Ένα τροχαίο της άλλαξε τη ζωή

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Η ιστορία της Χριστίνας θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από μυθιστόρημα. Πριν 20 περίπου χρόνια, ένα 18χρονο κορίτσι με πάθος για τον κλασικό χορό, παθαίνει ένα τροχαίο ατύχημα που το καθηλώνει στο κρεβάτι. Μοναδική του έννοια ήταν να καταφέρει να σηκωθεί ξανά ώστε να συνεχίσει το όνειρο  που έζησε για 13 ολόκληρα χρόνια χορεύοντας. Και τα κατάφερε. Έπειτα από πολλές εγχειρήσεις, απόρριψη φίλων και ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, περπάτησε ξανά. Η Χριστίνα Πατεδάκη, διπλωματούχος της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου, αποκαλύπτει στο metrogreece.gr την περιπέτειά της, εξηγώντας παράλληλα το λόγο που την κράτησε δυνατή και αισιόδοξη.

 

Πως μπήκε ο χορός στη ζωή σου;

Τελείως μαγικά, δε μπορώ να το εξηγήσω. Συνειδητοποίησα μια μέρα πως αυτό θέλω να κάνω. Τραβούσα θυμάμαι από το χέρι τη μαμά μου και πήγαμε να με γράψει σε μια σχολή. Έτσι ξεκίνησαν όλα σε ηλικία 6 ετών. Παθιάστηκα με τον καιρό και περίμενα πως και πώς να τελειώσω το σχολείο για να πάω χορό.

Πως ένιωθες την ώρα που βρισκόσουν πάνω στη σκηνή;

Ένιωθα απερίγραπτα όμορφα. Μέσα από τις κινήσεις μου στο χορό έμαθα να εκφράζομαι, να βγάζω το θυμό, τη χαρά μου, το άγχος μου. Σκοπός μου ήταν να μεταδώσω στο θεατή όλα όσα ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι και το ζητούμενο κάθε χορευτή άλλωστε. Ήταν κάτι πολύ αληθινό όλο αυτό, λειτουργούσε καταλυτικά στη ζωή μου.

Στα 18 σου χρόνια, ένα τροχαίο ατύχημα άλλαξε τη ζωή σου και σε καθήλωσε στο κρεβάτι. Ένιωσες θυμό, απόγνωση, αδικία;

Το ατύχημα ήρθε σε μια αρκετά καλή περίοδο της ζωής μου. Είχα δώσει τις εξετάσεις μου και περίμενα τα αποτελέσματα για τη λυρική σκηνή. Όλα άλλαξαν όμως από τη μια στιγμή στην άλλη. Ξύπνησα στο νοσοκομείο και από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου. Μόλις συνειδητοποίησα τι είχε γίνει ούρλιαξα τόσο πολύ που με άκουσε όλο το νοσοκομείο. Μοναδική μου έννοια ήταν ότι δεν θα ξαναχόρευα ποτέ, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Ποια ήταν η συμβολή των γονιών σου και των φίλων σου σε όλο αυτό που αντιμετώπιζες;

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς μου δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα ήμουν σήμερα. Πρόκειται για την πιο ανιδιοτελή αγάπη του κόσμου και τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα. Οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν όλοι. Από τη μέρα που χτύπησα, χάθηκαν εντελώς, ούτε ένα τηλέφωνο. Δεν ξέρω γιατί. Ο πιο πιστός φίλος, αποδείχθηκε ο σκύλος μου. Δε μπορούσα να σηκωθώ καθόλου από το κρεβάτι και μόλις τον φώναζα, έσπρωχνε το τραπέζι με το νερό και τα φάρμακά μου για να το φέρει κοντά μου και να μπορέσω να εξυπηρετήσω τις ανάγκες μου.

Ατύχημα, μοναξιά και καθήλωση στο κρεβάτι. Από πού άντλησες τόση δύναμη και ξαναπερπάτησες;
Πέρασα πολύ δύσκολα, ατέλειωτες ώρες μοναξιάς. Ήμουν 18 χρονών και όλοι εκτός από τους γονείς μου με παράτησαν. Το να πέσω σε κατάθλιψη ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Παρ’όλα αυτά, στο μυαλό μου συνεχώς στριφογύριζε η ιδέα του χορού. Έπρεπε να γίνω καλά για να ξαναχορέψω. Ακολουθούσα λοιπόν πιστά όλες τις οδηγίες του γιατρού ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα ξαναζήσω το όνειρό μου. Και τα κατάφερα τελικά να σηκωθώ.

Πως ένιωσες τη στιγμή που περπάτησες ξανά;

Είχα πάει στο γιατρό μου και ξαφνικά μου λέει: πέτα τις πατερίτσες και προχώρα. Εκεί τα έχασα, φοβήθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω. Κατάφερα να κάνω κάποια βήματα ωστόσο και έκλαιγα από τη χαρά μου. Δε μπορούσα να το πιστέψω. Άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω να περπατώ όπως τα παιδιά και το διακομωδούσε διότι αλλιώς θα είχα τρελαθεί.

Χόρεψες έκτοτε;

Όχι. Για 20 σχεδόν χρόνια δεν το δοκίμασα διότι ξέρω ότι δεν θα καταφέρω να χορεύω όπως πριν και φοβάμαι να το αντιμετωπίσω αυτό. Θα το κάνω κάποια στιγμή όμως, όταν θα νιώσω έτοιμη. Θέλω κάποια στιγμή να ανοίξω σχολή χορού και να διδάσκω στους μαθητές μου πώς να μεταφέρουν στον κόσμο τα συναισθήματά τους μέσα από τις κινήσεις τους.

Παρακολουθείς χορευτικές παραστάσεις;

Φυσικά, αρκετά συχνά. Συγκινούμαι πολύ γιατί σκέφτομαι ότι θα μπορούσα κι εγώ να ήμουν εκεί στη σκηνή, εκείνη τη στιγμή αν δεν συναίβαινε το τροχαίο. Όλα όμως γίνονται για κάποιο λόγο, το πιστεύω.

Τι σε δίδαξε όλο αυτό που βίωσες;

Όσο τετριμμένο κι αν ακουστεί, εκείνο που έμαθα και που βίωσα στο πετσί μου, είναι πως τίποτα απολύτως στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Δυστυχώς το καταλαβαίνουμε μόνο όταν έρθει η στιγμή και χάσουμε κάποια πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα. Πλέον κάθε πρωί που ξυπνάω χαμογελάω επειδή είμαι όρθια. Εκείνο που συμβουλεύω πια και τους φίλους μου είναι να ζουν με ένταση και αγάπη. Να μοιράζονται συναισθήματα, να εκφράζονται. Η ζωή είναι δώρο και πρέπει αυτό να το εκτιμήσουμε πρωτού να είναι αργά.

Από τις αίθουσες του Α.Π.Θ στις φαβέλες της Βραζιλίας

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Είναι μόλις 24 ετών και έχει ήδη βαλθεί να αλλάξει τον κόσμο. Ο λόγος για τη δημοσιογράφο Μπέλλα Παπαδοπούλου που ταξιδεύει ανά την υφήλιο προκειμένου να καταγράφει τα περιβαλλοντικά προβλήματα κάθε περιοχής βοηθώντας παράλληλα στην επίλυσή τους.

Στο τέλος του μήνα θα πάει στην Ανταρκτική μιας και έχει επιλεγεί ως ένα από τα μέλη του προγράμματος ‘Antarctic Youth Ambassador’ με σκοπό να συμμετάσχει στη διεθνή εκστρατεία της Ανταρκτικής. Στόχος  του προγράμματος είναι να  εμπνεύσει τον κόσμο να αναλάβει τις ευθύνες του και να συνειδητοποιήσει πως ήρθε η ώρα για δράση.

Η νεαρή Μπέλλα με το μεγάλο όραμα, ξέκλεψε λίγο χρόνο από τα μαθήματα για ηλιακό μαγείρεμα που παραδίδει στη Βραζιλία και μίλησε στο metrogreece.gr.

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

-Γιατί ήθελες να γίνεις δημοσιογράφος; Είχες από παλιά το όραμα να αλλάξεις κάποια πράγματα στον κόσμο;

Από πολύ μικρή ηλικία ανησυχούσα για το περιβάλλον και ήδη στο δημοτικό σχολείο ήμουν η πρόεδρος του Περιβαλλοντικού κόμματος και έδινα ό,τι λεφτά είχα σε μια οργάνωση που προστάτευε την περιοχή του Αμαζονίου από την αποψίλωση των δασών. Αποφάσισα τότε ότι ήθελα να γίνω δημοσιογράφος για να μπορέσω να δώσω στο περιβάλλον τη φωνή που του αξίζει.

 Μέσα από τα μέχρι στιγμής ρεπορτάζ σου σε ξένες χώρες, ποια στιγμή σου έχει χαραχτεί έντονα στο νου και για ποιο λόγο;

Πριν μερικές μήνες πήγα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο για να γράψω μια ιστορία για Rocinha η οποία είναι η μεγαλύτερη ”Φαβέλα” της Νότιας Αμερικής. Είναι μια παραγκούπολη με 300.000 κατοίκους οι οποίοι περισσότεροι ζούνε χωρίς ρεύμα. Είναι ένα επικίνδυνο μέρος για να πάει κανείς μόνος του, διότι είναι μια μαφία των ναρκωτικών που κατείχε την εξουσία. Πήγα εκεί με το κίνητρο να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την περιβαλλοντική τους κατάσταση στο πλαίσιο του Ρίο +20, αλλά αντ ‘αυτού κατέληξε στη μέση από τις βαθύτερες αυλές των παραγκουπόλεων, επειδή ακριβώς τότε ήταν μια εισβολή από μια άλλη συμμορία ναρκωτικών που άρχισε να πυροβολεί στην μέση του δρόμου.

Δύο άνθρωποι δολοφονήθηκαν μόλις λίγα μέτρα μακριά από μένα και έτσι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο για μένα να προσπαθήσω να βγω από την Φαβέλα εκείνη την στιγμή. Αντ ‘αυτού έπρεπε να κρυφτώ το σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Μου πρόσφεραν να κάτσω μαζί τους για φαγητό και τότε ήταν που είδα ότι όλα τα πράγματα στο τραπέζι ήταν προκατασκευασμένα. Κοίταξα γύρο γύρο και κατάλαβα ότι η οικογένεια αυτή δεν είχε ρεύμα στο σπίτι και έτσι δεν μπορούσε να μαγειρεύει κανένα φαγητό. Τα 9 εγγονάκια της ήταν όλα τόσο αδύναμα όπως και η ίδια η γιαγιά τους. Συζητώντας για το πρόβλημα η κυρία μου είπε ότι σχεδόν κανένας στη γύρο γειτονιά δεν είχε ρεύμα.

Η Μπέλλα κατά τη διάρκεια εθελοντικής της αποστολής στο Βιετνάμ

-Αυτό το διάστημα με τι ασχολείσαι;

Αυτό το διάστημα έχω ξεκινήσει ένα περιβαλλοντικό project που σχετίζεται με το «ηλιακό» μαγείρεμα. Αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι σε μια μικρή πόλη στη βορειοανατολική Βραζιλία που ονομάζεται Itacaré. Οι εντυπώσεις μου; Ενώ η περιοχή έχει αναπτυχθεί τουριστικά σε μεγάλο βαθμό, ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας εξακολουθεί να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, σε φαβέλες. Γνωρίζατε για παράδειγμα ότι μπορείτε να κάνετε έναν φούρνο (το μάτι) από μια ομπρέλα και λίγο αλουμινόχαρτο?

Στις 28 Φεβρουαρίου πάω στην Ανταρκτική για να εκπαιδευτώ και να γίνω μια  πρέσβειρα της Ανταρκτικής. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορώ επίσημα σε διεθνή τύπο να γράφω για αυτά τα ζητήματα και να μπορώ να γίνω μέλος της ομάδας πίεσης που θα παλέψει για να ανανεωθεί το Antarctic Treaty Protocol.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Το Απρίλιο θα εκδόσω ένα βιβλίο όπου γράφω για την Ανταρκτική, το περιβάλλoν και το πώς μπορεί ο καθένας να κάνει μια διαφορά προσωπική. Θα είναι ένα βιβλίο που θα είναι ευχάριστο και εύκολο για ανάγνωση που να κινεί τον αναγνώστη σε δράση. Πρώτα θα εκδοθεί στα Αγγλικά και μετά στα Ελληνικά. Μόλις βγει στα ελληνικά θα κάνω ένα book-tour στην χώρα προκειμένου να το προωθήσω. Θα χαιρόμουν πολύ αν  το βιβλίο μπορούσε να γίνει κομμάτι του εκπαιδευτικού υλικού στα σχολεία. Είναι πολύ σημαντικό να ευαισθητοποιηθεί η νέα γενιά.

Xenia Ghali: Μια 23χρονη Ελληνίδα που διαπρέπει στη Νέα Υόρκη

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Η Χenia Ghali, συνθέτρια, μουσική παραγωγός και dj έχει τον αέρα και την άνεση μιας νέας γενιάς που αλλάζει τα πάντα στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Έχοντας ήδη στο ενεργητικό της δύο παγκόσμιες διακρίσεις- το 2009 βγήκε 4η στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό σύνθεσης και παραγωγής «AACTe Apple Creative Talent Competition  και το 2012 ήταν η μία από τους δύο νικητές του μεγαλύτερου διαγωνισμού, σύνθεσης και παραγωγής «iStandard Producer Showcase» των ΗΠΑ – συνεχίζει να δουλεύει με πάθος μαγεύοντας παραγωγούς κορυφαίων καλλιτεχνών, όπως των Kanye West της Rihanna και του  Eminem.

Μεγαλωμένη στην Αθήνα, η 23χρονη Xenia μένει μόνιμα πια στη Νέα Υόρκη όπου εργάζεται κάνοντας παράλληλα το μεταπτυχιακό της στη Μουσική Σύνθεση και Παραγωγή στο New York University (NYU). H ίδια μίλησε στο metrogreece.gr για τη δουλειά της, τις διακρίσεις της αλλά και για τις επαγγελματικές ευκαιρίες που προσφέρει η Νέα Υόρκη.

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

Συνθέτρια, παραγωγός, d.j. Ποια ιδιότητα ταιριάζει περισσότερο στην Ξένια;
Δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να διαλέξω μια ιδιότητα η οποία μου ταιριάζει. Είμαι συνθέτρια, παραγωγός αλλά και DJ. Το καθένα εκφράζει και αντιπροσωπεύει διαφορετικά στοιχεία του εαυτού μου ως καλλιτέχνης και μουσικός.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου είδος μουσικής και γιατί;

Γενικά έχω πάρα πολλά ακούσματα και πάρα πολλές μουσικές επιρροές. Ωστόσο, δεν έχω ένα αγαπημένο είδος μουσικής, αλλά αγαπημένα κομμάτια ή τραγούδια σε διάφορα είδη μουσικής. Μεγάλωσα γνωρίζοντάς μουσική από τους γονείς μου. Η μητέρα μου με σύστησε στον κόσμο της ντίσκο και της pop μουσικής και ο πατέρας μου, μου έδειξε την μαγεία της ροκ μουσικής. Έπειτα οι αγαπημένες μου ταινίες ως μικρό παιδί ήταν Η Μελωδία της Ευτυχίας με την απίστευτη Julie Andrews και η ταινία της Disney Fantasia.

Έτσι μεγάλωσα γνωρίζοντας πολλά διαφορετικά είδη μουσικής, κάτι που πιστεύω πως με βοήθα πολύ στη μουσική σύνθεση. Εκτιμώ και σέβομαι πάρα πολλά στυλ μουσικής από διάφορες εποχές και χώρες. Έπειτα, ως συνθέτης και δημιουργός, εμπνέομαι όταν ανακαλύπτω καινούριους ήχους και μουσικές.

Με ποια κριτήρια επιλέγεις τη μουσική που θα παίξεις;

Όταν παίζω μουσική σε κλαμπ, ο κύριος μου στόχος είναι να δώσω στο κοινό αυτό που θέλει. Πάντα προσπαθώ να ‘’διαβάσω’’ την ενέργεια και την ψυχολογία του κοινού και έτσι αποφασίζω τι θα παίξω. Η μουσική είναι τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας και ως DJ είναι τρομερά σημαντικό να μπορέσεις να αντιληφθείς και να εκφράσεις τα συναισθήματα του κοινού.

Ποιο είναι το πιο ωραίο-κατά τη γνώμη σου-μέρος στο οποίο έχεις παίξει μέχρι στιγμής μουσική;

Σε όλα τα μαγαζιά και κλαμπ που είχα την ευκαιρία να παίξω πέρασα καλά! Ίσως η αγαπημένη μου εμπειρία ήταν την πρώτη φόρα που έπαιξα στο Ministry of Sound του Λονδίνου. Ήταν η μοναδική στιγμή της ζωής μου που νόμιζα πως θα λιποθυμούσα από το άγχος! Αυτός ο φόβος και η αδρεναλίνη όμως ήταν και ο λόγος που ήταν από τα καλύτερά μου live performances μέχρι στιγμής.

Θα ήθελες ως dj να ανοίξεις τη συναυλία κάποιου θρυλικού συγκροτήματος;

Θα ήταν όνειρο για μένα να ανοίξω τη συναυλία ενός θρυλικού συγκροτήματος. Για κάποιο λόγο (παρόλο που δεν είναι συγκρότημα) μου έρχεται στο μυαλό η Lady Gaga. Δεν ξέρω αν έχετε δει τις συναυλίες της, οι οποίες είναι πραγματικά θρυλικές, αλλά αν ήμουν έστω και ένα μικρό μέρος της συναυλίας της, θα ήταν απίστευτο.

Όταν δεν ασχολείσαι με τη μουσική, τι σου αρέσει να κάνεις;

Προσπαθώ να χαλαρώσω (γέλια). Γράφω μουσική σχεδόν όλη μέρα, παρακολουθώ τα μαθήματα μου για το μεταπτυχιακό μου στο NYU, πηγαίνω σε τζαζ μπαρ ή για φαγητό με φίλους, γυμναστήριο, ταινίες, βγαίνω σε κλαμπ και πηγαίνω σε πολλές συναυλίες. Γενικά προτιμώ να κάνω κάτι πιο ήρεμο και χαλαρό με φίλους και καλή παρέα.

Κυριαρχεί η αντίληψη πως η Νέα Υόρκη, είναι το μέρος των ευκαιριών για τους δημιουργικούς ανθρώπους. Τι έχεις να πεις πάνω σ’αυτό;

Η Νέα Υόρκη όντως προσφέρει πάρα πολλές ευκαιρίες σε καλλιτέχνες και δημιουργούς. Θεωρείται ένα από τα κέντρα της μουσικής βιομηχανίας και έτσι έχει πάρα πολλές επαγγελματικές ευκαιρίες. Αυτό όμως σημαίνει πως έχει και τρομερό ανταγωνισμό. Εγώ πιστεύω πως ένας μουσικός, καλλιτέχνης ή δημιουργός θα καταφέρει να έχει επιτυχία όπου και να είναι αρκεί να αγαπάει αυτό που κάνει και να δουλεύει σκληρά. Η σκληρή δουλειά και το πάθος φέρνουν αποτελέσματα και ευκαιρίες.

Θα συμβούλευες ένα παιδί της ηλικίας σου, με όνειρα για το μέλλον του, να φύγει από την Ελλάδα;

Δεν υπάρχει λόγος να φύγει ένα παιδί της ηλικίας μου οριστικά από την Ελλάδα για να καταφέρει να έχει επιτυχία στην ζωή του. Αντιθέτως πιστεύω πως ειδικά τώρα πρέπει η Ελλάδα να κρατήσει τα μυαλά και τα ταλέντα της. Πάντως αυτό που θα έλεγα σ’ ένα παιδί της ηλικίας μου είναι να προσπαθήσει να διευρύνει τις γνώσεις του και να αποκτήσει εμπειρίες, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάει σ’ άλλη χώρα για ένα χρονικό διάστημα. Εγώ έφυγα από την Ελλάδα –και όχι οριστικά!- λόγω σπουδών. Παρ’ όλα αυτά όμως, ένας από τους μεγαλύτερους μου επαγγελματικούς στόχους είναι να μπορέσω να συνεργαστώ με Έλληνες καλλιτέχνες και να έχω δουλειά στην Ελλάδα.

Ακολουθεί το video clip της Ξένιας:

Ο ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΨΩΜΙΟΥ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Την ώρα που τα περισσότερα μαγαζιά της πρωτεύουσας βάζουν λουκέτο λόγω της οικονομικής κρίσης, ο ιστορικός φούρνος στο Παγκράτι ονόματι «Πνύκα» τους τελευταίους τέσσερις μήνες προσφέρει τη δημιουργική αρτοποιεία του και στα γραφικά σοκάκια της Βιέννης. Η «Πνύκα» ξεκίνησε τη λειτουργία της πριν 31 χρόνια από τον φιλόσοφο-όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν- του άρτου, Δημήτρη Κότσαρη, ο οποίος απεβίωσε πριν λίγο καιρό. Το 2008 μάλιστα, η αγάπη του για την αρτοποιεία τον οδήγησε μέχρι το Χάρβαρντ όπου δίδαξε πως παρασκευάζεται το ψωμί και τιμήθηκε με ειδικό βραβείο

Το πάθος του για το ψωμί φαίνεται να κληρονόμησε και ο γιος του, Γιώργος, ο οποίος μετέφερε τη μυρωδιά του ψωμιού του στην αυστριακή πρωτεύουσα. Η επιλογή της πόλης μόνο τυχαία δεν είναι μιας και σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για ένα μέρος που διατηρεί έντονο το ελληνικό στοιχείο. «Πέρα από το γεγονός ότι εκεί ζουν αρκετοί πατριώτες, στους δρόμους της Βιέννης βρίσκονται διάσπαρτα κτήρια ελληνικής αρχιτεκτονικής ενώ οι ντόπιοι είναι ιδιαίτερα φιλέλληνες. Φανταστείτε πως εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τους πελάτες μας εδώ τι σημαίνει η λέξη Πνύκα», δηλώνει χαρακτηριστικά τονίζοντας πως πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο βήμα το οποίο ωστόσο δεν προέκυψε ξαφνικά. «Είναι αποτέλεσμα υποδομής, μελέτης και δουλειάς πολλών χρόνων».

Ποια είναι όμως η ανταπόκριση των ξένων στα αρτοσκευάσματα του κυρίου Κότσαρη; «Το μαγαζί πηγαίνει αρκετά καλά κι αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην έρευνα που κάναμε προτού το ανοίξουμε. Οι Αυστριακοί που έρχονταν κατά καιρούς στο μαγαζί μας έμεναν εντυπωσιασμένοι από τις γεύσεις μας και όταν διαπίστωσα πως δεν υπάρχει ανάλογο κατάστημα στην περιοχή, αποφάσισα να δημιουργήσω εγώ το πρώτο». Εκείνο που σύμφωνα με τον ίδιο εκτιμάται ιδιαίτερα από τους ξένους καταναλωτές, είναι τα ελληνικά αγνά υλικά. «Προϊόντα όπως το ελαιόλαδο, η φέτα και το μέλι, αφήνουν μια πρωτόγνωρη για εκείνους γεύση στον ουρανίσκο κι εκεί έγκειται η επιτυχία. Ενθουσιάστηκαν πολύ με την τυρόπιτα στην οποία χρησιμοποιούμε μόνο φέτα ενώ τα Χριστούγεννα τα μελομακάρονα με το μέλι Ταϋγέτου έγιναν ανάρπαστα», διευκρινίζει.

Πέρα από τα μυρωδάτα αρτοσκευάσματα και τα εντυπωσιακά γλυκά, την προσοχή κεντρίζει στην «Πνύκα» μια φωτογραφία που απεικονίζει μια ουρά 60 περίπου ατόμων που περιμένουν να πάρουν λαγάνα την Καθαρά Δευτέρα. Πρόκειται για μια κουραστική μέρα για τους αρτοποιούς του καταστήματος μιας και παρασκευάζονται 5.000 λαγάνες. «Κάθε χρόνο τη μέρα αυτή η ουρά για μία λαγάνα φτάνει τα πενήντα με εξήντα άτομα. Αυτό συμβαίνει επειδή στο προζύμι βάζουμε δυόσμο, ρίγανη και άλλα μυρωδικά προσφέροντας με τον τρόπο αυτό ένα ιδιαίτερο και γλυκό άρωμα. Η συγκεκριμένη μέρα αποτελεί για εμάς μία μάχη μιας και δουλεύουμε 24 συνεχόμενες ώρες παρασκευάζοντας 5.000 λαγάνες», καταλήγει.

Η ΦΙΛΗ ΜΑΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΔΑ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Μια διαφορετική εικόνα για τη στάση των Γερμανών απέναντι στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα επιχειρεί να περάσει η Γερμανίδα Ute-Lucia Krall, η οποία κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό των 8.000 ευρώ για ιδρύματα της χώρας που χρήζουν οικονομικής στήριξης.

«Όταν τον περασμένο Οκτώβρη ταξίδεψα στην Αθήνα, σοκαρίστηκα από τα όσα είδα. Τα καταστήματα ήταν άδεια, πολλοί άνθρωποι έμεναν σε αυτοσχέδια σπίτια φτιαγμένα από χαρτόκουτα και έψαχναν σε κάδους απορριμμάτων. Πολλές οικοδομές ήταν ερειπωμένες και άλλες σε ημιτελή κατάσταση. Η εικόνα αυτή της πόλης με παρακίνησε να ξεκινήσω μια έρευνα προκειμένου να μάθω τι πραγματικά συμβαίνει», δηλώνει η ίδια μιλώντας στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ».

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

Η 50χρονη αρχαιολόγος, τρέφει μια ιδιαίτερη αγάπη για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της θεωρώντας τη χώρα μας λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έχει έρθει αρκετές φορές κατά το παρελθόν στην Αθήνα αλλά η τελευταία της επίσκεψη την έφερε αντιμέτωπη με μια κατάσταση που δεν γνώριζε. «Μίλησα με κάποιους Έλληνες, οι οποίοι με ενημέρωσαν για τη δραματική κατάσταση των ιδρυμάτων, το ποσοστό ανεργίας αλλά και για τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Η εικόνα που μου μετέφεραν ήταν αντιπροσωπευτική των όσων είδα στους δρόμους της ελληνικής πρωτεύουσας. Είναι διαφορετικό να ενημερώνεσαι για όλα αυτά από τα μέσα ενημέρωσης κι αλλιώς να τα ζεις από κοντά».

Στο πλευρό της στάθηκε ο 71χρονος επιχειρηματίας κ. Fritz Ressle, ο οποίος γεννήθηκε το 1941 στη Βαυαρία, μεγάλωσε μέσα στα αποκαΐδια του πολέμου και ήρθε αντιμέτωπος με την πείνα από πολύ μικρή ηλικία. Ενεργό μέλος της όλης προσπάθειας ήταν και ο 65χρονος Έλληνας χειρουργός του Hilden κ. Γιώργος Κεσιμίδης. «Συνεργαστήκαμε αρμονικά στοχεύοντας να βοηθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους Έλληνες. Για εμάς η αλληλεγγύη, η υπευθυνότητα και η εμπιστοσύνη είναι θεμελιώδεις αξίες μιας κοινωνίας», επισημαίνει η κυρία Krall.

Αξίζει να σημειωθεί πως στις 5 Μαρτίου η Ute-Lucia Krall με τη συνεργασία των ανθρώπων του «Μπορούμε», δώρισαν χρήματα, τρόφιμα, ρούχα και παιχνίδια σε ιδρύματα όπως το Χριστοδούλειο Oικοτροφείο, το Ζάννειο Ιδρυμα, ο ξενώνας «Φροντίδα» και η Χριστιανική Στέγη Κοριτσιού «Αγία Αννα» στην Κηφισιά. Τον περασμένο μήνα η κα. Krall δώρισε στο Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας – Απασχόλησης ατόμων με αναπηρία στα Χανιά, το ποσό των 2.500 ευρώ για τη θέρμανση του κτιρίου.

Πηγή: εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΟΥ «ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ» ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Την αναβίωση της γλώσσας των αρχαίων ελληνικών επιχειρεί ο Ισπανός καθηγητής πανεπιστημίου, Juan Coderch, μέσω του ιστοχώρου με τίτλο«Akropolis World News: Τα νέα ελληνιστί γεγραμμένα».

Το ενημερωτικό αυτό site που εδώ και περίπου δέκα χρόνια προβάλει διεθνείς ειδήσεις γραμμένες αποκλειστικά στην αττική διάλεκτο του 5ου π.Χ. αιώνα, αποτελεί την απάντηση του κ. Coderch, στην αντίστοιχη προσπάθεια διάσωσης της λατινικής, θυμίζοντας έτσι την παγκόσμια σύγκρουση των δύο γλωσσών.

Όπως τονίζει στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο καθηγητής, το ενδιαφέρον του ξεκίνησε την εποχή που δίδασκε αρχαία ελληνικά στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, καθώς η ανταπόκριση των φοιτητών ήταν μεγάλη. « Έπειτα από μια διαδικτυακή έρευνα που έκανα, διαπίστωσα πως υπήρχαν τρεις διαδικτυακοί ιστότοποι με ειδήσεις γραμμένες στα λατινικά. Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω κι εγώ μία, στην αγαπημένη μου γλώσσα που δεν είναι άλλη από τα αρχαία ελληνικά», δηλώνει.

Το ενδιαφέρον των Ελλήνων για τα αρχαία Ελληνικά

Ο Ισπανός καθηγητής γνωρίζει πως αρκετοί Έλληνες και ειδικότερα η νέα γενιά, δεν δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για την εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής, το οποίο αποδίδει τόσο στη δυσκολία της όσο και στις τρέχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. «Δεν μπορώ με σιγουριά να αποδώσω το ποσοστό των Ελλήνων που δεν ενδιαφέρονται για τη γλώσσα και το ποσοστό εκείνων που την γνωρίζουν και την μελετούν. Σίγουρα υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας στην εκμάθησή της, αν και για τους Έλληνες είναι πιο εύκολα απ’ ότι για έναν ξένο όπως εγώ», διευκρινίζει. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο κυριότερος λόγος που οι Έλληνες τα αποφεύγουν, είναι γιατί νομίζουν πως δεν θα τους χρησιμέψουν κάπου. «Αν λάβουμε όμως υπόψη τη σημερινή οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και τα αποτελέσματά της σε κοινωνικό επίπεδο, τότε θα καταλάβουμε ότι το να μάθει κανείς αρχαία ελληνικά, μπορεί και να αποτελεί πολυτέλεια».

Πάντως, το εγχείρημά του, βρήκε φανατικούς υποστηρικτές, τόσο από Έλληνες όσο και από φιλέλληνες του εξωτερικού. «Σε καθημερινή σχεδόν βάση λαμβάνω e mails από ανθρώπους απ’ όλη την Ευρώπη. Οι Έλληνες μέσα από το Akropolis World News βρήκαν έναν τρόπο αφενός να ενημερώνονται για τις διεθνείς εξελίξεις και αφετέρου να διατηρήσουν ζωντανή επαφή με τον πολιτισμό τους», υπογραμμίζει.

Το ενδιαφέρον του κ. Coderch για τα αρχαία ελληνικά, δεν θα μπορούσε να είναι άσχετο και με τα επιτεύγματα του συγκεκριμένου πολιτισμού που «σημάδεψαν την Ευρώπη». Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι το σημείο καμπής για την εξέλιξη της σύγχρονης δυτικής Ευρώπης», τονίζει ο καθηγητής και προσθέτει ότι για τη Γηραιά Ήπειρο, όλα ξεκίνησαν όταν άρχισε να μελετά την αρχαία ελληνική γραμματεία που σε πολιτικό επίπεδο εκφράστηκε με τη δημοκρατία.

Εξηγεί δε ότι το πολίτευμα της Αθήνας αποτέλεσε και αποτελεί, πηγή έμπνευσης για όλα τα προοδευτικά πολιτικά ρεύματα σκέψης, καθώς είναι«το πρώτο σχετικό δημοκρατικό παράδειγμα της ιστορίας». «Όλα όσα θαυμάζουμε στην Ευρώπη, η ισότητα και η πολιτική συμμετοχή, η σκέψη στο σύνολό της, ξεκίνησαν από εκεί και για το λόγο αυτό στα μάτια όλων, ακόμη και σήμερα, η Ακρόπολη ακτινοβολεί», καταλήγει ο φιλέλληνας καθηγητής.

Who is who

Ο Juan Cordech γεννήθηκε στη Βαρκελώνη όπου και έζησε μέχρι τα 40 του χρόνια. Σπούδασε αρχικά Κλασική Φιλολογία και στη συνέχεια πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου και κάνει ακαδημαϊκή καριέρα. Μάλιστα, στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δίδαξε για πέντε χρόνια Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά και συνέχισε στη Σκωτία ως επίκουρος καθηγητής. Εκτός από αρχαία ελληνικά, λατινικά, ισπανικά και αγγλικά, µιλάει άπταιστα γερµανικά και ρωσικά. Έχει επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές κατά το παρελθόν και δηλώνει γοητευμένος τόσο από τη φυσική της ομορφιά, όσο και από τους ανθρώπους της. Αγαπημένη του περιοχή είναι οι Δελφοί, όπου και ξεπέρασε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο γόνατό του. Συγκεκριμένα, έπειτα από τρεις επεμβάσεις, τα πρώτα του χιλιόμετρα για να ελέγξει κατά πόσο μπορεί να τρέξει, τα έκανε στην περιοχή.

Greeks in Cannes Film Festival 2012

by Kelly Fanarioti

Published at NEO magazine
The musical rhythm of the event was given by Alexandre Desplat, the distinguished French-Greek composer who scored “The King’s Speech” and “The Tree of Life.” Alexandre had five films featured in this year’s competition including the «Un Certain Regard» category.
The Greek youth, talent and beauty also impressed the world’s leading celebration of the seventh art. One of the most spectacular images that stood out was the 21 years-old young actress Anna Rezan Kritseli who first appeared on the big screen at the age of 14, but the biggest hit came in the past two years, thanks to her participation in the American film »La Commedia di Amos Poe» by the leading character in “No Wave Cinema”, Amos Poe. Recently, she appeared at the Italian hit film »Immature il Viaggio» made by the great director Paolo Genovese. A few months ago we saw her featured on IMDB’s list with the most beautiful and young actors of the planet. The Greek beauty chose a blue maxi dress with the signing of award-winning costume designer Bianca Nikolareizi.

The other starlet from the island of Creta, Stella Ermi, looked graceful and radiant as she arrived at the festival’s closing ceremony. Stella is a successful theater actress who makes her first steps in cinema by participating in the short film» Hidden Life» , a dramatic thriller created by Dimitris Gotsis. It tells the story of a successful British journalist in Greece. “Hidden Life” was chosen to be screened at the Short Film Corner of the Cannes. The beautiful Cretan impressed with her elegance, wearing a creation by the famous Greek designer Stelios Kountounaris.

Stella Ermi

Greek productions and films were featured at The Marche du Film (Film Market) as well.

“Meteora”, by Spiros Stathoulopoulos, focuses on a love story between a nun and a monk living in neighboring monasteries in the breathtaking and historic Greek area of Meteora.

“The Unfair World”, by Filippos Tsitos, has already been recognized at several venues such as the San Sebastian Film Festival, where it was awarded the Silver Shell for best director and best actor (well-known Greek actor Antonis Kafetzopoulos).

“Papadopoulos & Sons”, directed by Marcus Markou, is a Canadian production but it features Greeks both in the cast and behind the camera.

“Appartamento ad Atene”, (An Apartment in Athens) by Ruggero Dipaola, takes place in Athens and features Greek actor Gerasimos Skiadaresis as one of the central characters. The film has already won critics over and was awarded at this year’s Newport Beach Film Festival for best feature, best actor (Gerasimos Skiadaresis), best cinematographer (Vladan Radovic) and best screenplay (Ruggero Dipaola, Heldrunk Schleef).