ΕΝΑ «ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ» ΓΙΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να απολαύσουν ένα ζεστό μπάνιο, παρέα και κυρίως την ασφάλεια της στέγης, δίνει σε εκείνους που ζουν στο δρόμο το πρώτο μεικτό υπνωτήριο για άστεγους.

Ο συγκεκριμένος χώρος φιλοξενεί 50 άτομα ημερησίως, βρίσκεται στην Ακαδημία Πλάτωνος και παρέχει τη δυνατότητα σε εκείνους που έχασαν τη στέγη τους, να πλυθούν, να καθαρίσουν τα ρούχα τους και να κοιμηθούν εκεί το βράδυ.  Η υποδοχή ξεκινά από τις επτά το απόγευμα και αφού γίνει εξονυχιστικός έλεγχος στην είσοδο για τυχόν μεταλλικά αντικείμενα, κάνουν υποχρεωτικά μπάνιο και στη συνέχεια κάθονται όλοι μαζί στο σαλόνι και κουβεντιάζουν πίνοντας καφέ ή τσάι. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των Γιατρών του Κόσμου  σε συνεργασία με το δήμο Αθηναίων και άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις , όπως η Κλίμακα και η Equal.

Image

Τα κρεβάτια όπου κοιμούνται οι άστεγοι

Image

Οι ντουζιέρες όπου κάνουν μπάνιο κάθε βράδυ υποχρεωτικά

Η επιλογή των ανθρώπων που θα φιλοξενηθούν στο συγκεκριμένο χώρο γίνεται με αυστηρά κριτήρια όπως είναι οι ιατρικές εξετάσεις, η ψυχιατρική γνωμάτευση καθώς και η αποχή από αλκοόλ και εξαρτησιογόνες ουσίες. Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο αρμόδιος για το πρόγραμμα και πρώην πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου κ. Κανάκης, η παραμονή του κάθε ατόμου στο Υπνωτήριο διαρκεί πέντε ημέρες, διότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση και τα κρεβάτια προς το παρόν μπορούν να φιλοξενήσουν συγκεκριμένο αριθμό αστέγων. Μόλις περάσει το διάστημα αυτό, οι προηγούμενοι μπορούν να επιστρέψουν για ακόμη πέντε ημέρες κ.ο.κ.

«Αποκλείουμε ανθρώπους οι οποίοι είναι εν ενεργεία χρήστες ή αλκοολικοί και γενικότερα όσους εμφανίζουν μια προβληματική συμπεριφορά και δεν μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους υπόλοιπους. Προσφέρουμε ουσιαστικά ένα καταφύγιο, το οποίο μου αρέσει να αποκαλώ λαϊκό υπνωτήριο, για ανθρώπους οι οποίοι είναι το δρόμο», δηλώνει.

Image

Προφίλ αστέγων

Όπως επισημαίνει ο κ. Κανάκης, η εικόνα που είχαμε μέχρι πρότινος για τους άστεγους έχει αλλάξει άρδην. «Οι νεοάστεγοι είναι άνθρωποι που ζούσαν αξιοπρεπώς και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κατέληξαν να ζουν στο δρόμο. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για χρήστες ναρκωτικών ή άτομα με ψυχιατρικές ασθένειες», υπογραμμίζει. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων προσεγγίζουν το υπνωτήριο είναι άντρες που κατάγονται από την Ελλάδα και ο μέσος όρος ηλικίας κυμαίνεται στα 45 χρόνια. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προτιμούν να κρύψουν από τα παιδιά τους την κατάστασή στην οποία έχουν περιέλθει.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση του 62χρονου Αντώνη ο οποίος διατηρούσε  περίπτερο στον Πειραιά αλλά  από το 2009 έχασε το σπίτι του και ζούσε για τρία χρόνια στο αυτοκίνητό του. «Το χρονικό διάστημα που έμενα στο αυτοκίνητο, δεν έκανα μπάνιο ούτε μία φορά, τα μαλλιά μου και τα γένια μου είχαν μακρύνει πολύ και επιβίωνα χάρη στην ανεκτικότητα των γειτόνων, οι οποίοι μου έφερναν κάθε μέρα ένα πιάτο φαγητό», αναφέρει. Όταν πριν από ένα περίπου χρόνο αποφάσισε να πάει  στα Τρίκαλα και να εργαστεί  ως βοσκός , δεν φανταζόταν την κατάληξη που θα είχε. «Δούλευα για 50 ευρώ το μήνα, ώσπου απηύδησα και γύρισα πίσω. Έμαθα για το υπνωτήριο, έκανα αίτηση και με δέχτηκαν», λέει και προσθέτει με δάκρυα στα μάτια : «ξέρω πως οι μέρες θα περάσουν και θα πρέπει να φύγω για να έρθουν άλλοι στη θέση μου. Φοβάμαι στην ηλικία μου να βγω στο κρύο και να κοιμάμαι στα παγκάκια. Η κόρη μου ζει μόνιμα στη Γερμανία και δεν θέλω να μάθει τα χάλια μου».

«Μου ζητούσαν αντάλλαγμα»

Οι γυναίκες που φιλοξενούνται στο υπνωτήριο είναι ελάχιστες, κάτι που ο κ. Κανάκης θεωρεί πως θα αλλάξει στο προσεχές διάστημα λόγω της ραγδαίας αύξησης των αστέγων.  Η πιο ομιλητική είναι η 53χρονη Μαρία, γνωστή και ως «Μαρία η άστεγη» στην πλατεία Κυψέλης. Για μεγάλο χρονικό διάστημα δούλευε σε ξενοδοχειακό συγκρότημα της Κρήτης και παρά το γεγονός ότι μιλά τρεις γλώσσες, εδώ και περίπου τρία χρόνια ζει δίπλα από ένα περίπτερο στο κέντρο της Αθήνας. «Με προσέγγισαν πολλοί για να μου προσφέρουν βοήθεια, αλλά ζητούσαν αντάλλαγμα. Είναι δύσκολο να είσαι άστεγη γυναικά, είσαι ευάλωτη σε κάθε είδους προτάσεις», δηλώνει.

Για την ίδια το υπνωτήριο αστέγων αποτελεί ένα ζεστό καταφύγιο όχι μόνο γιατί της προσφέρει ένα ζεστό μπάνιο και καθαρά ρούχα, αλλά κυρίως επειδή νιώθει πως υπάρχουν άνθρωποι που τη νοιάζονται. Ωστόσο, εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνη, είναι η ανεύρεση μιας εργασίας προκειμένου να νιώσει και πάλι παραγωγική. «Θέλω να δουλέψω, έστω και εθελοντικά αλλά δεν μου δίνονται ευκαιρίες. Έχω χτυπήσει πολλές πόρτες αλλά η απάντηση είναι πάντα αρνητική, κυρίως εξαιτίας της ηλικίας μου». Έχοντας ζήσει κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για μια γυναίκα, η Μαρία δίνει το δικό της μήνυμα μέσα από τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»: «Δεν το βάζω κάτω, ελπίζω και  πεισμώνω ακόμη περισσότερο επειδή δεν υπάρχει πιο χαμηλά για να φτάσω».

Παράλληλα, οι Γιατροί του Κόσμου εδώ και περίπου ενάμισι χρόνο, «χτενίζουν» τις γειτονιές της Αθήνας και προσφέρουν βοήθεια σε άστεγους. Πιο συγκεκριμένα, βανάκι της οργάνωσης, επανδρωμένο με γιατρό, ψυχολόγο και κοινωνικό λειτουργό, επισκέπτεται, σιτίζει και εξετάζει τους συνανθρώπους μας που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες.  Όπως εξηγεί ο κ. Κανάκης, παραφράζοντας τη γνωστή παροιμία, όταν ο ασθενής δεν μπορεί να φτάσει στο γιατρό, τότε ο γιατρός φτάνει στον ασθενή.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΟ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Λίγοι ήταν εκείνοι που το 2011 πίστευαν ότι μια μικρή εταιρία catering με ελληνικά προϊόντα, θα μπορούσε να κερδίσει τη «χώρα της τουλίπας». Δύο χρόνια αργότερα όμως, όχι μόνο δικαιώθηκαν αλλά είδαν το εγχείρημα να μεγαλώνει και να γίνεται το γνωστό παντοπωλείο «Olivity» στα δυτικά προάστια του Άμστερνταμ, επί της οδού Overtoom.

H Θεσσαλονικιά ιδιοκτήτρια Κατερίνα Τζωρίδου,  δούλεψε σκληρά και κατάφερε να δώσει το δικό της  στίγμα στην ολλανδική πρωτεύουσα, συνδυάζοντας τις παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις με μια ιδιαίτερη παρουσίαση.

Image

Πιο συγκεκριμένα, το 2008 και σε ηλικία 42 ετών αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να ξεκινήσει μια νέα ζωή στην Ολλανδία. Αρχικά εργάστηκε ως μεταφράστρια ενώ παράλληλα μαγείρευε για διάφορες εκδηλώσεις της πόλης από την κουζίνα του σπιτιού της. Οι εντυπώσεις όσων γεύονταν τα χειροποίητα καλούδια της ήταν οι καλύτερες κι έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μαγειρική ανοίγοντας το «Olivity».

« Ανέκαθεν μου άρεσε να βρίσκομαι στην κουζίνα και να μαγειρεύω για φίλους και συγγενείς. Όσο ζούσα στην Ελλάδα, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν κατάφερα να ασχοληθώ πιο συστηματικά με αυτό. Ωστόσο, χαίρομαι πολύ που τελικά το έκανα, έστω και σε μια άλλη χώρα», δηλώνει στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ».

Στο Olivity μπορεί κανείς να βρει λιχουδιές με βάση το ελαιόλαδο όπως χειροποίητη φάβα, χωριάτικη σπανακόπιτα και τυρόπιτα, ντολαμδάκια, καραμελωμένα κρεμμύδια, τζατζίκι και πρωτότυπους συνδυασμούς από παντζάρι ενώ για τους λάτρεις της χορτοφαγίας υπάρχουν ειδικά πιάτα με σαλάτες. Επιπλέον, από τα ράφια του μαγαζιού δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα συσκευασμένα ελληνικά προϊόντα εγχώριων παραγωγών που η κα. Τζωρίδου προμηθεύεται μέσω συνεργαζόμενων καταστημάτων στην περιοχή.

ΑνταπόκρισηImage

Η ελληνίδα μαγείρισσα είναι αρκετά ευχαριστημένη με την προσέλευση των πελατών και τη συνεργασία της με διάφορα catering της πόλης, όπως εκείνο του Μουσείου Φωτογραφίας το οποίο τροφοδοτεί σχεδόν καθημερινά.

«Ο κόσμος δείχνει να απολαμβάνει τα φαγητά μου και όσο περνά ο καιρός και το μαγαζί γίνεται πιο γνωστό, αυξάνονται και οι πελάτες. Πολλοί είναι και εκείνοι που μου  εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους επειδή τα περισσότερα ελληνικά εστιατόρια εδώ σερβίρουν κατά κύριο λόγο κρέας. Θέλω όμως να τελειοποιήσω κάποιες λεπτομέρειες στο μαγαζί και να εμπλουτίσω κι άλλο το μενού. Οι Ολλανδοί καλοδέχτηκαν τη μαγειρική μου και αυτό μου δίνει ακόμη περισσότερη όρεξη για δουλειά», αναφέρει.

Η ζωή εκεί

Η κα. Τζωρίδου παρακολουθεί ανελλιπώς τις εξελίξεις στην Ελλάδα και όπως εκμυστηρεύεται στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», δεν σκοπεύει να γυρίσει  πίσω. «Έφυγα αρκετά μεγάλη από τη χώρα μου, πράγμα που σημαίνει πως δεν ήθελα απλά να δοκιμάσω κάτι καινούριο κι αν δεν μου άρεσε θα επέστρεφα στο σπίτι μου. Έκανα ένα πολύ μεγάλο βήμα, επέλεξα μια εντελώς διαφορετική ζωή και θα συνεχίσω να προσπαθώ εδώ. Πλέον το Άμστερνταμ είναι το σπίτι μου», τονίζει.

Όσον αφορά  το κύμα μετανάστευσης, η κα. Τζωρίδου είναι κατηγορηματική και ξεκαθαρίζει πως όσο η Ελλάδα βρίσκεται σε τροχιά οικονομικής ελεύθερης πτώσης το μεταναστευτικό ρεύμα προς το εξωτερικό θα συνεχίσει να διογκώνεται.  Ωστόσο, ξεκαθαρίζει πως  υπάρχουν όρια στο πόσοι μπορούν να βρουν εργασία στο εξωτερικό. «Στο Άμστερνταμ, καθώς και στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο ήταν παλιότερα. Το 2007 που ήρθα για πρώτη φορά υπήρχε η δυνατότητα επιλογής αγγλόφωνης εργασίας για τους νεοφερμένους. Πλέον οι δουλειές έχουν περιοριστεί σημαντικά και παρόλο που η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη απ’ ότι στην Ελλάδα, ο κόσμος εδώ είναι αρκετά σφιγμένος εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης. Σίγουρα υπάρχει χώρος για νέους επαγγελματίες με πρωτότυπες ιδέες αλλά όποιος αποφασίσει να μεταναστεύσει πρέπει να ξέρει πως η ζωή έξω δεν είναι τόσο εύκολη όσο την παρουσιάζουν τα μίντια».

Προκατάληψη

Την ίδια ώρα, κατά την κα. Τζωρίδου, το ενδιαφέρον των Ολλανδών για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας είναι έντονο και συνεχώς τη ρωτούν για τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις ενώ οι περισσότεροι είναι λάτρεις της ελληνικής φυσικής ομορφιάς και της φιλοξενίας.

«Οι πελάτες μου όταν μαθαίνουν πως είμαι ελληνίδα μου εκφράζουν τον ενθουσιασμό τους για τα νησιά και τους ανθρώπους εκεί. Πολλοί μάλιστα επιλέγουν για χρόνια το ίδιο μέρος για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Είναι όμως και αρκετά προβληματισμένοι με όσα ακούνε και διαβάζουν για την ελληνική πραγματικότητα», υπογραμμίζει.

Σύμφωνα με την ίδια, οι πολίτες του Άμστερνταμ δεν έχουν πέσει θύματα της συνήθους μιντιακής παραπληροφόρησης, σε αντίθεση με τους κατοίκους της επαρχίας, οι οποίοι  αντιμετωπίζουν τους Έλληνες με ειρωνεία. « Έχω ακούσει από συμπατριώτες μου που ζουν στην επαρχία πως αντιμετωπίζουν κατά καιρούς προβλήματα από μέρους των Ολλανδών σχετικά με την καταγωγή τους. Ωστόσο, στο Άμστερνταμ δεν έχω βιώσει κάτι τέτοιο, ούτε έχω ακούσει κάτι ανάλογο από Έλληνες που ζουν εδώ. Είναι πολύ ψυχοφθόρο για κάποιον που ξεκινά μια καινούρια ζωή σε ξένη χώρα, να έρχεται αντιμέτωπος με την αρνητική αντιμετώπιση των κατοίκων», καταλήγει.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» στις 2-11-13

Ειρήνη Γκάτση

Αν τελικά υπάρχει στη χώρα μας ένα πραγματικό «success story», είναι μάλλον αυτό που γράφει η νέα γενιά, καθώς ολοένα και περισσότεροι Έλληνες διαπρέπουν διεθνώς  για τη δουλειά τους. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της 23χρονης Ειρήνης Γκάτση, η οποία αποπειράθηκε να πάρει  μέρος στο φεστιβάλ «PLURAL+ 2013» του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τη Συμμαχία των Πολιτισμών (UNAOC) και του Διεθνούς Οργανισμού για τη Μετανάστευση (IOM), με την ταινία «drop it», που σημαίνει μην το συνεχίζεις. Η μικρού μήκους ταινία πουπραγματεύεται τη διαφορετικότητα μέσα σε μια κοινωνία , διακρίθηκε ανάμεσα σε 254 προτάσεις από 71 χώρες και κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο «Universal Forum of Cultures Foundation Award», η απονομή του οποίου θα γίνει το Δεκέμβριο στη Νέα Υόρκη.

«Στόχος μου ήταν να τονίσω τη διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων, η οποία αποτελεί πηγή πολλών προβλημάτων στην κοινωνία, ειδικότερα τον τελευταίο καιρό. Άτομα που διαφέρουν έστω και ελάχιστα από τη μάζα, περιθωριοποιούνται και καταλήγουν να είναι μια μειονεκτούσα ομάδα, η οποία πολλές φορές αντιμετωπίζεται ρατσιστικά», δηλώνει χαρακτηριστικά στο Screeneye.net.

1040222_10201048102301504_2096189530_o

Στο πεντάλεπτο ταινιάκι , οι πρωταγωνιστές που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ηλικιακές και κοινωνικές ομάδες, προβάλλονται σε διπλό πλάνο. Όπως εξηγεί η Ειρήνη Γκάτση, στόχος της ήταν η ανάδειξη της πολλαπλότητας και της αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

« Επέλεξα να προβάλω διαφορετικές μεταξύ τους περιπτώσεις και στο τέλος να περάσω στον θεατή το μήνυμα πως όλοι, ανεξαιρέτως, είμαστε άνθρωποι, όλοι έχουμε ανάγκες και συναισθήματα. Την οποιαδήποτε διαφορά πρέπει να την αντιμετωπίζουμε θετικά, να ‘αγκαλιάζουμε’ το διπλανό μας και να μάθουμε από αυτόν. Κανείς δεν επέλεξε να γίνει πρόσφυγας απλά και μόνο για να δυσκολέψει τη ζωή ενός άλλου λαού», τονίζει η νεαρή δημιουργός.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τα σχέδια της Ειρήνης για το μέλλον συνοψίζονται στην προβολή και τη διάδοση της ισότητας των ανθρώπων στα πλαίσια μιας κοινωνίας. Η ίδια είναι φοιτήτρια στο τμήμα «Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών» του Παντείου Πανεπιστημίου, δραστηριοποιείται έντονα στον τομέα των αλληλέγγυων δομών, είναι υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάνει την πρακτική της στο ελληνικό τμήμα της Unesco. Όσο για το αν σκέφτεται να παραμείνει ή όχι στην Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, απαντά:

«Θα ήθελα να μείνω στη χώρα μου, να προσφέρω και να δημιουργήσω, γιατί πάντα υπάρχουν άτομα που χρειάζονται βοήθεια αλλά από την άλλη το εξωτερικό είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να διευρύνεις τους ορίζοντές σου, να πειραματιστείς με καινούρια πράγματα και να γνωρίσεις πολύ κόσμο Θα δείξει».

Aξίζει να σημειωθεί πως οι συντελεστές και οι ηθοποιοί που πήραν μέρος στο “Drop it”, δούλεψαν αφιλοκερδώς. «Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους όσους συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια. Χωρίς αυτούς τους ανθρώπους το ‘Drop it” θα είχε παραμείνει απλά μια ιδέα», καταλήγει.

https://www.youtube.com/watch?v=8Fuvowy5I-I

Δημοσιεύτηκε στο screeneye.net στις 15-10-13 

Από τις αίθουσες διδασκαλίας στα ελαιοτριβεία

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μέχρι πρότινος η Λέσβος ήταν γνωστή για το ούζο και τις σαρδέλες της. Πλέον ένα νέο προϊόν, το ελαιόλαδο, μπαίνει δυναμικά στη παραγωγή του ακριτικού νησιού. Κι αυτό γιατί ένας δάσκαλος από το Πλωμάρι πήρε το 2008, την απόφαση να παράξει και να εξάγει στο εξωτερικό το δικό του, βιολογικής μάλιστα καλλιέργειας, ελαιόλαδο ονόματι «Ειρήνη» με ετήσια παραγωγή 10 τόνους.

Η ιστορία του κ. Νίκου Καλαμποκά αποδεικνύει περίτρανα πως όσοι τολμούν να ποντάρουν στην πρωτοτυπία, την ποιότητα και την παράδοση του τόπου μας, έχουν μεγάλες πιθανότητες να δημιουργήσουν κάτι το οποίο θα στεριώσει και θα αναπτυχθεί.

Όπως μου λέει, όλα ξεκίνησαν όταν πριν από πέντε χρόνια εκείνος και η σύζυγός του αναζητούσαν τρόπους να κερδίσουν χρήματα μέσα από την αγροτική περιουσία που τους άφησαν παρακαταθήκη οι γονείς τους.

« Δεν αρκούμασταν στις δουλειές που ήδη είχαμε, θέλαμε να δραστηριοποιηθούμε και στον τομέα της καλλιέργειας τον οποίο πάντα αγαπούσαμε. Επιθυμώντας λοιπόν να κερδίσουμε κάποια επιπλέον χρήματα, ξεκινήσαμε δειλά δειλά την παραγωγή ελαιολάδου. Στην αρχή τυποποιήσαμε με δυσκολία τρία μπουκάλια λάδι και στείλαμε δείγμα στο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς στην Αθήνα όπου το προϊόν μας απέσπασε το πρώτο βραβείο. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα», λέει χαρακτηριστικά.

Διακρίσεις

Η φρουτώδης γεύση του και η πιστοποίηση βιολογικών προϊόντων του οργανισμού «ΔΗΩ» σε συνδυασμό με το μεράκι και την αφοσίωση του ζεύγους Καλαμποκά, αποτέλεσαν τα εφόδια για μια ανοδική και ανέλπιστη εξαγωγική πορεία.

Το 2009, το «Ειρήνη» απέσπασε τιμητική διάκριση στον διαγωνισμό zhaw στη Ζυρίχη για την ιδιαίτερη γεύση του. Εκεί ελέχθησαν τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του λαδιού και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, μεταξύ άλλων, υπήρχαν αρώματα από άγουρα φρούτα, πικραμύγδαλο, αρωματικά φυτά και πεύκο. Λίγους μήνες αργότερα στο συμπόσιο με τίτλο «Πέρα από το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο» στην Καλιφόρνια, το «Ειρήνη» τιμήθηκε για τον τρόπο καλλιέργειας και άλεσης του καρπού, της παραγωγής του λαδιού και τη συντήρηση μετά την παραγωγή. Στη συνέχεια, ακολούθησαν βραβεύσεις σε Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Ιερουσαλήμ, Κίνα, Γερμανία, Ιαπωνία ενώ φέτος έχει αποσπάσει έξι ακόμη διακρίσεις μεταξύ των οποίων είναι και εκείνη στον παγκόσμιο διαγωνισμό WBOO ως ένα από τα καλύτερα 50 ελαιόλαδα του κόσμου.

Ξετρελαμένοι οι τουρίστες

Την ίδια ώρα, το εύγεστο λάδι με την ελληνική σφραγίδα «αγκαλιάζουν» και εκατοντάδες τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο που επισκέπτονται κάθε χρόνο το νησί της Λέσβου.

Το ζεύγος Καλαμποκά διατηρεί στο νησί ξενώνες που νοικιάζει κατά τους θερινούς μήνες σε ξένους επισκέπτες, τους οποίους παράλληλα μυεί στην ελληνική παράδοση.

« Πηγαίνουμε τους ανθρώπους αυτούς στα κτήματά μας και τους δείχνουμε με ποιον τρόπο καλλιεργούμε ενώ τους κάνουμε και μαθήματα γευσιγνωσίας μιας και η σύζυγός μου είναι η μόνη πιστοποιημένη γευσιγνώστρια ελαιολάδου σε όλο το βόρειο Αιγαίο. Επίσης, τους κάνουμε βόλτα με τα άλογά μας, τους συνοδεύουμε στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού και τους καλούμε στο σπίτι μας όπου τους μαθαίνουμε να μαγειρεύουν ελληνικά πιάτα», εξηγεί.

Μάλιστα σύμφωνα με τον κ. Καλαμποκά, η παραπάνω τακτική έχει ως αποτέλεσμα την ικανοποίηση των τουριστών που φεύγουν για τις πατρίδες τους, έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις από την ελληνική γη, τα προϊόντα που παράγει αλλά και τη φιλοξενία των κατοίκων.

Πάντως οι στιγμές που ο παραγωγός δεν μπορεί να ξεχάσει είναι όταν ένα ζευγάρι Σουηδών που έκανε τις διακοπές του στη Μυτιλήνη, πήγε από το σπίτι του για να τον γνωρίσει και να αγοράσει το προϊόν του, καθώς και τη στιγμή που ένας 70χρονος καθηγητής πανεπιστημίου από την Ισπανία του έβγαλε κυριολεκτικά το καπέλο ως ένδειξη θαυμασμού.

«Ήταν δύο απίστευτα συγκινητικές στιγμές που με έκαναν να δακρύσω και μου έδωσαν κουράγιο να συνεχίσω», αναφέρει.

Μήνυμα

Το μυστικό της επιτυχίας σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τη χώρα μας, είναι κατά τον κ. Καλαμπόκη, η αξιοποίηση της παραγωγής της ελληνικής γης.

«Ο τόπος μας είναι ένας ευλογημένος τόπος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι τουρίστες που συναντώ κάθε καλοκαίρι εδώ μου λένε πως η Ελλάδα είναι ένας επίγειος παράδεισος. Κατά την άποψή μου, το μέλλον της χώρας αυτής ανήκει στην παράδοσή της. Χρειάζεται όμως μεράκι, αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, βαθιά γνώση του αντικειμένου και καλή διάθεση», καταλήγει.

ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Λένε ότι το αίσθημα αλληλεγγύης ενισχύεται σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Ότι οι άνθρωποι αποκηρύττουν τα καταναλωτικά τους πρότυπα και παύουν να ασχολούνται αποκλειστικά με την εικόνα του εαυτού τους. Στην περίπτωση της κας Βέρας Μεσσήνη, ψυχολόγου και επικεφαλής της Μ.Κ.Ο. «Ανθρώπινοι Άνθρωποι», η θεωρία βρήκε την εφαρμογή της. Κι αυτό γιατί με δική της πρωτοβουλία, θα στεγαστούν στα Εξάρχεια 17 οικογένειες που μέχρι πρότινος ζούσαν στο δρόμο.

Μάλιστα, η δημοσιότητα που έλαβε το εγχείρημά της, συγκίνησε πολλούς ιδιώτες με αποτέλεσμα να προσφέρουν νέες κατοικίες σε άστεγους συμπολίτες μας.

Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», ήδη μια κυρία παραχώρησε ακόμη μία πολυκατοικία ενώ δεκαπέντε περίπου ιδιώτες προσφέρουν για κάποια χρόνια τα διαμερίσματά τους προκειμένου να φιλοξενηθούν ακόμη περισσότεροι.

«Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβα ένα mail από έναν έλληνα που ζει μόνιμα στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια και ο οποίος ήθελε να μου ανακοινώσει πως επιθυμεί να παραχωρήσει τη μονοκατοικία του στους άστεγους. Είναι πάρα πολύ συγκινητικό και ελπιδοφόρο όλο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες», αναφέρει φανερά συγκινημένη.

Χρονικό 

Όλα ξεκίνησαν όταν η κα. Μεσσήνη, πριν κάποιους μήνες ήρθε αντιμέτωπη με ένα δυσάρεστο περιστατικό στο γραφείο της. «Δύο πελάτισσές μου, οι οποίες δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, με επισκέφθηκαν την ίδια ήμερα με το χαρτί της έξωσης. Πρόκειται για μια τραγική σύμπτωση, η οποία όμως με έβαλε σε σκέψεις και με κινητοποίησε», εξηγεί.

Η κυρία Βέρα Μεσσήνη

Το κτήριο της οδού Μπουμπουλίνας 36 στα Εξάρχεια φαινόταν μια εξαιρετική περίπτωση. Άνηκε σε ένα ίδρυμα στο οποίο η ίδια εργαζόταν για οκτώ χρόνια και τα έσοδα από τα ενοίκια δίνονταν σε ορφανά παιδιά.

Ωστόσο, πριν λίγο καιρό, η 60χρονη ψυχολόγος γνωρίζοντας πως όλοι οι ένοικοι είχαν φύγει και το κτήριο παρέμενε ανεκμετάλλευτο, απευθύνθηκε στο ίδρυμα όπου ανήκε και τους έπεισε να το παραχωρήσουν έναντι μειωμένου αντιτίμου στον Δήμο Αθηναίων. Αυτός με τη σειρά του ανέλαβε τα έξοδα σίτισης των ανθρώπων που θα στεγαστούν εκεί αλλά και την αποπληρωμή των λογαριασμών (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κοινόχρηστα).

Από την πλευρά της η ΜΚΟ «Ανθρώπινοι Άνθρωποι» ανέλαβε την ανακαίνιση και επισκευή των διαμερισμάτων ενώ πολλοί άνθρωποι προθυμοποιήθηκαν να συνεισφέρουν εθελοντικά, είτε ως μάστορες και διακοσμητές είτε δίνοντας περισσευούμενα έπιπλα, οικιακά είδη και παιχνίδια.

«Σε λίγες ημέρες θα έχει ολοκληρωθεί η τοποθέτηση των επίπλων στα διαμερίσματα και οι μικροεπισκευές που κάποια από αυτά χρειάζονται. Η επιλογή των οικογενειών που θα στεγαστούν θα γίνει από το δήμο Αθηναίων και προτεραιότητα θα δοθεί στις πιο ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες. Σημαντικό είναι και το γεγονός πως ο δήμος θα πληρώνει μέσω ΕΣΠΑ ένα συμβολικό ενοίκιο που θα πηγαίνει στα ορφανά παιδιά, όπως συνέβαινε και παλιά. Έτσι λοιπόν, θα ωφεληθούν και τα παιδιά αυτά και πολλές άστεγες οικογένειες », εξηγεί.

Άστεγοι εθελοντές

Εκτός από τους ιδιοκτήτες ακινήτων, αρκετοί είναι και οι άνθρωποι όλων των ηλικιών, ανάμεσά τους και άστεγοι, που προσεγγίζουν καθημερινά την κα. Μεσσήνη προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 50χρονου Κώστα, ο οποίος τα τελευταία δύο χρόνια ζει σ’ένα αυτοσχέδιο κατάλυμα στη θάλασσα και βοηθά καθημερινά την κα. Μεσσήνη στη μεταφορά των επίπλων και τη διακόσμηση των διαμερισμάτων. Όταν το 2011 η επιχείρησή του έπεσε έξω, προτίμησε να μείνει στο δρόμο και με τα λίγα χρήματα που είχε στην άκρη να ξεχρεώσει το ΤΕΒΕ και την εφορία. Πλέον, δραστηριοποιείται έντονα σε οργανώσεις που βοηθούν ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

«Έμαθα για την πρωτοβουλία της κας. Βέρας και ήρθα αμέσως να βοηθήσω. Είμαι άνεργος και άστεγος και προσπαθώ να γεμίζω το χρόνο μου προσφέροντας τη βοήθειά μου σε αλληλέγγυες δομές. Η πρωτοβουλία της κας. Μεσσήνη είναι αξιέπαινη και ευελπιστώ να ακολουθήσουν το παράδειγμά της κι άλλοι. Μακάρι να υπήρχαν πολλοί άνθρωποι σαν εκείνη», τονίζει.

Ένα από τα διαμερίσματα που έχει επισκευαστεί και διακοσμηθεί από τους εθελοντές 

Στην επαρχία

Την ίδια ώρα, οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται σε όλη τη χώρα και πολλοί είναι οι ιδιώτες από την επαρχία που επικοινωνούν με την κα. Μεσσήνη προκειμένου να καθοδηγήσει τη δράση τους.

«Καθημερινά λαμβάνω τηλεφωνήματα από ανθρώπους της επαρχίας που έχουν συσπειρωθεί και θέλουν να προχωρήσουν σε αντίστοιχες δράσεις. Άστεγοι δεν υπάρχουν μόνο στην πρωτεύουσα αλλά σε όλη την Ελλάδα και για το λόγο αυτό πρέπει να δράσουμε αποτελεσματικά», εξηγεί εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα της πως η ανάκαμψη για τη χώρα μας μπορεί να επέλθει μέσα από τη μαζική κινητοποίηση. «Εμείς είμαστε το κράτος, οι πολίτες του. Αν ενώσουμε όλοι τα μικρά μας χέρια θα κάνουμε τη διαφορά. Από εμάς εξαρτάται αν θα σταματήσει όλη αυτή την κατρακύλα κι αν με τη προσφορά μας θα καταφέρουμε να μοιράσουμε ελπίδα και χαρά σε όσους μας χρειάζονται».

Μόλις ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες των διαμερισμάτων στα Εξάρχεια, η κα. Μεσσήνη μαζί με τους εκατοντάδες εθελοντές θα συνεχίσουν τη δράση τους και στα υπόλοιπα κτήρια που παραχώρησαν οι ιδιώτες, ενώ η ίδια θα αναλάβει και την ψυχολογική στήριξη όλων εκείνων που μέχρι πρότινος ζούσαν στο δρόμο. « Όταν ένας άνθρωπος βρεθεί στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη είναι πολύ ευάλωτος. Δεν αρκεί λοιπόν μόνο η στέγη. Χρειάζονται καθημερινή φροντίδα, στήριξη αλλά και εργασία ώστε να επανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους και να νιώσουν πάλι παραγωγικοί»,καταλήγει.

Γυναίκες «παίζουν» με τη φωτιά στο Αφγανιστάν

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μπορεί άραγε μια γυναίκα να ασχοληθεί με την υποκριτική στο Αφγανιστάν, μια χώρα όπου η θηλυκότητα από μόνη της είναι καθολικά ένοχη;

Την απάντηση δίνει η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αννέτα Παπαθανασίου, η οποία αποφάσισε να διδάξει την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ.

Οι ιθύνοντες του πανεπιστημίου δέχθηκαν με μεγάλη χαρά την πρότασή της και τα σεμινάρια ξεκίνησαν αμέσως. Ωστόσο, φθάνοντας στο Αφγανιστάν, ανακάλυψε κάτι που μέχρι πρότινος  δεν ήξερε, ότι δηλαδή η υποκριτική τέχνη θεωρείται εκεί ανήθικη και  οι γυναίκες ηθοποιοί αντιμετωπίζονται σαν πόρνες.

Μάλιστα, όπως μου εξηγεί, την ημέρα που έφτασε στην Καμπούλ, κάποιοι είχαν σκοτώσει μια ηθοποιό επειδή ο ρόλος που έπαιζε στην τηλεόραση θεωρήθηκε αντίθετος προς το Ισλάμ.

«Αποφάσισα να καταγράψω τις ιστορίες των γυναικών αυτών και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “Παίζοντας με τη Φωτιά”. Δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα να είσαι γυναίκα στο Αφγανιστάν. Πολλές κοπέλες δέχονται καθημερινά απειλές για τη ζωή τους από την ίδια τους την οικογένεια επειδή θέλησαν να ασχοληθούν με την τέχνη», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Στα σεμινάρια για την αρχαία ελληνική τραγωδία που πραγματοποίησε στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, απευθυνόταν κατά κύριο λόγο σε άντρες καθώς οι γυναίκες που δήλωσαν συμμετοχή ήταν μόλις 8. Κάποιες από αυτές μάλιστα, δεν παραδέχτηκαν δημόσια το λόγο που πήραν μέρος στα σεμινάρια, που δεν ήταν άλλος από την επιθυμία τους να ασχοληθούν με την υποκριτική.

«Μερικές κοπέλες, επειδή φοβόντουσαν για τη ζωή τους, δήλωναν πως ήθελαν να ασχοληθούν με τη συγγραφή ή τη σκηνοθεσία και όχι με την υποκριτική. Η έκθεση στην τηλεόραση και στη σκηνή είναι πολύ επικίνδυνη για τα κορίτσια εκεί και για το λόγο αυτό οι περισσότερες κοπέλες που γνώρισα, θέλουν να φύγουν», προσθέτει.

Στόχος της κυρίας Παπαθανασίου και των υπόλοιπων συντελεστών του ‘PlayingwiththeFire” είναι η ανάδειξη των σοβαρών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες ηθοποιοί στη χώρα αυτή και η ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας. «Δεν είναι δυνατόν σήμερα κάποιος να βάλλεται σε τέτοιο βαθμό απλά και μόνο επειδή θέλει να γίνει ηθοποιός», τονίζει η δημιουργός του ντοκιμαντέρ επισημαίνοντας παράλληλα την όρεξη των Αφγανών για μάθηση και δημιουργικότητα. «Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί που θέλουν να μορφωθούν, να ασχοληθούν με την τέχνη και γενικότερα να έχουν περισσότερες ελευθερίες. Φανταστείτε πως θαυμάζουν όλους εμάς στη Δύση για το δικαίωμά μας να ασχολούμαστε με ό,τι πραγματικά μας ενδιαφέρει».

 

Χρηματοδότηση

Με αρκετή δουλειά, μεράκι και προσωπικές θυσίες, οι συντελεστές κατάφεραν να ολοκληρώσουν τα γυρίσματα του  ντοκιμαντέρ στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, μετά το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ, η ομάδα αναγκάστηκε να απευθυνθεί  στο κοινό για να ολοκληρώσει την χρηματοδότηση της ταινίας που αφορά ένα μικρό γύρισμα στο Βερολίνο, τη μετάφραση, το μοντάζ και τον υποτιτλισμό.

 

Αξίζει να σημειωθεί πως πριν την ολοκλήρωσή της, η ταινία κατέχει ήδη μία σημαντική διάκριση αφού έλαβε το βραβείο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ για το καλύτερο υπό ανάπτυξη πρότζεκτ στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2013 (EDN – Doc OnAir Prize).

 

Από τον Αστακό στη Νέα Υόρκη

Την αυθεντική ελληνική κουζίνα προβάλει, με μεγάλη επιτυχία, τα τελευταία χρόνια στη Νέα Υόρκη ο 26χρονος σεφ από τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, Γιάννης Τόμπας.

Εμπνευσμένος από τις αναμνήσεις παραδοσιακών φαγητών αλλά και τις μυρωδιές των παιδικών του χρόνων, έχει καταφέρει με τη μαγειρική του να κερδίσει την εμπιστοσύνη ελλήνων και Αμερικανών.

Μάλιστα, ο Γιάννης Τόμπας ήταν εκείνος που επιμελήθηκε το μενού του Αντώνη Σαμαρά κατά τη δεξίωση που παρέθεσε την περασμένη εβδομάδα το ελληνικό προξενείο στο περιθώριο της συνάντησης του πρωθυπουργού με εκπροσώπους των ομογενειακών οργανώσεων της Αμερικής. Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο νεαρός σεφ, ο πρωθυπουργός ήταν ιδιαίτερα προσιτός και φιλικός καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς ενώ δεν παρέλειψε μετά το τέλος της δεξίωσης να μπει στην κουζίνα προκειμένου να συγχαρεί το προσωπικό. « Ήρθε να μας ευχαριστήσει και μας είπε πως του άρεσε πολύ το φαγητό. Μου έκανε πολύ καλή εντύπωση το γεγονός ότι δεν θύμιζε σε τίποτα τον κλασικό «ξύλινο» πολιτικό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην Ελλάδα.Ήταν πρόθυμος να μιλήσει μαζί μας και να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες με το προσωπικό».

Ο Γιάννης Τόμπας με τον Πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά και τη σύζυγο του Έλληνα πρέσβη στην Αμερική, κα. Ανθούσα Ηλιοπούλου.

Το μενού της βραδιάς που ετοίμασε ο Γιάννης Τόμπας περιλάμβανε κεφτεδάκια γεμιστά με κουκουνάρι, κοτόπουλο ψητό, καβουροκεφτέδες, χωριάτικα τυρόπιτάκια και σπανακοπιτάκια τυροκεφτέδες ενώ για επιδόρπιο οι παρευρισκόμενοι απόλαυσαν μπακλαβά και καρυδόπιτα.

Προσωπικότητες

Παράλληλα, ο νεαρός σεφ μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια έχει μυήσει στην ελληνική κουζίνα μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής και κινηματογραφικής σκηνής. Μεταξύ αυτών είναι η πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάντλιν Ολμπράιτ, ο πρώην πρόεδρος του Μεξικό, Φελίπε Καλδερόν, ο αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικός της ελληνικής κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος ,η Γιάννα Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη, ο σκηνοθέτης της δημοφιλούς αμερικάνικης σειράς φαντασίας Game of Thrones, ο πρωταγωνιστής του «Dexter» Michael C. Hall. «Έχω την τύχη να μαγειρεύω για πολύ σημαντικούς ανθρώπους τους οποίους ανέκαθεν θαύμαζα και ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα τους γνώριζα από κοντά», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Ο 26χρονος σεφ με τη Γιάννα Αγγελοπούλου -Δασκαλάκη.

Μια από τις στιγμές που έχουν χαραχτεί στη μνήμη του ήταν όταν ο σκηνοθέτης του Game of Thrones ζήτησε να τον συγχαρεί από κοντά. «Έμεινε αρκετά ικανοποιημένος από τις ελληνικές γεύσεις και ζήτησε να πάω στο τραπέζι του για να με ευχαριστήσει. Ήταν κάτι που σίγουρα δεν περίμενα και με έκανε να νιώσω άβολα αλλά χάρηκα πολύ», αναφέρει.

Οι σεφ που θαυμάζει είναι η Μαρία Λόη, για την οποία και νιώθει μεγάλη ευγνωμοσύνη για τη βοήθεια και τις γνώσεις που του προσέφερε, ο Γιώργος Χελωνάς, ο Μίλτος Καρουμπας o Cesare Casella, ο Jamie Oliver και o Michael Salvatore.

Ο Γιάννης Τόμπας με έναν από τους μεγαλύτερους σεφ στην Αμερική, Michael Salvatore.

Γεύσεις ελληνικές

Ένα από τα φαινόμενα που έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στο Γιάννη, είναι η τεράστια απήχηση που έχουν τα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα τόσο στην Ευρώπη, όσο και την Αμερική. Όπως εξηγεί, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού έχουν κάνει δυναμική εμφάνιση το γιαούρτι και το ελαιόλαδο που συνδυάζονται με αυθεντικές ελληνικές συνταγές. «Οι αμερικάνοι λατρεύουν την αυθεντική Ελληνική κουζίνα και οι γεύσεις των παραδοσιακών εδεσμάτων τους αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Πρόσφατα μαγείρεψα σε ένα ίδρυμα με αυτιστικά παιδιά και τόσο ο σεφ όσο αι οι γονείς των παιδιών μου ζητούσαν να τους δώσω τις συνταγές των ελληνικών πιάτων που έφτιαξα».

Μάλιστα, με αφορμή την επιτυχία των ελληνικών γεύσεων ο Γιάννης Τόμπας μαζί με την πρέσβειρα της ελληνικής κουζίνας στη Νέα Υόρκη Μαρία Λόη, ετοιμάζουν βιβλίο με παραδοσιακές συνταγές.

Η κρίση ως ευκαιρία

Σύμφωνα με τον Γιάννη Τόμπα, η οικονομική κρίση μπορεί να δώσει την ευκαιρία στην ελληνική κοινωνία να αναπροσδιορίσει τις σχέσεις της με παραδοσιακές αρχές και αξίες. Σε αυτό το πλαίσιο, χαρακτηρίζει ευκαιρία την επιστροφή στην ελληνική παραδοσιακή κουζίνα με τα αγνά υλικά και τις υγιεινές γεύσεις.

«Νομίζω πως η δύσκολη αυτή περίοδος που διανύουν οι άνθρωποι στην Ελλάδα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να προσθέσουν στο τραπέζι τους τρόφιμα που μέχρι πρότινος είχαν παραμερίσει και υποτιμήσει», υπογραμμίζει. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει τα όσπρια που, όπως λέει, μπορούμε να τα μαγειρέψουμε με πολλούς τρόπους, τα λαχανικά κάθε εποχής, τα μικρά ψάρια και τις ελιές. «Να ακολουθήσουμε δηλαδή τις διατροφικές συνήθειες των παππούδων μας που έτρωγαν λιτά και υγιεινά και δεν είχαν τόσα προβλήματα υγείας που έχουμε σήμερα», διευκρινίζει.

Τέλος, έχοντας καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρό του, ο νεαρός σεφ δίνει το δικό του μήνυμα στη νέα γενιά που υποφέρει από την ανεργία στη χώρα μας.

«Τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα έξω όσο συνήθως ακούγεται. Χρειάζεται πολλή δουλειά και υπομονή. Εκείνο που έχω να πω στους νέους της Ελλάδας που θέλουν να ασχοληθούν με τη μαγειρική, είναι να προσπαθήσουν να μαζέψουν όσες πιο πολλές γνώσεις μπορούν στην Ελλάδα και στη συνέχεια να ανοίξουν τα φτερά τους προς όλες τις κατευθύνσεις και να προβάλουν όπου μπορούν την ελληνική κουζίνα».

Ο Πατριάρχης των φτωχών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τα ιδανικά της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης, της αγάπης και της αυτοθυσίας, προωθεί τα τελευταία σαράντα χρόνια ο κρητικής καταγωγής Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β’ στην αιματοβαμμένη Αφρική.

Μέσα από το ιεραποστολικό του έργο ο Μακαριότατος επιχειρεί να προσφέρει τα απαραίτητα σε περισσότερους από τέσσερα εκατομμύρια ορθοδόξους όλων των χωρών της ηπείρου. Περισσότερα από πέντε χιλιάδες χριστιανικά σχολεία στα οποία φοιτούν δωρεάν περίπου 220.000 μαθητές , ορφανοτροφεία και κλινικές είναι μερικές μόνο από τις δραστηριότητες του Πατριαρχείου, ενώ βασική προτεραιότητα του ιεραποστολικού του έργου είναι η καταπολέμηση της φτώχιας και των ασθενειών.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Αφρικής, όπως μου εξηγεί, είναι η μάστιγα του AIDS  καθώς το 70% του πληθυσμού είναι φορείς και για το λόγο αυτό ο Πατριάρχης διοργανώνει εκστρατείες ενημέρωσης για την πρόληψη και την αντιμετώπισή του. Μάλιστα, η  πρώτη σχετική ενέργεια ξεκίνησε με την βοήθεια του αείμνηστου Νέλσον Μαντέλα.

Παράλληλα, στις δραστηριότητες του Πατριάρχη Θεοδώρου Β’ εντάσσονται και οι εργασίες διάνοιξης πηγαδιών για την εξασφάλιση πόσιμου νερού, καθώς και η στοιχειώδης ειδίκευση των φτωχών οικογενειών σε βασικές εργασίες μέσα από τη δημιουργία εργαστηρίων.

Συμβολή Ελλήνων

Αρωγοί στο φιλανθρωπικό του έργο όλα αυτά τα χρόνια είναι και αρκετοί συμπατριώτες μας. Όπως ο ίδιος επισημαίνει, πολλοί είναι οι Έλληνες Ορθόδοξοι από το εθνικό κέντρο αλλά και από την Διασπορά, που, ατομικά αλλά και μέσω κοινωφελών ιδρυμάτων και ιεραποστολικών συλλόγων, συνεισφέρουν από το υστέρημά τους ώστε να αντιμετωπιστούν τα ζωτικής σημασίας προβλήματα της Αφρικής. Μάλιστα, όπως μου λέει, όλη αυτή η κινητοποίηση και η προσφορά των Ελλήνων του θυμίζει «εποχές πρωτοχριστιανικές και πορείες Αποστολικές, όταν το να ζει κάποιος για την Εκκλησία σήμαινε κατά προτεραιότητα να σχετίζεται με τον συνάνθρωπο και να προσφέρει».

Στιγμές που συγκλονίζουν

Έχοντας ζήσει στην Αφρική περισσότερα από σαράντα χρόνια, ο 124ος διάδοχος στον Θρόνο του Αποστόλου Μάρκου, έχει έρθει σε επαφή με ανθρώπους όλων των θρησκευμάτων από κάθε γωνιά της ηπείρου. Όπως εκμυστηρεύεται, η ιεραποστολική του διακονία στην Αφρική, του έχει προσφέρει πολλές, συγκλονιστικές εμπειρίες, οι οποίες παραμένουν βαθιά χαραγμένες μέσα του. «Αν πρέπει να επιλέξω, μέσα από τις πολλές, θα σταθώ στο βλέμμα των παιδιών που με υποδέχθηκαν στο Ιεραποστολικό Κέντρο Αγίου Μωυσέως του Αιθίοπος στο Waterloo της Σιέρα Λεόνε. Εκεί επουλώνονται οι πληγές που άφησε στα σώματα και στις ψυχές των παιδιών ο ανίερος εμφύλιος πόλεμος με έπαθλο άθλιο τα διαμάντια που κρύβονται στα σωθικά της χώρας. Ίσως θα περίμενε κάποιος να μιλήσω για τους λυγμούς, τους αναστεναγμούς, τη θλίψη στο πρόσωπο των παιδιών που θυσίασαν την παιδικότητά τους στο βωμό του εμφύλιου παραλογισμού. Κι όμως, αντίκρισα στα μάτια των παιδιών ακέραια την πίστη στην ανάσταση ως δικαίωμα και δυνατότητα. Αντίκρισα την ελπίδα που γεννά η παροχή της δυνατότητας πρόσβασης στην παιδεία μέσω του σχολείου και την ελπίδα για την εξασφάλιση ενός καλύτερου αύριο μέσω των εργαστηρίων που λειτουργούν εκεί».

Μεταναστευτική πολιτική 

Αναφερόμενος στο μεγάλο μεταναστευτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας αλλά και στα συνακόλουθα ρατσιστικά φαινόμενα, ο Μακαριότατος είναι αφοπλιστικός: «Το ζητούμενο δεν είναι ούτε να υψώσεις τείχη, γιατί δεν υπάρχουν τείχη αδιαπέραστα, ούτε να δαιμονοποιείς τον ξένο προκειμένου να καλύψεις την αποτυχία σου να δημιουργήσεις μηχανισμούς αντιμετώπισης της μεταναστευτικής πλημμυρίδας. Είναι καιρός όλοι να αντιληφθούμε ότι η κοινωνία μας είναι πλέον αναντίρρητα πολυπολιτισμική. Σε αυτή την κοινωνία ειρήνη δεν είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς εφαρμογή των αρχών του Δικαίου και της Προνοίας προς όλους όσους έχουν δικαίωμα νόμιμης παραμονής στη χώρα μας, ασχέτως εθνικής καταγωγής».

 Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, ένας άνθρωπος με λευκό χέρι που ταΐζει στόματα με σκούρο χρώμα, τονίζει πως η λύση δεν είναι ο αποχρωματισμός της ελληνικής υπαρξιακής ταυτότητας, αλλά η ανάδειξη εκείνων των αξιών που επέτρεψαν στον Έλληνα της Διασποράς να διαπρέψει σε ξένα περιβάλλοντα: φιλότιμο, φιλανθρωπία, αγάπη για την παράδοση.

Επισημαίνει δε, πως χριστιανός δεν είναι εκείνος που δεν σέβεται την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του άλλου, αλλά εκείνος που βλέπει τον άλλο αναστάσιμα ως συνοδοιπόρο και σύντροφο.

Μια προσευχή για την Αίγυπτο

Mε ιδιαίτερη αγωνία παρακολουθεί ο Πατριάρχης τις τελευταίες εξελίξεις στην Αίγυπτο, με την πτώση της κυβέρνησης Μόρσι και την επέμβαση του στρατού. Μέσα από τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», ο Μακαριότατος τονίζει πως έχει συνείδηση της ιστορίας και της ευθύνης που του αναλογεί.

«Η Αίγυπτος διέρχεται για μια ακόμη φορά τη στενωπό της ιστορίας προς αναζήτηση του ξέφωτου της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ομόνοιας μακριά από διχασμούς κάθε είδους», επισημαίνει.
Επιπλέον, διευκρινίζει πως η δημοκρατία, ως ο ιδεώδης τρόπος πολιτικής οργάνωσης των ανθρωπίνων κοινωνιών, δεν αποτελεί αυτονόητη δωρεά αλλά εναγώνιο ζητούμενο στη χώρα του Νείλου.

Συγκεκριμένα, για τις δύσκολες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες που επικρατούν στη γείτονα, ο Πατριάρχης δηλώνει: «το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, από την αρχέγονη ιστορική του κοιτίδα, παρακολουθεί την διελκυστίνδα των καιρών με συνείδηση της ιστορίας του και της ευθύνης του. Στέκεται φάρος τηλαυγής της φλόγας της Ορθοδοξίας στη θεοβάδιστη χώρα του Νείλου και, παρά την έκρυθμη ρευστότητα των περιστάσεων, προσεύχεται και ελπίζει σε ένα αύριο αντάξιο των αγώνων και των οραματισμών των απλών Αιγυπτίων».

Ο ΑΝΕΡΓΟΣ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ…ΘΗΣΑΥΡΟ!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Το στοίχημα με την οικονομική κρίση κέρδισε ένας 32χρονος παραγωγός που με όπλο την σκληρή δουλειά και την εφευρετικότητα, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να αναπτυχθεί στο εξωτερικό.

Σε μια περίοδο που η οικονομία συρρικνώνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, ο Παναγιώτης Κωνσταντόπουλος, συνδύασε το μέλι με τον κρόκο Κοζάνης και τη μαστίχα Χίου, αυξάνοντας τα κέρδη της επιχείρησής του κατά τα 40% σε ένα μόλις χρόνο.
Όπως λέει στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», όλα ξεκίνησαν όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το πιο συχνό δίλημμα των νέων ανθρώπων: «ανεργία ή μετανάστευση».

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

«Τελείωσα χρηματιστηριακά, προσπάθησα να βρω δουλειά τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας, αλλά μάταια», δηλώνει ο κ. Κωνσταντόπουλος, εξηγώντας πως η ευκαιρία για την επαγγελματική του αυτή δραστηριότητα ήρθε τη στιγμή που κάποιοι οικογενειακοί φίλοι του πρότειναν να αναλάβει την επιχείρησή τους, όταν εκείνοι συνταξιοδοτήθηκαν.

«Τελικά το έκανα. Πριν από τέσσερα χρόνια όπου και ξεκίνησα να ασχολούμαι με την παραγωγή μελιού, προσπάθησα να βρω κάτι καινοτόμο διότι η εποχή ήταν δύσκολη και η επιχείρηση έπρεπε κάπως να επιβιώσει. Τα προβλήματα ήταν πολλά στην αρχή αλλά με αρκετή δουλειά και φρέσκιες ιδέες τα καταφέραμε», δηλώνει.

Η εκτόξευση του 2012

Μάλιστα, το μέλι τόσο με τον κρόκο όσο και με τη μαστίχα, βραβεύτηκαν πριν ένα περίπου χρόνο ως προϊόντα της χρονιάς στο Ντουμπάι. «Ξεκινήσαμε δειλά -δειλά να κάνουμε κάποιες εξαγωγές στο εξωτερικό. Τα σχόλια ήταν ενθαρρυντικά και πλέον εξάγoυμε το μέλι σε Κύπρο, Αμερική, Ντουμπάι, Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ρωσία και στις σκανδιναβικές χώρες. Το τελευταίο διάστημα δεχθήκαμε μια πρόταση για να συμμετάσχουμε σε έναν διαγωνισμό γευσιγνωσίας στις Βρυξέλλες. Γενικότερα υπάρχει αρκετή ανταπόκριση και είμαι πολύ αισιόδοξος».
Σύμφωνα με τον κ. Κωνσταντόπουλο το μέλι με τον κρόκο Κοζάνης και τη μαστίχα Χίου, έχει ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό, καθώς εμπεριέχει περισσότερα από 350 ευεργετικά στοιχεία για τον οργανισμό.

Όπως επισημαίνει, το προϊόν του ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, έχει αντικαρκινικές ιδιότητες, ενώ έρευνες που έχουν γίνει στην Ιαπωνία, καταδεικνύουν και τον αφροδισιακό του χαρακτήρα. Ακόμη, βοηθά στη μνήμη, στο στομάχι και τη στοματική υγιεινή.

Η κρίση γεννά ευκαιρίες


Έχοντας καταφέρει να στήσει μια επιτυχημένη επιχείρηση σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ο νεαρός παραγωγός δίνει το δικό του μήνυμα στη νέα γενιά της χώρας που υποφέρει από την ανεργία.
Επισημαίνει δε, πως οι Έλληνες εξωστρεφείς και ευφυείς, γεγονός που τους βοηθά να ξεπερνούν τις δυσκολίες και να αναδεικνύουν νέες επιχειρηματικές ιδέες και δραστηριότητες.

«Η κρίση εκτός από τα προβλήματα που δημιουργεί, γεννά και ευκαιρίες. Τα προηγούμενα χρόνια το βιοτικό μας επίπεδο ήταν σαφώς πολύ καλύτερο αλλά μέναμε αδρανείς. Η σημερινή κατάσταση πιστεύω πως μας ωθεί στο να βγάλουμε την εφευρετικότητα και τη δημιουργικότητα που έχουμε ως λαός και που τόσα χρόνια κρύβαμε μέσα μας», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, ο κ. Κωνσταντόπουλος τονίζει πως σε πρώτη φάση οι νέοι, δεν πρέπει να αναζητήσουν εργασία ως υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα, αλλά να επιχειρήσουν να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση με τη βοήθεια κοινοτικών προγραμμάτων όπως το ΕΣΠΑ, σε καινοτόμους τομείς της πρωτογενούς παραγωγής.

«Αυτό που στην ουσία διαθέτει η Ελλάδα είναι η γεωργία και ο τουρισμός. Αν οι νέοι σήμερα στραφούν εκεί, μπορούν να πετύχουν και να φτιάξουν μια λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία και γιατί όχι, να βοηθήσει ο καθένας με τον τρόπο τα τη χώρα να βγει από την οικονομική κρίση», υπογραμμίζει.

Κατά τον κ. Κωνσταντόπουλο, η μετανάστευση σε μια δύσκολη κοινωνικοοικονομική περίοδο, δεν θα πρέπει να αποτελεί την πρώτη επιλογή. «Τα μέσα ενημέρωσης προβάλουν το θέμα της ανεργίας των νέων με τέτοιον τρόπο που τους ωθεί στην ανεύρεση εργασίας σε μια ξένη χώρα. Είναι μια έσχατη λύση πιστεύω. Όποιος θέλει πραγματικά να κάνει κάτι και ψαχτεί λίγο, θα την βρει την άκρη».

Το όραμα του νεαρού επιχειρηματία για το μέλλον είναι η δημιουργία μιας υπερσύγχρονης μελισσοκομικής μονάδας 2.000 τ.μ. στην Κόρινθο όπου με τη βοήθεια 500 και πλέον βιολογικών μελισσιών, θα γίνεται η μεγαλύτερη παραγωγή βιολογικού μελιού στην Ελλάδα. «Μέσα από αυτή τη μονάδα λοιπόν, θα μπορούμε να καλύπτουμε και τις ανάγκες των εξαγωγών που αυξάνονται όλο και περισσότερο», αναφέρει.
Επιπλέον, στα άμεσα σχέδιά του είναι η κυκλοφορία ενός ακόμη καινοτόμου προϊόντος, που όπως επισημαίνει, θα κάνει ακόμη μεγαλύτερο πάταγο τόσο στην εγχώρια όσο και στη διεθνή αγορά.

Ξεχασμένοι στη Θράκη

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Αυτοί οι άνθρωποι είναι Έλληνες πολίτες. Ζουν στη χώρα μας, και ζητούν να ασχοληθούμε σοβαρά μαζί τους». Με τα παραπάνω λόγια η δημοσιογράφος Έλενα Μοσχίδη σκιαγραφεί το μεγάλο πρόβλημα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη- μια περιοχή που μέχρι το 1996 ήταν αποκλεισμένη με μπάρες από την υπόλοιπη χώρα- και προσθέτει: «Δε μπορούμε σε καμία περίπτωση να κλείνουμε τα μάτια και να μην ασχολούμαστε καθόλου με ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ελληνικής γης που λέγεται Θράκη».

Η κ. Μοσχίδη μαζί με τη φωτογράφο Πέπη Λουλακάκη, ξεκίνησαν το 2008 ένα οδοιπορικό τολμώντας να «σπάσουν» το άβατο της μουσουλμανικής κοινωνίας της Θράκης, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της μειονότητας και να γνωρίσουν το επτασφράγιστο μυστικό της. Η έρευνά τους κράτησε δύο χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έζησαν με τους ανθρώπους της Θράκης, μοιράστηκαν τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Οι συνεντεύξεις με τους κατοίκους της περιοχής (Πομάκοι, Ρομά, Τουρκογενείς, Σουδανοί) και οι φωτογραφίες που αποτυπώνουν στιγμές της καθημερινότητάς τους, καταγράφηκαν σ’ ένα λεύκωμα με τίτλο «Θράκη. Τόσο κοντά, τόσο μακριά. Ο μουσουλμανικός κόσμος της», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Μάλιστα, τον περασμένο Μάρτιο του 2013, φιλοξενήθηκε έκθεση στο μουσείο Μπενάκη (Κεντρικό Κτήριο) με τις φωτογραφίες της κας. Λουλακάκη, η οποία ολοκληρώθηκε δύο μήνες μετά.

Στόχος τόσο της κας. Λουλακάκη όσο και της κας. Μοσχίδη, είναι να παρουσιάσουν στην υπόλοιπη Ελλάδα τον άγνωστο κόσμο της ελληνικής Θράκης, για τον οποίο κάποιοι αδιαφορούν επιδεικτικά.

Ο Νετζάτ Αμέτ με την οικογένειά του στην Κομοτηνή.

Η δύσκολη αρχή

Όπως εξηγούν, το όλο εγχείρημα δεν ήταν εύκολο, ειδικότερα στην αρχή που έπρεπε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των απόμακρων και καχύποπτων μουσουλμάνων. «Χρειάστηκε χρόνος μέχρι να μας εμπιστευτούν. Πρόκειται για μια κοινωνία αρκετά κλειστή και επιφυλακτική όπου οι άνθρωποι ζουν απομονωμένοι, έχουν τη δική τους ζωή, τα δικά τους ήθη και έθιμα, δεν συναναστρέφονται και πάρα πολύ με τους χριστιανούς παρά μόνο σε επαγγελματικές συναλλαγές», δηλώνει η Έλενα Μοσχίδη. Η δημοσιογραφική εμπειρία τόσο της ίδιας όσο και της φωτογράφου σχετικά με την ισλαμική κουλτούρα, αποτέλεσε σημαντικό εφόδιο ώστε να μπουν στα σπίτια των μουσουλμάνων και να γίνουν κοινωνοί της ζωής τους. «Η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων στην περιοχή, ήταν έκπληξη και δυσπιστία. Όταν όμως τους επισκεφτήκαμε ξανά και μας έβλεπαν όλο και πιο συχνά να ταξιδεύουμε στην περιοχή και να γνωρίζουμε περισσότερους ανθρώπους από όλες τις μειονότητες χωρίς διάκριση αλλά με αληθινό ενδιαφέρον, τότε τα σπιτικά τους άνοιξαν διάπλατα και φιλόξενα», λέει η Πέπη Λουλακάκη.

Πάντως, σε αυτή την ανδροκρατούμενη κοινωνία, σημαντικό ρόλο έπαιξε το ότι ήταν γυναίκες κι έτσι μπορούσαν να «αλωνίζουν» στα νυχτέρια, τις βόλτες και τις συναναστροφές τους με απόλυτη εμπιστοσύνη. «Δεν ήταν λίγες οι φορές που μας εμπιστεύτηκαν μέχρι και τα ανήλικα παιδιά τους να τα συνοδέψουμε στις γιορτές και τα πανηγύρια τους , όπως την Γιορτή της Άνοιξης και το έθιμο της Πάλης», συμπληρώνει.

Νεαρή Ρομά μακιγιάρεται, στο χωριό Δροσερό 

Η «πληγή» της εκπαίδευσης

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά των μειονοτήτων, είναι η ελλιπής εκπαίδευση στην ελληνική γλώσσα. Στα μειονοτικά σχολεία της περιοχής η Πομακική γλώσσα και η Ρομανί δεν διδάσκονται, αλλά μιλιούνται μόνο στο σπίτι. Η Έλενα Μοσχίδη και η Πέπη Λουλακάκη, απέκτησαν ελεύθερη πρόσβαση στα μειονοτικά σχολεία έπειτα από σχετική άδεια που τους χορήγησε το Υπουργείο Παιδείας. «Η εκπαίδευση στα χωριά αυτά είναι μια πικρή ιστορία. Τα μειονοτικά σχολειά αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών, τα οποία είναι Έλληνες πολίτες, ζουν στην Ελλάδα και έχουν ζητήματα με τη γλώσσα. Στο σχολείο διδάσκονται τούρκικα και ελληνικά, ενώ στο σπίτι μιλούν τη μητρική τους γλώσσα (Πομάκικα ή Ρομανί). Χρησιμοποιούν συνολικά τέσσερις γλώσσες, με αποτέλεσμα να μη μιλούν καμιά άρτια», τονίζει η κ. Μοσχίδη.

Ωστόσο όπως διευκρινίζει, γίνονται φιλότιμες προσπάθειες από δασκάλους και καθηγητές ώστε όλα τα παιδιά να μαθαίνουν σωστά την ελληνική γλώσσα και να μπορούν να επικοινωνούν με τους χριστιανούς συμπολίτες τους χωρίς να χρειάζονται μεσάζοντα. Προσθέτει δε, πως η παράδοση των μαθημάτων γίνεται με ιδιαίτερο τρόπο και ευαισθησία, ειδικότερα στο κομμάτι της ιστορίας. «Ο δάσκαλος εφεύρει πολλές φορές δική του τεχνική ώστε να περάσει στους μαθητές το σωστό μήνυμα. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η δουλειά των δασκάλων σε αυτά τα σχολεία».

Ανεργία

Την ίδια ώρα, η ανεργία χτυπάει «κόκκινο» στην περιοχή και για το λόγο αυτό τα αγόρια μόλις ενηλικιωθούν μεταναστεύουν στη Γερμανία. «Συναντήσαμε χωριά όπου ο μεγαλύτερος πληθυσμός τους αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από γυναίκες, γέρους και παιδιά. Οι άντρες φεύγουν εκτός ή εντός Ελλάδας για ανεύρεση εποχικής εργασίας», λέει η κα. Λουλακάκη. Επιπλέον, το ζήτημα για τη συνέχεια ή όχι της καλλιέργειας του καπνού επίσης απασχολεί όλες τις οικογένειες που ασχολούνται αποκλειστικά με αυτήν, από γενιά σε γενιά.

« Σίγουρα η κατάσταση στη Δυτική Θράκη επιδέχεται μεγάλη βελτίωση σε όλους τους τομείς και κάτι τέτοιο είναι εφικτό όσο δεν υπάρχει άγνοια και αποστασιοποίηση», εκτιμά η κ. Λουλακάκη.