Ο Λουί Ψυχογιός επιθυμεί να «αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού» με μια ταινία – ύμνο στην αυστηρή χορτοφαγία

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

 

Να αποδομήσει το μύθο – όπως τον αποκαλεί – που θέλει τους ανθρώπους να καταναλώνουν κρέας προκειμένου να είναι υγιείς και δυνατοί, προσπαθεί μέσα από τη νέα του ταινία με τίτλο «The Game Changers» ο βραβευμένος με Όσκαρ ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Λουί Ψυχογιός. Στην ταινία της οποίας παραγωγός είναι ο δημιουργός του «Τιτανικού» Τζέιμς Κάμερον, σπουδαίοι αθλητές απ’όλο τον κόσμο, όπως ο μπόντι μπίλντερ – και πρώην κυβερνήτης της Καλιφόρνιας – Άρνολντ Σβαρτζενεγκερ, ο υπερμαραθωνοδρόμος Σκοτ Χουρέκ, o κορυφαίος πυγμάχος Μπριάντ Τζέννινγκς, η παγκόσμια πρωταθλήτρια του σερφ Τία Μπλάνκο και πολλοί άλλοι, εξηγούν με ποιο τρόπο η αυστηρή χορτοφαγία τους βοήθησε όχι μόνο να παραμείνουν υγιείς αλλά και να διαπρέψουν στον αθλητισμό.

«Κατάγομαι από την Ελλάδα και μέχρι πριν λίγα χρόνια πίστευα ό,τι και οι περισσότεροι, ότι δηλαδή για να έχω υγεία και δύναμη πρέπει να τρώω κρέας. Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος μύθος στον κόσμο», μου εξηγεί ο κ. Ψυχογιός. Η ταινία παρουσιάστηκε πριν κάποιους μήνες σε φεστιβάλ ντοκιμαντέρ ανά τον κόσμο, και, όπως είναι φυσικό, προκάλεσε ποικίλες συζητήσεις. Μάλιστα, όπως λέει, η προβολή του «The Game Changers» στο Τέξας, μια Πολιτεία που οι περισσότεροι άνθρωποι τρώνε κατά βάση κρέας, όχι μόνο έβαλε σε σκέψη τους θεατές αλλά κάποιοι από αυτούς, έγιναν χορτοφάγοι. «Μετά την προβολή κάναμε έρευνα και διαπιστώσαμε ότι 400 περίπου άνθρωποι από αυτούς που είδαν την ταινία, σταμάτησαν να καταναλώνουν προϊόντα ζωικής προέλευσης», σημειώνει.

Πράγματι, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανά τον κόσμο επιλέγουν να βγάλουν από τη διατροφή τους το κρέας και τα παράγωγα αυτού, όπως είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα αυγά. Σύμφωνα με τον ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη αυτό οφείλεται σε όλο και περισσότερες έρευνες σπουδαίων επιστημόνων που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και αποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες προσφέρουν υγεία και μακροζωία. Ο ίδιος έπαψε να καταναλώνει κρέας όταν το 1986 επισκέφθηκε σφαγείο ζώων. Για αρκετά χρόνια σημαντικό μέρος της διατροφής του ήταν τα ψάρια, μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησε να κινηματογραφεί το – βραβευμένο με Όσκαρ και εξήντα ακόμη διακρίσεις – ντοκιμαντέρ »Τhe Cove» που αποκαλύπτει τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως στην Ιαπωνία. «Όλα τα δελφίνια έχουν τοξικά επίπεδα υδραργύρου. Το πιο συγκλονιστικό θέαμα που είδα ποτέ μου, ήταν ο γεμάτος τρύπες εγκέφαλος ενός ανθρώπου που πέθανε από αυτό. Δεν έτρωγα δελφίνια αλλά αποφάσισα να ελέγξω τα επίπεδα ψευδαργύρου στον οργανισμό μου διότι κατανάλωνα πολλά ψάρια. Μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα, έκοψα τα ψάρια», εξηγεί.

Για τα γυρίσματα του »The Cove» τόσο ο ίδιος, όσο και οι συνεργάτες του, εξοπλίστηκαν με στρατιωτική τεχνολογία και θερμικές κάμερες προκειμένου να συλλέξουν το απαραίτητο υλικό. Το φιλμ κινηματογραφήθηκε μυστικά τις νύχτες και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι αστυνομικοί τον απείλησαν πως θα τον συλλάβουν. Μετά τη δημοσιοποίηση του ντοκιμαντέρ, η ιαπωνική κυβέρνηση  ανακοίνωσε ότι το φιλμ ήταν ιδιαίτερα σκληρό και έκτοτε ο Λουί Ψυχογιός θεωρείται ανεπιθύμητο πρόσωπο στη χώρα. «Κάθε λεπτό που περνούσε, ερχόμασταν αντιμέτωποι με τη σύλληψη αλλά είχαμε συνειδητά αποφασίσει να προχωρήσουμε ως το τέλος και να αποκαλύψουμε την κτηνωδία που λαμβάνει χώρα στον κόλπο Ταϊτζί. Ήταν φρικιαστικό να βλέπουμε τους ψαράδες να σκοτώνουν τα δελφίνια μπροστά στα μάτια μας και να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Όταν στη συνέχεια ανακαλύψαμε πως το κρέας τους προωθείται στα σχολεία και το καταναλώνουν οι μαθητές, τρομοκρατηθήκαμε», λέει ο Λουί Ψυχογιός.

Ο Λουί Ψυχογιός στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ »The Cove». Έχει μεταμφιεστεί με τους συνεργάτες του για να μη γίνει αντιληπτός από τους ψαράδες.

Ο ομογενής σκηνοθέτης είναι ένας από τους ιδρυτές της οργάνωσης »Oceanic Preservation Society», που προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το τι πραγματικά συμβαίνει στους ωκεανούς. Ενδεικτική είναι και η προηγούμενη ταινία του με τίτλο »Κούρσα Εξαφάνισης», στην οποία αναδεικνύει τη μοναδική ομορφιά της φύσης καθώς και τα πλάσματα που την κατοικούν και απειλούνται με εξαφάνιση. «Με την ομάδα μου κάνουμε ταινίες για αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν μετράμε την επιτυχία τις εισπράξεις αλλά από την επιρροή που είχε στους θεατές. Η ταινία είναι το πιο ισχυρό όπλο στον κόσμο», λέει επισημαίνοντας ότι μετά την αποκάλυψη σφαγής χιλιάδων δελφινιών στον κόλπο Ταϊτζί ο αριθμός των θαλάσσιων θηλαστικών που σκοτώθηκαν μειώθηκε κάθετα. «Την πρώτη μέρα που η ταινία »Κούρσα Εξαφάνισης» προβλήθηκε, την παρακολούθησαν 36.000.000 θεατές και με τον καιρό συνέλαβε στην αλλαγή των σχετικών νόμων. Με τη νέα αυτή ταινία ευελπιστώ να βελτιώσω την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων αλλά και να σώσω τη ζωή δισεκατομμυρίων ζώων που θανατώνονται για να φτάσουν στο τραπέζι μας», καταλήγει.

Το τρέιλερ της ταινίας »The Game Changers»

 

Πολέμησε το ISIS και τώρα βοηθά τους πυρόπληκτους στο Μάτι

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κάποιοι θα τον χαρακτήριζαν ρομαντικό, άλλοι τολμηρό και οι περισσότεροι ακόμη και τρελό καθώς για πολλούς η επιλογή του να αφήσει της βολή της καθημερινότητάς του  κυνηγώντας τα γεγονότα στα μήκη και τα πλάτη της Γης δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ο ίδιος δηλώνει ότι απλά κάνει το καθήκον του ως άνθρωπος σπεύδοντας όπου υπάρχει ανάγκη να προσφέρει απλόχερα τη βοήθειά του. Ο λόγος για τον 30χρονο βραβευμένο και υπερδραστήριο Ιταλό δημοσιογράφο Κλαούντιο Λοκατέλι που βρέθηκε στην Αθήνα από τα τέλη Ιουλίου, όταν η φονική πυρκαγιά κατέκαψε την ανατολική Αττική σκοτώνοντας 98 ανθρώπους. Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που ο νεαρός Κλαούντιο αφήνει πίσω του τη ζωή του και την επιτυχημένη δημοσιογραφική του καριέρα – με ανταποκρίσεις από την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα έως την κρίση στην Παλαιστίνη – και ταξιδεύει για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Πριν από περίπου δύο χρόνια πήρε τη γενναία απόφαση να παίξει τη ζωή του »κορόνα γράμματα» και να καταταχθεί εθελοντικά εναντίον του ISIS στη Συρία.

«Δε μπορούμε να παραπονιόμαστε για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο και να μην κάνουμε τίποτα. Όταν στις 23 Ιουλίου είδα τι έγινε στη χώρα σας, αμέσως σκέφτηκα ότι δε μπορώ να κάθομαι και απλά να κοιτάζω τις εξελίξεις από το κινητό μου. Ξεκίνησα μια διαδικτυακή καμπάνια στήριξης των πυρόπληκτων, μάζεψα 1.000 ευρώ από Ιταλούς πολίτες και ήρθα στην Ελλάδα μαζί με κάποια άτομα, με τα οποία φτιάξαμε μια μικρή ομάδα αλληλεγγύης», μου λέει ο ίδιος.

 

Ο Κλαούντιο με Έλληνες εθελοντές. Μαζί του και μια Ιταλίδα που ήρθαν μαζί στην Ελλάδα για να βοηθήσουν τους πυρόπληκτους

Το πρόγραμμά του στην Αθήνα ξεκινά από νωρίς το πρωί με την επίσκεψή του στο Πολιτιστικό και Αθλητικό  Κέντρο της Νέας Μάκρης, όπου μεταξύ άλλων βοηθά στην αποθήκευση και διαχείρηση των προϊόντων που καθημερινά καταφθάνουν από δωρεές. «Στη συνέχεια μεταφέρω με το όχημά μου τους ανθρώπους που επλήγησαν από τη φωτιά και μετά παραδίδω γεύματα από σπίτι σε σπίτι. Όλη αυτή τη διαδικασία την καταγράφω και το βράδυ δουλέυω στον υπολογιστή μου και μέσα από την  επίσημη σελίδα μου στο Facebook με την ονομασία ‘‘Claudio Locatelli – Il giornalista combattente»,  γνωστοποιώ στους Ιταλούς την κατάσταση και τους δείχνω με ποιον τρόπο μπορούν να βοηθήσουν». Με τα χρήματα που συγκέντρωσε από τη διαδικτυακή του καμπάνια, αγόρασε είδη πρώτης ανάγκης από ελληνικά σουπερμάρκετ προκειμένου αυτά να διατεθούν στους έχοντες ανάγκη.

Καθόλη τη διάρκεια της αποστολής του στη χώρα μας ο 30χρονος δημοσιογράφος φορά μια συγκεκριμένη στολή που στην πίσω πλευρά γράφει «Δράση Αλληλεγγύης», στο μπροστινό μέρος υπάρχει η ιταλική σημαία και στα πλάγια η ελληνική καθώς κι ένα γαλόνι με το σύμβολο του YPG, των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας που μάχονται στα Βόρεια της Συρίας κατά του ISIS.

Στην Ελλάδα λίγο πριν μοιράσει τα γεύματα σε πυρόπληκτους

«Τη συγκεκριμένη σημαία την κουβαλώ πάντα μαζί μου με μεγάλη υπερηφάνεια διότι αποτυπώνει την έννοια της αλληλεγγύης των λαών. Στη Συρία ο εχθρός ήταν ο ISIS, εδώ η φωτιά. Οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη, υπάρχει και αλληλεγγύη κι αυτό φροντίζω να το δείχνω με πράξεις μαζί με την ομάδα μου», επισημαίνει. Στις 27 Φεβρουαρίου 2017 πήγε στο Ιράκ κι από εκεί πέρασε τα σύνορα για να φτάσει στη Συρία. Όπως λέει, την κίνησή του αυτή την προετοίμαζε από το 2015 και στόχος του ήταν να απελευθερωθεί η Ράκκα, το προπύργιο του Ισλάμικού Κράτους στη Συρία. Όταν πια πάτησε σε ελεγχόμενο από Κούρδους έδαφος, ζήτησε να καταταγεί στο Διεθνές Τάγμα της Ελευθερίας, του ξένου σώματος του στρατιωτικού τμήματος των Κούρδων που αποτελούταν από αρκετούς δυτικούς που άφησαν τις ζωές τους και πήγαν στη Μέση Ανατολή για να πολεμήσουν.

Ο Κλαούντιο Λοκατέλι στη Συρία

Αφού έγινε δεκτός, παρακολούθησε την ειδική εκπαίδευση που απαιτούταν, η οποία κράτησε ένα μήνα και περιελάμβανε μεταξύ άλλων το χειρισμό του όπλου,την εκμάθηση της κουρδικής γλώσσας αλλά και της κουρδικής ιστορίας. «Σε όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης, δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα της καταπίεσης των γυναικών από το Ισλαμικό Κράτος και την προώθηση της ισότητας των φύλων», προσθέτει.

Τους επτά μήνες που πολέμησε στη Συρία, ήρθε αντιμέτωπος με τη φρικαλεότητα του πολέμου και είδε φίλους του να ξεψυχούν μπροστά στα μάτια του. Ο ίδιος νιώθει ιδιαίτερα τυχερός που κατάφερε να γυρίσει ζωντανός από το πεδίο μάχης. Όπως λέει, δεν έχει αντικρίσει ποτέ του πιο σκληρές εικόνες. Τα πιο όμορφα όμως λεπτά της ζωής του τα έζησε στην κηδεία του Νέλσον Μαντέλα, στη Νότιο Αφρική. « Είδα πλήθη προερχόμενα από εντελώς μεταξύ τους διαφορετικούς πολιτισμούς να αποτίουν φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε και φυλακίστηκε για την εξάλειψη των διακρίσεων. Αυτό που βίωσα εκείνη την ημέρα δε μπορεί να συκριθεί με τίποτα άλλο», καταλήγει.

Κραυγή απόγνωσης από τους ψαράδες του Αιγαίου: «Οι Τούρκοι λεηλατούν τις στεριές μας»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι ψαράδες των νησιών του ανατολικού Αιγαίου που έρχονται καθημερινά πλέον αντιμέτωποι με την παράνομη αλιεία των Τούρκων συναδέλφων τους σε ελληνικά  χωρικά ύδατα. Το πρόβλημα γιγαντώνεται καθώς πέραν της ευθείας παραβίασης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, οι ακρίτες αντιμετωπίζουν σοβαρότατο πρόβλημα επιβίωσης λόγω της αθέμιτης αλιείας των γειτόνων.

«Σε καθημερινή βάση λεηλατούν τις στεριές μας. Περισσότερα από είκοσι τουρκικά αλιευτικά την ημέρα ψαρεύουν δύο και τρία μίλια από τις ακτές της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σοβαρή μείωση του ιχθυοαποθέματος, πράγμα που με τη σειρά του έχει άμεσες επιπτώσεις στο εισόδημά μας. Δε μπορούμε να βγάλουμε ένα τελάρο ψάρια πλέον», μου λέει ο κ. Καραβέτης, επαγγελματίας ψαράς τα τελευταία 31 χρόνια στην Αλεξανδρούπολη.

Όπως αναφέρει, η κατάσταση επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο με τα τουρκικά σκάφη που παραβατούν να αυξάνονται όσο περνά ο καιρός. Μάλιστα, οι Τούρκοι ψαράδες χρησιμοποιούν δίχτυα με πολύ μικρά μάτια που πιάνουν τα πάντα, με αποτέλεσμα τα ψάρια να μειώνονται σημαντικά και οι επαγγελματίες να αντιμετωπίζουν οικονομικό πλήγμα. Σύμφωνα με τον κ. Καραβέτη η προκλητική αυτή συμπεριφορά των Τούρκων απορρέει από την αδράνεια του ελληνικού κράτους. «Στην αρχή ήταν ένα με δύο σκάφη που έμπαιναν στα ελληνικά  ύδατα. Μετά  είδαν ότι υπάρχει ανοχή από την Ελλάδα και τα τουρκικά καΐκια υπερδιπλασιάστηκαν. Καταληστεύεται ο θαλάσσιος  πλούτος μας και η χώρα μας δεν κάνει τίποτα. Ψαρεύουν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων χωρίς να έχουν καμιά απολύτως επίπτωση. Όσο το ελληνικό κράτος δεν αντιδρά, θα παίρνουν θάρρος», επισημαίνει.

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στη Σαμοθράκη, όπου οι ντόπιοι ψαράδες βλέπουν το μεροκάματό τους να συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα. Ο 64χρονος Νίκος Χαρανάς έχει αφιερώσει τη ζωή του στη θάλασσα από την ηλικία των οκτώ ετών. Όπως λέει, τα τελευταία χρόνια είδε για πρώτη φορά τουρκικό καΐκι να πλησιάζει τόσο κοντά στις ακτές του νησιού. «Τα σύνορά μας παραβιάζονται σε βαθμό κακουργήματος. Τα χωρικά μας ύδατα εκτείνονται έξι μίλια από τις ακτές μας κι αυτοί ψαρεύουν στα δύο και τρία μίλια. Κοντεύουν να μπουν μέσα στα σπίτια μας». Πριν από περίπου δύο χρόνια ο ίδιος δέχθηκε πυροβολισμό από Τούρκο συνάδελφό του βόρεια της Σαμοθράκης. «Τους ζήτησα να φύγουν από τα ελληνικά ύδατα κι ένας ψαράς έβγαλε πιστόλι.  Ανέφερα το περιστατικό στο λιμεναρχείο αλλά δεν κουνιέται φύλλο. Το πώς και το γιατί υπάρχουν όπλα σε ένα αλιευτικό σκάφος, αυτό θα ήταν καλό να διερευνηθεί», τονίζει.

Αντίστοιχο περιστατικό πυροβολισμού προς Έλληνες ψαράδες σημειώθηκε και το πρωί της 13ης Αυγούστου στη Λέρο, όταν δύο αλιείς κατά την πρωινή ψαριά τους ήρθαν αντιμέτωποι με τουρκικά καΐκια εντός των ελληνικών υδάτων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου αλιέων Λέρου κ. Χρήστο Τσακιργιός, έκτοτε η παρουσία τους δεν είναι τόσο έντονη στην περιοχή, ωστόσο σε καθημερινή βάση παραβιάζουν τους διεθνείς κανονισμούς. Μάλιστα, όπως  λέει, δύο μέρες πριν από τον πυροβολισμό σε βάρος των συναδέλφων του, Τούκοι ψαράδες προσπάθησαν να τον εμβολίσουν την ώρα που σήκωνε παραγάδι. «Παρατρίχα αποφύγαμε τα χειρότερα. Αν συνεχίσει το κράτος να αδιαφορεί, θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας», σημειώνει.

Πάντως, σύμφωνα με τους Έλληνες ψαράδες, το τουρκικό κράτος δεν δείχνει την αντίστοιχη ανοχή κάθε φορά που κάποιος καταπατά τα θαλάσσια σύνορά τους. «Εμείς αν περάσουμε έστω και πενήντα μέτρα στα χωρικά τους ύδατα, θα έχουμε άμεσες επιπτώσεις. Οι Τούρκοι είναι πολύ αυστηροί σε αυτό. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να σταματήσει την ληστρική πολιτική των Τούρκων αλιέων και να διασφαλίσει την ακεραιότητα των συνόρων μας», καταλήγουν.

84χρονος μπήκε πρώτος στη Σχολή Αρχαιολογίας Ρεθύμνου!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ιστορία του 84χρονου Δημήτρη  Μουδατσάκη αποδεικνύει περίτρανα πως η ανθρώπινη θέληση μπορεί να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο, ακόμη κι αυτό του πανδαμάτορος χρόνου. Δε μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός ότι όχι μόνο μπήκε στο πανεπιστήμιο, αλλά πέρασε και πρώτος στη σχολή της επιλογής του στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Ρέθυμνο!

Όπως μου είπε, δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, διότι ο λόγος που ξεκίνησε σε τέτοια ηλικία το σχολείο ήταν για να πάρει γνώσεις και όχι για να μπει στο πανεπιστήμιο. «Όταν το απόγευμα της Δευτέρας μπήκα στο διαδίκτυο για να δω τα αποτελέσματα, δεν πίστευα σε αυτό που έβλεπα. Κι ακόμη δε μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Στο ίδιο τμήμα, σε αυτό το πανεπιστήμιο φοιτά και η εγγονή μου. Είναι στο δεύτερο έτος κι έτσι θα βοηθά τον παππού της που θα είμαι πρωτοετής», λέει χαριτολογώντας από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο κ. Δημήτρης.

Ο ίδιος αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο όταν το 1945 έφυγε από το χωριό του, το Σκοτεινό, για να δουλέψει και να βγάζει τα προς το ζην. «Εκείνη την εποχή αν έβρισκες κάποιον να σε πάρει στη δούλεψή του, ήσουν πολύ τυχερός. Έκανα λοιπόν ό,τι δουλειά μου ζητούσαν και ταυτόχρονα μάθαινα την τέχνη του αφεντικού μου, τη βιβλιοδεσία». Παράλληλα, ολοκλήρωσε και το δημοτικό – παρακολουθώντας νυχτερινά μαθήματα διότι την ημέρα δούλευε – πήγε φαντάρος και στη συνέχεια άνοιξε το δικό του τυπογραφείο στο κέντρο του Ηρακλείου. Όταν μετά από αρκετά χρόνια τα τρία παιδιά του αποκαταστάθηκαν και τα εγγόνια του μεγάλωσαν, πήρε τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσει και πάλι το σχολείο. «Είναι πολύ άσχημο να είσαι αγράμματος. Δε μπορώ να σου περιγράψω πως ένιωθα που δεν ήξερα τι είναι η γνώση, τι ξέρουν οι άλλοι, πως είναι η ζωή. Κάθε μέρα πήγαινα στο σχολείο με πολύ μεγάλη όρεξη, σα να πήγαινα για διασκέδαση. Ήθελα να μάθω πράγματα και να απορροφήσω και την παραμικρή λεπτομέρεια από την παράδοση των μαθημάτων», εξομολογείται.

Στο πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια του μαθητικού ταξιδιού στάθηκαν εκτός από την οικογένειά του, οι καθηγητές του και οι συμμαθητές του. Μετά το τέλος του κάθε μαθήματος όλοι μαζί συζητούσαν τις απορίες τους, εξέφραζαν τους προβληματισμούς τους για όσα ειπώθηκαν κι αυτή η διαδικασία βοηθούσε τον κ. Δημήτρη να κατανοεί περισσότερο την ύλη. «Δεν αρκεί το να διαβάζεις πολύ από μόνος σου. Χρειάζεται να δέσεις με το περιβάλλον της τάξης σου ώστε να μπορέσεις να γίνεις καλύτερος. Ευτυχώς έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα χρόνια του λυκείου. Ανυπομονώ να ξεκινήσει η σχολή», καταλήγει.

 

Το πρωί στη δουλειά, το βράδυ στην απεξάρτηση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας, οικογενειάρχες, μορφωμένοι και ευκατάστατοι, αντιμετωπίζουν καθημερινά το δικό τους προσωπικό δράμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Και μπορεί το πρωί να πηγαίνουν κανονικά στις δουλειές τους και να είναι λειτουργικοί για το επόμενο της ημέρας, το βράδυ όμως δίνουν αγώνα για να κρατηθούν «καθαροί» μέσω του προγράμματος «Ανοιχτή Γραμμή Υποστήριξης» του ΚΕΘΕΑ Νόστος.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η ψυχολόγος και υπεύθυνη του προγράμματος Νεκταρία Αποστολίδου, πρόκειται για ανθρώπους που δεν παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά και ξεφεύγουν κατά πολύ από τις στερεοτυπικές απόψεις που επικρατούν για τα εξαρτημένα άτομα. «Ακούγοντας κανείς τη φράση »χρήστης ναρκωτικών», αυτόματα του έρχεται στο νου η εικόνα ενός ανθρώπου με βελόνα σε κάποιο παγκάκι. Η εξάρτηση ωστόσο έχει πολλά πρόσωπα κι αυτό είναι κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά μέσω του προγράμματός μας. Χρήστης μπορεί να είναι λοιπόν ο γείτονάς μας, ο συνάδελφός μας, ο άνθρωπος που μας εξυπηρετεί στις δημόσιες υπηρεσίες και γενικότερα οποιοσδήποτε από το κοντινό ή ευρύτερο περιβάλλον μας χωρίς απαραίτητα να το έχουμε αντιληφθεί».

Αυτή τη στιγμή συνολικά δέκα άνθρωποι άνω των 21 ετών συμμετέχουν στο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ Νόστος, σε μια προσπάθεια να συνεχίζουν να ζουν μακριά από κάθε είδους εξαρτησιογόνα ουσία. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα πληθυσμού που ναι μεν ανταπεξέρχεται επιτυχώς στην εργασία και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της ημέρας, ωστόσο, κάνει συστηματική ή περιστασιακή χρήση ναρκωτικών. «Αυτός ο πληθυσμός συνεχώς μεταβάλλεται. Όταν κάποιος απευθύνεται σε εμάς, αρχικά κάνει ατομικές συνεδρίες με ειδικούς και στη συνέχεια, εφόσον αποφασίσει να σταματήσει τη χρήση, εντάσσεται σε ομάδα αυτοβοήθειας που αποτελείται από άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα», εξηγεί η κ. Αποστολίδου.

Οι άνθρωποι που απευθύνονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ είναι χρήστες χασίς, ηρωίνης και λοιπών ουσιών που μπορεί κάποιος εύκολα να προμηθευτεί. Όπως διευκρινίζει η ψυχολόγος, η κάνναβη μπορεί να μην έχει άμεσα αποτελέσματα, ωστόσο η συστηματική χρήση σε βάθος χρόνου προκαλεί κοινωνική απόσυρση, μακροχρόνια ανεργία ή δυσκολία συντήρησης μιας σταθερής εργασίας.

Πάντως, μπορεί οι έρευνες των τελευταίων ετών να δείχνουν ότι η οικονομική κρίση συνδέεται με την κατανάλωση αλκοόλ, ωστόσο, η κ. Αποστολίδου μέσα από την εμπειρία της διαπιστώσει ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που στρέφονται στα ναρκωτικά και μάλιστα σε εκείνα που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί εύκολα, όπως είναι το σίσα και τα συνθετικά κανναβιδοειδή, τα οποία, όπως λέει, έχουν τρομακτικές σωματικές συνέπειες.

«Πρόκειται για ουσίες που διακινούνται εύκολα και μπορείς να τις βρει κανείς στο εμπόριο. Κάποιες από τις συνέπειες είναι η υπερένταση, η ταχυκαρδία, το »χάσιμο του μυαλού» αλλά μπορεί να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατο».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 07/08/18.

SOS από τους ξεχασμένους της Κινέτας : 14 οικογένειες έμειναν άστεγες

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τον δικό τους γολγοθά καλούνται να ανέβουν οι κάτοικοι του οικισμού Γλυκιά Ζωή στους Άγιους Θεοδώρους, καθώς η καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε την Αττική το απόγευμα της 23ης Ιουλίου και στοίχησε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, δεν τους άφησε ανεπηρέαστους. Αντίθετα, τους στοίχησε πολύ ακριβά καθώς συνολικά 14 οικογένειες έμειναν στο δρόμο όταν η φωτιά που ξεκίνησε από την Κινέτα και εξαιτίας των ισχυρών ανέμων έκαψε τα ηλεκτροφόρα καλώδια της ΔΕΗ, κατέστρεψε ολοσχερώς τα σπίτια τους.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η Δήμητρα Σταμούλη, κάτοικος της περιοχής και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αγίων Θεοδώρων, η πυρκαγιά έφτασε με αστραπιαία ταχύτητα στις αυλές των σπιτιών και έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά της. «Βγήκαν έντρομοι από τα σπίτια τους για να σωθούν κι όταν επέστρεψαν, βρήκαν μόνο στάχτες. Οι οικογένειες που έχασαν τις οικείες τους αποτελούνται από άνεργους, μισθωτούς και συνταξιούχους των 600 ευρώ. Οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε ταυτότητες, είναι σε απόγνωση και μένουν σε σπίτια φίλων και συγγενών προσωρινά. Δεν ξέρω τι θα απογίνουν, είναι καταρρακωμένοι ψυχολογικά».

Την αμέσως επόμενη ημέρα της καταστροφής, ο σύλλογος ξεκίνησε έναν έρανο προκειμένου να συγκεντρωθούν ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης για τους πυρόπληκτους της περιοχής. Στο κάλεσμα του συλλόγου ανταποκρίθηκαν πολίτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας και την ερχόμενη Κυριακή οι πληγέντες θα παραλάβουν τα προϊόντα από τα γραφεία του συλλόγου. «Μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για τρόφιμα διότι οι άνθρωποι είναι γονείς και παππούδες, ζουν με μικρά παιδιά και δε μπορούν να διαθέτουν χρήματα για να αγοράσουν φαγητό», συμπληρώνει η κ. Σταμούλη και καταλήγει: «Την ώρα που βιώνουν κάτι τόσο σκληρό, κάποιοι στήνουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες τους. Είναι ντροπή να καπηλεύονται τον πόνο και την οικονομική τους ανάγκη».

 

 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 02/08/18. 

Φωτιά στο Μάτι: Οι στιγμές του τρόμου μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Δεκάδες χαμένες ανθρώπινες ζωές,  αγνοούμενοι και χιλιάδες καμένα σπίτια,συνθέτουν το σκηνικό του τρόμου που στήθηκε στους δρόμους της ανατολικής και δυτικής Αττικής από το μοιραίο πέρασμά της φονικής πυρκαγιάς που σημειώθηκε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Πρωταγωνιστές της ασύλληπτης αυτής τραγωδίας είναι οι διασώστες που από την πρώτη στιγμή έσπευσαν στα φλεγόμενα μέτωπα προκειμένου να σώσουν τους κατοίκους που έτρεχαν πανικόβλητοι για να βρουν ένα μέσο διαφυγής από την πύρινη θύελλα που ερχόταν κατά πάνω τους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο 58χρονος Γιάννης Μακρής, διασώστης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού από το 1988 που βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές στο σημείο την ώρα της φωτιάς.

Όπως μου είπε, τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει παρευρεθεί σε πολλές πυρκαγιές της χώρας , οι σκηνές που αντίκρισε όμως το απόγευμα της 23ης Ιουλίου είναι τέτοιες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό του.

«Την ώρα της φωτιάς στο Μάτι, η ένταση των ανέμων ήταν τέτοια που έκανε την πυρκαγιά ακόμη πιο θηριώδη και δημιούργησε ένα θερμικό φορτίο που ήταν αδύνατον να αντέξει ανθρώπινος οργανισμός. Προσπάθησα να φτάσω προς τη θάλασσα για να σώσω ανθρώπους αλλά δεν μπορούσα να προχωρήσω», αναφέρει. Στη συνέχεια, κατευθύνθηκε προς το λιμάνι της Ραφήνας όπου έφτασαν συνεχώς τα πλοία του Λιμενικού Σώματος με τους πληγέντες. «Άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, βρεγμένοι, καμένοι και πολύ νεκροί. Εκεί δάκρυσα παρά το ότι έχω εμπειρία από αντίστοιχα περιστατικά. Εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν το γεγονός ότι όσοι κατέβαιναν από τα πλοία και τα φουσκωτά ήταν υπερβολικά ήσυχοι. Σε τέτοιες περιπτώσεις έχω συνηθίσει τους ανθρώπους να διαμαρτύρονται ότι καθυστέρησε η Πυροσβεστική, να φωνάζουν, να αντιδρούν. Αυτή τη φορά όμως κυριαρχούσε μια βουβή σιωπή από όλους κι αυτό με τρόμαξε για τα όσα θα ακολουθήσουν. Προφανώς το μόνο πράγμα που σκέφτονταν εκείνη την ώρα ήταν ότι ευτυχώς είναι ακόμη ζωντανοί», περιγράφει συγκινημένος ο κ. Μακρής.

Δύο ακόμη εικόνες που τον συγκλόνισαν είναι όταν είδε μπροστά στα μάτια του οικογένειες να ενώνονται και κάποιες άλλες να ξεκληρίζονται. «Μια κοπέλα περίπου 20 χρονών αναζητούσε σοκαρισμένη τη μητέρα της. Τελικά βρέθηκε και οι στιγμές που ακολούθησαν όταν η μία αντίκρισε την άλλη, είναι απερίγραπτες». Την ίδια ημέρα όμως, ο 58χρονος διασώστης ήταν παρών και σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο γεγονός. Μια μεσήλικη γυναίκα έψαχνε εναγωνίως τον σύζυγό της και τα παιδιά της και λίγη ώρα μετά την ενημέρωσαν ότι όλοι έχασαν τη ζωή τους στις φλόγες. «Απίστευτες σκηνές που δεν μπορεί να συλλάβει ο νους. Εκτιμώ ότι οι νεκροί θα είναι περισσότεροι διότι όσοι έμειναν στο σημείο την ώρα την πυρκαγιάς είναι αδύνατον να έμειναν ζωντανοί».

Ο Νίκος Γιατράς είναι εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού 41 ολόκληρα χρόνια κι έχει συμμετάσχει ως διασώστης σε όλες τις καταστροφές που σημειώθηκαν στη χώρα μας από το 1977. Στις τρεις τα ξημερώματα της Τρίτης έφτασε από την Πάτρα στο Μάτι και οι εικόνες που αντίκρισε ήταν, όπως λέει, απόκοσμες και φρικιαστικές. Απανθρακωμένα πτώματα και μητέρες να ουρλιάζουν ψάχνοντας να βρουν μέσα στις στάχτες τα παιδιά τους, συνέθεταν το σκηνικό στο Κόκκινο Λιμανάκι.

«Μόλις μπήκα στο οικόπεδο είδα καμένα παιδιά αγκαλιασμένα. Οι μεγάλοι είχαν συμπτώματα υποξίας, είχαν σπάσει τα πνευμόνια τους στην προσπάθειά τους να κρατηθούν στη ζωή. Μια μητέρα απ’έξω έψαχνε τα παιδιά της και δεν την αφήναμε να μπει στο οικόπεδο. Μπήκαμε μπροστά για να μην δει το θέαμα. Η οικογένειά της ήταν δυστυχώς ανάμεσα στους 26 ανθρώπους που μπήκαν εκεί για να σωθούν. Αυτή η τραγωδία που συνέβη εδώ είναι ασύλληπτη». Σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, τα 26 θύματα κυκλώθηκαν από την πυρκαγιά και δεν πρόφτασαν να φτάσουν στη θάλασσα.  «Η φωτιά κινούταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πιστεύω πως πολλοί από τους αγνοούμενους δεν πρόκειται να βρεθούν διότι εξαϋλώθηκαν».

Την ίδια ώρα, αστυνομικοί, πυροσβέστες, λιμενικοί, δύτες και αλιείς έχουν ριχτεί στη μάχη για τον εντοπισμό των αγνοουμένων με την ελπίδα να βρεθεί κάποιο σημείο ζωής.

Τις τελευταίες ημέρες το έργο συνδράμει κλιμάκιο ναυαγοσωστών του Ερυθρού Σταυρού από την Πάτρα, που με φουσκωτά σκάφη «χτενίζει» τη Χρυσή Ακτή στο Μάτι έως την περιοχή του Αγίου Ανδρέα.

Οπως  μου είπε ο Ευρυπίδης Κουβεριανός, μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί μόνο προσωπικά αντικείμενα, όπως κινητά τηλέφωνα και κλειδιά αυτοκινήτων. «Υπάρχουν μικρές παραλίες που δεν είναι συνεχόμενες και ενδιάμεσα υπάρχουν βράχια. Οταν μπήκαμε μέσα με τη μάσκα, είδαμε ότι ανάμεσα από τα βράχια σχηματίζονται διάδρομοι, που έχουν βάθος γύρω στα δύο μέτρα. Ανάμεσά τους μπορεί να έχει σκαλώσει κάποιο πτώμα. Θα ψάξουμε όλο το μέρος ώσπου να είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει κάποιος που να έχει εγκλωβιστεί ή να είναι πνιγμένος εκεί» λέει και τονίζει ότι εξαιτίας των ανέμων είναι πολύ πιθανό κάποια πτώματα να έχουν «ξεβραστεί» στις ακτές της Εύβοιας. «Οι ντόπιοι ψαράδες, που γνωρίζουν την περιοχή και τα ρεύματα, αυτό μας είπαν» συμπληρώνει ο κ. Κουβεριανός.

 

 

Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα: Μια μοναχή που έζησε τον πύρινο εφιάλτη, εξομολογείται

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το ξημέρωμα της 23ης Ιουλίου δεν ήταν καθόλου διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα για τις μοναχές του Λυρείου Ιδρύματος που φιλοξενεί 45 ορφανά παιδιά στον υψηλότερο λόφο του Νέου Βουτζά. Κανείς και τίποτα μέσα στη γαλήνη της περιοχής δεν προμήνυε την ολοκληρωτική καταστροφή που θα ακολουθούσε λίγες ώρες μετά. Όταν νωρίς το απόγευμα η αδελφή Μαρία είδε τη φωτιά από μακριά, δεν ανησύχησε ιδιαίτερα. Από το 1975 που είναι στο Ίδρυμα, το απέναντι βουνό έχει καεί συνολικά έξι φορές χωρίς όμως να φτάσει ως την αυλή του ιδρύματος. «Κατευθύνθηκα προς το λογιστήριο για να τηλεφωνήσω στην Πυροσβεστική και να μάθω αν η φωτιά έρχεται προς τα εδώ. Πριν προλάβω να μπω στο γραφείο, βλέπω έναν μοτοσικλετιστή να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πίστεψα ότι ήταν εμπρηστής γιατί αυτό συνήθως κάνουν, ανάβουν εστίες και φεύγουν. Τελικά ήταν εργαζόμενος του ιδρύματος που έτρεχε για να μας ειδοποιήσει ότι η φωτιά ερχόταν σε εμάς κι έπρεπε άμεσα να εκκενώσουμε το κτίριο», αναφέρει στη «δημοκρατία» η μοναχή στην προσπάθειά της να περιγράψει τις σκηνές τρόμου που βίωσε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο Λύρειο ήταν σε κατασκήνωση, ωστόσο στο εσωτερικό του κτιρίου υπήρχαν οι υπόλοιπες μοναχές, κάποιες από τις οποίες ήταν κατάκοιτες, λίγοι ηλικιωμένοι που διαμένουν εκεί κι ένα ανήλικο παιδί που σε λίγες ημέρες θα πήγαινε να βρει τα υπόλοιπα. «Έτρεχα σαν τρελή να ειδοποιήσω τις γερόντισσες και να μετακινήσω με τα αναπηρικά αμαξίδια όσες είχαν κινητικά προβλήματα. Τις έβαζα άρον άρον σε αυτοκίνητα εργαζομένων κι έφευγαν. Η φωτιά μέσα σε δέκα λεπτά είχε φτάσει στην αυλή μας. Τρέχαμε, προσευχόμασταν και φωνάζαμε ότι αύριο θα γίνει η κηδεία μας».

Η πιο συνταρακτική στιγμή εκείνου του απογεύματος ήταν για την αδελφή Μαρία όταν οι φλόγες κύκλωσαν το αυτοκίνητο ενός εργαζόμενου που μετέφερε σε ασφαλές μέρος δύο μοναχές κι έναν παππά. Τελικά η φορά του ανέμου άλλαξε, οι επιβαίνοντες κατάφεραν να βγουν από το όχημα και κλείστηκαν στην εκκλησία για να σωθούν. «Προσευχόμουν να μην καούν οι άνθρωποι κι ας καιγόταν το κτίριο. Τα κτίρια με κόπο και χρήμα ξαναγίνονται, οι άνθρωποι όμως όχι. Άκουγα στο ραδιόφωνο ότι υπήρχαν νεκροί στο Μάτι και με έπιασε τρέλα. Ειδοποίησα την Πυροσβεστική, η οποία ήρθε τρεις ώρες μετά καθώς καιγόντουσαν τα πάντα γύρω και δε μπορούσε να μπει. Τελικά καταφέραμε να σωθούμε όλοι».

Το κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς, τα παιδιά του ιδρύματος αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται σε προσφερόμενη στέγη στην Ανάβυσσο ενώ οι μοναχές και οι ηλικιωμένοι που διέμεναν εκεί διανυκτερεύουν σε ξενοδοχείο στο Μαραθώνα. Πάντως, παρά τα συντρίμμια που παρέπεμπαν σε μια μορφή Βιβλικής καταστροφής, στο πρόσωπο της μοναχής μπορούσε κανείς να διακρίνει μια αίσθηση ανακούφισης που εκπορευόταν από το γεγονός πως δεν υπήρξαν θύματα στο ορφανοτροφείο. «Αφού σωθήκαμε όλοι, ας γίνουν στάχτη τα υπόλοιπα. Αν είχε μείνει όρθιο το κτίριο και είχε γεμίσει με φέρετρα, δε θα το άντεχα». Εκείνο που από την επόμενη κιόλας ημέρας της πυρκαγιάς τη συγκίνησε περισσότερο, ήταν το κύμα αλληλεγγύης από εισέπραξε από κάθε γωνιά της Ελλάδας, από ανθρώπους κάθε ηλικίας που ακόμη μέχρι σήμερα σπεύδουν στο σημείο προκειμένου να προσφέρουν βοήθεια. «Έπρεπε να γίνει όλο αυτό το κακό για να να αποκαλύψουν την ομορφιά της ψυχής τους οι άνθρωποι», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 30/07/18

Η Ελλάδα υποτιμάει το μετάξι του Σουφλίου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι -λιγοστοί πλέον- παραγωγοί μεταξιού στο ακριτικό Σουφλί, ο αριθμός των οποίων έχει υποδιπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώντας να επιβιώσουν σε μια αγορά που κυριαρχείται από τη γιγαντιαία κινεζική παραγωγή και ούσα η μοναδική περιοχή σε ολόκληρη την Ευρώπη που παράγει μετάξι -γνωστό και ως «εβρίτικος χρυσός»-, οι αγρότες από το Σουφλί ζητούν την προστασία της Πολιτείας, προκειμένου να μπουν δυναμικά στον ανταγωνισμό και να αντισταθούν στην επέλαση του Κινέζου αυτοκράτορα.

Όπως μου ανέφερε ο παραγωγός μεταξωτών υφασμάτων Αθανάσιος Μουχταρίδης, η παραγωγή μεταξιού στην Κίνα αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λόγω έλλειψης εργατικών χεριών.

«Πρόκειται για μια υψηλή δουλειά, που χρειάζεται λεπτομέρειες, και πλέον δεν υπάρχουν χέρια. Αυτό αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το Σουφλί να αναδειχθεί, αλλά δυστυχώς οι ιθύνοντες δεν ασχολούνται. Εχουμε όρεξη για δουλειά, θέλουμε να κάνουμε το Σουφλί μεγάλο και τρανό, αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια από το κράτος» λέει.

Ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή είναι, όπως λέει, ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει γι’ αυτούς και πως οι ελληνικοί οίκοι μόδας επιλέγουν να αγοράσουν τα υφάσματά τους από το εξωτερικό, παρά από το Σουφλί. «Είμαστε 800 μέτρα από τα σύνορα και δεν μας ξέρουν… Οι εγχώριοι σχεδιαστές, για παράδειγμα, αγοράζουν τα υφάσματα από την Κίνα και όχι από εμάς. Εμείς μπορούμε να δώσουμε σ’ έναν σχεδιαστή την ποιότητα που ζητά σε πολύ προσιτές τιμές, αλλά οι περισσότεροι σήμερα εξυπηρετούνται από τα εισαγόμενα».

Ιδιαίτερα απαισιόδοξος είναι και ο εκτροφέας μεταξοσκωλήκων Νίκος Δενήκουρος, που διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα σηροτροφεία στα Βαλκάνια. Όπως αναφέρει, το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη τεχνογνωσίας, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στη μείωση των παραγωγών. «Η παραγωγή μεταξιού είναι δύσκολη υπόθεση και δυστυχώς δεν γίνονται ειδικά σεμινάρια για τους νέους αγρότες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ξεκινούν τη σηροτροφία, αλλά στη συνέχεια να τα παρατάνε, επειδή δεν γνωρίζουν τη διαδικασία. Πριν από πέντε χρόνια ήμασταν περισσότεροι από 100 σηροτρόφοι στην περιοχή και πλέον μείναμε 52».

Όπως αναφέρει, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι παραγωγοί της περιοχής έχουν κατά καιρούς κάνει κρούσεις στους αρμόδιους υπουργούς, χωρίς όμως αποτέλεσμα. «Εισπράξαμε πλήρη αδιαφορία. Είναι κρίμα, διότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα μπορούσε να ζήσει από τον τουρισμό και τις καλλιέργειες, είναι μια χώρα υπερπαραγωγική, αλλά οι εισαγωγές είναι περισσότερες από τις εξαγωγές».

Ο 73χρονος που έδωσε «ζωή» στους τοίχους 30 σχολείων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τι κι αν είναι 73 ετών, φορά καθημερινά τη στολή εργασίας του, παίρνει τα σύνεργά του και πηγαίνει σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία του Δήμου Πατρέων προκειμένου να ζωγραφίσει στους τοίχους τους ήρωες παιδικών παραμυθιών. Ο λόγος για τον κ. Γιώργο Κατσίποδο, πρώην οικοδόμο, ο οποίος το 2012 αποφάσισε να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που του προσφέρει η συνταξιοδότηση και να ομορφύνει τον χώρο όπου περνούν οι μαθητές τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Ολα άρχισαν ένα πρωί όταν, πηγαίνοντας τα εγγόνια του στο νηπιαγωγείο, διαπίστωσε ότι τόσο οι εσωτερικοί χώροι όσο και εκείνοι του προαυλίου ήταν σε κακή κατάσταση. «Ασχολιόμουν με χρώματα για πολλά χρόνια λόγω δουλειάς κι αποφάσισα να ζωγραφίσω τους τοίχους. Το αποτέλεσμα άρεσε σε παιδιά κι εκπαιδευτικούς κι έτσι ξεκίνησαν όλα» δηλώνει στη «δημοκρατία». Οι προτάσεις από δασκάλους της περιοχής διαδέχτηκαν η μία την άλλη και πλέον έχει ζωγραφίσει συνολικά 30 σχολεία, στη λίστα αναμονής του βρίσκονται άλλα 10, ενώ το 2016 βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Πατρών ως «Ανθρωπος της Χρονιάς» για την εθελοντική προσφορά του. «Αν είμαι καλά στην υγεία μου, θα τα φτιάξω όλα. Ο εθελοντισμός είναι μια προσφορά προς τον συνάνθρωπο που μου έχει χαρίσει αναρίθμητες συγκινήσεις» λέει και θυμάται την ημέρα που μια μαθήτρια της Δ΄ δημοτικού ζήτησε να τον φιλήσει στο μάγουλο: «Ζωγράφιζα στους τοίχους μικρά παιδιά και, μόλις πέρασε το κοριτσάκι, του είπα ότι μοιάζει με την εικόνα που φτιάχνω. Μπήκε στην τάξη της και λίγη ώρα μετά ήρθε και μου ζήτησε να μου δώσει ένα φιλάκι. Ήταν μια αμήχανη στιγμή, που όμως δεν μπορώ να ξεχάσω».

Ένα άλλο περιστατικό το οποίο έρχεται στη μνήμη του κάθε φορά που κάποιος τον ρωτά πώς αντέχει να εργάζεται τόσες ώρες και μάλιστα εθελοντικά είναι η στιγμή που δέχτηκε γράμμα από μαθητή: «Κύριε Γιώργο, σας αγαπώ πολύ γιατί φτιάχνετε όμορφο το σχολείο μου. Ο φίλος σας ο Νικόλας» του έγραψε ο μαθητής στην προσπάθειά του να τον ευχαριστήσει για τη δουλειά του.

«Τα παιδιά με αποκαλούν παππού Γιώργο! Ολη αυτή η ανταπόκριση μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την εργασία, παρόλο που αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας και εργάζομαι πολλές ώρες την ημέρα, κάθε μέρα» σημειώνει ο κ. Κατσίποδος. Αυτήν την περίοδο έχει αναλάβει να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου και καθημερινά δουλεύει από τις 6.30 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι. «Κουράζομαι πάρα πολύ, αλλά τα χαμόγελα που λαμβάνω από τα παιδιά με κάνουν να ξεχνώ τις δυσκολίες».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 18 – 07 -18