Δεύτερη η Ελλάδα στο διαδικτυακό εκφοβισμό

Aπό την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δεύτερη θέση πίσω από τη Ρουμανία καταλαμβάνει η Ελλάδα στον διαδικτυακό εκφοβισμό, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το φαινόμενο του εκφοβισμού μέσω του Διαδικτύου (γνωστό και ως cyber bullying), δηλαδή οποιασδήποτε πράξης επιθετικής συμπεριφοράς ή παρενόχλησης που πραγματοποιείται μέσω της χρήσης των ψηφιακών συσκευών επικοινωνίας (διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα) παίρνει νέες διαστάσεις.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ευρωπαϊκής μελέτης -της οποίας φορέας υλοποίησης στην Ελλάδα ήταν η Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών – μεγαλύτερα ποσοστά cyber bullying παρουσιάζονται σε Ρουμανία (37.3%), και Ελλάδα (26.8%) , ενώ ακολουθούν οι Γερμανία (24.3%), Πολωνία (21.5%), Ολλανδία (15.5%), Ισλανδία (13.5%) και Ισπανία (13.3 %).

 

«Πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχει παρουσιάσει σημαντική αύξηση τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας. Όποιο παιδί ξεχωρίζει, είτε εμφανισιακά, είτε πνευματικά, στοχοποιείται εύκολα από τους συμμαθητές του, οι οποίοι ικανοποιούν τη ανάγκη τους για επιβολή εξουσίας και ελέγχου», εξηγεί στο metrogreece.gr η κα. Άρτεμις Τσίτσικα, Λέκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών και Επιστημονική Υπεύθυνος της Μονάδας Εφηβικής Υγείας  Β’ Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής. Διευκρινίζει δε πως πολλοί είναι και οι νέοι που επιτίθενται σε συνομήλικούς τους για λόγους ψυχαγωγίας, αγνοώντας τον αντίκτυπο μιας τέτοιας συμπεριφοράς στην ψυχολογία του άλλου παιδιού.

Ακόμη, η κα. Τσίτσικα υπογραμμίζει ότι η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στις οικογενειακές σχέσεις, καθώς, όπως λέει, οι γονείς «παρκάρουν» τα παιδιά τους στο διαδίκτυο και δίνουν μεγαλύτερη βάση στις καθημερινές ανάγκες τους σπιτιού.

Το πρόβλημα, σύμφωνα με την ίδια, δε μπορεί εύκολα να εξαλειφθεί μιας και το διαδίκτυο είναι ιδιαίτερα «ελκυστικό» για τους εφήβους λόγω της  «δίψας» τους για ζωή αλλά και της περιέργειάς τους για τα πάντα. Η λύση, κατά τη γνωστή επιστήμονα, είναι η εκπαίδευση των νέων στη διαχείριση του κινδύνου προκειμένου να μην βλάπτονται από την έκθεση αυτή αλλά και η οριοθέτηση των γονέων στην καθημερινή ενασχόληση των παιδιών τους με το διαδίκτυο. 

 

Άνοδος ρατσισμού

Την ίδια ώρα, τα αυξανόμενα κρούσματα ρατσιστικής βίας και συμπεριφοράς στην ελληνική κοινωνία φαίνεται πως έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και τους εφήβους. Ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου Νικήτας Κανάκης ,τονίζει στο metrogreece.gr πως οι απόψεις των γονέων για το μεταναστευτικό και η άνοδος των ακροδεξιών οργανώσεων, επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά των παιδιών, τα οποία με τη σειρά τους εκφράζουν την επιθετικότητά τους από το διαδίκτυο.«Μέσα από το πρόγραμμα προώθησης της ανοχής στη διαφορετικότητα και πρόληψης της ρατσιστικής βίας που υλοποιούμε, ήρθαμε σε επαφή με αρκετά παιδιά μεταναστών, θύματα του cyber bullying,τα οποία μας έχουν εκμυστηρευτεί ότι δέχονται απειλές και ειρωνικά σχόλια μέσω του facebook. Πολλά απ’ αυτά μάλιστα αναγκάζονται να δημιουργήσουν ένα ψεύτικο προφίλ με ελληνικό όνομα ή σταματούν να δημοσιοποιούν φωτογραφίες με τα πρόσωπά τους προκειμένου να αποφύγουν τέτοιου είδους επιθέσεις.

Αλλαγές στη συμπεριφορά

Η κα. Μαρία Δάρρα, ψυχολόγος και εκπρόσωπος της γραμμής βοήθειας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ, παραθέτει τη δική της εμπειρία. «Τα περισσότερα τηλεφωνήματα που λαμβάνω είναι από γονείς, οι οποίοι παρατηρούν αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών τους. Συνήθως οι έφηβοι δε μιλούν ανοιχτά στο γονέα ή στον εκπαιδευτικό για την επίθεση που δέχονται. Η υπερβολική ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ειδικότερα με το facebook, η άρνηση συμμετοχής σε οποιαδήποτε εξωσχολική δραστηριότητα, η κατάθλιψη, η απότομη και επιθετική συμπεριφορά είναι τα συνηθέστερα συμπτώματα των παιδιών που είτε είναι θύτες είτε θύματα του διαδικτυακού εκφοβισμού».

Παράλληλα, σημαντική αύξηση έχει σημειώσει και η διαδικτυακή αποπλάνηση (Grooming). Πρόκειται για μια διαδικασία κατά την οποία παιδόφιλοι προσποιούμενοι ότι είναι έφηβοι, χρησιμοποιούν σελίδες κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να προσελκύσουν παιδιά με σκοπό να τα κακοποιήσουν. «Πάντα υπήρχαν ενήλικες που πλησίαζαν νέους με πονηρούς σκοπούς. Τώρα, εξαιτίας της διαδεδομένης χρήσης του διαδικτύου, δημιουργούν ένα ψεύτικο προφίλ στο facebook και προσπαθούν να χτίσουν σχέσεις εμπιστοσύνης με τα παιδιά ώστε να τα προσεγγίσουν. Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι πιο σύνηθες στα κορίτσια».

Πως αντιμετωπίζεται

Σύμφωνα με την κα. Δάρρα, επιτακτική είναι η ανάγκη λήψης μέτρων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου. Η σύσφιξη των οικογενειακών σχέσεων, όπως υποστηρίζει, είναι καίριας σημασίας. «Για να ανοιχτεί το παιδί και να εξομολογηθεί το πρόβλημά του στο γονέα, θα πρέπει να υπάρχει μια  υγιής και αρμονική σχέση μεταξύ τους. Η συμβουλή μας για τα θύματα του cyber bullying είναι ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να απαντάνε σε προσβλητικά μηνύματα, αλλά να μπλοκάρουν αμέσως τον χρήστη που τους επιτίθεται».

Τέλος, όσον αφορά το ρατσισμό, προτείνει από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού, οι γονείς να μυήσουν τα παιδιά τους στην έννοια της ισότητας, μέσα από διάφορα σχετικά παραμύθια.

Αξίζει να επισημανθεί  πως γονείς, εκπαιδευτικοί και έφηβοι που διαπιστώνουν προβλήματα διαδικτυακού εκφοβισμού μπορούν να επικοινωνούν με τη γραμμή βοήθειας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ 80011 80015 του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.

Ταυτότητα έρευνας: Αντιπροσωπευτικό δείγμα 13.300 εφήβων από επτά ευρωπαϊκές χώρες (έως 2.000 ερωτηματολόγια ανά χώρα), ηλικίας 14-17 ετών. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το διάστημα Οκτώβριος 2011-Μάιος 2012. Στην Ελλάδα φορέας υλοποίησης ήταν η Μονάδα Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ) Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής Παν/μίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων «Π.& Α. Κυριακού».

Μια βραδιά στο βασίλειο των τρανς

Aπό την Κέλλυ Φαναριώτη

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Ρασσιάς 

Σ’ ένα στενό της λεωφόρου Συγγρού, δεσπόζει ένα cult στέκι όπου στολισμένες βασίλισσες που κάποτε ήταν αγόρια, ξετυλίγουν το ταλέντο τους σκορπίζοντας απλόχερα διασκέδαση.

Οι «Κούκλες» είναι ένα δίωρο drag show, το μοναδικό που πραγματοποιείται την Ελλάδα από το 1995. Το μαγαζί θυμίζει βερολινέζικη ντισκοτέκ, όπου το κόκκινο χρώμα του πάθους και της επανάστασης κυριαρχεί, οι ασημένιες ντισκομπάλες λαμπυρίζουν ενώ τους τοίχους κοσμούν φωτογραφίες με τους διάσημους που έχουν περάσει κατά καιρούς από κει. Από τον κορυφαίο Γάλλο σχεδιαστή μόδας Jean Paul Gautier, τη Ζωή Λάσκαρη και τη Μαλβίνα , μέχρι την Τάνια Τσανακλίδου, την Άννα Βίσση και την Έλλη Κοκκίνου.

Η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού και πρωτεργάτιδα του drag show στη χώρα μας, η Μαριλού, υποδεχόταν τους πελάτες στην είσοδο. Η συζήτησή μας μαζί της  ξεκίνησε με την απόφασή της να δημιουργήσει κάτι τόσο πρωτοποριακό για την Ελλάδα του ’95. «Είχα’ Κούκλες’ και στο Βερολίνο όπου ζούσα μέχρι εκείνη την εποχή. Αποφάσισα να μεταφέρω το κόνσεπτ αυτό και εδώ όταν ένα καλοκαίρι ήρθα με τις φίλες μου. Δημιούργησα ένα μικρό Βερολίνο , το οποίο τότε για τον κόσμο της Αθήνας ήταν πρωτόγνωρο. Είχα και λίγο τη λόξα της πίστας, κι έτσι το προχώρησα» εξηγεί επισημαίνοντας πως έχει καταφέρει κάτι ιδιαίτερο για τα ελληνικά δεδομένα. «Καταφέραμε να προσελκύσουμε παρέες γκέι, τρανσέξουαλ και στρέιτ, όπου όλοι αυτοί διασκεδάζουν αρμονικά και απροσποίητα, δεν πρόκειται για ένα γκετοποιημένο μέρος», διευκρινίζει.

Παράλληλα με τους θαμώνες του μαγαζιού, δεν είναι λίγοι εκείνοι που νιώθουν εγκλωβισμένοι στο σώμα τους και πηγαίνουν εκεί προκειμένου να ζητήσουν συμβουλές περί επαναπροσδιορισμού φύλου. « Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν παίρνω θέση, απλά σιωπώ. Έχω ένα πολύ διαφορετικό σκεπτικό γενικότερα και δεν θέλω να επέμβω με οποιονδήποτε τρόπο στη ζωή κανενός. Είναι δική τους η απόφαση», δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Μαριλού.

Στον επάνω όροφο του μαγαζιού, βρίσκεται το καμαρίνι των κοριτσιών. Περούκες, κραγιόν, μάσκαρα, φανταχτερά φορέματα και πούπουλα συμπληρώνουν το σκηνικό. Εκεί, λίγη ώρα πριν την έναρξη του σόου βρισκόταν η Μάνια, η οποία δουλεύει στις Κούκλες τα τελευταία εννέα χρόνια. «Ήμουν πελάτισσα στο μαγαζί και κάπως έτσι προέκυψε η συνεργασία με την ομάδα των παιδιών. Όταν συναντήθηκα μια μέρα με τη Μαριλού μου είπε «Εσένα σε θέλω στο σόου. Έτσι ξεκίνησαν όλα» εξομολογείται και προσθέτει «η ανταπόκριση του κόσμου τα τελευταία χρόνια είναι πολύ καλύτερη. Παλιότερα σε κοιτούσαν λίγο περίεργα όταν έλεγες ότι κάνεις drag show. Πλέον αυτό έχει αλλάξει ,το θεωρούνε και λίγο μόδα».

Η ώρα δώδεκα και μισή, και το μαγαζί έχει ήδη γεμίσει με κόσμο που απολαμβάνει το ποτό του υπό το άκουσμα ήχων της δεκατίας του ’80, αναμένοντας την έναρξη του σόου. Οι θαμώνες συνθέτουν ένα εντελώς ετερόκλητο κοινό: ζευγάρια straight και gay, κόσμος που θα συναντούσε κανείς σ’ ένα οποιοδήποτε μπαρ της πόλης και άνθρωποι της διπλανής πόρτας, συνυπάρχουν αρμονικά με τις trans που εργάζονται ή συχνάζουν στο μαγαζί.

Ο κόσμος ουρλιάζει από ενθουσιασμό μόλις βγαίνει στη σκηνή η βασίλισσα των Drag Queens, Εύα Κουμαριανού. Το δυνατό χειροκρότημα επιβεβαιώνει την επιτυχία με την οποία ενσαρκώνει τη Νάνα Μούσχουρη, τη Μαρινέλα και τη Μέριλ Στρίπτ. Η Εύα εργάζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια στο μαγαζί και όπως η ίδια λέει, σκοπεύει να συνεχίσει αυτή τη δουλειά για πολύ ακόμη. «Είμαι από τις πρώτες εδώ, ξεκίνησα μαζί με τη Μαριλού το ταξίδι αυτό και σκοπεύω να το συνεχίσω. Μέχρι τα 70 μου εδώ θα είμαι» δηλώνει χαριτολογώντας. Μία από τις στιγμές που τις έχει χαραχτεί έντονα στο νου από τις «Κούκλες», είναι η επίσκεψη του Γάλλου σχεδιαστή Ζαν Πωλ Γκοτιέ. « Φάνηκε να διασκεδάζει πολύ και μας συνεχάρη για τη δουλειά μας τονίζοντας πως πρόκειται για το καλύτερο drag show απ’ όσα έχει επισκεφθεί ανά τον κόσμο. Είναι μεγάλη τιμή να ακούς κάτι τέτοιο από μια σπουδαία προσωπικότητα», καταλήγει.

SONY DSC

Την παράσταση στο μαγαζί κλέβει και ο Νικόλας, ο άντρας της παρέας. Το αστείρευτο χιούμορ του αποδείχθηκε περίτρανα μόλις ανέβηκε στη σκηνή υποδυόμενος με επιτυχία τη Ρένα Βλαχοπούλου κάνοντας το κοινό να γελά ασταμάτητα. «Δεν μ’ενοχλεί καθόλου που είμαι ο άντρας της παρέας. Εκείνο που με δυσκολεύει λίγο περισσότερο, είναι στη μεταμφίεσή μου σε γυναίκα πάνω στη σκηνή» εξηγεί.

Επιφωνήματα θαυμασμού ακούγονται στο μαγαζί μόλις το ασημένιο ασανσέρ κατεβαίνει και εμφανίζεται με μια εντυπωσιακή τουαλέτα η Ζωζώ Σαπουντζάκη . Χρειάζονται μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει κανείς πως δεν πρόκειται για την ίδια, αλλά για την ταλαντούχα μίμο της, Αλίκη. Η Αλίκη είναι η πιο φρέσκια της παρέας και όπως είπε, έκανε αυτή τη δουλειά από τότε που ήταν ακόμη αγόρι. « Είμαι τον τελευταίο χρόνο εδώ αλλά παρακολουθούσα χρόνια το σόου. Δούλευα μάλιστα σε αντίστοιχα προγράμματα όταν ήμουν ακόμη αγόρι. Είμαστε ίσως το μοναδικό drag show στον κόσμο που αποτελείται μόνο από τρανσέξουαλ».

Η σκηνή πλημμυρίζει από ροζ πούπουλα μόλις ξεπροβάλει μια εντυπωσιακή γυναίκα, υποδυόμενη την Kylie Minogne. Πρόκειται για την Εβίτα, η οποία ασχολείται με το drag sjow από το 1997. Έχοντας επισκεφθεί και παρόμοια σόου στο εξωτερικό, δηλώνει με σιγουριά «Στην Ελλάδα οι τρανσέξουαλ είμαστε ευρέως αποδεκτοί. Αυτό μπορεί να το διαπιστώνει κανείς εύκολα αν παρατηρήσει και τους θαμώνες του μαγαζιού» .

Με εξίσου μεγάλη επιτυχία ανταποκρίνονται στο σόου η Τάνια και η Ρία. Η πρώτη ήθελε πάντα να μοιάσει στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και όχι τυχαία. Η ομορφιά, το νάζι και το σκέρτσο της παραπέμπουν στην ελληνίδα σταρ. Η ψηλόλιγνη Ρία από την άλλη, αποσπά δυνατό χειροκρότημα τόσο για τις χαριτωμένες μεταμφιέσεις της όσο και για το αστείρευτο χιούμορ της  με το οποίο αντιμετωπίζει τους πελάτες κάτω από τη σκηνή.

SONY DSC

Στις 4 το πρωί το show τελείωσε και τα χαμόγελα των θαμώνων απέδειξαν περίτρανα πως το αθηναϊκό κοινό,τελικά, καλοδέχεται τη διαφορετικότητα.

Χρύσα Κουβελιώτου: Η αστροφυσικός που διαπρέπει στη NASA

Από την Κέλλυ Φαναριώτη  

Ένα απλό όνειρο, από αυτά  που κάνουν τα μικρά παιδιά με ταξίδια στο Διάστημα και ανακάλυψη πλανητών, κατέληξε στην απόλυτη αναγνώριση από την ίδια τη NASA. Πρόκειται για τη πολυβραβευμένη Ελληνίδα αστροφυσικό Χρύσα Κουβελιώτου που πρόσφατα επελέγη ως το νέο μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, του ανώτερου επιστημονικού φορέα της χώρας, ως αναγνώριση της πολλαπλής συνεισφοράς της στη διαστημική και αστρονομική έρευνα.

«Νιώθω αρκετά χαρούμενη αλλά και περήφανη για την τελευταία διάκριση. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για εμένα η οποία δικαιώνει την αφοσίωσή μου στην επιστήμη της αστροφυσικής», μου είπε η κα. Κουβελιώτου, την οποία το περιοδικό Time έχει συμπεριλάβει στα  25 πρόσωπα με τη μεγαλύτερη επιρροή  στο πεδίο έρευνας του Διαστήματος.

Η ανακάλυψη των πυκνών μαγνητικών άστρων νετρονίου

Οι έρευνές της κινούνται γύρω από διάφορα αστρονομικά και αστροφυσικά φαινόμενα όπως οι εκρήξεις ακτινών Γ και Χ. Πιο συγκεκριμένα, μελετά τα χαρακτηριστικά των φωτονίων Χ-Γ που ελευθερώνονται μετά από το θάνατο ενός πάρα πολύ μεγάλου αστεριού. Όπως εξηγεί, τα σωματίδια αυτά δεν μπορούν να περάσουν στη Γη, γιατί η ατμόσφαιρά της τα καταστρέφει. Προκειμένου όμως να μελετήσουν το συγκεκριμένο φαινόμενο, οι ερευνητές της NASA, στέλνουν τα κατάλληλα όργανα στο διάστημα με δορυφόρους. Η δουλειά της κ. Κουβελιώτου είναι να μελετά τα δεδομένα που έχουν συλλεχτεί, να τα αναλύει και να προσπαθεί να κατανοήσει τους φυσικούς μηχανισμούς που λαμβάνουν χώρα στα διάφορα αστέρια.

« Έχω ειδικευτεί σε εκλάμψεις ακτίνων Γ, σε περιοδικά φαινόμενα δηλαδή που δε συμβαίνουν διαρκώς αλλά συμβαίνουν δύο με τρεις φορές την ημέρα και αποτελούν το θάνατο ενός πάρα πολύ μεγάλου αστεριού, το οποίο καταρρέει και εκρήγνυται», επισημαίνει η ίδια και προσθέτει: « αυτό που προσπαθούμε να ερευνήσουμε είναι τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται το άστρο και σε γενικές γραμμές πόση ενέργεια απελευθερώθηκε».

Μάλιστα, η κ. Κουβελιώτου με τους συνεργάτες της έκανε την πρώτη επιβεβαιωμένη ανακάλυψη ενός σπάνιου είδους πολύ πυκνών μαγνητικών άστρων νετρονίων (magnetars), που αποτελούν απομεινάρια εκρήξεων υπερκαινοφανών αστέρων (σούπερ-νόβα). Αυτά τα άστρα έχουν μαγνητικά πεδία τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερα από το γήινο.

«Ανακάλυψα αστέρια τα οποία έχουν πάρα πολύ μεγάλα μαγνητικά πεδία, τα μεγαλύτερα που υπάρχουν στη φύση απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Αυτά έχουν διαφορετικές ιδιότητες από τα αστέρια που ξέραμε μέχρι τώρα τα οποία έχουν σχετικά μεγάλα μαγνητικά πεδία αλλά όχι τόσο μεγάλο όσο τα magnetars. Μελετούμε τις ιδιότητές τους για να για να καταλάβουμε πως συμπεριφέρεται η ύλη σε ακραίες καταστάσεις», υπογραμμίζει η ερευνήτρια.

Συμβουλές προς νέους επιστήμονες


Η κα. Κουβελιώτου ξεκίνησε τις σπουδές της στο τμήμα Φυσικής του πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πήρε την ειδικότητα της αστροφυσικής εκτός Ελλάδας. Εργάστηκε για αρκετά ερευνητικά κέντρα στην Αμερική και τα τελευταία δώδεκα χρόνια δουλεύει στη ΝΑΣΑ.

Με βάση τις επιλογές και την μετέπειτα εξέλιξή της, συμβουλεύει τους νέους επιστήμονες που έχουν φιλοδοξίες στο αντικείμενό τους, να περάσουν τα σύνορα της χώρας προκειμένου να διαπιστώσουν τον τρόπο που εργάζονται στο εξωτερικό και να συλλέξουν εμπειρίες. « Αν κάποιος θέλει να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα από το απλό πτυχίο, καλό θα ήταν να πάει σε άλλη χώρα, να μπορέσει να εργαστεί και σε άλλα περιβάλλοντα εκτός του ελληνικού για να δει πως δουλεύουν οι υπόλοιποι συνάδελφοί του, καθώς και να γνωρίσει ανθρώπους που διαπρέπουν στον τομέα τους. Επιπλέον, στο εξωτερικό θα του δοθούν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητα εξέλιξης», επισημαίνει αλλά ξεκαθαρίζει πως πρόκειται για μια απόφαση που « θα κάνει ο καθένας μόνος του» και η οποία θα πρέπει να «συνοδεύεται με ενθουσιασμό για το καινούριο και όχι με δέος».

Who is who
Η Χρύσα Κουβελιώτου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Φυσική στο πανεπιστήμιο Αθηνών (1975), έκανε το μεταπτυχιακό της στην αστροφυσική στο βρετανικό πανεπιστήμιο του Σάσεξ (1977) και πήρε το διδακτορικό της από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία (1981), όντας πιθανώς η πρώτη επιστήμων στον κόσμο που έκανε PhD στις εκρήξεις ακτίνων Γ. Για 12 χρόνια δίδαξε Φυσική και Αστρονομία στο πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά τελικά την κέρδισε η έρευνα στη NASA.

Έχει δεχτεί διάφορα βραβεία για το έργο της, όπως το «Βραβείο Ρόσι» (2003) και το «Βραβείο Ντεκάρτ» (2004), ενώ πέρυσι τιμήθηκε με το «Βραβείο Αστροφυσικής Ντάνι Χάινεμαν» (το απονέμουν από κοινού το Αμερικανικό Ινστιτούτο Φυσικής και η Αμερικανική Αστρονομική Εταιρία), καθώς και το Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας της NASA.

ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Ο φωτογράφος Στυλιανός Παπαρδέλας είναι μόλις 25 χρονών και έχει ήδη ταξιδέψει σε Κύπρο, Τουρκία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Τσεχία, Ιρλανδία, Αγγλία, Σουηδία, Γερμανία, Ολλανδία, Ουγκάντα, Ρουάντα, Βραζιλία, Παραγουάη, Αργεντινή, Χιλή, Περού, Βολιβία, Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Βιετνάμ, Λάος και  Ινδία. Αγαπημένη του ασχολία είναι να γυρίζει τον κόσμο με μια φωτογραφική μηχανή ανά χείρας και να ξοδεύει ώρες ακούγοντας ιστορίες ανθρώπων μέσα στα λεωφορεία της γραμμής, τα οποία χρησιμοποιεί ως μεταφορικό μέσο για τα ταξίδια του.

Μπορεί να μη μιλάει για τις εμπειρίες από τα ταξίδια του επειδή  όπως ο ίδιος λέει «είναι άδικο για τον αναγνώστη να διαβάσει μια ιστορία που δεν θα τον αγγίξει όπως άγγιξε εμένα γιατί δεν ήταν εκεί», αλλά  εξηγεί πόσο πολύτιμα είναι για τον ίδιο τα όσα βιώνει μέσα από τις περιπλανήσεις του και τη συναναστροφή του με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους.

– Η ενασχόλησή σου με τη φωτογραφία πως προέκυψε;

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας πάθος και ίσως ταλέντο για κάτι. Το θέμα είναι να ψάξεις αρκετά ώστε να το ανακαλύψεις. Έτσι πιστεύω και εγώ «έγινε» με την φωτογραφία. Πάντα μου άρεσε να τραβάω, όταν όμως άρχισα να το βλέπω πιο καλλιτεχνικά το πάθος μου βγήκε στην επιφάνεια.

– Η πρώτη σου φωτογραφία τι απεικόνιζε;
Πραγματικά δεν μου είναι δυνατόν να θυμηθώ πια ήταν η πρώτη μου φωτογραφία. Είμαι σίγουρος όμως οτι θα ήταν κάποιο πορτραίτο/καρικατούρα φίλου η γνωστού.

– Για ποιο λόγο επιλέγεις αποκλειστικά ως μεταφορικό μέσο το λεωφορείο;

Τα τελευταία χρόνια κινούμαι σχεδόν αποκλειστικά με λεωφορείο. Στην αρχή είναι πολύ κουραστικό να κάνεις οκτώ ώρες με το λεωφορείο. Έπειτα συνηθίζεις και πλέον δεν θα έπαιρνα αεροπλάνο για μια απόσταση που είναι μικρότερη από 8000 χλμ. Σίγουρα ένα ταξίδι 40-50- 120 ωρών με το λεωφορείο δεν ακούγεται βολικό αλλά έχει την δική του μαγεία. Είναι σαν να’ναι ένα ξεχωριστό μέρος που επισκέπτεσαι. Με τους συνοδοιπόρους τις στάσεις και την θέα από το παράθυρο.

– Πιστεύεις ότι μια φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο;

 

Όχι. Τουλάχιστον όχι μόνη της. Οι φωτογραφίες έχουν συγκινήσει την κοινή γνώμη και έχουν ενημερώσει τον κόσμο. Όπως στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όπου το φωτορεπορτάζ ήταν σχεδόν η μόνη πηγή αντικειμενικής ενημέρωσης. O κόσμος θα μπορούσε να αλλάξει μέσω της τέχνης αλλά η τέχνη θα ήταν ένα κλαδάκι στο δέντρο που λέγεται πνευματική επανάσταση. Χρειάζεται να εξελιχθούμε σαν είδος και να εξελιχθούμε πνευματικά.

– Θεωρείς ότι μπορεί στ’αλήθεια κάποιος να καταλάβει τους ανθρώπους μιας χώρας μέσα από μια εικόνα;

Μπορείς σίγουρα να αντλήσεις πολλά στοιχεία και να υποθέσεις πράγματα. Όταν μιλάμε για κατανόηση μιας κουλτούρας ή κι ακόμα ακόμα ενός ανθρώπου τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα. Η όραση είναι μία αίσθηση. Υπάρχουν άλλες τέσσερις εξίσου σημαντικές. Όταν βρίσκεσαι σε μια χώρα, μυρίζεις το φρεσκοψημένο φαγητό, αφήνεσαι στην αγκαλιά των ανθρώπων και νιώθεις το άγγιγμα τους, ακούς τις ιστορίες τους, ταξιδεύεις στον χρόνο μαζί τους και γεύεσαι το κρασί που σου προσφέρουν. Υπάρχουν τόσα όμορφα να βιώσεις γύρω μας. Εγώ προσπαθώ με τις εικόνες μου να ταξιδέψω τον θεατή να τον κάνω να νιώσει την ψευδαίσθηση οτι ήταν εκεί για μια στιγμή και να τον εμπνεύσω να θελήσει να ικανοποιήσει και τις άλλες τέσσερις αισθήσεις.

– Θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες μας την πιο έντονη εμπειρία που αποκόμισες από τα μέχρι τώρα ταξίδια σου;

Φανταστείτε μια βουκαμβίλια. Αν την ποτίζετε κάθε μέρα και την βλέπει ο ήλιος, θα μεγαλώσει και θα αρχίσει να καλύπτει το σπίτι με πανέμορφα ρόζ άνθη, αν δεν την σταματήσετε θα συνεχίσει να απλώνεται παντού. Αυτό συμβαίνει όταν ταξιδεύεις. Το μυαλό σου ανοίγει σαν άνθος και εξαπλώνεται παντού. Οι γνώσεις και οι εμπειρίες είναι ανεκτίμητο μάθημα ζωής. Νιώθω πολύ τυχερός που  διαθέτω πολλές ιστορίες που με έκαναν πιο πλούσιο σαν άνθρωπο και όταν με ρωτάνε να τις πω πάντα αρνούμαι. Όχι επειδή  είναι μυστικό αλλά γιατί όταν στην ζωή μας συμβαίνουν μαγικές στιγμές, είναι αποτέλεσμα όλων αυτών τον μικρών ή μεγάλων συντελεστών που μαζεύτηκαν και συνέθεσαν αυτή την στιγμή.

Είναι άδικο για τον αναγνώστη να διαβάσει μια ιστορία που δεν θα τον αγγίξει όπως άγγιξε εμένα γιατί δεν ήταν εκεί. Για αυτό πάντα παροτρύνω τον κόσμο να έχει το μυαλό του ανοιχτό και να περιμένει αυτές τις μαγικές στιγμές.

– Σε ποιο μέρος απ’όσα μέχρι τώρα έχεις επισκεφθεί, ένιωσες <εξωγήινος>;

Δεν έχω νιώσει ποτέ εξωγήινος. Όλοι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είμαστε ίδιοι. Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να φάνε, να κοιμηθούν, να κάνουν έρωτα. Σε όλο τον κόσμο, όταν ένας πατέρας βλέπει το παιδί του να χαμογελάει η καρδιά του σπάει από χαρά. Η διαφορά μας είναι κουλτούρα μας και αυτό είναι που κάνει τον κόσμο πιο όμορφο και πιο ενδιαφέρον. Όταν μάθουμε να σεβόμαστε τις διαφορετικές κουλτούρες και να μην κρίνουμε από την δικιά μας τότε δεν θα νιώθουμε εξωγήινοι πουθενά.

– Τι περιλαμβάνει η τσάντα σου όταν πρόκειται να ταξιδέψεις σε χώρες όχι και τόσο ανεπτυγμένες; 

Πολλά καλώδια! Ο εξοπλισμός μου είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Όσο αναφορά τα υπόλοιπα δεν δίνω σημασία. Οι φίλοι μου με πειράζουν γιατί 3 χρόνια φοράω τα ίδια ρούχα σε όλες τις φωτογραφίες. Αν με δείτε ποτέ να γυρνάω απο ταξίδι θα αναρωτηθείτε που είναι τα υπόλοιπα πράγματα μου. Προτιμώ να είμαι «ελαφρής» και έτοιμος για όλα παρά καλοντυμένος.

– Σκέφτεσαι να γράψεις κάποιο βιβλίο το οποίο θα περιλαμβάνει τις εμπειρίες σου από τις περιπλανήσεις σου ανά τον κόσμο;

Είμαι μόλις 25. Η ζωή και ο κόσμος έχουν να με διδάξουν ακόμα πολλά. Σίγουρα θα ήθελα να βγάλω κάποιο λεύκωμα με φωτογραφίες αλλά δεν θεωρώ οτι είμαι ακόμα ούτε πλήρης ούτε έτοιμος για κάτι τέτοιο. Τελευταία είναι μόδα να βγάζεις βιβλίο. Όλοι το κάνουν, αλλά πόσα από αυτά τα βιβλία περιέχουν πραγματική αξία;

– Η ζωή σου μέχρι σήμερα πόσες επαναστάσεις και πόσες εναλλαγές εμπεριέχει;

Απέχω από την συμβατική ζωή που επιτάσσει μια σειρά πραγμάτων. Όταν κάτι εμφανίζεται στον ορίζοντα το μόνο που σκέφτομαι είναι “γιατι οχι;”. Προσπαθώ να αποκομίζω εμπειρίες από τα πάντα και να γίνομαι πλουσιότερος απ’αυτες. Έχω εργαστεί σε πάνω απο δέκα εντελώς διαφορετικές δουλείες έως τώρα και η ποικιλομορφία των ανθρώπων που έχω συναναστραφεί είναι τεράστια. Η μεγάλη αλλαγή για μένα θα ήταν να συμβιβαστώ με τις επιταγές της κοινωνίας για μια «κανονική ζωή».

– Σε ποια χώρα απ’οσες έχεις μέχρι τώρα ταξιδέψει θα ήθελες να ζήσεις μόνιμα και γιατί;

Έχω ζήσει σε αρκετές χώρες εκτός της Ελλάδας ήδη. Παντού νιώθω άνετα και έχω φίλους. Θα μπορούσα να ζούσα σε οποιαδήποτε χώρα. Προτιμώ χώρες οικονομικά μη ανεπτυγμένες επειδή  οι ανάγκες είναι λιγότερες και οι άνθρωποι ζούν πιο απλά. Αλλά μιας και η Ελλάδα θα είναι μια από αυτές τις χώρες τα επόμενα χρόνια, δεν βλέπω τον λόγο να μην ζήσω σπίτι μου.

– Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να φωτογραφίσεις και δεν το έχεις καταφέρει ως τώρα;

Όσο και αν ακουστεί περίεργο, βρίσκω πολύ δύσκολο να φωτογραφίσω την προσωπική μου ζωή. Τους φίλους και την οικογένεια μου για παράδειγμα. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω πολύ.

– Ποια είναι η εικόνα που έχεις για την απόλυτη ευτυχία;

Η απόλυτη ευτυχία είναι λάθος έκφραση για μένα. Διότι η ευτυχία είναι μία πλευρά της ζωής και πιστέψτε με δεν θα ήθελα να ήμουν μονόπλευρος. Για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία η ψυχική πληρότητα και η ειρήνη μέσα μας. Δεν θα ήθελα να όταν έρθει η ώρα να φύγω από αυτό τον κόσμο να σκεφτώ: “ήμουν ευτυχισμένος”. Θέλω να σκεφτώ: “ Έζησα, πόνεσα, ερωτεύτηκα και απογοητεύτηκα, γέλασα πολύ, έκλαψα, έτρεξα και χαλάρωσα. Δυσκολεύτηκα και ήμουν τυχερός, είδα πολλά πράγματα αλλά κάποια δεν είδα, κρίμα. Βοήθησα και με βοήθησαν, αγαπησα”.

Προτιμώ να πεθάνω ξέροντας οτι έζησα μια συναρπαστική ζωή, παρά μια χαρωπή και βαρετή ζωή.

Κώστας Βογιατζής: Ένας αληθινός… doer!

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Είναι μόλις 32 ετών και κάνει τη δουλειά των ονείρων του και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Ο λόγος , για τον Κώστα Βογιατζή, δημιουργό του yatzer.com, ενός από τα πιο έγκριτα sites για το design παγκοσμίως. To 2010  οι Financial Times το κατέταξαν στα 16 καλύτερα sites του κόσμου, η βρετανική Vogue πρόσφατα το ανέδειξε ανάμεσα στα κορυφαία online περιοδικά που λειτουργούν ως πηγή έμπνευσης ενώ το «Architectural Digest» συμπεριέλαβε τον Κώστα Βογιατζή στη λίστα με τις εκατό πιο επιδραστικές προσωπικότητες στον κόσμο.

Κανείς από τους συμφοιτητές του στο τμήμα της Φυσικής δεν προέβλεψε την μετέπειτα πορεία του. Ακολουθώντας τις συμβουλές των γονιών του για ένα «ασφαλές» μέλλον πέρασε στο πανεπιστήμιο αλλά η αγάπη του για το design τον κέρδισε. «Στο δεύτερο κιόλας χρόνο των σπουδών μου συνειδητοποίησα πως αυτό που έκανα δεν με γέμιζε. Αποφάσισα λοιπόν να παρατήσω τη σχολή και να σπουδάσω interior design. Κι έτσι έγινε. Σπούδαζα και παράλληλα δούλευα σε γνωστό περιοδικό διακόσμησης”, δηλώνει ο ίδιος στo metrogreece.gr.

yatzer

Εμπνεύστηκε την ιδέα του yatzer κάνοντας σκοπιά 

Ένα βράδυ του 2006 στάθηκε καθοριστικό για τη ζωή του. «Ήταν ξημερώματα κι εγώ έκανα σκοπιά σ’ένα βουνό κοιτώντας την Αθήνα. Φοβούμενος πως βγαίνοντας από εκεί θα με είχαν ξεχάσει όλοι στο χώρο μου, σκέφτηκα πως έπρεπε να δημιουργήσω κάτι δικό μου. Εκείνο το βράδυ λοιπόν εμπνεύστηκα τη δημιουργία του yatzer, το οποίο προκύπτει από το επίθετό μου <Βογιατζής-Voyatzer-Yatzer>, εξηγεί ο Κώστας Βογιατζής και προσθέτει με ενθουσιασμό « ήμουν αποφασισμένος να φτιάξω το καλύτερο site για το design στον κόσμο και νομίζω πως έχω κάνει το πρώτο βήμα«.

Από τα 5 δολάρια έως τη δημοσίευση στους Financial Times

Το 2007 δημιούργησε το yatzer ξοδεύοντας μόλις 5$ για το domain name. Έκτοτε, όλα κύλισαν πολύ γρήγορα και μέσα σε τρία χρόνια οι Financial Times το κατέταξαν στα 20 καλύτερα site του κόσμου. «Δούλευα ασταμάτητα. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ασχολούμουν με άλλες δουλειές προκειμένου να βγάζω τα προς το ζην. Το βράδυ που γυρνούσα σπίτι ξενυχτούσα γράφοντας στο yatzer. Ήταν οι ώρες που όλη η Ευρώπη κοιμόταν αλλά η Αμερική ήταν ξύπνια. Δεν είχα έσοδα από αυτό, είχα ωστόσο μεγάλο όραμα και πίστη ότι τα πάντα είναι εφικτά» τονίζει.

Το μυστικό της επιτυχίας του, όπως ο ίδιος εξηγεί, είναι το φιλτράρισμα της πληροφορίας. «Στο διαδίκτυο όπως όλοι γνωρίζουμε υπάρχει ένας τεράστιος όγκος πληροφοριών. Εκείνο που κάνω είναι να φιλτράρω όλες αυτές τις πληροφορίες και να προβάλω στον κόσμο εκείνα που θεωρώ πως πρέπει να ξέρει. Το μπλόγκινγ είναι σαν το μαγείρεμα. Όταν καλείς τους φίλους σου επιλέγεις τα καλύτερα υλικά προκειμένου να τους ικανοποιήσεις. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και με το διαδίκτυο. Για να κερδίσεις τους αναγνώστες πρέπει να επιλέγεις προσεκτικά τα θέματά σου. Υπάρχουν εκατομμύρια μπλόγκερς ανά τον κόσμο και η αναδημοσίευση των ίδιων κειμένων είναι το συχνότερο φαινόμενο«, επεξηγεί.

Η ομιλία του στο TedΧ Athens 

Τον περασμένο μήνα, ο Κώστας Βογιατζής ήταν ομιλητής στο TedΧ Athens, μια εκδήλωση με τίτλο «Αυτοί που Πράττουν». Εκεί, μίλησε για τη δουλειά του δίνοντας παράλληλα πολύτιμες συμβουλές για το διαδίκτυο.

« Ήταν η πρώτη φορά που μίλησα μπροστά σε τόσο κόσμο και μάλιστα στα αγγλικά. Είχα πολύ άγχος αλλά αυτό που εισέπραξα από τον κόσμο είναι κάτι που δεν συγκρίνεται. Με προσκάλεσαν σαν κάποιον που κατάφερε κάτι στο χώρο του διαδικτύου και αυτό ήταν ιδιαίτερη τιμή για μένα. Εξήγησα στους παρευρισκόμενους πως εκείνο που εκτιμά ο αναγνώστης είναι η ποιότητα του προϊόντος που του δίνεις να διαβάσει και όχι η ποσότητα. Συμβούλεψα τα νέα παιδιά να τολμούν να δημιουργούν διαβεβαιώνοντάς τους πως αν υπάρχει πραγματικό πάθος γι’αυτό που κάνουν τίποτα δεν είναι αδύνατο. Αρκεί να προσπαθήσουν στο έπακρο. Τα παιδιά στην Ελλάδα εγκαταλείπουν τις προσπάθειες στη μέση. Υπήρχαν στιγμές που δεν είχα χρήματα ούτε για τσιγάρα, αλλά είναι κι αυτό μέσα στο παιχνίδι «, καταλήγει.

Φωτογραφία: Δήμητρα Σπυροπούλου

HANNAH ROSE FIERMAN: Η ΑΓΓΛΙΔΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΕΝΤΟΝΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πολλούς σκληρά εργαζόμενους ηθοποιούς μιας υπερδραστήριας γενιάς που δεν περιμένει στη στάση,αλλά αρπάζει τις ευκαιρίες που της παρουσιάζονται.

Ο λόγος, για την Hannah Rose Fierman, η οποία  κατάφερε με το υποκριτικό της ταλέντο και τη σεμνή παρουσία της να κατακτήσει μια θέση στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία. Oι συμμετοχές της στο «Death and Beauty», το «Τhe Vampire Diaries» και το πολυσυζητημένο θρίλερ «V/H/S»  εκτόξευσαν στα ύψη τη δημοτικότητά της.

Η ίδια  μιλά αποκλειστικά στο metrogreece.gr για τη μεγάλη της αγάπη που δεν είναι άλλη από την υποκριτική.

fierman

– Ποια ήταν η συμβουλή των δασκάλων σου στην υποκριτική, που σε συνοδεύει ακόμη και σήμερα;

Ένας αμερικάνος παραγωγός μου είχε πει » οι τολμηρές επιλογές, πάντα ανταμείβονται». Πιστεύω πως είναι μεγάλη αλήθεια και έκτοτε αυτή η συμβουλή με βοήθησε πολύ στη μετέπειτα πορεία μου.

-Περιέγραψέ μου με μια πρόταση την εμπειρία σου από τη συμμετοχή σου στο θρίλερ V/H/S.

Ήταν μια τρελή και διασκεδαστική περιπέτεια.

– Η σειρά «The Vampire Diares» είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα. Μίλησέ μας για τη συμμετοχή σου εκεί.

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που συμμετείχα σε μια τέτοια παραγωγή με τόσο καλούς και ταλαντούχους επαγγελματίες του χώρου. Τα επεισόδια στα οποία συμμετείχα τοποθετούνταν στο 1920 και τα κοστούμια που χρησιμοποιούσαμε ήταν πολύ ιδιαίτερα.

– Ποιοι είναι οι θρύλοι της κινηματογραφικής βιομηχανίας από τους οποίους εμπνέεσαι και επηρεάζεσαι περισσότερο και ποιους θαυμάζεις τόσο για τη δουλειά τους όσο και για τη στάση που τηρούν αφότου έγιναν διάσημοι;

Ο Paul Newman και η Helena Bohnam Carter είναι οι δύο αγαπημένοι μου. Σέβομαι πολύ τη δουλειά τους, τη στάση τους απέναντι στα μίντια αλλά και το τρόπο με τον οποίο επιλέγουν να προβάλουν την προσωπική τους ζωή. Είναι σπάνιο και όμορφο να θαυμάζεις κάποιον ηθοποιό τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις  κάμερες.

-Υπάρχει κάποιος σύγχρονος σκηνοθέτης,ηθοποιός,κινηματογραφιστής με τον οποίο θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;

Θα ήθελα  πολύ να δουλέψω με τον Tim Burton. Θεωρώ πως είναι ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης. Έχει εμπνεύσει ολόκληρο κίνημα στο σινεμά, στη μόδα και την ποπ κουλτούρα.

– Έχεις θέσει κάποια όρια στον εαυτό σου όσον αφορά το τι δεν θα κάνεις προκειμένου να πετύχεις στο χώρο;

Κάθε φορά που λέω πως δεν θα κάνω κάτι, πάντα εμφανίζεται ένα ωραίο σενάριο, μια καλή παραγωγή, αξιοσέβαστοι συνεργάτες με αποτέλεσμα να αναιρώ όσα μέχρι πρότινος έλεγα. Μέσα λοιπόν από αυτό έμαθα ποτέ να μην λέω ποτέ, γνωρίζοντας ωστόσο το ποια είμαι και τι πρεσβεύω.

– Έχεις συνεργαστεί ποτέ με Έλληνες ηθοποιούς, σκηνοθέτες ή παραγωγούς;

Είχα πολύ καλή συνεργασία με την Ελληνίδα και αγαπημένη μου φίλη Άννα Ρεζάν Κριτσέλη στο παρελθόν. Συνεργαστήκαμε σε ένα μουσικό βίντεο αλλά και κινηματογραφικά πρότζεκτ.

– Πες μου τι σου έρχεται αυτόματα στο νου στο άκουσμα των  λέξεων 1) όνειρα, 2) φήμη, 3)επιτυχία, 4)φιλία,5)αγάπη

1) Φως, 2)Τα 80’s,3) Χρόνος, 4)η καρδιά μου,5) Οικογένεια

– Ποια είναι η μεγαλύτερή σου αδυναμία;

Η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι το ίντερνετ. Βρίσκω υπέροχο το να μπορώ να επικοινωνώ με τους φίλους μου απ’όλο τον κόσμο, μέσα από μια οθόνη. Σπαταλώ αρκετές ώρες στο διαδίκτυο διαβάζοντας και μιλώντας με φίλους και συνεργάτες. Δεν μπορώ να φανταστώ πως ζούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν δίχως αυτό. Τα πάντα εξελίσσονται σε τόσο γρήγορους ρυθμούς εξαιτίας του διαδικτύου.

– Ετοιμάζεις κάτι καινούριο αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο δουλεύω για την ταινία » Carmilla» με τον Dir. Brett Wood και την ηθοποιό Christen Orr. Είναι μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα και έχω τον ρόλο της «Laura Picket».

Λυδία Γιαννακοπούλου: «Η μητέρα μου ικανοποιούσε πάνω μου τα σαδιστικά της ένστικτα»

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο της Λυδίας Γιαννακοπούλου με τίτλο « Το χάδι της ΜηΤέρας», μόνο σοκ και ανατριχίλα μπορεί να νιώσει. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία κακοποίησης που βίωσε η ίδια από τη μητέρα της και που δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτή. Ένα λεπτό αργοπορίας από το σχολείο στο σπίτι ήταν αρκετό για να καταπιεί τα ούρα και τις ακαθαρσίες της, να ξυλοκοπηθεί με το καλώδιο της σκούπας στην περιοχή της κύστης της ή να υποστεί το σβήσιμο ενός ολόκληρου κουτιού με σπίρτα στην περιοχή των γλουτών της.

Κάθε φορά που η μητέρα της της επέβαλε να καθαρίζει με τη γλώσσα τις σόλες των παπουτσιών, εκείνη άφηνε τις σκέψεις της να ταξιδεύουν μακριά προκειμένου να καταφέρει να υποστεί κάτι τέτοιο. Τα χαλασμένα τρόφιμα και το βρώμικο νερό που απέμενε στον κουβά έπειτα από κάθε σφουγγάρισμα, αποτελούσαν το γεύμα της Λυδίας.Η ίδια, αποκαλύπτει στο metrogreece.gr τον αντίκτυπο όλων αυτών των πρακτικών στην υγεία της, μιλά για τους εφιάλτες που βλέπει ακόμη και σήμερα και εξηγεί ποια είναι τώρα σχέση της με τη μητέρα της.

l

– Στο βιβλίο σου με τίτλο » Το χάδι της ΜηΤέρας» περιγράφεις περιστατικά που αδυνατεί να χωρέσει ανθρώπινος νους. Είναι όλα αυτά πραγματικά;

Δυστυχώς ναι! Κάθε γεγονός, κάθε εικόνα, κάθε συναίσθημα είναι πέρα για πέρα αληθινά. Δυστυχώς η ζωή μου τότε δε μοιάζει καθόλου με τη ζωή οποιουδήποτε άλλου παιδιού. Πολλές φορές αναρωτιέμαι εάν μου επιτράπηκε ποτέ να είμαι παιδί. Δεν έπαιξα, δεν γέλασα, δεν έμαθα τι θα πει χάδια και φιλιά. Ζούσα με έναν συνεχή, διαρκή και έντονο φόβο.

 Όπως αναφέρεις, η μητέρα σου αρκετές φορές σε ανάγκαζε να πίνεις βρώμικο νερό από τον κουβά, ούρα ακόμη και σκουληκιασμένα δημητριακά. Ποιες ήταν οι επιπτώσεις όλων αυτών στην υγεία σου;

Προφανώς, έμενα πολλές φορές στο σπίτι κλεισμένη αφού η υγεία μου δε μου επέτρεπε να πάω σχολείο. Σίγουρα ο οργανισμός μου συνήθισε να δέχεται όλα αυτά που μου επέβαλε να τρώω και να πίνω, όπως επίσης έμαθε να επουλώνει και τις σωματικές πληγές. Όπως λέει και ο ψυχολόγος μου, για εκείνη ήμουν απλά «πηγή άντλησης ικανοποίησης των σαδιστικών της ενστίκτων». Ξεπερνούσε τα όρια της ανθρώπινης λογικής, αλλά ακόμη και τότε ήξερε πότε να σταματήσει.

-Ποια » τιμωρία» της μητέρας σου ήταν εκείνη που σε φόβιζε περισσότερο;

Όλες, τη μία μέρα έτρεμα το ξύλο με τη ζώνη και την άλλη τις δαγκωνιές. Ανάλογα σε τι κατάσταση βρισκόταν το σώμα μου κάθε φορά. Αν ήμουν μελανιασμένη και πρησμένη από τις ξυλιές, π.χ. με το καλώδιο και φυσικά προτιμούσα να μου κάνει οτιδήποτε άλλο.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου όμως, ήταν η ίδια. Έκανα ότι παράλογο μου ζητούσε για να μην προκαλέσω την οργή της. Για χρόνια, κάθε μέρα τη φοβόμουν, έτρεμα το τι θα σκεφτεί, το τι θα μου κάνει, μόνο αυτό θυμάμαι. Τρόμος.

– Για ποιο λόγο δεν απευθύνθηκες αμέσως στην αστυνομία ή σε κάποιο φιλικό ή συγγενικό πρόσωπο;

Σε πολύ μικρή ηλικία δεν είχα περιθώρια αντίδρασης, θα πρέπει να σκεφτείτε ότι δε γνώριζα καν ότι μπορεί να είναι και αλλιώς η ζωή. Όσο μεγάλωνα όμως προσπάθησα να αντιδράσω. Δυστυχώς, κάθε προσπάθεια μου είχε σαν αποτέλεσμα μεγαλύτερη σκληρότητα, περισσότερα μαρτύρια, νέες ευφάνταστες τιμωρίες που η μία συναγωνίζονταν την άλλη σε σκληρότητα.
Προσπάθησα να το σκάσω αλλά δεν είχα που να πάω, απευθύνθηκα σε συγγενείς, σε γνωστούς, στη πολιτεία… όλοι τους με γυρνούσαν σε αυτή. Κανείς δε βοήθησε, κανείς. Σκέφτομαι πολλές φορές το πόσο λάθος είναι η άποψη «Η χειρότερη οικογένεια είναι προτιμότερη από το καλύτερο ίδρυμα».

– Οι πληγές σου, σωματικές και ψυχικές, έχουν επουλωθεί σήμερα;

Δε θα πω ψέματα, οι πληγές δεν επουλώνονται ποτέ. Οι σωματικές είναι εκεί για να μου θυμίζουν το πως μπορούν να φερθούν κάποιοι άνθρωποι στα παιδιά τους. ‘Όσο για την ψυχή μου, όταν σκέφτομαι όλα όσα πέρασα, ένα μαύρο σύννεφο οργής και μίσους με τυλίγει για το ότι κανείς από τους άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνους δε τιμωρήθηκε, για το ότι κανείς δεν με βοήθησε, κανείς δεν με προστάτεψε, και τέλος, ένα μεγάλο γιατί σε εμένα με στοιχειώνει!

– Βλέπεις εφιάλτες με όλα αυτά που βίωσες  στο παρελθόν;

Πολύ συχνά, ξαφνικά εκεί που κάθομαι, με τα παιδιά μου αγκαλιά, βλέπω να ανοίγει η πόρτα και εκείνη να περνάει υπερήφανη, πάντα με το ειρωνικό χαμόγελο της, μέσα, με μια βαλίτσα. Φωνάζω, τσιρίζω αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να με βοηθήσει. Βλέπω τη ζωή μου να επαναλαμβάνεται. Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα χάνονται, βρίσκομαι πάλι αιχμάλωτη στις σαδιστικές της επιθυμίες.

– Η σχέση σου με τη μητέρα σου ποια είναι; Σου έδωσε ποτέ εξήγηση για όλα αυτά;

Για πολλά χρόνια δεν έχουμε καμία επαφή και προσπαθώ να αποφεύγω να μαθαίνω νέα της. Όταν όμως αυτό συμβαίνει, τότε η οργή και το μίσος με κυριεύε. Αυτό με αλλάζει, με επηρεάζει αρνητικά. Είναι κάτι που δε μου αξίζει, ούτε σε μένα, ούτε στην οικογένεια μου…
Πριν τέσσερα χρόνια περίπου ζήτησα να τη δω. Ήθελα να ακούσω τη δική της εξήγηση, να μου απαντήσει στο ερώτημα που με βασανίζει χρόνια « γιατί;». Ήθελα να δω τα μάτια της. Η απάντηση της στεγνή « ήμουν φευγάτη, τώρα είμαι καλά». Τα μάτια της παγωμένα, έσταζαν αίμα. Τώρα ξέρω, οτι λυπάται. Λυπάται πολύ που δεν μπόρεσε να αποτελειώσει αυτό που ξεκίνησε!

 Από που άντλησες τη δύναμη και μετά απ’ όσα πέρασες στέκεσαι στα πόδια σου δυνατή  και δημιουργική;

Εφόσον κατάφερα να ξεφύγω από τα νύχια της, όλα τα υπόλοιπα μπορούσα και μπορώ να τα ξεπεράσω. Αποφάσισα να μην τα σκέφτομαι και τα έθαψα βαθιά μέσα μου. Μεταμορφώθηκα σε ένα κορίτσι γελαστό, ξέγνοιαστο, χωρίς προβλήματα. Ήθελα απεγνωσμένα να γευτώ τη ζωή, να μάθω πως ζει ο κόσμος. Να αλλάξω τη ζωή μου, να διαγράψω ότι με συνέδεε με αυτή τη γυναίκα. Να μάθω να ζω αντίθετα με όλους τους κανόνες που είχα διδαχθεί. Δεν υπήρχε δυσκολία που να με τρόμαζε, αφού αυτά που είχα περάσει δεν μπορούσαν να συγκριθούν.

Το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας, το να ζεις χωρίς να φοβάσαι κάθε μέρα, κάθε στιγμή, δε μπορεί κανείς να το εκτιμήσει, εάν δε του το έχουν στερήσει.

 Πως πήρες την απόφαση να γράψεις το βιβλίο και να μοιραστείς τόσο δικές σου στιγμές με τον κόσμο;

Νομίζω πως μία εσωτερική ανάγκη με ανάγκασε να βγάλω όλο αυτό το δηλητήριο από μέσα μου. Η άκρη του στυλό μου έγινε το σημείο από το οποίο όλα αυτά που για χρόνια έκρυβα, έβγαιναν στην επιφάνεια. Κάθε γραμμή που έγραφα με πονούσε. Κάθε γεγονός που εξιστορούσα το ξαναζούσα, υπέφερα, έκλαιγα, όμως με κάθε σελίδα που συμπλήρωνα, ένα βάρος από τη ψυχή μου έφευγε. Ήταν λύτρωση, ήταν μια νέα ελευθερία.

Η ιδέα να το εκδώσω γεννήθηκε όταν ολοκληρώθηκε. Όσο δυσάρεστο και σκληρό και αν ήταν το περιεχόμενο, ήταν η ζωή μου, η μαρτυρία μου, η αλήθεια μου. Έπρεπε να τη πω δημόσια, να δείξω και «τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού».
Σχεδόν όλη η κοινωνία αποστρέφει το βλέμμα της. Δε το συζητά. Μπορεί να πει κανείς ότι έντεχνα το κρύβει. Και γιατί όχι; Κανείς και τίποτα δε θέλει να αποκαλύψει την ασκήμια του. Κρύβοντας όμως το πρόβλημα «κάτω από το χαλάκι» δε το λύνουμε. Το να μη το συζητάμε δε σημαίνει ότι το εξαφανίζουμε, ότι δεν υπάρχει.

 – Τι θα συμβούλευες  εκείνους που πέφτουν θύματα κακοποίησης;

Ένα παιδί δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνο του. Θα ήταν ουτοπικό και παράδοξο να περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν τα πράγματα, να αυτό- βοηθηθούν.

Η κοινωνία και η Πολιτεία με τα αρμόδια όργανα της έχουν την απόλυτη ευθύνη να επέμβουν και να τα προστατέψουν.
Στα ίδια, το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν πρέπει να ντρέπονται, να νιώθουν ένοχα ή υπεύθυνα. Τίποτα στον κόσμο, ότι κι αν κάνουν, δεν αξίζουν τέτοιες τιμωρίες. Το πρόβλημα δεν είναι δικό τους, άλλοι είναι οι θύτες, αυτά είναι μόνο τα θύματα.

– Τα ποσοστά της παιδικής κακοποίησης αυξήθηκαν θεαματικά τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας. Ποιος ο λόγος κατά τη γνώμη σου;

Η οικονομική κρίση, η έκρηξη της ανεργίας και η επιδείνωση της φτώχειας έχουν δημιουργήσει τέτοια αναστάτωση στην κοινωνία μας που αντανακλάται με το χειρότερο τρόπο στην οικογένεια και στην καθημερινότητα. Θύματα αυτής της κατάστασης γίνονται δυστυχώς για μία ακόμη φορά γυναίκες και παιδιά. Η ενδοοικογενειακή βία, λοιπόν, δεν αποτελεί μια ιδιωτική υπόθεση στην οποία δεν πρέπει να εμπλέκεται ούτε ο γείτονας, αλλά ένα κοινωνικό πρόβλημα με μεγάλες διαστάσεις.

Ένα τροχαίο της άλλαξε τη ζωή

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Η ιστορία της Χριστίνας θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από μυθιστόρημα. Πριν 20 περίπου χρόνια, ένα 18χρονο κορίτσι με πάθος για τον κλασικό χορό, παθαίνει ένα τροχαίο ατύχημα που το καθηλώνει στο κρεβάτι. Μοναδική του έννοια ήταν να καταφέρει να σηκωθεί ξανά ώστε να συνεχίσει το όνειρο  που έζησε για 13 ολόκληρα χρόνια χορεύοντας. Και τα κατάφερε. Έπειτα από πολλές εγχειρήσεις, απόρριψη φίλων και ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, περπάτησε ξανά. Η Χριστίνα Πατεδάκη, διπλωματούχος της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου, αποκαλύπτει στο metrogreece.gr την περιπέτειά της, εξηγώντας παράλληλα το λόγο που την κράτησε δυνατή και αισιόδοξη.

 

Πως μπήκε ο χορός στη ζωή σου;

Τελείως μαγικά, δε μπορώ να το εξηγήσω. Συνειδητοποίησα μια μέρα πως αυτό θέλω να κάνω. Τραβούσα θυμάμαι από το χέρι τη μαμά μου και πήγαμε να με γράψει σε μια σχολή. Έτσι ξεκίνησαν όλα σε ηλικία 6 ετών. Παθιάστηκα με τον καιρό και περίμενα πως και πώς να τελειώσω το σχολείο για να πάω χορό.

Πως ένιωθες την ώρα που βρισκόσουν πάνω στη σκηνή;

Ένιωθα απερίγραπτα όμορφα. Μέσα από τις κινήσεις μου στο χορό έμαθα να εκφράζομαι, να βγάζω το θυμό, τη χαρά μου, το άγχος μου. Σκοπός μου ήταν να μεταδώσω στο θεατή όλα όσα ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι και το ζητούμενο κάθε χορευτή άλλωστε. Ήταν κάτι πολύ αληθινό όλο αυτό, λειτουργούσε καταλυτικά στη ζωή μου.

Στα 18 σου χρόνια, ένα τροχαίο ατύχημα άλλαξε τη ζωή σου και σε καθήλωσε στο κρεβάτι. Ένιωσες θυμό, απόγνωση, αδικία;

Το ατύχημα ήρθε σε μια αρκετά καλή περίοδο της ζωής μου. Είχα δώσει τις εξετάσεις μου και περίμενα τα αποτελέσματα για τη λυρική σκηνή. Όλα άλλαξαν όμως από τη μια στιγμή στην άλλη. Ξύπνησα στο νοσοκομείο και από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου. Μόλις συνειδητοποίησα τι είχε γίνει ούρλιαξα τόσο πολύ που με άκουσε όλο το νοσοκομείο. Μοναδική μου έννοια ήταν ότι δεν θα ξαναχόρευα ποτέ, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Ποια ήταν η συμβολή των γονιών σου και των φίλων σου σε όλο αυτό που αντιμετώπιζες;

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς μου δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα ήμουν σήμερα. Πρόκειται για την πιο ανιδιοτελή αγάπη του κόσμου και τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα. Οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν όλοι. Από τη μέρα που χτύπησα, χάθηκαν εντελώς, ούτε ένα τηλέφωνο. Δεν ξέρω γιατί. Ο πιο πιστός φίλος, αποδείχθηκε ο σκύλος μου. Δε μπορούσα να σηκωθώ καθόλου από το κρεβάτι και μόλις τον φώναζα, έσπρωχνε το τραπέζι με το νερό και τα φάρμακά μου για να το φέρει κοντά μου και να μπορέσω να εξυπηρετήσω τις ανάγκες μου.

Ατύχημα, μοναξιά και καθήλωση στο κρεβάτι. Από πού άντλησες τόση δύναμη και ξαναπερπάτησες;
Πέρασα πολύ δύσκολα, ατέλειωτες ώρες μοναξιάς. Ήμουν 18 χρονών και όλοι εκτός από τους γονείς μου με παράτησαν. Το να πέσω σε κατάθλιψη ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Παρ’όλα αυτά, στο μυαλό μου συνεχώς στριφογύριζε η ιδέα του χορού. Έπρεπε να γίνω καλά για να ξαναχορέψω. Ακολουθούσα λοιπόν πιστά όλες τις οδηγίες του γιατρού ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα ξαναζήσω το όνειρό μου. Και τα κατάφερα τελικά να σηκωθώ.

Πως ένιωσες τη στιγμή που περπάτησες ξανά;

Είχα πάει στο γιατρό μου και ξαφνικά μου λέει: πέτα τις πατερίτσες και προχώρα. Εκεί τα έχασα, φοβήθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω. Κατάφερα να κάνω κάποια βήματα ωστόσο και έκλαιγα από τη χαρά μου. Δε μπορούσα να το πιστέψω. Άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω να περπατώ όπως τα παιδιά και το διακομωδούσε διότι αλλιώς θα είχα τρελαθεί.

Χόρεψες έκτοτε;

Όχι. Για 20 σχεδόν χρόνια δεν το δοκίμασα διότι ξέρω ότι δεν θα καταφέρω να χορεύω όπως πριν και φοβάμαι να το αντιμετωπίσω αυτό. Θα το κάνω κάποια στιγμή όμως, όταν θα νιώσω έτοιμη. Θέλω κάποια στιγμή να ανοίξω σχολή χορού και να διδάσκω στους μαθητές μου πώς να μεταφέρουν στον κόσμο τα συναισθήματά τους μέσα από τις κινήσεις τους.

Παρακολουθείς χορευτικές παραστάσεις;

Φυσικά, αρκετά συχνά. Συγκινούμαι πολύ γιατί σκέφτομαι ότι θα μπορούσα κι εγώ να ήμουν εκεί στη σκηνή, εκείνη τη στιγμή αν δεν συναίβαινε το τροχαίο. Όλα όμως γίνονται για κάποιο λόγο, το πιστεύω.

Τι σε δίδαξε όλο αυτό που βίωσες;

Όσο τετριμμένο κι αν ακουστεί, εκείνο που έμαθα και που βίωσα στο πετσί μου, είναι πως τίποτα απολύτως στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Δυστυχώς το καταλαβαίνουμε μόνο όταν έρθει η στιγμή και χάσουμε κάποια πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα. Πλέον κάθε πρωί που ξυπνάω χαμογελάω επειδή είμαι όρθια. Εκείνο που συμβουλεύω πια και τους φίλους μου είναι να ζουν με ένταση και αγάπη. Να μοιράζονται συναισθήματα, να εκφράζονται. Η ζωή είναι δώρο και πρέπει αυτό να το εκτιμήσουμε πρωτού να είναι αργά.

Από τις αίθουσες του Α.Π.Θ στις φαβέλες της Βραζιλίας

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Είναι μόλις 24 ετών και έχει ήδη βαλθεί να αλλάξει τον κόσμο. Ο λόγος για τη δημοσιογράφο Μπέλλα Παπαδοπούλου που ταξιδεύει ανά την υφήλιο προκειμένου να καταγράφει τα περιβαλλοντικά προβλήματα κάθε περιοχής βοηθώντας παράλληλα στην επίλυσή τους.

Στο τέλος του μήνα θα πάει στην Ανταρκτική μιας και έχει επιλεγεί ως ένα από τα μέλη του προγράμματος ‘Antarctic Youth Ambassador’ με σκοπό να συμμετάσχει στη διεθνή εκστρατεία της Ανταρκτικής. Στόχος  του προγράμματος είναι να  εμπνεύσει τον κόσμο να αναλάβει τις ευθύνες του και να συνειδητοποιήσει πως ήρθε η ώρα για δράση.

Η νεαρή Μπέλλα με το μεγάλο όραμα, ξέκλεψε λίγο χρόνο από τα μαθήματα για ηλιακό μαγείρεμα που παραδίδει στη Βραζιλία και μίλησε στο metrogreece.gr.

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

-Γιατί ήθελες να γίνεις δημοσιογράφος; Είχες από παλιά το όραμα να αλλάξεις κάποια πράγματα στον κόσμο;

Από πολύ μικρή ηλικία ανησυχούσα για το περιβάλλον και ήδη στο δημοτικό σχολείο ήμουν η πρόεδρος του Περιβαλλοντικού κόμματος και έδινα ό,τι λεφτά είχα σε μια οργάνωση που προστάτευε την περιοχή του Αμαζονίου από την αποψίλωση των δασών. Αποφάσισα τότε ότι ήθελα να γίνω δημοσιογράφος για να μπορέσω να δώσω στο περιβάλλον τη φωνή που του αξίζει.

 Μέσα από τα μέχρι στιγμής ρεπορτάζ σου σε ξένες χώρες, ποια στιγμή σου έχει χαραχτεί έντονα στο νου και για ποιο λόγο;

Πριν μερικές μήνες πήγα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο για να γράψω μια ιστορία για Rocinha η οποία είναι η μεγαλύτερη ”Φαβέλα” της Νότιας Αμερικής. Είναι μια παραγκούπολη με 300.000 κατοίκους οι οποίοι περισσότεροι ζούνε χωρίς ρεύμα. Είναι ένα επικίνδυνο μέρος για να πάει κανείς μόνος του, διότι είναι μια μαφία των ναρκωτικών που κατείχε την εξουσία. Πήγα εκεί με το κίνητρο να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την περιβαλλοντική τους κατάσταση στο πλαίσιο του Ρίο +20, αλλά αντ ‘αυτού κατέληξε στη μέση από τις βαθύτερες αυλές των παραγκουπόλεων, επειδή ακριβώς τότε ήταν μια εισβολή από μια άλλη συμμορία ναρκωτικών που άρχισε να πυροβολεί στην μέση του δρόμου.

Δύο άνθρωποι δολοφονήθηκαν μόλις λίγα μέτρα μακριά από μένα και έτσι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο για μένα να προσπαθήσω να βγω από την Φαβέλα εκείνη την στιγμή. Αντ ‘αυτού έπρεπε να κρυφτώ το σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Μου πρόσφεραν να κάτσω μαζί τους για φαγητό και τότε ήταν που είδα ότι όλα τα πράγματα στο τραπέζι ήταν προκατασκευασμένα. Κοίταξα γύρο γύρο και κατάλαβα ότι η οικογένεια αυτή δεν είχε ρεύμα στο σπίτι και έτσι δεν μπορούσε να μαγειρεύει κανένα φαγητό. Τα 9 εγγονάκια της ήταν όλα τόσο αδύναμα όπως και η ίδια η γιαγιά τους. Συζητώντας για το πρόβλημα η κυρία μου είπε ότι σχεδόν κανένας στη γύρο γειτονιά δεν είχε ρεύμα.

Η Μπέλλα κατά τη διάρκεια εθελοντικής της αποστολής στο Βιετνάμ

-Αυτό το διάστημα με τι ασχολείσαι;

Αυτό το διάστημα έχω ξεκινήσει ένα περιβαλλοντικό project που σχετίζεται με το «ηλιακό» μαγείρεμα. Αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι σε μια μικρή πόλη στη βορειοανατολική Βραζιλία που ονομάζεται Itacaré. Οι εντυπώσεις μου; Ενώ η περιοχή έχει αναπτυχθεί τουριστικά σε μεγάλο βαθμό, ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας εξακολουθεί να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, σε φαβέλες. Γνωρίζατε για παράδειγμα ότι μπορείτε να κάνετε έναν φούρνο (το μάτι) από μια ομπρέλα και λίγο αλουμινόχαρτο?

Στις 28 Φεβρουαρίου πάω στην Ανταρκτική για να εκπαιδευτώ και να γίνω μια  πρέσβειρα της Ανταρκτικής. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορώ επίσημα σε διεθνή τύπο να γράφω για αυτά τα ζητήματα και να μπορώ να γίνω μέλος της ομάδας πίεσης που θα παλέψει για να ανανεωθεί το Antarctic Treaty Protocol.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Το Απρίλιο θα εκδόσω ένα βιβλίο όπου γράφω για την Ανταρκτική, το περιβάλλoν και το πώς μπορεί ο καθένας να κάνει μια διαφορά προσωπική. Θα είναι ένα βιβλίο που θα είναι ευχάριστο και εύκολο για ανάγνωση που να κινεί τον αναγνώστη σε δράση. Πρώτα θα εκδοθεί στα Αγγλικά και μετά στα Ελληνικά. Μόλις βγει στα ελληνικά θα κάνω ένα book-tour στην χώρα προκειμένου να το προωθήσω. Θα χαιρόμουν πολύ αν  το βιβλίο μπορούσε να γίνει κομμάτι του εκπαιδευτικού υλικού στα σχολεία. Είναι πολύ σημαντικό να ευαισθητοποιηθεί η νέα γενιά.

Xenia Ghali: Μια 23χρονη Ελληνίδα που διαπρέπει στη Νέα Υόρκη

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Η Χenia Ghali, συνθέτρια, μουσική παραγωγός και dj έχει τον αέρα και την άνεση μιας νέας γενιάς που αλλάζει τα πάντα στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Έχοντας ήδη στο ενεργητικό της δύο παγκόσμιες διακρίσεις- το 2009 βγήκε 4η στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό σύνθεσης και παραγωγής «AACTe Apple Creative Talent Competition  και το 2012 ήταν η μία από τους δύο νικητές του μεγαλύτερου διαγωνισμού, σύνθεσης και παραγωγής «iStandard Producer Showcase» των ΗΠΑ – συνεχίζει να δουλεύει με πάθος μαγεύοντας παραγωγούς κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως των Kanye West της Rihanna και του  Eminem.

Μεγαλωμένη στην Αθήνα, η 23χρονη Xenia μένει μόνιμα πια στη Νέα Υόρκη όπου εργάζεται κάνοντας παράλληλα το μεταπτυχιακό της στη Μουσική Σύνθεση και Παραγωγή στο New York University (NYU). H ίδια μίλησε στο metrogreece.gr για τη δουλειά της, τις διακρίσεις της αλλά και για τις επαγγελματικές ευκαιρίες που προσφέρει η Νέα Υόρκη.

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

Συνθέτρια, παραγωγός, d.j. Ποια ιδιότητα ταιριάζει περισσότερο στην Ξένια;
Δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να διαλέξω μια ιδιότητα η οποία μου ταιριάζει. Είμαι συνθέτρια, παραγωγός αλλά και DJ. Το καθένα εκφράζει και αντιπροσωπεύει διαφορετικά στοιχεία του εαυτού μου ως καλλιτέχνης και μουσικός.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου είδος μουσικής και γιατί;

Γενικά έχω πάρα πολλά ακούσματα και πάρα πολλές μουσικές επιρροές. Ωστόσο, δεν έχω ένα αγαπημένο είδος μουσικής, αλλά αγαπημένα κομμάτια ή τραγούδια σε διάφορα είδη μουσικής. Μεγάλωσα γνωρίζοντάς μουσική από τους γονείς μου. Η μητέρα μου με σύστησε στον κόσμο της ντίσκο και της pop μουσικής και ο πατέρας μου, μου έδειξε την μαγεία της ροκ μουσικής. Έπειτα οι αγαπημένες μου ταινίες ως μικρό παιδί ήταν Η Μελωδία της Ευτυχίας με την απίστευτη Julie Andrews και η ταινία της Disney Fantasia.

Έτσι μεγάλωσα γνωρίζοντας πολλά διαφορετικά είδη μουσικής, κάτι που πιστεύω πως με βοήθα πολύ στη μουσική σύνθεση. Εκτιμώ και σέβομαι πάρα πολλά στυλ μουσικής από διάφορες εποχές και χώρες. Έπειτα, ως συνθέτης και δημιουργός, εμπνέομαι όταν ανακαλύπτω καινούριους ήχους και μουσικές.

Με ποια κριτήρια επιλέγεις τη μουσική που θα παίξεις;

Όταν παίζω μουσική σε κλαμπ, ο κύριος μου στόχος είναι να δώσω στο κοινό αυτό που θέλει. Πάντα προσπαθώ να ‘’διαβάσω’’ την ενέργεια και την ψυχολογία του κοινού και έτσι αποφασίζω τι θα παίξω. Η μουσική είναι τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας και ως DJ είναι τρομερά σημαντικό να μπορέσεις να αντιληφθείς και να εκφράσεις τα συναισθήματα του κοινού.

Ποιο είναι το πιο ωραίο-κατά τη γνώμη σου-μέρος στο οποίο έχεις παίξει μέχρι στιγμής μουσική;

Σε όλα τα μαγαζιά και κλαμπ που είχα την ευκαιρία να παίξω πέρασα καλά! Ίσως η αγαπημένη μου εμπειρία ήταν την πρώτη φόρα που έπαιξα στο Ministry of Sound του Λονδίνου. Ήταν η μοναδική στιγμή της ζωής μου που νόμιζα πως θα λιποθυμούσα από το άγχος! Αυτός ο φόβος και η αδρεναλίνη όμως ήταν και ο λόγος που ήταν από τα καλύτερά μου live performances μέχρι στιγμής.

Θα ήθελες ως dj να ανοίξεις τη συναυλία κάποιου θρυλικού συγκροτήματος;

Θα ήταν όνειρο για μένα να ανοίξω τη συναυλία ενός θρυλικού συγκροτήματος. Για κάποιο λόγο (παρόλο που δεν είναι συγκρότημα) μου έρχεται στο μυαλό η Lady Gaga. Δεν ξέρω αν έχετε δει τις συναυλίες της, οι οποίες είναι πραγματικά θρυλικές, αλλά αν ήμουν έστω και ένα μικρό μέρος της συναυλίας της, θα ήταν απίστευτο.

Όταν δεν ασχολείσαι με τη μουσική, τι σου αρέσει να κάνεις;

Προσπαθώ να χαλαρώσω (γέλια). Γράφω μουσική σχεδόν όλη μέρα, παρακολουθώ τα μαθήματα μου για το μεταπτυχιακό μου στο NYU, πηγαίνω σε τζαζ μπαρ ή για φαγητό με φίλους, γυμναστήριο, ταινίες, βγαίνω σε κλαμπ και πηγαίνω σε πολλές συναυλίες. Γενικά προτιμώ να κάνω κάτι πιο ήρεμο και χαλαρό με φίλους και καλή παρέα.

Κυριαρχεί η αντίληψη πως η Νέα Υόρκη, είναι το μέρος των ευκαιριών για τους δημιουργικούς ανθρώπους. Τι έχεις να πεις πάνω σ’αυτό;

Η Νέα Υόρκη όντως προσφέρει πάρα πολλές ευκαιρίες σε καλλιτέχνες και δημιουργούς. Θεωρείται ένα από τα κέντρα της μουσικής βιομηχανίας και έτσι έχει πάρα πολλές επαγγελματικές ευκαιρίες. Αυτό όμως σημαίνει πως έχει και τρομερό ανταγωνισμό. Εγώ πιστεύω πως ένας μουσικός, καλλιτέχνης ή δημιουργός θα καταφέρει να έχει επιτυχία όπου και να είναι αρκεί να αγαπάει αυτό που κάνει και να δουλεύει σκληρά. Η σκληρή δουλειά και το πάθος φέρνουν αποτελέσματα και ευκαιρίες.

Θα συμβούλευες ένα παιδί της ηλικίας σου, με όνειρα για το μέλλον του, να φύγει από την Ελλάδα;

Δεν υπάρχει λόγος να φύγει ένα παιδί της ηλικίας μου οριστικά από την Ελλάδα για να καταφέρει να έχει επιτυχία στην ζωή του. Αντιθέτως πιστεύω πως ειδικά τώρα πρέπει η Ελλάδα να κρατήσει τα μυαλά και τα ταλέντα της. Πάντως αυτό που θα έλεγα σ’ ένα παιδί της ηλικίας μου είναι να προσπαθήσει να διευρύνει τις γνώσεις του και να αποκτήσει εμπειρίες, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάει σ’ άλλη χώρα για ένα χρονικό διάστημα. Εγώ έφυγα από την Ελλάδα –και όχι οριστικά!- λόγω σπουδών. Παρ’ όλα αυτά όμως, ένας από τους μεγαλύτερους μου επαγγελματικούς στόχους είναι να μπορέσω να συνεργαστώ με Έλληνες καλλιτέχνες και να έχω δουλειά στην Ελλάδα.

Ακολουθεί το video clip της Ξένιας: