Μάτι: «Έμεινα 4 ώρες στη θάλασσα κρατώντας αγκαλιά τη μητέρα μου»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

«Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από την ημέρα που άλλαξε για πάντα τη ζωή μας και η Πολιτεία δεν μας βοήθησε καθόλου, μας έχει παρατήσει εντελώς». Με τα παραπάνω λόγια ο Γιάννης Σταμπέλος, ιδιοκτήτης της μοναδικής ταβέρνας που έχει απομείνει στην πληγείσα περιοχή, περιγράφει στη «δημοκρατία» την αδράνεια του κρατικού μηχανισμού σε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που σημειώθηκαν στη χώρα εδώ και δεκαετίες. Ο  ίδιος χρειάστηκε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να ανακαινίσει ένα μέρος του καταστήματός του που καταστράφηκε ολοσχερώς λαμβάνοντας από το κράτος αποζημίωση ύψους 8.000 ευρώ. «Από αυτά τα χρήματα, τα 7.000 ευρώ ξοδεύτηκαν μόνο για τις τέντες, τα υπόλοιπα τα κάλυψα μόνος μου. Κι αν σκεφτείτε ότι φέτος ο τζίρος είναι πεσμένος κατά 70%, μπορείτε να φανταστείτε το μέγεθος του προβλήματος», λέει τονίζοντας πως καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους οι υποσχέσεις για χρηματοδότηση από προγράμματα ΕΣΠΑ έπεφταν … βροχή  ωστόσο, πάντα κάποιοι φρέναραν τη διαδικασία.

Περί τα τέλη Μαΐου και πηγαίνοντας κόντρα στη «μαυρίλα» που είναι πλέον χαρακτηριστικό της περιοχής, ο κ. Σταμπέλος αποφάσισε να ανοίξει ξανά τις πόρτες της «Αργυρής Ακτής», της ταβέρνας στην οποία εγκαταστάθηκε ο στρατός πριν από έναν χρόνο προκειμένου να προσφέρει φαγητό στους πληγέντες. «Το μαγαζί το κληρονόμησα από τον παππού μου, είναι στην περιοχή από το 1960 και αποτελεί τη μοναδική πηγή εσόδων μου. Δεν είχα περιθώρια να το παρατήσω στην τύχη του», σημειώνει. Πλέον, μοναδικοί του πελάτες είναι κάποιοι, λιγοστοί, κάτοικοι που θέλουν να ζωντανέψει ξανά το Μάτι και οι τουρίστες των ξενοδοχείων. «Οι κάτοικοι θέλουν να επιστρέψουν στην περιοχή, το αγαπάμε το Μάτι, εδώ περάσαμε τα πιο όμορφα καλοκαίρια μας. Δυστυχώς οι άδειες για να μπορέσουν να χτίσουν ξανά τα σπίτια τους οι πυρόπληκτοι δεν βγήκαν ακόμη. Είμαστε απαισιόδοξοι επειδή ακούμε συνέχεια υποσχέσεις αλλά στο τέλος δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό».

Η ταβέρνα «Αργυρά Ακτή» σήμερα, μετά την ανακαίνιση

Οι εφιαλτικές στιγμές

Το απόγευμα της 23ης Ιουλίου 2018 ο ίδιος δούλευε στην ταβέρνα μαζί με τη μητέρα του, όταν μέσα σε λίγα λεπτά ένα πυκνό σύννεφο καπνού τύλιξε το μαγαζί. «Μπήκα στη θάλασσα για να γλιτώσω, ήμασταν 500 περίπου άτομα μέσα στο νερό. Έμεινα εκεί για τέσσερις ώρες κρατώντας αγκαλιά τη μητέρα μου που είχε ασπρίσει και βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Θυμάμαι να βλέπουμε το μαγαζί μας να καίγεται και να προσπαθώ να την εμψυχώσω λέγοντάς της πως θα το ξαναχτίσουμε, αρκεί να βγούμε ζωντανοί», αναφέρει ενθυμούμενος την πιο δύσκολη μέρα που κλήθηκε ποτέ να αντιμετωπίσει. Όταν η κατάσταση τέθηκε υπό έλεγχο, επί επτά συνεχόμενες ώρες γέμιζε έναν κουβά με νερό από τη θάλασσα, προσπαθώντας να σβήσει τη φωτιά από το μαγαζί του. «Προσπαθούσα να σώσω την περιουσία μου και παράλληλα έδινα στους ανθρώπους τραπεζομάντιλα για να σκεπαστούν, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είχαν πάθει υποθερμία. Εφιαλτικές στιγμές που θα μας σημαδεύουν για πάντα».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα »δημοκρατία» στις 23-07-19

Δρ. Λεωνίδας Πλατανιάς: «Ο καρκίνος δεν είναι καταδίκη, όπως ήταν παλιά»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ήταν ακόμη παιδί όταν τα απογεύματα μετά το σχολείο τριγυρνούσε με τις παρέες του στην πάλαι ποτέ αστική συνοικία των Αθηνών, πέριξ της πλατείας Αμερικής. Τότε που στην Πατησίων υπήρχαν ακόμη αλάνες, ο μικρός Λεωνίδας περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του με τα παιδιά της γειτονιάς και ούτε που φανταζόταν πως κάποιες δεκαετίες αργότερα θα γινόταν ένας από τους κορυφαίους ογκολόγους στον κόσμο και θα διεύθυνε ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα των Ηνωμένων Πολιτειών για τον καρκίνο. Παρόλο που κανείς στην οικογένειά του δεν ήταν γιατρός, ο ίδιος είχε αποφασίσει από πολύ μικρή ηλικία πως όταν μεγαλώσει θα έσωζε ανθρώπους μέσα από τη δουλειά του. Ο στόχος της Ιατρικής επετεύχθη και τα χρόνια που σπούδαζε, ο πολυαγαπημένος του πατέρας διαγνώστηκε με λευχαιμία, ένα γεγονός που τον «λύγισε» προσωπικά και τον οδήγησε σε επαγγελματικά μονοπάτια που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα περπατούσε ποτέ.

«Λόγω του γεγονότος αυτού αποφάσισα να γίνω ογκολόγος και όχι καρδιολόγος όπως σχεδίαζα.  Μέσα από την περιπέτεια υγείας του πατέρα μου διαπίστωσα ότι στον συγκεκριμένο κλάδο της Ιατρικής έπρεπε να γίνουν πολλά ακόμη. Ήθελα να προσφέρω σε ερευνητικό επίπεδο τις υπηρεσίες μου και πιστεύω πως έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Φανταστείτε πως ο πατέρας μου έζησε με λευχαιμία επτά χρόνια. Αν η διάγνωσή του γινόταν σήμερα, με τα φάρμακα που έχουν βγει θα ζούσε 20 χρόνια», μου λέει χαρακτηριστικά.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Ιατρικής του πανεπιστημίου Πατρών όπου και έκανε το δικτατορικό του,  μετέβη στη Νέα Υόρκη για την ειδικότητά του στην Εσωτερική Παθολογία και ολοκλήρωσε την υποτροφία του στην Αιματολογία – Ογκολογία στο Νοσοκομείο του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Το 2002 εντάχθηκε στο Ερευνητικό Κέντρο για τον καρκίνο «Robert H. Lurie» ως ο πρώτος αναπληρωτής διευθυντής του και από το 2014 έως σήμερα είναι διευθυντής του.

«Ήθελα να πάω στην Αμερική, ήταν κάτι που επιδίωξα, δεν προέκυψε τυχαία. Επέλεξα να φύγω διότι ήξερα πως θα είχα άλλες προοπτικές στην ιατρική έρευνα εκτός Ελλάδας και δεν το μετάνιωσα στιγμή», σημειώνει ο Δρ. Πλατανιάς επισημαίνοντας πόσο τον έχει βοηθήσει ο ελληνισμός του Σικάγο. «Νιώθω ευγνώμων για τη βοήθεια που έχω λάβει από τους Έλληνες του Σικάγο και  ιδιαίτερα από την Ελένη Μπούση που πριν λίγα χρόνια δημιούργησε το Hippocratic Cancer Research Foundation μέσω του οποίου βοηθά οικονομικά τις έρευνες μας.   Μόνο πέρυσι, συμπεριλαμβανομένου του ετήσιου  Gala, κατάφεραν να μαζέψουν 3.5 εκατομμύρια δολάρια.   Η συνεισφορά τους είναι παρά πολύ σημαντική».

«Ο καρκίνος εξελίσσεται»

Η επιστήμη και ειδικότερα ο κλάδος της Ιατρικής έχει αναμφισβήτητα σημειώσει μεγάλη πρόοδο με αποτέλεσμα ασθένειες που κάποτε οδηγούσαν τον πάσχοντα με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο, σήμερα να είναι ιάσιμες.  Το ερώτημα ωστόσο που προκύπτει από τα παραπάνω και που λίγο πολύ όλους μας έχει απασχολήσει, είναι για ποιο λόγο αφού η επιστήμη έχει κάνει άλματα, δεν έχει βρεθεί ακόμη θεραπεία για τον καρκίνο. «Ο καρκίνος δεν είναι μια οντότητα, μια αρρώστια μόνο. Είναι πολλά είδη και μορφές που έχουν διαφορετική συμπεριφορά και ανταπόκριση στις θεραπείες. Κάποιες μορφές του όπως για παράδειγμα ο καρκίνος του μαστού στα αρχικά στάδια θεραπεύονται πλήρως, κάποιες άλλες όχι. Είναι πάρα πολύ νωρίς ακόμη για να πούμε ότι η επιστήμη έχει νικήσει τον καρκίνο.  Δε θα είναι κάτι μαγικό που θα συμβεί πολύ γρήγορα. Θα πάρει σίγουρα πολλά χρόνια αλλά βλέπουμε σημαντικές προόδους σε κάποια είδη», εξηγεί.

Σύμφωνα με τον δρα. Πλατανιά, η χημειοθεραπεία σε πολλές περιπτώσεις ασθενών έχει αποδειχθεί σωτήρια αλλά η μεγαλύτερη ελπίδα αυτή τη στιγμή είναι η ανοσοθεραπεία, η λήψη δηλαδή φαρμάκων που ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα και του επιτρέπουν να επιτεθεί στον καρκίνο. «Έχουμε δει μεγάλη πρόοδο με τα συγκεκριμένα φάρμακα που είναι και λιγότερο τοξικά από τη χημειοθεραπεία, τα τελευταία τρία χρόνια. Βέβαια όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Το γιατί κάποια είδη καρκίνου ανταποκρίνονται στις θεραπείες και κάποια άλλα όχι, είναι ένα ερώτημα που μας ταλανίζει και ελπίζω να βρούμε σύντομα την απάντηση», λέει και προσθέτει: «Σκεφτείτε λίγο την ιστορία του καρκίνου, υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια από την αρχαία Αίγυπτο. Όπως εξελίσσεται ο ανθρώπινος οργανισμός, έτσι και τα καρκινικά κύτταρα με το πέρασμα του χρόνου δημιουργούν μηχανισμούς αντίστασης, γίνονται δηλαδή πιο »έξυπνα»»

Ο ομογενής επιστήμονας υποστηρίζει ότι ο καρκίνος δεν είναι κάτι που μπορούμε να προλάβουμε, ωστόσο ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που περιλαμβάνει κατανάλωση  υγιεινών τροφών, άσκηση και καθόλου κάπνισμα, μπορούμε να μειώσουμε σημαντικά τις πιθανότητες εμφάνισης της νόσου.  «Το κάπνισμα είναι ο σημαντικότερος παράγοντας εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα, είναι καταστροφικό για τον ανθρώπινο οργανισμό. Επίσης, υπάρχουν ορισμένα είδη καρκίνου που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Η υγιεινή ζωή βοηθά σε πολλές περιπτώσεις, όμως, μπορούμε να δούμε κι έναν άνθρωπο που τρώει σωστά και δεν καπνίζει να εμφανίζει καρκίνο λόγω γενετικής προδιάθεσης, κληρονομικότητας και περιβαλλοντικών παραγόντων».

Ζήτημα οπτικής

Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του κλήθηκε αρκετές φορές να ανακοινώσει σε ασθενείς ότι πάσχουν από τη συγκεκριμένη ασθένεια. Όπως παραδέχεται, δεν ένιωσε καμιά στιγμή αμήχανα κι αυτό διότι στην Αμερική υπάρχει μια εντελώς διαφορετική αντίληψη γύρω από τον καρκίνο. «Θυμάμαι παλιότερα τους γιατρούς στην Ελλάδα να μην ανακοινώνουν στον ασθενή ότι νοσεί φοβούμενοι το πώς θα αντιδράσει. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Στην Αμερική τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο ασθενής αμέσως μαθαίνει τί του συμβαίνει κι αμέσως αναζητά λύσεις για να βοηθήσει τον εαυτό του με τις κατάλληλες θεραπείες. Δεν χρειάζεται πανικός. Ο καρκίνος δεν είναι θανατική καταδίκη, όπως ήταν παλιά». Η λευχαιμία με την οποία διαγνώστηκε ο πατέρας του όταν αυτός ήταν ακόμη φοιτητής, είναι κάτι που συνεχίζει να τον «ακολουθεί» μέχρι και σήμερα καθώς μέσα από τις έρευνές του μελετά τους τρόπους «τιθάσευσης» της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου. Μάλιστα, κάποιες από τις έρευνες αυτές έχουν βραβευθεί διεθνώς, ωστόσο, ρωτώντας τον ποια είναι η πιο συγκλονιστική στιγμή της επαγγελματικής του πορείας, η απάντηση που δίνει δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με αυτό που θα περίμενε κανείς να ακούσει από έναν επιστήμονα με τέτοιες περγαμηνές: «Η πιο συγκλονιστική στιγμή της καριέρας μου δεν έχει έρθει ακόμη. Θα είναι η στιγμή που μαζί με την ομάδα μου θα ανακαλύψουμε ένα φάρμακο που θα σώσει πάρα πολύ κόσμο από τον καρκίνο».

Πατήρ Ευάγγελος Γκανάς: Ο δεύτερος «πατέρας» του Αντετοκούνμπο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Γεννήθηκε στη λαϊκή γειτονιά των Σεπολίων και από μια μεγάλη μερίδα του κόσμου ήταν στο περιθώριο εξαιτίας της «διαφορετικότητάς» του. Το σκούρο χρώμα της επιδερμίδας του ήταν από μόνο του ικανό να τον ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του δίνοντας αφορμή στους «πρόθυμους» να τον στιγματίζουν με ρατσιστικές φράσεις ή και πράξεις. Ωστόσο, τα χρόνια πέρασαν, ο νεαρός μεγάλωσε και πριν από λίγες μέρες έφτασε στο σημείο να αναδειχθεί ως ο πολυτιμότερος παίκτης του NBA, του κορυφαίου πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο. Ο λόγος για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, η ιστορία του οποίου αποδεικνύει πως καμιά φορά τα παραμύθια είναι βγαλμένα από την ίδια τη ζωή. Δεν ήταν όμως όλοι οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο του απειλητικοί, ούτε τον έκαναν να αισθάνεται ξένος. Υπήρχαν – όπως άλλωστε και ο ίδιος έχει παραδεχθεί – φωτεινές εξαιρέσεις που του στάθηκαν και τον βοήθησαν την ώρα που άλλοι του γύριζαν την πλάτη. Ένας από αυτούς είναι ο πατήρ Ευάγγελος Γκανάς, ο ιερέας του Αγίου Μελετίου στα Σεπόλια, στον οποίο ο «χρυσός» παίκτης του NBA έχει κατά καιρούς αναφερθεί. «Όταν ήμουν μικρός πήγαινα στο Κατηχητικό κι εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος που μας βοηθούσε πολύ. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο μας βοήθησε», δήλωσε σε παλιότερη συνέντευξή του αναφερόμενος στον πατέρα Ευάγγελο.

«Δε μπορώ να ξεχάσω το βλέμμα του»

Προσφέροντας αγάπη για χρόνια σε μια γειτονιά που παραδοσιακά αποτελεί «σταυροδρόμι πολιτισμών», ο πατήρ Ευάγγελος συνάντησε αρκετά παιδιά προσφύγων και μεταναστών. Όπως μου λέει, ο Γιάννης ξεχώριζε εξαιτίας της καθαρότητας της ψυχής του και της έλλειψης μεμψιμοιρίας. «Τα περισσότερα παιδιά, επειδή είχαν ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές, είχαν μέσα τους θυμό, οργή κι ένιωθαν ότι όλοι τους χρωστούσαν. Αντιθέτως, ο Γιάννης δεν παραπονέθηκε ποτέ για ό,τι του συνέβαινε. Φανταστείτε ότι άργησα να καταλάβω πόσο δύσκολα τα έβγαζε πέρα αυτός και η οικογένειά του», λέει ενθυμούμενος την εποχή που ο σημερινός MVP επισκεπτόταν συχνά την ενορία του Αγίου Μελετίου, εκεί όπου εκείνος και τα αδέρφια του βαπτίστηκαν. Ο 54χρονος ιερέας κάθε φορά που μιλά για το Γιάννη ανακαλεί στη μνήμη του τις ημέρες που ο ανήλικος τότε μετανάστης πήγαινε κάθε εβδομάδα στο Κατηχητικό σχολείο, απ’ όπου και επηρεάστηκε καθοριστικά από το ορθόδοξο χριστιανικό ήθος. «Δε μπορώ με τίποτα να ξεχάσω το βλέμμα του. Είχε μια αθωότητα και μια αξιοπρέπεια που δύσκολα συναντά κανείς. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες έβλεπες ότι αυτό το παιδί πατούσε στα πόδια του. Δεν κατηγορούσε κανέναν για τίποτα», προσθέτει.

Σύμφωνα με τον πατέρα Ευάγγελο, ολόκληρη η οικογένεια Αντετοκούνμπο είχε καλή σχέση με την εκκλησία και ποτέ δε βίωσε δραματικά τα εμπόδια που καλούταν διαρκώς να ξεπεράσει. «Τότε, σε μια δύσκολη εποχή για το μεταναστευτικό και σε μια γειτονιά όπου υπήρχαν κι άλλες απόψεις για το πώς πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους από άλλες χώρες, η ενορία του Αγίου Μελετίου και το Κατηχητικό τον »αγκάλιασαν», τον έκαναν να νιώσει πολύ καλά. Γι’ αυτό και έχει τόσο αγαθές μνήμες από εμάς», λέει επισημαίνοντας ότι πλέον όλοι θέλουν να φωτογραφηθούν μαζί του, ακόμη κι εκείνοι που κάποτε τον απέφευγαν. Ο ίδιος δεν επικοινωνεί πλέον τόσο συχνά με τον Γιάννη. Όντας αποκομμένος από το διαδίκτυο δεν έχει τη δυνατότητα να έρθει μέσω αυτού σε επαφή μαζί του, όπως κάνουν οι συνομήλικοί του από το κατηχητικό. «Είμαι πολύ χαρούμενος για την πορεία του. Μπορεί πια να μην τον βλέπω τόσο συχνά όσο παλιότερα αλλά τον έχω έννοια. Θέλω να καταφέρει να αντέξει όλη αυτή την πίεση που δέχεται από παντού γιατί η αλλαγή στη ζωή του είναι τρομακτική».

«Το ευαγγέλιο είναι ανοιχτό σε όλα τα έθνη»

Η προσφορά του ιερέα σε παιδιά από άλλες χώρες του κόσμου που βρέθηκαν για διαφορετικούς λόγους στα Σεπόλια συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Όπως ο Γιάννης και τα αδέρφια του πριν από μερικά χρόνια, έτσι και τώρα άνθρωποι από Αλβανία, Μολδαβία, Ρουμανία, Ουκρανία, Ρωσία και άλλες χώρες, έχουν βρει το δικό τους πνευματικό καταφύγιο στην ενορία και το κατηχητικό. «Το ευαγγέλιο είναι ανοιχτό σε όλα τα έθνη, χωρίς πίεση και χωρίς φυσικά να εκμεταλλευθείς την ανάγκη του άλλου για να τον προσηλυτίσεις», λέει και καταλήγει: «Ό,τι μπορείς να προσφέρεις σε κάποιον είναι καλό. Έστω μια καλημέρα, το να τον αναγνωρίσεις σαν άνθρωπο που ήρθε στον τόπο σου και όχι σαν έναν λεκέ στο παντελόνι σου, είναι βάλσαμο. Όπως έλεγαν και οι παλιότεροι, πρέπει ο άλλος να νιώθει ότι δεν τον βλέπεις με το ασπράδι του ματιού σου, αλλά με ολόκληρο το μάτι».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα »δημοκρατία» στις 7 Ιουλίου 2019

Τζον Μαυρουδής: Ο βραβευμένος σκιτσογράφος του TIME και του New Yorker

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Ήταν Οκτώβριος του 2018 όταν ολόκληρη η σκεπτόμενη Αμερική κλυδωνιζόταν από την αποκαλυπτική κατάθεση της 51χρονης ακαδημαϊκού Κριστίν Μπλάζει Φορντ για τη σεξουαλική επίθεση που δέχθηκε από τον Μπερτ Κάβανο, εκλεκτό του Ντόναλντ Τραμπ για τη θέση του Ανώτατου Δικαστή. Ήταν τότε που τα σπαρακτικά της λόγια συγκλόνισαν γυναίκες κάθε ηλικίας και άγγιξαν τις ευαίσθητες χορδές του βραβευμένου πολιτικού σκιτσογράφου Τζον Μαυρουδή. Ο ομογενής εικονογράφος των μεγαλύτερων αμερικανικών εντύπων παρακολούθησε με τεράστιο και ειλικρινές ενδιαφέρον τα όσα η Φορντ κατέθετε ενώπιον της Γερουσίας και εμπνεύστηκε από αυτήν φιλοτεχνώντας μια από τις σημαντικότερες στιγμές της νεότερης πολιτικής σκιτσογραφίας των ΗΠΑ για το περιοδικό TIME. Η Φορντ σχεδιασμένη από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις της κατάθεσής της, στέκεται στο εξώφυλλο αγέρωχη με τα μάτια ερμητικά κλειστά και το δεξί της χέρι σηκωμένο στον ουρανό, υπενθυμίζοντας σε μια ολόκληρη χώρα τις αξίες της ατομικής ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Είναι δε χαρακτηριστικό πως από την πρώτη κιόλας μέρα κυκλοφορίας του εξωφύλλου που λίγο αργότερα έμελλε να χαρίσει στον κ. Μαρουδή μια σημαντική διάκριση, αυτή του καλύτερου εξωφύλλου για το 2019 από την Αμερικανική Εταιρεία Περιοδικών Εκδοτών, ήταν χιλιάδες τα μηνύματα υποστήριξης στα Μέσα Κοινής Δικτύωσης από ανθρώπους που έχουν βιώσει ανάλογες καταστάσεις με αυτή της ακαδημαϊκού.

Το εξώφυλλο της χρονιάς για το 2019 με υπογραφή του Μαυρουδή

Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που ο γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο Έλληνας σκιτσογράφος κέρδιζε το συγκεκριμένο βραβείο. Το 2006 το τεύχος Σεπτεμβρίου του New Yorker, του πιο δημοφιλούς έντυπου στον κόσμο, κυκλοφόρησε με σκίτσο τoυ Μαυρουδή και ψηφίστηκε πρώτο. Στο σκίτσο ήταν ο Φιλίπ Πετίτ, ο διάσημος σχοινοβάτης που το 1974 διέσχισε την απόσταση που χώριζε τους Δίδυμους Πύργους, σε ύψος 417 μέτρων. Μόνο που στο εξώφυλλο που σχεδίασε ο ομογενής καλλιτέχνης και το οποίο ήταν αφιερωμένο στην 11η Σεπτεμβρίου, ο Πετίτ περπατούσε στο κενό, χωρίς να υπάρχουν οι Δίδυμοι Πύργοι.

Εξώφυλλο της χρονιάς για το 2006 με υπογραφή του Μαυρουδή

«Θα μπορούσα να προσποιηθώ ότι δεν είναι και τόσο μεγάλη υπόθεση αυτά τα βραβεία, όμως, ειλικρινά, με χαροποιεί αφάνταστα η αναγνώριση της δουλειάς μου και με γεμίζει αυτοπεποίθηση. Η αναγνώριση κάθε είδους σε βοηθά, σε κινητοποιεί, σου δίνει κίνητρο να προσπαθείς ακόμη περισσότερο ώστε το επόμενο βήμα που θα κάνεις να είναι ακόμη καλύτερο από το προηγούμενο», μου λέει ο ίδιος και παραδέχεται ότι για αρκετά χρόνια εργαζόταν σχεδιάζοντας σκίτσα για εξώφυλλα περιοδικών και εφημερίδων, όμως δεν έπαιρνε από τη δουλειά αυτή όσα έδινε. «Απογοητεύτηκα πολλές φορές κι έφτασα σε σημείο να αμφισβητήσω την αξία μου», σημειώνει. Πλέον οι επαγγελματικές προτάσεις διαδέχονται η μία την άλλη και ο 50χρονος ομογενής θεωρείται ένας από τους πιο επιδραστικούς σκιτσογράφους παγκοσμίως. Ενδεικτικό της παρεμβατικότητάς του είναι ένα ακόμη εξώφυλλο του New Yorker στο οποίο ο ελληνικής καταγωγής καλλιτέχνης σατιρίζει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλτ Τραμπ.

Εξώφυλλο του New Yorker που σατιρίζει τον Τραμπ

«Όταν το περιοδικό ΤΙΜΕ απηύθυνε έκκληση στον Τραμπ να σταματήσει να κοσμεί το γραφείο του και τα ξενοδοχεία του με ψεύτικα εξώφυλλα που είχαν το λογότυπο του ΤΙΜΕ και τον εκθείαζαν, μου ήρθε η ιδέα», αναφέρει και προσθέτει: «σχεδίασα το πρόσωπό του στο εξώφυλλο του New Yorker σκεπτόμενος τι θα έκανε ο ίδιος αν το έβλεπε. Έσβησα λοιπόν το λογότυπο του εντύπου με έναν κόκκινο μαρκαδόρο και το αντικατέστησα με εκείνο του TIME γράφοντας παράλληλα πόσο υπέροχος είναι». Το συγκεκριμένο εξώφυλλο έκανε το γύρο του διαδικτύου με τους χρήστες να σχολιάζουν πόσο ευρηματικό είναι και τους συγγενείς του Μαυρουδή να φοβούνται ακόμη και απέλαση από τη χώρα.

«Αναμφίβολα ο Τραμπ και όλοι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι που έχει προσλάβει, μας δίνουν πάρα πολύ υλικό. Θα έλεγα πως είναι μια νέα χρυσή εποχή, όχι μόνο για την πολιτική τέχνη αλλά και για τη δημοσιογραφία και τον ακτιβισμό», υπογραμμίζει τονίζοντας πως η κατάσταση που επικρατεί στις ΗΠΑ υπό την προεδρία του πιο αμφιλεγόμενου προέδρου, κάνει καλό στη δουλειά του αλλά όχι στη χώρα του. «Αν μου ζητούσαν να σχεδιάσω ένα εξώφυλλο παίρνοντας ουδέτερη θέση απέναντι στον Τραμπ, δεν ξέρω πόσο επιτυχημένο θα ήταν. Επειδή συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που απεχθάνομαι σε έναν άνθρωπο, είμαι σίγουρος πως η γνώμη μου γι’ αυτόν θα αποτυπωνόταν κατά κάποιον τρόπο στο χαρτί».

«Όλα τα χρωστώ στην ελληνική μου καταγωγή»

Την παραδοσιακή συνήθεια των απανταχού Ελλήνων να συγκεντρώνονται σε σπίτια συγγενών τις Κυριακές και να γλεντούν, τη διατήρησε η γιαγιά του στο μακρινό Σαν Φρανσίσκο, όπου ο Τζον μεγάλωσε και ζει ακόμη και σήμερα. Μάλιστα, αυτές οι περιβόητες οικογενειακές συνάξεις – των οποίων λίγο πολύ όλοι έχουμε γίνει κοινωνοί- αποτέλεσαν και την «σύριγγα» της μετάδοσης του μικροβίου της πολιτικής στον μικρό τότε Τζον που άκουγε τους συγγενείς του να σχολιάζουν τα πολιτικά τεκταινόμενα.

«Ο θείος μου ο Αναστάσης και η σύζυγός του Κλειώ μιλούσαν πάντα για τέτοια ζητήματα και μονίμως αναφέρονταν στα κακώς κείμενα του τότε προέδρου των Ηπα,Ρίτσαρντ Νίξον. Όταν μαζευόμασταν σε σπίτια συγγενών η πολιτική επικαιρότητα ήταν πάντοτε μέρος της συζήτησης των μεγάλων», θυμάται. Έτσι, μόλις ξεκίνησε τις σπουδές του βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να συνδυάσει την αγάπη του για τις τέχνες με αυτήν για τα τεκταινόμενα στο δημόσιο βίο, κι έτσι έγινε πολιτικός σκιτσογράφος στην εφημερίδα του πανεπιστημίου Νόρθριτζ της Καλιφόρνια , όπου σπούδασε Τέχνες και Δημοσιογραφία. «Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία διότι έπρεπε συνεχώς να σκέφτομαι νέες ιδέες. Από τότε μέχρι σήμερα το μυαλό μου βρίσκεται σε μια αέναη αναζήτηση φρέσκων ιδεών».

Όπως παραδέχεται, σπουδαίο ρόλο στην επαγγελματική του διαμόρφωση έπαιξε η ελληνική του καταγωγή, όχι μόνο διότι οι συγγενείς του τού εμφύσησαν την αγάπη για την πολιτική, αλλά κι επειδή διάβαζε από μικρός ελληνική μυθολογία, η οποία ακόμη και σήμερα αποτελεί έμπνευση για εκείνον. «Η οπτική αφήγηση, το να λέω δηλαδή ιστορίες μέσα από τα εξώφυλλα περιοδικών, είναι κάτι που με συναρπάζει και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει τεράστια δυναμική. Τη δυνατότητά μου να εμπνέομαι από την πραγματικότητα και να αποτυπώνω τις ιδέες μου στο χαρτί με τέτοιο τρόπο που να κάνει τους αναγνώστες να σκέφτονται και να προβληματίζονται, είναι κάτι που το χρωστώ στις ελληνικές ρίζες μου», λέει.

«Με απέρριψαν πολλές φορές»

Πριν κάποια χρόνια, όταν έβλεπε κάθε εβδομάδα στο τραπέζι του σαλονιού το περιοδικό ΤΙΜΕ, του οποίου οι γονείς του ήταν συνδρομητές, δε φανταζόταν ότι κάποτε το έντυπο αυτό θα κυκλοφορούσε με εξώφυλλο που θα είχε την υπογραφή του. «Ξεκίνησα από μικρός να διαβάζω το ΤΙΜΕ κι όσο μεγάλωνα άρχισα να αγοράζω το New Yorker για την ποιότητα της δημοσιογραφίας του και τα εμβληματικά εξώφυλλά του. Σήμερα αισθάνομαι ευγνώμων που μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω και στα δύο αυτά έντυπα. Πρόκειται για μια πολύ απαιτητική και ιδιαίτερα ανταγωνιστική δουλειά και δεν είναι λίγες οι φορές που πολλές από τις ιδέες που εγώ θεωρώ ιδανικές, έχουν απορριφθεί», εξηγεί. Αυτό, όπως λέει, είναι αρκετά ταπεινωτικό για τον ίδιο και ο βιοπορισμός του δεν είναι ποτέ σίγουρος. «Όμως έχω τέτοιο πάθος για ό,τι κάνω που καμιά δυσκολία δε μπορεί να με αποτρέψει. Συνεχίζω απτόητος να υποβάλλω τις ιδέες μου έχοντας πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί να μη γίνουν δεκτές».

«Είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας»

Ο ομογενής σκιτσογράφος έχει επισκεφθεί τη χώρα μας μονάχα μία φορά, στην οποία όμως πρόλαβε να δει αρκετά μέρη, όπως την Αθήνα, το Βόλο, τους Δελφούς και την Κεφαλλονιά. «Αυτό που θυμάμαι με νοσταλγία είναι να κάθομαι σε ένα καφενείο με τις ώρες πίνοντας ρετσίνα και τρώγοντας ελληνικές παραδοσιακές γεύσεις. Θέλω σίγουρα να ξανά έρθω και να φέρω τη σύζυγο και την κόρη μου που δεν έχουν έρθει ποτέ». Στην επόμενη επίσκεψή του θέλει να περιηγηθεί σε τόπους που γράφτηκαν σελίδες της ελληνικής ιστορίας αλλά και να πάει στη Λήμνο, απ’ όπου κατάγεται η οικογένεια του πατέρα του.

Πριν λίγες ημέρες έγινε γνωστή και η πρώτη του συνεργασία με τη χώρα μας καθώς το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που φέτος γιορτάζει τα 60 του χρόνια, επέλεξε τον Τζον Μαυρουδή προκειμένου να φιλοτεχνήσει την αφίσα του. Πρόκειται για ένα γραμματόσημο, στο οποίο απεικονίζεται ο θεατής του φεστιβάλ σχεδιασμένος από λέξεις κινηματογραφικές στην αγγλική γλώσσα. «Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτή τη δουλειά. Το γραμματόσημο ανέκαθεν μου άρεσε να το χρησιμοποιώ στα έργα μου καθώς πρόκειται για ένα διεθνές σύμβολο επικοινωνίας. Ό, τι δηλαδή κάνει κι ένα φεστιβάλ κινηματογράφου», εξηγεί και καταλήγει: «Νιώθω περήφανος που είμαι Έλληνας αλλά αισθάνομαι άσχημα που δε μιλώ τη γλώσσα, αν εξαιρέσετε κάποιες λέξεις. Είναι στα άμεσα σχέδιά μου όμως να τη μάθω».

Αφίσα για το 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η γηραιότερη windsurfer του κόσμου είναι από την Κεφαλλονιά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ένα διαφορετικό πρότυπο γιαγιάς ενσαρκώνει η κ. Αναστασία Γερολυμάτου από το Αργοστόλι που παρότι διανύει την ένατη δεκαετία της ζωής της, «δαμάζει» καθημερινά τις θάλασσες του Ιονίου με την ιστιοσανίδα της. Ούσα λάτρης του αέρα και του νερού, η 81χρονη Κεφαλλονίτισσα αποτελεί την γηραιότερη windsurfer του κόσμου και σύντομα αναμένεται να κερδίσει μια θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. «Όταν έμαθα πριν λίγες ημέρες ότι δεν υπάρχει άλλος στην ηλικία μου να κάνει windsurfing, ενθουσιάστηκα. Αυτή την περίοδο ετοιμάζω τον φάκελό μου και τέλος Αυγούστου θα τον στείλω στους υπεύθυνους των βραβείων», μου λέει. 

Η ενασχόλησή της με το συγκεκριμένο άθλημα ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια αλλά άρχισε να το ασκεί εντατικά μετά την συνταξιοδότησή της. «Κάθε φορά που βρίσκομαι επάνω στη σανίδα μου και σηκώνω τα πανιά αισθάνομαι ελεύθερη, νιώθω την αγαλλίαση και την απεραντοσύνη της θάλασσας. Η μόνη μου έγνοια κάθε πρωί που ξυπνώ είναι εάν θα έχει αέρα για να κάνω το αγαπημένο μου άθλημα», λέει. Από τις στιγμές που δεν μπορεί με τίποτα να ξεχάσει, είναι όταν πριν από δύο χρόνια την ώρα που σέρφαρε, εμφανίστηκε μπροστά της μια παρέα δελφινιών. «Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη καθώς τα έβλεπα να κολυμπούν δίπλα μου», θυμάται και προσθέτει: «επίσης έχω βρεθεί μπροστά σε φάλαινα, ήταν τόσο υπέροχη!Χαίρομαι πάρα πολύ που η θάλασσά μας είναι ζωντανή. Εύχομαι να είναι πάντα τα νερά μας καθαρά για να μην υποφέρουν αυτά τα πλάσματα».

Η αυτοδίδακτη σέρφερ ξεκινάει την ημέρα της στις 6 το πρωί και αφού ψήσει ψωμί στον ξυλόφουρνο της αυλής της, κατεβαίνει στην πόλη για δουλειές. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, κατευθύνεται προς τη θάλασσα κι αν ο καιρός το επιτρέπει θα επιδοθεί στο αγαπημένο της άθλημα. «Όταν δεν έχει ανέμους, κολυμπώ και κάνω κωπηλασία. Καμιά φορά πηγαίνω από το Αργοστόλι έως το Ληξούρι κωπηλατώντας», λέει. Το μυστικό της αντοχής της στα 81της χρόνια είναι ο υγιεινός τρόπος ζωής που ακολουθεί σε καθημερινή βάση. Όπως λέει, τρέφεται με φρέσκα λαχανικά και φρούτα, αποφεύγει την πολυφαγία και ασκείται διαρκώς. «Δεν έχω μάθει να κάθομαι. Παλεύω σαν το σκυλί από την ηλικία των δέκα ετών», διηγείται αναφερόμενη στα χρόνια που η μητέρα της την έδιωξε από το σπίτι για να πάει να εργαστεί στην Αθήνα. «Δε με άφηνε η οικογένειά μου να πάω σχολείο. Με έστειλε να καθαρίζω σπίτια στην πρωτεύουσα. Δεν είχα καν μαζί μου ρούχα και παπούτσια. Έφτιαξα σανδάλια από φύλλα και για κορδόνια χρησιμοποίησα κλωνάρια από σπάρτο. Έχω μάθει από πολύ μικρή να μην τα παρατάω», εξομολογείται συγκινημένη.

«Ζει ακόμη μέσα μου αυτός ο παλάβρας ο Οδυσσέας»

Στα μέσα Αυγούστου η κ. Αναστασία θα κάνει τον διάπλου Κεφαλλονιάς – Κυλλήνης επάνω στη σανίδα της προκειμένου να περάσει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και να αποδείξει ότι η παραίτηση δεν είναι ποτέ λύση. Η ιστορία της πολυτάραχης ζωής της άλλωστε, από τα πέτρινα παιδικά χρόνια έως την μετανάστευσή της στην Ελβετία, όπου και έμεινε ως τα 65 της χρόνια, το αποδεικνύει περίτρανα. «Τραβάμε κουπί και προχωράμε, αφήνουμε τα δύσκολα και κοιτάμε μπροστά. Ακόμη και σε μεγάλη ηλικία μπορούμε να πετύχουμε πράγματα», λέει και καταλήγει χαμογελώντας «ζει ακόμη μέσα μου αυτός ο παλάβρας ο Οδυσσέας».

Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης: «Το να είσαι άριστος στην Ελλάδα είναι μια δραματική εμπειρία»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το όνομά του είναι συνώνυμο της επιστημονικής αυθεντίας και είναι ο γιατρός με τις περισσότερες αναφορές στο έργο του παγκοσμίως. Το 2010 χαρακτηρίστηκε ως ο «πιο τολμηρός επιστήμονας κι ένας από τους σύγχρονους διανοητές με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο» ενώ λίγα χρόνια αργότερα αναγορεύτηκε «εταίρος Αϊνστάιν» στο Ινστιτούτο Υγείας του Βερολίνου.

Ο ίδιος θεωρεί υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς που κατά καιρούς του αποδίδονται και δηλώνει απλά υπηρέτης της αλήθειας, την οποία αναζητά διαρκώς μέσα από τις έρευνές του. Ο λόγος για τον Ιωάννη Π.Α. Ιωαννίδη, καθηγητή Παθολογίας, Έρευνας και Πολιτικής Υγείας, Επιστημών Δεδομένων, και Στατιστικής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, που αν και ζει στην Καλιφόρνια, συναισθηματικά βρίσκεται, όπως λέει, «365 μέρες το χρόνο στην Ελλάδα, 366 τις δίσεκτες χρονιές».

Μια από τις πρωτοπορίες του πολυβραβευμένου επιστήμονα είναι η ίδρυση του εργαστηρίου »METRICS» στο Στάνφορντ που ασχολείται με την έρευνα επάνω στην έρευνα, μελετά δηλαδή και αναζητά τρόπους βελτίωσης στις μεθόδους που γίνονται οι επιστημονικές μελέτες.

Μάλιστα,πριν από λίγα χρόνια ο ομογενής ακαδημαϊκός προκάλεσε τριγμούς στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα όταν δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Γιατί τα ευρήματα, των περισσότερων δημοσιευμένων επιστημονικών ερευνών είναι αναληθή». Το άρθρο του διακεκριμένου Έλληνα είναι το πλέον πολυδιαβασμένο στην ιστορία της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Επιστήμης με σχεδόν τρία εκατομμύρια αναγνώσεις.

Επιστήμη και γνώση

«H επιστήμη και η γνώση είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί στον Ηomo sapiens. Πρέπει να στηριζόμαστε στην επιστήμη για να παίρνουμε αποφάσεις, να βελτιώσουμε αλλά και να παρατείνουμε τη διάρκεια της ζωής μας. Άρα το να βελτιώσουμε την αξιοπιστία της έρευνας είναι μια προτεραιότητα για την ίδια την επιστήμη», δηλώνει ο ίδιος στη «Δημοκρατία».

Σήμερα, η γιγάντωση της ποσότητας των επιστημονικών πληροφοριών οδηγεί μοιραία σε έλλειψη αξιοπιστίας ενώ η ευρύτατη διείσδυση μεροληπτικών χρηματοδοτούμενων ερευνών στον κοινωνικό ιστό έχει, σε πολλές περιπτώσεις, καταστροφικά αποτελέσματα. «Πάρτε για παράδειγμα τις μελέτες που χρηματοδοτούνται από καπνοβιομηχανίες. Πρόκειται για μελέτες προπαγάνδας, οι οποίες είναι εντελώς αναξιόπιστες και προσπαθούν να κοροϊδεύσουν τους καταναλωτές ότι τα «νέα» προϊόντα τους δεν είναι και τόσο επιβλαβή την ώρα που το κάπνισμα σκοτώνει δέκα εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως». Μάλιστα, για να γίνει ευρέως αντιληπτό το μέγεθος των επιπτώσεων που μπορεί να έχει μια έρευνα με αναξιόπιστα στοιχεία, αναφέρθηκε στο περίφημο αντιεμβολιαστικό κίνημα, το οποίο «γεννήθηκε» όταν το περιοδικό «Lancet» δημοσίευσε έρευνα που έθετε εν αμφιβόλω την ασφάλεια του εμβολίου MMR εναντίον της ιλαράς, της ερυθράς και της παρωτίτιδας (μαγουλάδες).

Τελικά το περιοδικό απέσυρε την έρευνα ως λανθασμένη, όμως το κακό είχε ήδη γίνει. Πολλοί γονείς επέλεξαν να μην εμβολιάσουν τα παιδιά τους με αποτέλεσμα η ξεχασμένη μέχρι πρότινος ιλαρά να κάνει την εμφάνισή της παίρνοντας μάλιστα σε πολλές χώρες διαστάσεις επιδημίας. «Δόθηκε αυτός ο αρχικός σπινθήρας που διάφορες κοινωνικές ομάδες τον μετέτρεψαν σε θεωρίες συνωμοσίας διαδίδοντας ότι το εμβόλιο προκαλεί αυτισμό ή ότι τα παιδιά γίνονται πειραματόζωα προκειμένου απλά οι φαρμακοβιομηχανίες να παίρνουν λεφτά. Τέτοιες αντιλήψεις δημιουργούν ένα πισωγύρισμα στο Μεσαίωνα», λέει ξεκαθαρίζοντας πως το συγκεκριμένο εμβόλιο είναι ασφαλέστατο και θα πρέπει να χρησιμοποιείται ευρύτατα και καθολικά για τον εμβολιασμό των παιδιών.

«Τα μυαλά στην πατρίδα εγκλωβίζονται σε μικρότητες και και μετριότητες»

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα, στο τμήμα Ιατρικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, από το οποίο αποφοίτησε πρώτος με άριστα. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αμερική, όπου θήτευσε σε κορυφαία πανεπιστήμια όπως το Χάρβαρντ και το 1999 εγκαταστάθηκε για δέκα χρόνια στα Γιάννενα, αναλαμβάνοντας διευθυντής του εργαστηρίου Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Ο δρ. Ιωαννίδης σε ηλικία 20 ετών

Κατά την δεκαετή παραμονή του στη χώρα μας, ήρθε αντιμέτωπος με το σαθρό σύστημα της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης, στο οποίο ωστόσο εντόπισε και νησίδες αριστείας. «Η συνολική μου αίσθηση είναι ότι αν στην Ελλάδα έχεις όρεξη για δουλειά και αν προσπαθήσεις, θα συγκεντρώσεις αξιόλογους ανθρώπους τριγύρω σου, θα φτιάξεις έναν πυρήνα που έχει βλέψεις αριστείας». Όμως, όπως λέει, το συνολικό περιβάλλον θα είναι εχθρικό και σκοπός δεν θα είναι η βοήθεια εκείνου που θέλει και προσπαθεί να εξελιχθεί αλλά η εξόντωσή του.

«Το να είσαι άριστος στην Ελλάδα είναι μια δραματική εμπειρία», σημειώνει. Εκείνο που τον θλίβει ιδιαίτερα είναι η πνευματική γεροντοκρατία, ειδικότερα όταν αυτή εκδηλώνεται από νέους ανθρώπους. «Τα μυαλά στην Ελλάδα κλείνουν αντί να ανοίγουν και κατά κάποιον τρόπο εγκλωβίζονται μέσα σε μικρότητες, μετριότητες και καταστάσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με την επιστήμη, το πανεπιστήμιο και την έρευνα. Απλώς εκπροσωπούν φθαρμένους θεσμούς, κομματικούς, παραθρησκευτικούς, ποδοσφαιρικούς, παραπληροφορικούς. Είναι άσχημο να βλέπεις ανθρώπους να έχουν γεράσει πριν καν ξεκινήσουν», λέει.

Τα πανεπιστήμια

Ο δρ. Ιωαννίδης που πέρυσι εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής των ΗΠΑ, δεν είναι καθόλου ικανοποιημένος με τη θέση που καταλαμβάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια στην κλίμακα αξιολόγησης των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων διεθνώς.

«Ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι στη λίστα με τα 30 κορυφαία πανεπιστήμια στον κόσμο, βρίσκεται σε θέσεις ιδιαίτερα χαμηλές», τονίζει και προσθέτει: «Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υπάρχουν πάρα πολλά πανεπιστήμια στον κόσμο, οπότε οι θέσεις 200 ή 500 δεν είναι και τόσο κακές. Όμως με ενοχλεί η αντίληψη της ελάσσονος προσπάθειας και του συμβιβασμού», επισημαίνει διευκρινίζοντας ωστόσο πως στις αίθουσες των ελληνικών ΑΕΙ υπάρχουν καθηγητές που είναι πρώτοι στον κόσμο σε αυτό που κάνουν αλλά και άλλοι που είναι τελευταίοι.

«Το άσχημο είναι ότι οι δεύτεροι εκμεταλλεύονται οποιονδήποτε θετικό έπαινο και τον παίρνουν επάνω τους ενώ οι καλύτεροι είναι αυτοί που θάβονται περισσότερο. Το να βλέπεις τους τενεκέδες να χαρακτηρίζονται και να αυτοχαρακτηρίζονται μεταξύ τους ως άριστοι, είναι κάτι που δεν μπορείς να αντέξεις εύκολα».

«Η χώρα είναι σε κατάσταση γενικευμένης διαφθοράς και ανακυκλούμενης σήψης»

«Άρα κάνουν καλά τα κορυφαία μυαλά της χώρας μας που επιλέγουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να προσφέρουν την τεχνογνωσία τους σε μια άλλη χώρα;», τον ρωτώ. «Δεν μπορώ να πω σε όλους τους νέους της Ελλάδας να σηκωθούν να φύγουν επειδή η χώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση γενικευμένης διαφθοράς και ανακυκλούμενης σήψης. Όποιος μπορεί να μείνει και να προσφέρει, για εμένα είναι ήρωας», απαντά.

Από την άλλη, δεν μπορεί και να κατηγορήσει κάποιον που πιστεύει ότι υπάρχουν προοπτικές εξέλιξης σε κάποια άλλη χώρα «Ο κόσμος μας πλέον δεν έχει σύνορα. Η σκέψη και η επιστήμη είναι παγκόσμιες», εξηγεί υπογραμμίζοντας πως ακόμη κι εκείνοι που επιλέξουν να μείνουν στην Ελλάδα, είναι σχεδόν απίθανο να μπορέσουν να εξελιχθούν στον τομέα τους εάν δεν έχουν κάποιες συνεργασίες ή επικοινωνία με συναδέλφους ή φορείς από το χώρο της επιστήμης, της έρευνας και της γνώσης σε παγκόσμιο επίπεδο.

«Γνωρίζω αρκετές επιστημονικές ομάδες στην Ελλάδα που απομονώνονται, γράφουν και δημοσιεύουν εκ κενώ αγνοώντας ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος πέρα από αυτούς. Πιθανότατα η μόνη λύση για να διορθωθούν αυτά τα στραβά που περιγράφουμε στην Ελλάδα, είναι το άνοιγμα των νοητικών συνόρων».

Στα πολλά βιβλία που έχει γράψει ως τώρα ο πολυβραβευμένος ερευνητής, αναφέρει ονόματα σπουδαίων Ελλήνων της διασποράς που διαγράφουν λαμπρή πορεία στον τομέα τους εκτός συνόρων και τους οποίους, δυστυχώς, η χώρα μας δεν αξιοποιεί ούτε στον ελάχιστο βαθμό.

«Πρόκειται για μια επίσημη επιλογή, μη καταγεγραμμένη σε κάποιο νομοσχέδιο ή πρόγραμμα κόμματος», λέει ο κ. Ιωαννίδης και συνεχίζει: «υπάρχουν κορυφαίοι Έλληνες εκτός συνόρων που αντί η χώρα τους να χρησιμοποιεί, έστω και στοιχειωδώς, την τεχνογνωσία τους και την καλύτερη ενδεχομένως αντίληψη που μπορεί να έχουν για κάποια πράγματα, κατά κάποιον τρόπο τους απωθεί και τους εξορίζει».

Το φαινόμενο αυτό το αποδίδει στην ανεπάρκεια των προσώπων που κινούνται στο δημόσιο χώρο και που εξουσιάζουν την Ελλάδα. «Εφόσον πρόκειται για άτομα πολύ χαμηλού βεληνεκούς, με τεράστιες ανασφάλειες και έλλειψη στοιχειωδών αρετών και ικανοτήτων, η πιθανότητα ότι οι ανοησίες τους μπορεί να βρεθούν αντιμέτωπες με πληροφορία, γνώση και επιστήμη νομίζω ότι τους δημιουργεί πανικό, όχι απλώς απέχθεια. Και έτσι διαιωνίζεται η μετριότητά τους», υπογραμμίζει προσθέτοντας ότι η Ελλάδα δίνει μόλις το 1,0 του ΑΕΠ για έρευνα και ανάπτυξη, όσο περίπου και το Μεξικό κι η Τουρκία.

«Η ζωή δεν κρατά αιώνες, αυτή είναι η αρχή μου»

Ο δρ. Ιωαννίδης ξεφεύγει από το αρχετυπικό μοντέλο του επιστήμονα καθώς εκτός από τον κλάδο του, ασχολείται παράλληλα με τη λογοτεχνία – έχει δημοσιεύσει επτά βιβλία – και λατρεύει την ποίηση. Όπως λέει, όλη του η ζωή είναι ένας ελεύθερος χρόνος κι αυτό διότι έχει επιλέξει να καταπιαστεί με πράγματα που του αρέσουν, όπως είναι η επιστήμη του και η συγγραφή βιβλίων. «Δεν θέλω να κάνω κάτι που δεν μου αρέσει, η ζωή δεν κρατά αιώνες. Πρέπει να χαιρόμαστε το καθετί και να προσπαθούμε να κάνουμε το καθετί – είτε είναι επιστήμη, είτε λογοτεχνία, είτε οτιδήποτε άλλο – όσο μπορούμε καλύτερα. Αυτή είναι η αρχή μου».

Αν και το πρόγραμμά του είναι αρκετά βεβαρημένο, ο ομογενής ερευνητής φροντίζει να ξεκλέβει καθημερινά λίγο χρόνο προκειμένου να ενημερώνεται για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Ως λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος με τον τρόπο που εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ωστόσο επικαλούμενος την τυχαιότητα της ζωής, αναγνωρίζει πως πάντα θα υπάρχουν ευκαιρίες για τους τολμηρούς. «Μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον με 100% ακρίβεια; Καμιά επιστημονική μέθοδος δεν μπορεί να μας πει κάτι τέτοιο. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι από χάος, τύχη και συγκυρίες που δημιουργούν συνεχώς νέες ευκαιρίες για κάποιον που είναι προετοιμασμένος να τις αρπάξει. Σε κάθε περίπτωση θέλω να διατηρώ για το μέλλον της Ελλάδας μια αισιοδοξία που δυστυχώς η λογική δεν μου αφήνει πολλά περιθώρια να κρατάω», καταλήγει.

*Δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη δημοκρατία στις 23 – 06-19»

Στέλιος Κερασίδης: Ο 6χρονος βιρτουόζος του πιάνου που μαγεύει τον κόσμο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ο κορυφαίος μουσουργός Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ πίστευε πως εκείνο που ρωτά ο Θεός τον άνθρωπο στις πύλες του παραδείσου, είναι εάν χρησιμοποίησε ορθά, χωρίς σπατάλη, τον χρόνο που του έδωσε. Αν σήμερα ζούσε αυτή η κορυφαία προσωπικότητα της παγκόσμιας μουσικής Iστορίας, θα μπορούσε να συναντήσει τον πιο μικρό ίσως θαυμαστή του, τον μόλις έξι ετών Στέλιο Κερασίδη που αν κρίνουμε από την μέχρι τώρα ενασχόλησή του με το μεγάλο του πάθος – την κλασική μουσική – έχει αναμφισβήτητα αξιοποιήσει τον χρόνο του με τον πιο δημιουργικό τρόπο. Έχοντας στο ενεργητικό του επτά παγκόσμια και δύο πανελλήνια βραβεία σε διαγωνισμούς πιάνου, ο Στέλιος Κερασίδης, το παιδί – «θαύμα» κατά πολλούς, έχει δώσει ρεσιτάλ στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου, όπως το Κάρνεγκυ Χωλ της Νέας Υόρκης, ένας ιστορικός χώρος στη σκηνή του οποίου έχουν ανέβει οι μεγαλύτεροι συνθέτες και ερμηνευτές της κλασικής μουσικής της τζαζ και της ποπ των τελευταίων 120 χρόνων αλλά και στη Μέκκα της κλασικής μουσικής, το διάσημο Βίνερ Μουζικφεράιν, όπου στεγάζεται η φιλαρμονική της Βιέννης.

Όπως  μου λέει ο πατέρας του, Φώτης Κερασίδης, καθηγητής και σολίστ στο πιάνο, το να αντιληφθεί το ταλέντο του γιου του δεν ήταν και τόσο δύσκολο καθώς από μωρό ακόμη έδειχνε στοιχεία υψηλών μουσικών δεξιοτήτων και τον χαρακτήριζε μια έντονη προσήλωση στους ήχους και στα μουσικά ερεθίσματα. «Όταν πήγε δύο ετών γνωρίζαμε καλά πλέον ότι πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα περίπτωση μουσικού ταλέντου», δηλώνει χαρακτηριστικά. Ζώντας σε ένα σπίτι όπου η μουσική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, ο Στέλιος πήγαινε στο πιάνο του πατέρα του και πειραματιζόταν με τα πλήκτρα και τους ήχους. Όταν σε ηλικία τριών ετών έδωσε την πρώτη του συναυλία, τόσο ο ίδιος όσο και οι γονείς του δεν φαντάζονταν αυτό που θα ακολουθούσε. «Σε καμία περίπτωση δε μπορούσαμε καν να σκεφτούμε πως στα έξι του χρόνια έχει ήδη παίξει σε ιστορικές αίθουσες ανά τον κόσμο και θα μελετά για να παίξει κονσέρτο στο Μέγαρο Μουσικής συνοδεία της κρατικής ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα», αναφέρει ο πατέρας του. Όπως λέει, κάθε φορά που ο ίδιος και η σύζυγός του απολαμβάνουν τον γιο τους σε κάποιο κονσέρτο, τα συναισθήματά τους είναι πολύ έντονα. «Δεν περιγράφονται εύκολα αυτά που νιώθουμε όταν τον βλέπουμε στη σκηνή. Το Μεγάλη συγκίνηση και περηφάνια το δίχως άλλο».

Στέλιος και Φώτης Κερασίδης

Ο εξάχρονος βιρτουόζος παρά το νεαρό της ηλικίας του, στις δημόσιες μουσικές εμφανίσεις του δεν έχει τρακ, πράγμα που θα ζήλευαν αρκετοί μεγαλύτεροι συνάδελφοί του με σπουδαίες περγαμηνές. «Έχω συνηθίσει στη σκηνή και νιώθω άνετα. Καμιά φορά βέβαια με ενοχλούν λιγάκι οι κάμερες, τα δυνατά φώτα και μερικοί camera man που έρχονται ακριβώς από πάνω μου σα φαντάσματα. Εκεί λίγο αγχώνομαι μήπως χάσω τα κομμάτια μου αλλά συνήθως τα καταφέρνω», μου λέει με παιδική αθωότητα. Όπως εξηγεί, δε μπορεί να ξεχωρίσει κάποια συγκεκριμένη στιγμή επάνω στη σκηνή αλλά εκείνο που τον χαροποιεί περισσότερο απ’ όλα είναι η αγάπη που του δείχνει το κοινό. «Κάποιες φορές δεν πιστεύω ότι με αγαπάει τόσο πολύ ο κόσμος, είναι κάτι περίεργο αλλά μου αρέσει. Με αγκαλιάζουν, με φιλάνε, μου ζητούν να βγάλουμε μαζί φωτογραφίες. Χαίρομαι τόσο πολύ που τους αρέσει το πιάνο και η μουσική μου, είναι κάτι μαγικό», σημειώνει. Αγαπημένοι του συνθέτες είναι ο Σοπέν, ο Μότσαρτ, ο Μπετόβεν αλλά περισσότερο ξεχωρίζει τον Μπαχ, κομμάτια του οποίου έχει παίξει κερδίζοντας μάλιστα το πρώτο βραβείο διαγωνιζόμενος ανάμεσα σε μουσικούς απ’ όλο τον κόσμο. «Θα ήθελα πολύ να έχω γνωρίσει τον Μπαχ, γράφει τόσο βαθιά μουσική. Θα τον ρωτούσα πώς κατάφερνε να συνθέσει τόσα πολλά και υπέροχα μουσικά κομμάτια ενώ παράλληλα είχε να μεγαλώσει και την τεράστια οικογένειά του που αποτελούταν από 20 παιδιά».

Όσο για το πώς καταφέρνει να ισορροπεί το χρόνο του ανάμεσα στο σχολείο – τον ερχόμενο Σεπτέμβρη θα πάει στη δευτέρα δημοτικού – και στη μουσική, ο Στέλιος διευκρινίζει πως μελετά μαθήματα πιάνου μόνο μία, το πολύ δύο ώρες την ημέρα και μόνο πριν από κάποιον διαγωνισμό θα αφιερώσει παραπάνω χρόνο. «Τίποτα στην ζωή δεν κερδίζεις χωρίς κόπο και θυσίες. Προφανώς όταν κάνεις πρωταθλητισμό θα υπάρξουν παράπλευρες απώλειες. Στο σχολείο ακόμη ο Στέλιος είναι μικρός για να έχουμε κάποιον αντίκτυπο. Το αντίθετο μάλιστα, του αρέσει και τα πάει εξαιρετικά», αναφέρει ο πατέρας του Φώτης. Εκτός πάντως από τη μουσική ο Στέλιος αγαπά να διαβάζει μαθηματικά ενώ του αρέσει και η αρχιτεκτονική. «Νομίζω όμως και όταν μεγαλώσω πάλι πιανίστας θα θέλω να γίνω, δε θα αλλάξει αυτό», σημειώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Στις αρχές του χρόνου ο μικρός Στέλιος συνέθεσε μια όμορφη μελωδία, η οποία διεγείρει τη συγκίνηση και φανερώνει μεταξύ άλλων τη συναισθηματική ωριμότητα ενός μικρού παιδιού, καθώς η μουσική αυτή σύνθεση είναι αφιερωμένη στη μεγαλύτερη αδερφή του, τη Βερόνικα. «Έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την αδερφή μου. Είναι η καλύτερη αδερφή του κόσμου και η πιο όμορφη. Αυτήν σκεφτόμουν όταν βρήκα τη μελωδία στο πιάνο. Τώρα ετοιμάζω ένα για την μικρή μου αδερφή την Αναστασία που την αγαπώ και αυτήν πάρα πολύ», επισημαίνει ο μικρός Στέλιος που πιστεύει πως η μουσική είναι ικανή να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο.

«Πως θα ζούσαμε χωρίς μουσική; Όλα γίνονται πιο ζωντανά με τη μουσική. Αλλιώς θα ήμασταν σαν ξερά δέντρα. Χωρίς ψυχή».

«Κάποτε ήταν ο Ωνάσης, σήμερα είναι ο Αντετοκούνμπο»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Έχουν περάσει έξι χρόνια από τη στιγμή που το αμούστακο κιόλας παιδί από τα Σεπόλια πήρε το ελληνικό διαβατήριο επικυρώνοντας έτσι το εισιτήριό του για την πιο ανταγωνιστική λίγκα καλαθοσφαίρισης του κόσμου. Έξι ολόκληρα χρόνια, σε ένα κυριολεκτικά μαγικό ταξίδι που με πολλή δουλειά και ακόμη μεγαλύτερο πάθος καταξίωσαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στην ελίτ του επαγγελματικού αθλητισμού στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα πρώτα βήματα δεν ήταν εύκολα, καθώς ο Γιάννης αναγκαζόταν να περπατήσει αρκετά χιλιόμετρα προκειμένου να βρεθεί στις εγκαταστάσεις της ομάδας του Μιλγουόκι και να προπονηθεί με στόχο να βελτιώσει το παιχνίδι του. Βέβαια, όλα αυτά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από… «διακοπές» σε σχέση με όσα πέρασε στην Ελλάδα για να καταφέρει να ζήσει την οικογένειά του.

Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα του ταξιδιού του, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει κατορθώσει να γεμίσει με περηφάνια ένα ολόκληρο έθνος και να κάνει τους φίλους των Bucks να ονειρεύονται μια ομάδα μεγάλη, όπως ακριβώς ο Γιάννης: χωρίς ταβάνι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός πως ο Σακίλ Ο’ Νιλ, ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές που πέρασαν τα τελευταία 20 χρόνια από τα παρκέ, δηλώνει ανοιχτά πως ο Γιάννης είναι καλύτερος από αυτόν ενώ τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να του παραχωρούν τη θέση του «βασιλιά» στον μαγικό κόσμο του NBA.

Στη πραγματικότητα η ίδια η ζωή του Γιάννη θυμίζει έντονα παραμύθι: ένα νεαρό αγόρι, γιος μεταναστών από τη Νιγηρία, πάσχιζε για χρόνια να τα βγάλει πέρα κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Αποκομμένος από το δικαίωμα στη παιδική αθωότητα και απαξιωμένος από μια κοινωνία που αδυνατούσε να τον καταλάβει, αναζητούσε το όνειρο στις γειτονιές των Σεπολίων και στο, περίφημο πλέον, ανοιχτό γήπεδο του Τρίτωνα.

Η ανακάλυψη

Η φτώχεια και η ανέχεια συνέθεσαν τα βασικά συστατικά της νιότης του που έμελλε να αλλάξουν ολοκληρωτικά τη μέρα που αποφάσισε – ή για την ακρίβεια πιέστηκε – να αγγίξει με τα χέρια του την πορτοκαλί θεά.

Ο »Greek Freak» του σήμερα που μια μέρα θα διεκδικήσει τη θέση του στο πάνθεον των αθλητών του ΝΒΑ, δεν θα ήταν ποτέ ο ίδιος αν στο δρόμο του δεν είχε βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος που δεν είναι άλλος από τον Σπύρο Βελλινιάτη.

Πρόκειται για εκείνον που όχι μόνο πίστεψε εξαρχής στον 17χρονο τότε Γιάννη, αλλά έκανε τα πάντα προκειμένου να πείσει αυτόν και την οικογένειά του να ασχοληθεί με το μπάσκετ.

«Στον Γιάννη εκείνη την περίοδο άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο και με αυτό ήθελε να ασχοληθεί. Πέρασα πολύ δύσκολα ώσπου να καταφέρω να του αλλάξω γνώμη. Οι γονείς δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν το πραγματικό χάρισμα του παιδιού τους. Ήταν πάρα πολύ φτωχοί, διέκρινα την ανέχειά τους και την αδυναμία τους να βγάλουν τα προς το ζην και το εκμεταλλεύτηκα γι’ αυτό που θεωρούσα πως ήταν το καλύτερο και για το γιο τους αλλά και για τους ίδιους. Τους είπα λοιπόν πως θα τους βρω δουλειά με την προϋπόθεση ο Γιάννης να ξεκινήσει το μπάσκετ», μου λέει ο Σπύρος Βελλινιάτης.

Έτσι κι έγινε. Ο σημερινός παίκτης των Bucks ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το μπάσκετ, ωστόσο, όσο περνούσε ο καιρός δεν ήταν ιδιαίτερα συνεπής στις προπονήσεις του. Όπως μάλιστα αναφέρει ο 50χρονος πρώην προπονητής του, οι απουσίες του Γιάννη έγιναν συχνότερες από τη στιγμή που οι γονείς του δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στα καθήκοντα της νέας δουλειάς κι έμειναν πάλι άνεργοι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Γιάννης να λείπει διότι έπρεπε να δουλεύει για να τους βοηθά.

Ο νεαρός Γιάννης εν δράσει υπό την καθοδήγηση του Βελλινιάτη

«Αποφασίσαμε λοιπόν με τον Λουκά Καρακούση, τον έφορο των Ακαδημιών του Φιλαθλητικού, να βοηθήσουμε την οικογένεια ώστε το παιδί να συνεχίσει να παίζει. Ο Λουκάς συμφώνησε να δίνει στους γονείς του 500 ευρώ το μήνα για να έρχεται ο Γιάννης για μπάσκετ. Ήμουν πολύ σίγουρος γι’ αυτό το παιδί και ήξερα πως στο τέλος θα δικαιωθώ. Θυμάμαι μάλιστα σε μια συνέντευξή του είπε πως ακόμη κι αν δεν έβγαζε λεφτά, θα έπαιζε μπάσκετ. Αυτό για μένα ήταν μια επιβεβαίωση πως τελικά έπραξα το σωστό», αναφέρει εξηγώντας πως αρκετοί άνθρωποι της ομάδας δεν πίστεψαν εξαρχής στο ταλέντο του νεαρού ελληνοαφρικανού. «Δεν ήξερε καν να σκάει τη μπάλα. Όταν τον πήγα στον Φιλαθλητικό, πολλοί με κορόιδεψαν διότι δεν θεωρούταν πολύ ψηλός. Σε ηλικία 17 ετών είχε ύψος 1.90. Μετά βέβαια δεν σταματούσε να ψηλώνει».

«Ο Γιάννης δεν υπήρξε ποτέ παιδί»

Οι δυσκολίες που αντιμετώπιζε η οικογένεια Αντετοκούνμπο είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη συζήτησή μας με τον κύριο Βελινιάτη. Ο ίδιος μάλιστα θεωρεί πως οι ακραίες αυτές συνθήκες διαβίωσης έπαιξαν καθοριστικό παράγοντα στη λαμπρή καριέρα του Γιάννη.

«Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είχαν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης κι έκαναν οτιδήποτε για να βγάλουν το μεροκάματο. Η άγνοια του φόβου που είχε ο Γιάννης λόγω της απόλυτης φτώχειας που βίωνε, ήταν το μεγαλύτερο όπλο του», τονίζει ξεκαθαρίζοντας πως αν ζούσε σ’ένα περιβάλλον φυσιολογικό, θα ήταν πιο δύσκολο να φτάσει εκεί που είναι σήμερα.

«Θα είχε ψυχολογική πίεση, δεν θα άκουγε και θα είχε άποψη. Εμείς βλέποντας το χάρισμά του, του δώσαμε τα τεχνικά εφόδια. Το να πας στο NBA από τους δρόμους της Αθήνας, είναι αντίστοιχο με το να στείλεις κάποιον άνθρωπο στον Άρη ή στο φεγγάρι», εξηγεί.

Όσο για τον χαρακτήρα του, ο έμπειρος προπονητής κάνει λόγο για ένα αρκετά κλειστό παιδί που δεν είχε φίλους, όχι επειδή ήταν κακός άνθρωπος αλλά επειδή ήταν αναγκασμένος να εργάζεται συνεχώς. «Ήταν κάτι σαν πατέρας για την οικογένεια. Όσους φίλους είχε, ήταν φίλοι του Θανάση, του αδερφού του. Ο Γιάννης δεν υπήρξε ποτέ παιδί. Μπορώ να πω πως τώρα είναι περισσότερο παιδί από τότε που ζούσε στα Σεπόλια».

Οι γονείς του Γιάννη παρακολουθούν το γιο τους να παίζει ερασιτεχνικά στα Σεπόλια

«Πλέον δεν επικοινωνούμε καθόλου»

Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο ο κύριος Βελινιάτης, δεν του επιτρέπουν να έχει στο σπίτι του ίντερνετ και κατά συνέπεια δεν παρακολουθεί τα παιχνίδια των Milwaukie Bucks. Όποτε ευκαιρεί όμως, πηγαίνει στο πλησιέστερο internet café προκειμένου να δει τα Highlights κάθε παιχνιδιού και να καμαρώσει τις επιδόσεις του Γιάννη.

«Χαίρομαι απίστευτα γι’ αυτόν και είμαι πολύ περήφανος. Εκείνο που ο κόσμος ίσως δεν μπορεί να καταλάβει είναι το τι κινδύνους είχε όλο αυτό για μένα. Δεν είναι μόνο το ότι πήρα στο λαιμό μου ένα παιδί , ήταν και μια σειρά από πράγματα που έπρεπε να κάνω», λέει εξηγώντας πως πριν από τον Γιάννη είχε συναντήσει αρκετά ταλαντούχα παιδιά μεταναστών που δεν άντεξαν τον Γολγοθά που βίωναν και κάποια αυτοκτόνησαν, κάποια έπεσαν στα ναρκωτικά ενώ κάποια άλλα παρουσίασαν ψυχιατρικές διαταραχές.

«Έχοντας βιώσει πολλές τέτοιες ιστορίες προτού βοηθήσω τον Γιάννη, αποφάσισα να “θυσιαστώ” γι αυτόν. Ειδικά τα πρώτα τρία χρόνια πάλευα μόνος μου στον ωκεανό καθώς εκτός από το ότι έπρεπε να πείσω τον ίδιο και την οικογένειά του, είχα και τους γονείς μου βαριά άρρωστους. Ο πατέρας μου λόγω σακχάρου δεν έβλεπε και είχε χάσει και το ένα του πόδι και η μητέρα μου είχε άνοια».

Ωστόσο, παρά τα όσα πέρασαν μαζί, σήμερα ο κύριος Βελινιάτης δεν έχει καμιά επικοινωνία με τον Γιάννη. Η τελευταία φορά που μίλησαν ήταν το καλοκαίρι του 2016, όταν ο Γιάννης και ο αδερφός του ο Θανάσης ήρθαν στην Ελλάδα. Όπως μάλιστα λέει ο κ. Βελλινιάτης, ο Θανάσης ήταν πολύ πιο θερμός μαζί του. «Ο Γιάννης είχε να διαχειριστεί πάρα πολύ κόσμο. Μου είπε βέβαια ότι θα με ξαναπάρει τηλέφωνο, αλλά από τότε έχω χάσει τα ίχνη του».

Ο ίδιος πιστεύει πως ο Γιάννης θα πρέπει να κάνει έναν συντηρητικό βίο προκειμένου να αντέξει τις πιέσεις και τις απαιτήσεις που χρειάζονται να για παίξει σε ένα τέτοιο επίπεδο. «Έχει σίγουρα το μυαλό για να κρατήσει τις ισορροπίες που χρειάζονται. Θα το δείξει η πορεία», αναφέρει.

Όσο για τις συγκρίσεις που κάνουν οι Αμερικανοί μεταξύ του Αντετοκούμπο και διεθνών αστέρων του μπάσκετ, ο κύριος Βελλινιάτης πιστεύει πως όχι μόνο οι συγκρίσεις αυτές γίνονται δικαίως αλλά πως ο Γιάννης θα φτάσει ακόμη πιο ψηλά κι από τον Lebron James των Cavaliers. 

«To μόνο που φοβάμαι είναι το πώς θα διαχειριστεί τον εαυτό του εκτός γηπέδου, μέσα στο γήπεδο δεν τον φοβάμαι. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Δεν φτάνει δηλαδή μόνο το να μην μπλέξει ο Γιάννης. Θα πρέπει ε να μην μπλέξουν και οι γονείς του σε προβλήματα που να απασχολούν τον Γιάννη από το στόχο του. Πρέπει και το περιβάλλον του να τον στηρίξει». 

«Ο Γιάννης έχει μια τεράστια δυναμική. Κάποτε ήταν ο Ωνάσης, σήμερα είναι ο Αντετοκούμπο. Πρόκειται για το νούμερο ένα εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας αυτή τη στιγμή», επισημαίνει και θυμάται ένα περιστατικό που βίωσε στην Κόπα Καμπάνα. «Μόλις κάποιοι Βραζιλιάνοι άκουσαν πως είμαι Έλληνας, ρώτησαν αμέσως για τον Αντετοκούνμπο. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει».

Αυτή την περίοδο ο κύριος Βελινιάτης στην προσπάθειά του να βοηθήσει παιδιά μεταναστών, διατηρεί έναν σύλλογο με 90 κορίτσια και αγόρια από την Αφρική, καθένα από τα οποία προσπαθεί να χαράξει τη δική του πορεία στον αθλητισμό και όχι μόνο. 

Άλλωστε, οι μέχρι τώρα «ανακαλύψεις» του που εκτός από τον Γιάννη Αντετοκούμπο, περιλαμβάνουν τους Μιχάλης Αφολάνιο -τον πρώτο Ελληνοαφρικανό που μίλησε στην ελληνική Βουλή- τον Παύλο Τζόουν, αξιωματικό του ελληνικού στρατού και πολλούς άλλος, έχουν αποδείξει πως ο ίδιος έχει το χάρισμα που απαιτείται για να αλλάξει τις ζωές ταλαντούχων παιδιών. 

«Πρόκειται για κάτι που κληρονόμησα από τη γερμανίδα μητέρα μου, η οποία ήταν υπεύθυνη προσωπικού σε μια μεγάλη εταιρία και είχε υπό την εποπτεία της 5.000 εργαζόμενους. Με έπαιρνε μαζί της από τότε που ήμουν μικρός κι αυτό με βοήθησε πολύ στη ζωή μου όπως φαίνεται».  

Ο λόγος που τόσα χρόνια επιλέγει να προσεγγίζει την αφρικανική κοινότητα είναι, όπως αναφέρει, το γεγονός ότι η κουλτούρα των ανθρώπων αυτών είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας με αποτέλεσμα να ενσωματώνονται με μεγαλύτερη δυσκολία στη χώρα μας. «Τα παιδιά που είναι από τις βαλκανικές χώρες, έχουν μια προδιάθεση να καταλάβουν πως λειτουργεί η Ελλάδα , με αποτέλεσμα να μη χρειάζονται κάποια βοήθεια. Οι μετανάστες που προέρχονται από τις αφρικανικές χώρες όμως, δεν μπορούν να αποκωδικοποιήσουν την ελληνική κοινωνία στην οποία η οικογένεια τους τούς ζητά να ζήσουν». 

Η μόνη του ίσως πικρία είναι το γεγονός πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει καμιά στήριξη από την Πολιτεία. «Υπάρχει πολύ ταλέντο εκεί έξω αλλά παλεύω μόνος μου. Δεν είναι ανάγκη το κράτος να βοηθήσει οικονομικά αλλά θα μπορούσε να φωτίσει το γεγονός μέσω μιας βράβευσης», καταλήγει με παράπονο.

 

 

Ο Έλληνας που δίνει ελπίδα σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Η περίπτωση του Θεσσαλονικιού καθηγητή Εμβιομηχανικής στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα Νίκου Στεργίου είναι από εκείνες που επιβεβαιώνουν πως οι κανόνες είναι για να σπάνε. Μεγαλωμένος με πολλή πείνα και ακόμη περισσότερες στερήσεις , πάλεψε σκληρά και με πολύ κόπο έφτασε ως την άλλη άκρη του Ατλαντικού, όπου πλέον ακολουθεί μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέσα από τις έρευνές του δίνει ελπίδα σε ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και μωρά με εγκεφαλική παράλυση. «Το ότι πρέπει να είσαι γόνος αστών για να φτάσεις ως εκεί, είναι ένας μύθος. Οι δυσκολίες που βίωσα ως παιδί με ώθησαν στη μελέτη προκειμένου να καταφέρω να ζήσω μια αξιοπρεπή ζωή. Βέβαια, τότε δεν φανταζόμουν καν πως θα έφτανα ως εδώ», μου λέει.

Ο δρ. Στεργίου σήμερα διευθύνει στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα το εργαστήριο Εμβιομηχανικής – μιας επιστήμης που μελετά την εφαρμογή αρχών της Φυσικής, των Μαθηματικών και της Βιολογίας  στην ανθρώπινη κίνηση – και μαζί με την επιστημονική του ομάδα κάνει έρευνες με στόχο τη θεραπεία ανθρώπων με σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον και άλλες νευρολογικές ασθένειες. Όμως η έρευνα που κυριολεκτικά «απογείωσε» τη φήμη του είναι η θεραπεία μωρών με εγκεφαλική παράλυση, έναν τομέα πάνω στον οποίο δούλεψε μαζί με την ομάδα του για περισσότερο από μια δεκαετία.

«Με την πάροδο των χρόνων καταφέραμε να βρούμε μια θεραπεία, μέσω της οποίας μπορεί ένα μωρό με εγκεφαλική παράλυση να πετύχει την καθιστή θέση»,λέει και διευκρινίζει για ποιο λόγο αυτό είναι τόσο σπουδαίο:«αυτό σημαίνει πως έχουμε καταφέρει να πετύχουμε την ισορροπία του κορμού και του κεφαλιού. Είναι δηλαδή το πρώτο βήμα για να πάει κανείς μετά σε όρθια θέση και εν συνεχεία σε βάδισμα», εξηγεί. Τα αποτελέσματα των ερευνών του πριν από λίγα χρόνια εντυπωσίασαν και το αμερικανικό κράτος που δώρισε στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα το αξιοσημείωτο ποσό των 11 εκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου ο ίδιος να επεκτείνει το εργαστήριό του – το μοναδικό που υπάρχει στον κόσμο στον τομέα της εμβιομηχανικής – και να δημιουργήσει ένα κέντρο ερευνών. «Φανταστείτε κάτι σαν το δικό μας Δημόκριτο. Έστειλα μια πρόταση στο κράτος και οι ιθύνοντες αφού μελέτησαν τις έρευνες που είχα κάνει ως τότε και αξιολόγησαν τις προτάσεις που κατέθεσα, μου απάντησαν θετικά μετά από έναν χρόνο. Το μέγεθος της ευλογίας είναι τεράστιο», αναφέρει.

Το ερευνητικό κέντρο Εμβιομηχανικής στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα – Φοιτητές του Νίκου Στεργίου

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια

Η πορεία ωστόσο προς την καταξίωση ήταν δύσκολη, γεμάτη ανέχεια, στερήσεις και εργασία από την τρυφερή ηλικία των 12 ετών. Ώσπου να ενηλικιωθεί, εργάστηκε ως εκφορτωτής, σερβιτόρος και πλασιέ προκειμένου να βοηθήσει τη μητέρα του και τον αδερφό του, ο οποίος πλέον ακολουθεί μια επιτυχημένη καριέρα καρδιολόγου στη Θεσσαλονίκη. «Μεγάλωσα χωρίς πατέρα και η μητέρα μου καθάριζε σπίτια. Δε μπορούσαμε να ζήσουμε από τα λιγοστά χρήματα που έβγαζε, οπότε αναγκάστηκα να δουλέψω. Υπήρχαν στιγμές που δεν είχαμε να φάμε και δε θυμάμαι να έχω φορέσει ποτέ μου καινούρια ρούχα πριν από τα 17 μου», σημειώνει. Τα χρόνια πέρασαν και τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων έδειξαν πως πέρασε στη σχολή Φυσικής Αγωγής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, μια σχολή που ο ίδιος αντιμετώπισε με συνέπεια και σοβαρότητα κι ας μη σταμάτησε να εργάζεται. «Ξεκινούσα τη δουλειά στις τέσσερις το πρωί ώστε να προλαβαίνω στις 10 να παρακολουθώ τα μαθήματα. Δούλευα σε εργοστάσιο με βούτυρα, δεν είχα επιλογή». Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με άριστα ενώ μια διπλωματική εργασία που έκανε επάνω στο αθλητικό παπούτσι, τον έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με την Εμβιομηχανική.

Ο υψηλός βαθμός του πτυχίου του, τού χάρισε μια υποτροφία από το πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα για ένα μεταπτυχιακό στη Φυσιολογία της Κίνησης. «Άρπαξα την ευκαιρία από τα μαλλιά και στρώθηκα στη δουλειά. Εκτός από τα μαθήματα που έπρεπε να παρακολουθώ, απαιτούνταν να διδάσκω σε εργαστήρια και να συμμετέχω σε έρευνες των καθηγητών μου», λέει και θυμάται την πρώτη φορά που κλήθηκε να διδάξει μπροστά σε εκατό μαθητές μιλώντας στα αγγλικά: «καθόμουν στο γραφείο μου και με είχε λούσει κρύος ιδρώτας από το άγχος. Δεν είχα τόση μεγάλη άνεση στα αγγλικά, όμως έθεσα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα: »Προτιμάς να βγεις στο έδρανο και να διδάξεις στα αγγλικά ή να γυρίσεις στη Θεσσαλονίκη και να φτιάχνεις από τα ξημερώματα βούτυρα στο εργοστάσιο;» Το πως τελικά βλέπουμε τα πράγματα εξαρτάται από τα βιώματά μας», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Ο Νίκος Στεργίου σε νεαρή ηλικία διδάσκει σε φοιτητές του πανεπιστημίου της Νεμπράσκα

Η πίστη στο Θεό και η επιστροφή στην Ελλάδα

Τις θύμισες από τα όχι και τόσο ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια τις κουβαλά μαζί του ως τώρα και, όπως παραδέχεται, νιώθει υποχρέωσή του να ευχαριστεί κάθε μέρα το Θεό για όσα απλόχερα του πρόσφερε. «Εκτός από το ότι πιστεύω πως δεν πρέπει να ξεχνά κανείς τις ρίζες του διότι αυτό τον κρατά ταπεινό στη μετέπειτα ζωή του, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για όσα κατάφερα. Η χριστιανική πίστη αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου και με έχει κρατήσει όρθιο στα πιο δύσκολα. Είναι πάντα το καταφύγιό μου», τονίζει. Ο διακεκριμένος επιστήμονας επισκέπτεται τη γενέτειρά του, τη Θεσσαλονίκη, όταν οι υποχρεώσεις του τού το επιτρέπουν όμως σε καθημερινή βάση ενημερώνεται για τις εξελίξεις στη χώρα του. Εκείνο που τον θλίβει περισσότερο είναι το γεγονός πως τόσα χρόνια μετά από την ημέρα που έφυγε για τη Νεμπράσκα, η αξιοκρατία και η αξιολόγηση είναι δυο λέξεις εντελώς άγνωστες. «Σαν πρόεδρος τμήματος στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα αξιολογούμαι από όλους τους καθηγητές μου και από τους  φοιτητές κάθε χρόνο και οι αξιολογήσεις αυτές δεν έρχονται σε εμένα, γνωστοποιούνται στους από πάνω μου. Υπάρχει μια συνεχής αξιολόγηση στην Αμερική.  Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει παντελής έλλειψη αξιοκρατίας,αντί το κράτος να επιβραβεύει τους άριστους, έχουμε φτάσει στο σημείο η αριστεία να θεωρείται πρόβλημα», λέει με παράπονο και συνεχίζει : «Οι δυνατότητες που έχουμε σαν λαός είναι απίστευτες. Υπάρχουν πολλοί Έλληνες στο εξωτερικό, πολύ σπουδαίοι επιστήμονες που διαπρέπουν, όμως, αντί η Ελλάδα που έχει μια μεγάλη δεξαμενή ταλέντων σε άλλες χώρες να τους αξιοποιεί και να τους βοηθά, τους στερεί ακόμη και το δικαίωμα της ψήφου».  Κατά τον κύριο Στεργίου δεν αρκούν μονάχα οι επενδύσεις στην Ελλάδα προκειμένου να σπάσει ο φαύλος κύκλος του λεγόμενου Brain Drain (μαζική φυγή Ελλήνων στο εξωτερικό) αλλά θα πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο αξιοκρατίας και αξιολόγησης.

Σε ερώτηση αν ο ίδιος θα επέστρεφε ποτέ στην Ελλάδα, η απάντησή του ήταν κατηγορηματική. «Φυσικά και θα βοηθούσα την πατρίδα μου σε περίπτωση που μου ζητούσαν να αναλάβω κάποιο πόστο. Άλλωστε, ποιος δε θέλει να ζει σε μια τόσο όμορφη χώρα;».

Ο Σπαρτιάτης ελαιοπαραγωγός που σαρώνει όλα τα βραβεία

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

«Μέγιστον αγαθόν προς πάσαν του βίου θεραπείαν», είχε χαρακτηρίσει την ελιά ο Σόλωνας, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Σήμερα, δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, εκατοντάδες επιστήμονες από κάθε γωνιά της Γης ορκίζονται στη διατροφική αξία του «ευλογημένου» αυτού καρπού και άλλοι τόσοι παραγωγοί προσπαθούν να φέρουν στο τραπέζι των καταναλωτών την καλύτερη εκδοχή του. Ένας από αυτούς είναι ο βιοκαλλιεργητής και παραγωγός από τη Σπάρτη Γιώργος Σακελλαρόπουλος που πριν από λίγες ημέρες κατέκτησε το εκατοστό (!) διεθνές βραβείο για την ποιότητα των ελαιοπροϊόντων του δημιουργώντας παράλληλα ένα παγκόσμιο ρεκόρ για Έλληνα παραγωγό. Μάλιστα, η φήμη των αγαθών που παράγει και εξάγει σε συνολικά 16 χώρες, έφτασε μέχρι το κορυφαίο πανεπιστήμιο του κόσμου, το Χάρβαρντ, όπου επιστήμονες αξιοποιούν τα προϊόντα από τους ελαιώνες Σακελλαρόπουλου σε έρευνές τους.

Το βιολογικό αγουρέλαιο των ελαιώνων Σακελλαρόπουλου που κέρδισε το εκατοστό βραβείο

«Τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι συνεργάτες μου νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή για το ασημένιο βραβείο που πήραμε πριν λίγες ημέρες στον μεγαλύτερο παγκόσμιο διαγωνισμό ελαιολάδου στη Νέα Υόρκη, για το βιολογικό έξτρα παρθένο Αγουρέλαιό μας. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν 903 δείγματα από 27 χώρες από όλο τον κόσμο, όπως … Όραμά μας ήταν ανέκαθεν η πάρα πολύ υψηλή ποιότητα και χαίρομαι πολύ που μέσα από τις εκατό πλέον διεθνείς βραβεύσεις, αυτό αναγνωρίζεται στους μεγαλύτερους διαγωνισμούς παγκοσμίως», δηλώνει ο ίδιος στην «κυριακάτικη δημοκρατία».

Μια ακόμη πρωτιά για τον κ. Σακελλαρόπουλο αποτελεί το γεγονός πως ξεκίνησε την αγροδιατροφική του επιχείρηση στη Σπάρτη το 1992, μια εποχή όπου η βιολογική γεωργία ήταν εντελώς άγνωστη στη χώρα μας. Ο ίδιος, σε ηλικία 27 ετών τότε, μελέτησε τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και προχώρησε στην καλλιέργεια των ποικιλιών Κορωνέικης και της Καλαμών ελιάς. «Το όραμά μου ήταν ανέκαθεν η πολύ υψηλή ποιότητα. Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, είχα συγκεκριμένο στόχο, δεν ξεκίνησα με τη λογική »πάμε κι όπου βγει»», εξηγεί. Σήμερα, 27 χρόνια μετά, οι διακρίσεις ακολουθούν η μία την άλλη ενώ οι εξαγωγές ξεπερνούν το 90% της παραγωγής.

Οι ελαιώνες Σακελλαρόπουλου

«Όταν πας σε έναν διεθνή διαγωνισμό, ακόμη και η παραμικρή λεπτομέρεια μετρά. Αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο για εμάς, απαιτεί από την πλευρά μας αρκετές ώρες εργασίας και έρευνας αλλά η αναγνώριση μας ανταμείβει», συμπληρώνει.

Πανεπιστήμια

Ο βραβευμένος ελαιοπαραγωγός εκτός από την καινοτομία και τον πλουραλισμό σε γεύσεις και αρώματα, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και στα οφέλη που έχουν τα προϊόντα που παράγει στην υγεία των καταναλωτών. Για το λόγο αυτό άλλωστε, οι συνεργασίες του με ερευνητές και επιστήμονες είναι πρωτεύουσας σημασίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αξιοποίηση των βιολογικών ελαιολάδων που παράγει ο ίδιος στην τριετή έρευνα «Παρεμβατική Μελέτη Μεσογειακής Διατροφής» που πραγματοποιείται από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και τη σχολή Δημόσιας Υγείας, στην καθημερινή διατροφή 1000 εθελοντών πυροσβεστών σε 44 πυροσβεστικούς σταθμούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Σκοπός της τριετούς μελέτης είναι να αποδείξει ότι αλλάζοντας τις διατροφικές συνήθειες, με επιστημονικά αποδεδειγμένο τρόπο, σε ομάδες ανθρώπων που έχουν υψηλό κίνδυνο ασθενειών και κυρίως καρδιακών προσβολών κατά την εκτέλεση της εργασίας τους – όπως οι πυροσβέστες – ο κίνδυνος αυτός μειώνεται σε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά.

To »majestic» αναδείχθηκε καλύτερο λάδι του κόσμου πέρυσι

Την ίδια ώρα, οι βιολογικές ελιές από τους ελαιώνες Σακελλαρόπουλου επιλέχθηκαν μετά από έρευνες από επιστήμονες του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι σε συνεργασία με το 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο μελέτησαν πολλά εμπορικά δείγματα ελιών και κατέληξαν ότι οι ελιές από τους βιολογικούς ελαιώνες Σακελλαρόπουλου περιέχουν πέντε φορές περισσότερα αντιοξειδωτικά συστατικά. Έτσι, δίνοντας μόνο πέντε ελιές ημερησίως σε είκοσι υγιή άτομα – εθελοντές για 60 ημέρες, διαπίστωσαν σημαντική αύξηση της καλής χοληστερόλης και μείωση της κακής.

Εκείνο που ίσως τον διαφοροποιεί είναι το γεγονός πως αρκετοί – Έλληνες και ξένοι – παραγωγοί εστιάζουν αποκλειστικά στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα των προϊόντων τους με αποτέλεσμα να γεμίζει το πιάτο του καταναλωτή με φυτοφάρμακα και ορμόνες. «Ανταγωνιζόμαστε εταιρίες που δεν είναι βιολογικές και που τα λάδια τους και οι ελιές τους είναι γεμάτα ορμόνες και φυτοφάρμακα, με το δέλεαρ μιας χαμηλότερης τιμής. Όμως ο καταναλωτής, έχει ένα μεγάλο όπλο, τη δυνατότητα της επιλογής», λέει και προσθέτει: «έχουμε κάνει με τους συνεργάτες μου στην Ελλάδα και το εξωτερικό πολύ μεγάλη προσπάθεια όλα αυτά τα χρόνια προκειμένου να εξηγήσουμε την αξία του βιολογικού λαδιού και της βιολογικής ελιάς».

Περισσότερες πληροφορίες για τους βραβευμένους ελαιώνες Σακελλαρόπουλου και τα καινοτόμα προϊόντα τους, θα βρείτε στην ιστοσελίδα της επιχείρησης www.bioarmonia.gr.