους πολίτες που θέλουν να ταξιδέψουν στο νησί να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί για πορτοφολάδες που καραδοκούν στα γραφικά σοκάκια. 

Η έλλειψη αστυνόμευσης σε συνδυασμό με τα μεγάλα προβλήματα υποστελέχωσης των δημοσίων υπηρεσιών – απότοκα της οικονομικής κρίσης και της περιστολής των δαπανών του κράτους που αυτή δημιούργησε – έχουν διαμορφώσει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που υπό προϋποθέσεις μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πλήγμα σε ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά μπραντ της χώρας. 
Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» ο δήμαρχος του νησιού κ. Νίκος Ζώρζος, φέτος αναμένεται να φτάσει στη Σαντορίνη ο αριθμός ρεκόρ των 1.800.000 τουριστών, ωστόσο το αστυνομικό της τμήμα διαθέτει μόνο 29 άνδρες. 
«Από αυτούς  οι οκτώ είναι στο γραφείο και οι 12 στο αεροδρόμιο διότι είναι διεθνές και αποτελεί πύλη εξόδου παρανόμων με πλαστά διαβατήρια. Συνεπώς, μένουν στο νησί εννιά μόνο άτομα και μάλιστα σε μια χρονιά που ο τουρισμός θα είναι πιο υψηλός από ποτέ. Ήταν να έρθουν φέτος 40 δόκιμοι αστυνομικοί, αλλά λόγω έλλειψης στέγης θα έρθουν μόνο 10. Πέρυσι ζήτησα από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας τα σπίτια που βρίσκονται στο αεροδρόμιο και ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία να διατεθούν για να φιλοξενήσουν τους δοκίμους. Δυστυχώς, δεν πήρα καμιά απολύτως απάντηση. Η ασφάλεια θα έπρεπε να είναι η αρμοδιότητα του κράτους και ειδικότερα στον νούμερο ένα προορισμό της χώρας αλλά οι αρμόδιοι δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον», σημειώνει. 

Παράλληλα, κάνει λόγο για μια γενικότερη υποστελέχωση στις δημόσιες υπηρεσίες του νησιού, όπως είναι η Πολεοδομία, όπου ένας άνθρωπος εργάζεται για έξι νησιά – Σαντορίνη, Σίκινο, Φολέγανδρο, Ανάφη, Ίο και Θηρασιά – την ώρα που εκδίδονται δεκάδες άδειες για οικοδομή. «Δεν υπάρχει καμία δομή στη Σαντορίνη που να είναι επαρκώς στελεχωμένη. Οι τεχνικές υπηρεσίες, οι υπηρεσίες του δήμου και της Περιφέρειας παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα .Δεν μπορεί να λέμε ότι η Σαντορίνη είναι ο νούμερο ένα τουριστικός προορισμός, να καυχιόμαστε γι’αυτό και εντός του νησιού να επικρατεί ένα χάος. Είμαστε στο έλεος του Θεού», λέει, προσθέτοντας ότι και ο ίδιος πολλές φορές αναγκάζεται να κάνει εργασίες που δεν εντάσσονται στις αρμοδιότητές του. «Κάνω τα πάντα. Μόνο οδηγός απορριμματοφόρου δεν έχω γίνει ακόμη», αναφέρει σε μια προσπάθεια να εξηγήσει το μέγεθος του προβλήματος. Τέλος, ο κ. Ζώρζος έκανε αναφορά στις άδειες ξενοδοχειακών μονάδων, οι οποίες δίνονται σωρηδόν με αποτέλεσμα το νησί να αντιμετωπίζει πολλά, αστικού τύπου, προβλήματα. Μάλιστα, όπως εξηγεί, η ενοικίαση κατοικιών μέσω της δημοφιλούς  πλατφόρμας Airbnb έχει επιδεινώσει την κατάσταση. «Οι διανυκτερεύσεις φέτος θα είναι πάνω από 5,5 εκατομμύρια. Δεν μας ενδιαφέρει όμως το θέμα της μαζικότητας αλλά της ποιότητας. Το νησί είναι κορεσμένο», καταλήγει.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 7 – 7 – 18

Κήρυκας της μουσικής στα Πέρατα του Κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η δύναμη της μουσικής προκειμένου ν’ απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο; Σε αυτό ερώτημα κλήθηκε ν’ απαντήσει πριν από μερικά χρόνια ο Πάνος Καράν αποφασίζοντας να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά της Γης για να προσφέρει παρηγοριά σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ο διεθνούς φήμης σολίστ που ίδρυσε το 2011 τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Keys of Change», πήρε στα χέρια το φορητό του πιάνο και ξεκίνησε τη μικρή του Οδύσσεια όντας πεπεισμένος πως οι νότες είναι ικανές να θεραπεύσουν τις κοινωνικές πληγές που ανοίγουν τα καθημερινά προβλήματα. Μάλιστα, θέλοντας να διαψεύσει τα κλισέ που θέλουν την κλασική μουσική να απευθύνεται σε λίγους, επισκέφτηκε τη Σιέρα Λεόνε, την Ουγκάντα, τον Αμαζόνιο, την πληγείσα από πάμπολλα δεινά Φουκουσίμα αλλά και πολλά ακόμη μέρη. 

«Πρόκειται για μια παγκόσμια δραστηριότητα ανθρώπινης έκφρασης. Όταν μοιράζεσαι την ομορφιά ενός αφρικανικού ρυθμού, μιας μελωδίας από το Μπαλί ή, στη δική μου περίπτωση, μιας σονάτας του Μπετόβεν, αυτό δεν έχει σύνορα , μιλάει σ’ όλη την ανθρωπότητα», δηλώνει ο ίδιος στο «Enjoy».

Εμπειρίες

Όταν πριν από κάποια χρόνια επισκέφθηκε τη Σιέρα Λεόνε, δεν φανταζόταν τα μικρά θαύματα που θα εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια του. Όπως εκμυστηρεύεται, το ταξίδι αυτό παραμένει ανεξίτηλο στη μνήμη του κι αυτό γιατί μολονότι η κλασική μουσική ήταν εντελώς άγνωστη στους κατοίκους της περιοχής, εν τέλει τους ενέπνευσε και εκφράστηκαν εκπληκτικά μέσω της κίνησης. «Μια ομάδα πρώην ιερόδουλων πετάχτηκε αυθόρμητα από τις καρέκλες για να χορέψει με ελληνική μουσική, και στη συνέχεια με Τσαϊκόφσκι. Χίλιοι κρατούμενοι στη φυλακή δημιούργησαν σχεδόν εξέγερση χτυπώντας τα πόδια τους στον ρυθμό του Χαίντελ. Μια ομάδα τυφλών παιδιών χόρεψε θεαματικά ακούγοντας Σοπέν και χοροπηδούσε μέσα σ’ ένα μικρό δωμάτιο εκφράζοντας ελεύθερα αυτή τη νέα μουσική, με τον όμορφο τρόπο, ίσως επειδή κανένας δεν τους είπε ότι δεν μπορούν», εξηγεί τονίζοντας πως η μουσική μπορεί να διαλύσει προκαταλήψεις και μίσος. «Είναι ένας από τους πιο απλούς, και πιο υποτιμημένους τρόπους, να κάνουμε το κόσμο μας καλύτερο».

Εξίσου συναρπαστική όμως ήταν και η εμπειρία του στον Αμαζόνιο, τον οποίο επισκέφθηκε ξανά τον περασμένο Οκτώβρη. Οι περιπέτειές του εκεί ξεκίνησαν το 2011 σε μια προσπάθεια να βρει απάντηση στο ερώτημα «γιατί παίζει μουσική». Τελικά, όπως λέει, διαπίστωσε τη δύναμή της και εντυπωσιάστηκε με το γεγονός ότι μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά χωρίς καμία ανάγκη μετάφρασης ή επεξήγησης και να δώσει ελπίδα και δύναμη σε στιγμές βαθύτατης κρίσης.

Όμως, στο τελευταίο του ταξίδι εκεί, συνέβη κάτι που τον συγκίνησε αρκετά. «Πήγα σε ένα χωριό ιθαγενών στο οποίο τελευταία φορά βρέθηκα πριν από εφτά χρόνια. Προσπαθώντας να βρω κάποιο από τα παιδιά που είχα γνωρίσει τότε, βρήκα μια νεαρή κοπέλα που καθόταν ήσυχη στο πίσω μέρος της αίθουσας ενός σχολείου. Την πλησίασα και τη ρώτησα αν ήταν εκεί την τελευταία φορά κι αν θυμάται κάτι. Μου απάντησε ήρεμα, πως ναι, πήγαινε ακόμη όταν άκουσε τη μουσική μου για πρώτη φορά, και πως ο ήχος αυτός είχε μείνει μέσα της για πολύ καιρό. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό όταν γεννήθηκε ο γιος της, αποφάσισε να του δώσει το όνομά μου».

Συναυλία στη Νέα Υόρκη

Στις 8 Ιουνίου ο Πάνος Καράν θα παρουσιάσει ρεσιτάλ πιάνου στο Κάρνεγκυ Χωλ της Νέας Υόρκης, έναν ιστορικό χώρο στη σκηνή του οποίου έχουν ανέβει οι μεγαλύτεροι συνθέτες και ερμηνευτές της κλασικής μουσικής της τζαζ και της ποπ των τελευταίων 120 χρόνων. Το κονσέρτο αυτό αποτελεί μέρος ενός κύκλου συναυλιών που θα πραγματοποιηθούν στο Λονδίνο και το Τόκυο και σκοπό έχουν εκτός από τη μουσική ερμηνεία, την παρουσίαση των δραστηριοτήτων του «Keys Of Change» καθώς και την εξεύρεση πόρων.

«Είναι μια εξαιρετικά όμορφη και εκλεπτυσμένη αίθουσα με εντυπωσιακή ακουστική και λόγω της ιστορικότητάς της, αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο ορόσημο για έναν μουσικό. Βέβαια, μια αίθουσα συναυλιών, ακόμα και το Κάρνεγκυ Χωλ, δεν παύει να είναι απλά ο χώρος μέσα στον οποίο η μαγεία της μουσικής μπορεί να λάβει χώρα. Κατά τον ίδιο τρόπο, η μαγεία αυτή μπορεί να συμβεί για παράδειγμα σε ένα απομακρυσμένο χωριό του Αμαζονίου, σε ένα ορφανοτροφείο στην Σερβία, σε μία παραγκούπολη στο Μεξικό, όπως και έχει γίνει τους τελευταίους μήνες μέσω των προσπαθειών του οργανισμού Keys of Change».

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της εφημερίδας Δημοκρατία.