Μαθητές Γυμνασίου συναναστρέφονται με ηλικιωμένους και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σε μια προσπάθεια να καλλιεργήσει την αλληλεγγύη, τον εθελοντισμό αλλά και υπενθυμίσει την ξεχασμένη αθωότητα των παιδικών χρόνων, το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων στη Θεσσαλονίκη φέρνει σε επαφή μαθητές από τα σχολεία της περιοχής με ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Μάλιστα, η αλληλεπίδραση που έχουν μεταξύ τους οι δύο αυτές ηλικιακές ομάδες παρά το χάσμα που τις χωρίζει, είναι τόσο ευεργετική, που στο άμεσο μέλλον τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να «υιοθετήσουν» έναν παππού ή μια γιαγιά από τα ΚΗΦΗ.

«Ο κάθε μαθητής δηλαδή θα αναλάβει να επισκέπτεται δύο με τρεις φορές την εβδομάδα έναν ηλικιωμένο, τον οποίο θα βοηθά φέρνοντάς του φάρμακα ή κάνοντάς του διάφορες μικρές διευκολύνσεις. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία, η οποία θα βοηθήσει τα παιδιά να κατανοήσουν την έννοια της αλληλεγγύης και να αντιληφθούν τη σοφία που κουβαλούν οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι. Όσο για τους ηλικιωμένους, η χαρά που παίρνουν κάθε φορά που περνούν χρόνο με παιδιά, είναι απερίγραπτη», εξηγεί στη «δημοκρατία» η πρόεδρος Πανελληνίου Συλλόγου Εργαζομένων στα ΚΗΦΗ κ. Εμμανουέλα Μαθιουδάκη. Όπως λέει, η επαφή των ηλικιωμένων με τους μαθητές, γνωστή και ως Διαγενεακή σύνδεση, ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν, στα πλαίσια των μεγάλων εορτών, όπως το Πάσχα και τα Χριστούγεννα και τα αποτελέσματα της αλληλεπίδρασης, ήταν θεαματικά. «Δυστυχώς πλέον οι νεότερες γενιές είναι προσκολλημένες σε οθόνες κινητών και υπολογιστών. Οι ηλικιωμένοι διδάσκουν στους μικρούς επισκέπτες τη συμπαράσταση αλλά και την επικοινωνία που είχαν μεταξύ τους τα παλιά χρόνια, πράγματα που πια έχουν χαθεί ενώ πολλές φορές μαγειρεύουν μαζί, φυτεύουν λαχανικά και περνούν πολύ όμορφα», συμπληρώνει.

Ένας ακόμη σκοπός της συναναστροφής ανηλίκων με μεγαλύτερους ανθρώπους είναι η εξάλειψη του ρατσισμού για την τρίτη ηλικία, ένα φαινόμενο που, όπως σημειώνει η κ. Μαθιουδάκη, είναι ιδιαίτερα έντονο τα τελευταία χρόνια. «Πολλά παιδιά αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι όταν βλέπουν έναν παππού ή μια γιαγιά τον αποκαλούν »γέρο» ή »γριά» κι αυτόματα στο μυαλό τους έρχεται η εικόνα ενός αδύναμου και πολλές φορές αντιπαθητικού ανθρώπου. Αυτό σταδιακά αλλάζει μέσα από τις συναναστροφές που πραγματοποιούνται στα ΚΗΦΗ», εξηγεί. Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχει βιώσει, είναι όταν κατά την επίσκεψη μαθητών στο Κέντρο Ημέρας, οι ηλικιωμένοι έδειχναν στα παιδιά με ποιο τρόπο μεταποιούσαν το πρόβειο μαλλί τα παλιότερα χρόνια προκειμένου να φτιάξουν την προίκα τους. «Έβλεπα τις γιαγιάδες να δείχνουν στους μαθητές πως έκαναν το ξάσιμο του μαλλιού, τους διηγούνταν ότι έπλεκαν τη φανέλα του στρατιώτη κι αυτά άκουγαν με προσοχή κι έκαναν διάφορες ερωτήσεις. Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν άνθρωποι να τα διηγούνται αυτά, θα διαβάζονται μόνο μέσα από βιβλία», καταλήγει.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα »δημοκρατία»

Η γηραιότερη windsurfer του κόσμου είναι από την Κεφαλλονιά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ένα διαφορετικό πρότυπο γιαγιάς ενσαρκώνει η κ. Αναστασία Γερολυμάτου από το Αργοστόλι που παρότι διανύει την ένατη δεκαετία της ζωής της, «δαμάζει» καθημερινά τις θάλασσες του Ιονίου με την ιστιοσανίδα της. Ούσα λάτρης του αέρα και του νερού, η 81χρονη Κεφαλλονίτισσα αποτελεί την γηραιότερη windsurfer του κόσμου και σύντομα αναμένεται να κερδίσει μια θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. «Όταν έμαθα πριν λίγες ημέρες ότι δεν υπάρχει άλλος στην ηλικία μου να κάνει windsurfing, ενθουσιάστηκα. Αυτή την περίοδο ετοιμάζω τον φάκελό μου και τέλος Αυγούστου θα τον στείλω στους υπεύθυνους των βραβείων», μου λέει. 

Η ενασχόλησή της με το συγκεκριμένο άθλημα ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια αλλά άρχισε να το ασκεί εντατικά μετά την συνταξιοδότησή της. «Κάθε φορά που βρίσκομαι επάνω στη σανίδα μου και σηκώνω τα πανιά αισθάνομαι ελεύθερη, νιώθω την αγαλλίαση και την απεραντοσύνη της θάλασσας. Η μόνη μου έγνοια κάθε πρωί που ξυπνώ είναι εάν θα έχει αέρα για να κάνω το αγαπημένο μου άθλημα», λέει. Από τις στιγμές που δεν μπορεί με τίποτα να ξεχάσει, είναι όταν πριν από δύο χρόνια την ώρα που σέρφαρε, εμφανίστηκε μπροστά της μια παρέα δελφινιών. «Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη καθώς τα έβλεπα να κολυμπούν δίπλα μου», θυμάται και προσθέτει: «επίσης έχω βρεθεί μπροστά σε φάλαινα, ήταν τόσο υπέροχη!Χαίρομαι πάρα πολύ που η θάλασσά μας είναι ζωντανή. Εύχομαι να είναι πάντα τα νερά μας καθαρά για να μην υποφέρουν αυτά τα πλάσματα».

Η αυτοδίδακτη σέρφερ ξεκινάει την ημέρα της στις 6 το πρωί και αφού ψήσει ψωμί στον ξυλόφουρνο της αυλής της, κατεβαίνει στην πόλη για δουλειές. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, κατευθύνεται προς τη θάλασσα κι αν ο καιρός το επιτρέπει θα επιδοθεί στο αγαπημένο της άθλημα. «Όταν δεν έχει ανέμους, κολυμπώ και κάνω κωπηλασία. Καμιά φορά πηγαίνω από το Αργοστόλι έως το Ληξούρι κωπηλατώντας», λέει. Το μυστικό της αντοχής της στα 81της χρόνια είναι ο υγιεινός τρόπος ζωής που ακολουθεί σε καθημερινή βάση. Όπως λέει, τρέφεται με φρέσκα λαχανικά και φρούτα, αποφεύγει την πολυφαγία και ασκείται διαρκώς. «Δεν έχω μάθει να κάθομαι. Παλεύω σαν το σκυλί από την ηλικία των δέκα ετών», διηγείται αναφερόμενη στα χρόνια που η μητέρα της την έδιωξε από το σπίτι για να πάει να εργαστεί στην Αθήνα. «Δε με άφηνε η οικογένειά μου να πάω σχολείο. Με έστειλε να καθαρίζω σπίτια στην πρωτεύουσα. Δεν είχα καν μαζί μου ρούχα και παπούτσια. Έφτιαξα σανδάλια από φύλλα και για κορδόνια χρησιμοποίησα κλωνάρια από σπάρτο. Έχω μάθει από πολύ μικρή να μην τα παρατάω», εξομολογείται συγκινημένη.

«Ζει ακόμη μέσα μου αυτός ο παλάβρας ο Οδυσσέας»

Στα μέσα Αυγούστου η κ. Αναστασία θα κάνει τον διάπλου Κεφαλλονιάς – Κυλλήνης επάνω στη σανίδα της προκειμένου να περάσει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και να αποδείξει ότι η παραίτηση δεν είναι ποτέ λύση. Η ιστορία της πολυτάραχης ζωής της άλλωστε, από τα πέτρινα παιδικά χρόνια έως την μετανάστευσή της στην Ελβετία, όπου και έμεινε ως τα 65 της χρόνια, το αποδεικνύει περίτρανα. «Τραβάμε κουπί και προχωράμε, αφήνουμε τα δύσκολα και κοιτάμε μπροστά. Ακόμη και σε μεγάλη ηλικία μπορούμε να πετύχουμε πράγματα», λέει και καταλήγει χαμογελώντας «ζει ακόμη μέσα μου αυτός ο παλάβρας ο Οδυσσέας».

Νάσια Γκουβέρου: Η πρώτη γυναίκα στο μηχανοκίνητο τμήμα του ΕΚΑΒ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Ένα διαφορετικό πρότυπο γυναίκας ενσαρκώνει η Νάσια Γκουβέρου, η οποία πηγαίνοντας κόντρα στα στερεότυπα που θέλουν το «αδύναμο» φύλο να μην ανταπεξέρχεται σε δουλειές προορισμένες για άνδρες, έγινε η πρώτη διασώστρια στο μηχανοκίνητο τμήμα του ΕΚΑΒ. Κάθε πρωί φορώντας την ειδική στολή και το κράνος της, «οργώνει» με τη μηχανή της την πρωτεύουσα παρέχοντας τις πρώτες βοήθειες σε έκτακτα περιστατικά. Η ίδια αποφάσισε πριν από περίπου έναν χρόνο να εγκαταλείψει την «ασφάλεια» που της παρείχε το ασθενοφόρο επί 13 συνεχόμενα έτη και να ασκήσει το επάγγελμά χωρίς συνοδό επάνω σε δύο τροχούς. «Στα ασθενοφόρα υπάρχουν πάντα δύο άνθρωποι μέσα στο όχημα ενώ ο μοτοσικλετιστής είναι και ενεργεί μόνος του χωρίς δεύτερη βοήθεια. Ήταν δική μου η απόφαση να το κάνω και παρά το γεγονός πως είμαι περισσότερο εκτεθειμμένη στον κίνδυνο με τη μηχανή, δεν το έχω μετανιώσει», μου λέει τονίζοντας πως πριν καν ξεκινήσει να εργάζεται στο νέο της πόστο, υπήρξε πληθώρα αρνητικών σχολίων ακόμη και από γυναίκες.

«Υπάρχει ένα ταμπού γύρω από τη θέση αυτή, κυρίως επειδή ο διασώστης πηγαίνει στα περιστατικά με μηχανή, ένα όχημα που παραδοσιακά είναι συνυφασμένο με τους άνδρες. Γι’ αυτό είμαι και η μόνη γυναίκα αυτή τη στιγμή στο τμήμα», εξηγεί και συνεχίζει: «Πολλοί είπαν ότι με την τοποθέτηση μιας γυναίκας στους μοτοσικλετιστές του ΕΚΑΒ ισοπεδώνονται τα πάντα ή ότι δεν θα τα καταφέρω επειδή είμαι γυναίκα. Ωστόσο το τμήμα μοτοσικλετιστών μου άνοιξε την αγκαλιά του και πλέον είμαστε οικογένεια. Τους ευχαριστώ θερμά για τη στήριξή τους».

Για τη Νάσια Γκουβέρου η δουλειά αυτή αποτελεί ένα αρκετά σημαντικό κομμάτι της ζωής της που της έχει χαρίσει συγκλονιστικές στιγμές. Όπως λέει, η ζωή ενός διασώστη δεν έχει ποτέ ρουτίνα καθώς κάθε μέρα αντιμετωπίζει κάτι καινούριο. «Ξυπνάω κάθε πρωί χαρούμενη επειδή θα πάω για δουλειά, αυτό είναι ευλογία», λέει και θυμάται κάποια περιστατικά που τη συγκίνησαν. «Από την επαφή μου με τους ανθρώπους για περισσότερο από μια δεκαετία, έχω λάβει πολλές συγκινήσεις. Όταν βλέπεις έναν καρδιακό ασθενή να σου λέει »σε παρακαλώ, μη με αφήσεις να πεθάνω» και σου φιλάει τα χέρια, είναι αδύνατον να το ξεχάσεις όσο ζεις. Επιπλέον, διαπίστωσα πόση ανάγκη έχουν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι από μια καλή κουβέντα. Φωτίζεται το πρόσωπό τους όταν τους μιλώ με υποκοριστικά διότι νιώθουν ότι κάποιος τους νοιάζεται», σημειώνει.

Τέλος, σε ό,τι έχει να κάνει με τα ταμπού που σχετίζονται με το φύλο στον εργασιακό χώρο, προτρέπει τις γυναίκες να κλείσουν τα αυτιά τους στα πικρόχολα σχόλια και να προσηλωθούν στον στόχο τους. «Εγώ αυτό έκανα και δεν το μετάνιωσα στιγμή», καταλήγει.

Στέλιος Κερασίδης: Ο 6χρονος βιρτουόζος του πιάνου που μαγεύει τον κόσμο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ο κορυφαίος μουσουργός Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ πίστευε πως εκείνο που ρωτά ο Θεός τον άνθρωπο στις πύλες του παραδείσου, είναι εάν χρησιμοποίησε ορθά, χωρίς σπατάλη, τον χρόνο που του έδωσε. Αν σήμερα ζούσε αυτή η κορυφαία προσωπικότητα της παγκόσμιας μουσικής Iστορίας, θα μπορούσε να συναντήσει τον πιο μικρό ίσως θαυμαστή του, τον μόλις έξι ετών Στέλιο Κερασίδη που αν κρίνουμε από την μέχρι τώρα ενασχόλησή του με το μεγάλο του πάθος – την κλασική μουσική – έχει αναμφισβήτητα αξιοποιήσει τον χρόνο του με τον πιο δημιουργικό τρόπο. Έχοντας στο ενεργητικό του επτά παγκόσμια και δύο πανελλήνια βραβεία σε διαγωνισμούς πιάνου, ο Στέλιος Κερασίδης, το παιδί – «θαύμα» κατά πολλούς, έχει δώσει ρεσιτάλ στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου, όπως το Κάρνεγκυ Χωλ της Νέας Υόρκης, ένας ιστορικός χώρος στη σκηνή του οποίου έχουν ανέβει οι μεγαλύτεροι συνθέτες και ερμηνευτές της κλασικής μουσικής της τζαζ και της ποπ των τελευταίων 120 χρόνων αλλά και στη Μέκκα της κλασικής μουσικής, το διάσημο Βίνερ Μουζικφεράιν, όπου στεγάζεται η φιλαρμονική της Βιέννης.

Όπως  μου λέει ο πατέρας του, Φώτης Κερασίδης, καθηγητής και σολίστ στο πιάνο, το να αντιληφθεί το ταλέντο του γιου του δεν ήταν και τόσο δύσκολο καθώς από μωρό ακόμη έδειχνε στοιχεία υψηλών μουσικών δεξιοτήτων και τον χαρακτήριζε μια έντονη προσήλωση στους ήχους και στα μουσικά ερεθίσματα. «Όταν πήγε δύο ετών γνωρίζαμε καλά πλέον ότι πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα περίπτωση μουσικού ταλέντου», δηλώνει χαρακτηριστικά. Ζώντας σε ένα σπίτι όπου η μουσική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, ο Στέλιος πήγαινε στο πιάνο του πατέρα του και πειραματιζόταν με τα πλήκτρα και τους ήχους. Όταν σε ηλικία τριών ετών έδωσε την πρώτη του συναυλία, τόσο ο ίδιος όσο και οι γονείς του δεν φαντάζονταν αυτό που θα ακολουθούσε. «Σε καμία περίπτωση δε μπορούσαμε καν να σκεφτούμε πως στα έξι του χρόνια έχει ήδη παίξει σε ιστορικές αίθουσες ανά τον κόσμο και θα μελετά για να παίξει κονσέρτο στο Μέγαρο Μουσικής συνοδεία της κρατικής ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα», αναφέρει ο πατέρας του. Όπως λέει, κάθε φορά που ο ίδιος και η σύζυγός του απολαμβάνουν τον γιο τους σε κάποιο κονσέρτο, τα συναισθήματά τους είναι πολύ έντονα. «Δεν περιγράφονται εύκολα αυτά που νιώθουμε όταν τον βλέπουμε στη σκηνή. Το Μεγάλη συγκίνηση και περηφάνια το δίχως άλλο».

Στέλιος και Φώτης Κερασίδης

Ο εξάχρονος βιρτουόζος παρά το νεαρό της ηλικίας του, στις δημόσιες μουσικές εμφανίσεις του δεν έχει τρακ, πράγμα που θα ζήλευαν αρκετοί μεγαλύτεροι συνάδελφοί του με σπουδαίες περγαμηνές. «Έχω συνηθίσει στη σκηνή και νιώθω άνετα. Καμιά φορά βέβαια με ενοχλούν λιγάκι οι κάμερες, τα δυνατά φώτα και μερικοί camera man που έρχονται ακριβώς από πάνω μου σα φαντάσματα. Εκεί λίγο αγχώνομαι μήπως χάσω τα κομμάτια μου αλλά συνήθως τα καταφέρνω», μου λέει με παιδική αθωότητα. Όπως εξηγεί, δε μπορεί να ξεχωρίσει κάποια συγκεκριμένη στιγμή επάνω στη σκηνή αλλά εκείνο που τον χαροποιεί περισσότερο απ’ όλα είναι η αγάπη που του δείχνει το κοινό. «Κάποιες φορές δεν πιστεύω ότι με αγαπάει τόσο πολύ ο κόσμος, είναι κάτι περίεργο αλλά μου αρέσει. Με αγκαλιάζουν, με φιλάνε, μου ζητούν να βγάλουμε μαζί φωτογραφίες. Χαίρομαι τόσο πολύ που τους αρέσει το πιάνο και η μουσική μου, είναι κάτι μαγικό», σημειώνει. Αγαπημένοι του συνθέτες είναι ο Σοπέν, ο Μότσαρτ, ο Μπετόβεν αλλά περισσότερο ξεχωρίζει τον Μπαχ, κομμάτια του οποίου έχει παίξει κερδίζοντας μάλιστα το πρώτο βραβείο διαγωνιζόμενος ανάμεσα σε μουσικούς απ’ όλο τον κόσμο. «Θα ήθελα πολύ να έχω γνωρίσει τον Μπαχ, γράφει τόσο βαθιά μουσική. Θα τον ρωτούσα πώς κατάφερνε να συνθέσει τόσα πολλά και υπέροχα μουσικά κομμάτια ενώ παράλληλα είχε να μεγαλώσει και την τεράστια οικογένειά του που αποτελούταν από 20 παιδιά».

Όσο για το πώς καταφέρνει να ισορροπεί το χρόνο του ανάμεσα στο σχολείο – τον ερχόμενο Σεπτέμβρη θα πάει στη δευτέρα δημοτικού – και στη μουσική, ο Στέλιος διευκρινίζει πως μελετά μαθήματα πιάνου μόνο μία, το πολύ δύο ώρες την ημέρα και μόνο πριν από κάποιον διαγωνισμό θα αφιερώσει παραπάνω χρόνο. «Τίποτα στην ζωή δεν κερδίζεις χωρίς κόπο και θυσίες. Προφανώς όταν κάνεις πρωταθλητισμό θα υπάρξουν παράπλευρες απώλειες. Στο σχολείο ακόμη ο Στέλιος είναι μικρός για να έχουμε κάποιον αντίκτυπο. Το αντίθετο μάλιστα, του αρέσει και τα πάει εξαιρετικά», αναφέρει ο πατέρας του Φώτης. Εκτός πάντως από τη μουσική ο Στέλιος αγαπά να διαβάζει μαθηματικά ενώ του αρέσει και η αρχιτεκτονική. «Νομίζω όμως και όταν μεγαλώσω πάλι πιανίστας θα θέλω να γίνω, δε θα αλλάξει αυτό», σημειώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Στις αρχές του χρόνου ο μικρός Στέλιος συνέθεσε μια όμορφη μελωδία, η οποία διεγείρει τη συγκίνηση και φανερώνει μεταξύ άλλων τη συναισθηματική ωριμότητα ενός μικρού παιδιού, καθώς η μουσική αυτή σύνθεση είναι αφιερωμένη στη μεγαλύτερη αδερφή του, τη Βερόνικα. «Έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την αδερφή μου. Είναι η καλύτερη αδερφή του κόσμου και η πιο όμορφη. Αυτήν σκεφτόμουν όταν βρήκα τη μελωδία στο πιάνο. Τώρα ετοιμάζω ένα για την μικρή μου αδερφή την Αναστασία που την αγαπώ και αυτήν πάρα πολύ», επισημαίνει ο μικρός Στέλιος που πιστεύει πως η μουσική είναι ικανή να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο.

«Πως θα ζούσαμε χωρίς μουσική; Όλα γίνονται πιο ζωντανά με τη μουσική. Αλλιώς θα ήμασταν σαν ξερά δέντρα. Χωρίς ψυχή».

«Κάποτε ήταν ο Ωνάσης, σήμερα είναι ο Αντετοκούνμπο»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Έχουν περάσει έξι χρόνια από τη στιγμή που το αμούστακο κιόλας παιδί από τα Σεπόλια πήρε το ελληνικό διαβατήριο επικυρώνοντας έτσι το εισιτήριό του για την πιο ανταγωνιστική λίγκα καλαθοσφαίρισης του κόσμου. Έξι ολόκληρα χρόνια, σε ένα κυριολεκτικά μαγικό ταξίδι που με πολλή δουλειά και ακόμη μεγαλύτερο πάθος καταξίωσαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στην ελίτ του επαγγελματικού αθλητισμού στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα πρώτα βήματα δεν ήταν εύκολα, καθώς ο Γιάννης αναγκαζόταν να περπατήσει αρκετά χιλιόμετρα προκειμένου να βρεθεί στις εγκαταστάσεις της ομάδας του Μιλγουόκι και να προπονηθεί με στόχο να βελτιώσει το παιχνίδι του. Βέβαια, όλα αυτά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από… «διακοπές» σε σχέση με όσα πέρασε στην Ελλάδα για να καταφέρει να ζήσει την οικογένειά του.

Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα του ταξιδιού του, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει κατορθώσει να γεμίσει με περηφάνια ένα ολόκληρο έθνος και να κάνει τους φίλους των Bucks να ονειρεύονται μια ομάδα μεγάλη, όπως ακριβώς ο Γιάννης: χωρίς ταβάνι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός πως ο Σακίλ Ο’ Νιλ, ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές που πέρασαν τα τελευταία 20 χρόνια από τα παρκέ, δηλώνει ανοιχτά πως ο Γιάννης είναι καλύτερος από αυτόν ενώ τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να του παραχωρούν τη θέση του «βασιλιά» στον μαγικό κόσμο του NBA.

Στη πραγματικότητα η ίδια η ζωή του Γιάννη θυμίζει έντονα παραμύθι: ένα νεαρό αγόρι, γιος μεταναστών από τη Νιγηρία, πάσχιζε για χρόνια να τα βγάλει πέρα κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Αποκομμένος από το δικαίωμα στη παιδική αθωότητα και απαξιωμένος από μια κοινωνία που αδυνατούσε να τον καταλάβει, αναζητούσε το όνειρο στις γειτονιές των Σεπολίων και στο, περίφημο πλέον, ανοιχτό γήπεδο του Τρίτωνα.

Η ανακάλυψη

Η φτώχεια και η ανέχεια συνέθεσαν τα βασικά συστατικά της νιότης του που έμελλε να αλλάξουν ολοκληρωτικά τη μέρα που αποφάσισε – ή για την ακρίβεια πιέστηκε – να αγγίξει με τα χέρια του την πορτοκαλί θεά.

Ο »Greek Freak» του σήμερα που μια μέρα θα διεκδικήσει τη θέση του στο πάνθεον των αθλητών του ΝΒΑ, δεν θα ήταν ποτέ ο ίδιος αν στο δρόμο του δεν είχε βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος που δεν είναι άλλος από τον Σπύρο Βελλινιάτη.

Πρόκειται για εκείνον που όχι μόνο πίστεψε εξαρχής στον 17χρονο τότε Γιάννη, αλλά έκανε τα πάντα προκειμένου να πείσει αυτόν και την οικογένειά του να ασχοληθεί με το μπάσκετ.

«Στον Γιάννη εκείνη την περίοδο άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο και με αυτό ήθελε να ασχοληθεί. Πέρασα πολύ δύσκολα ώσπου να καταφέρω να του αλλάξω γνώμη. Οι γονείς δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν το πραγματικό χάρισμα του παιδιού τους. Ήταν πάρα πολύ φτωχοί, διέκρινα την ανέχειά τους και την αδυναμία τους να βγάλουν τα προς το ζην και το εκμεταλλεύτηκα γι’ αυτό που θεωρούσα πως ήταν το καλύτερο και για το γιο τους αλλά και για τους ίδιους. Τους είπα λοιπόν πως θα τους βρω δουλειά με την προϋπόθεση ο Γιάννης να ξεκινήσει το μπάσκετ», μου λέει ο Σπύρος Βελλινιάτης.

Έτσι κι έγινε. Ο σημερινός παίκτης των Bucks ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το μπάσκετ, ωστόσο, όσο περνούσε ο καιρός δεν ήταν ιδιαίτερα συνεπής στις προπονήσεις του. Όπως μάλιστα αναφέρει ο 50χρονος πρώην προπονητής του, οι απουσίες του Γιάννη έγιναν συχνότερες από τη στιγμή που οι γονείς του δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στα καθήκοντα της νέας δουλειάς κι έμειναν πάλι άνεργοι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Γιάννης να λείπει διότι έπρεπε να δουλεύει για να τους βοηθά.

Ο νεαρός Γιάννης εν δράσει υπό την καθοδήγηση του Βελλινιάτη

«Αποφασίσαμε λοιπόν με τον Λουκά Καρακούση, τον έφορο των Ακαδημιών του Φιλαθλητικού, να βοηθήσουμε την οικογένεια ώστε το παιδί να συνεχίσει να παίζει. Ο Λουκάς συμφώνησε να δίνει στους γονείς του 500 ευρώ το μήνα για να έρχεται ο Γιάννης για μπάσκετ. Ήμουν πολύ σίγουρος γι’ αυτό το παιδί και ήξερα πως στο τέλος θα δικαιωθώ. Θυμάμαι μάλιστα σε μια συνέντευξή του είπε πως ακόμη κι αν δεν έβγαζε λεφτά, θα έπαιζε μπάσκετ. Αυτό για μένα ήταν μια επιβεβαίωση πως τελικά έπραξα το σωστό», αναφέρει εξηγώντας πως αρκετοί άνθρωποι της ομάδας δεν πίστεψαν εξαρχής στο ταλέντο του νεαρού ελληνοαφρικανού. «Δεν ήξερε καν να σκάει τη μπάλα. Όταν τον πήγα στον Φιλαθλητικό, πολλοί με κορόιδεψαν διότι δεν θεωρούταν πολύ ψηλός. Σε ηλικία 17 ετών είχε ύψος 1.90. Μετά βέβαια δεν σταματούσε να ψηλώνει».

«Ο Γιάννης δεν υπήρξε ποτέ παιδί»

Οι δυσκολίες που αντιμετώπιζε η οικογένεια Αντετοκούνμπο είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη συζήτησή μας με τον κύριο Βελινιάτη. Ο ίδιος μάλιστα θεωρεί πως οι ακραίες αυτές συνθήκες διαβίωσης έπαιξαν καθοριστικό παράγοντα στη λαμπρή καριέρα του Γιάννη.

«Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είχαν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης κι έκαναν οτιδήποτε για να βγάλουν το μεροκάματο. Η άγνοια του φόβου που είχε ο Γιάννης λόγω της απόλυτης φτώχειας που βίωνε, ήταν το μεγαλύτερο όπλο του», τονίζει ξεκαθαρίζοντας πως αν ζούσε σ’ένα περιβάλλον φυσιολογικό, θα ήταν πιο δύσκολο να φτάσει εκεί που είναι σήμερα.

«Θα είχε ψυχολογική πίεση, δεν θα άκουγε και θα είχε άποψη. Εμείς βλέποντας το χάρισμά του, του δώσαμε τα τεχνικά εφόδια. Το να πας στο NBA από τους δρόμους της Αθήνας, είναι αντίστοιχο με το να στείλεις κάποιον άνθρωπο στον Άρη ή στο φεγγάρι», εξηγεί.

Όσο για τον χαρακτήρα του, ο έμπειρος προπονητής κάνει λόγο για ένα αρκετά κλειστό παιδί που δεν είχε φίλους, όχι επειδή ήταν κακός άνθρωπος αλλά επειδή ήταν αναγκασμένος να εργάζεται συνεχώς. «Ήταν κάτι σαν πατέρας για την οικογένεια. Όσους φίλους είχε, ήταν φίλοι του Θανάση, του αδερφού του. Ο Γιάννης δεν υπήρξε ποτέ παιδί. Μπορώ να πω πως τώρα είναι περισσότερο παιδί από τότε που ζούσε στα Σεπόλια».

Οι γονείς του Γιάννη παρακολουθούν το γιο τους να παίζει ερασιτεχνικά στα Σεπόλια

«Πλέον δεν επικοινωνούμε καθόλου»

Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο ο κύριος Βελινιάτης, δεν του επιτρέπουν να έχει στο σπίτι του ίντερνετ και κατά συνέπεια δεν παρακολουθεί τα παιχνίδια των Milwaukie Bucks. Όποτε ευκαιρεί όμως, πηγαίνει στο πλησιέστερο internet café προκειμένου να δει τα Highlights κάθε παιχνιδιού και να καμαρώσει τις επιδόσεις του Γιάννη.

«Χαίρομαι απίστευτα γι’ αυτόν και είμαι πολύ περήφανος. Εκείνο που ο κόσμος ίσως δεν μπορεί να καταλάβει είναι το τι κινδύνους είχε όλο αυτό για μένα. Δεν είναι μόνο το ότι πήρα στο λαιμό μου ένα παιδί , ήταν και μια σειρά από πράγματα που έπρεπε να κάνω», λέει εξηγώντας πως πριν από τον Γιάννη είχε συναντήσει αρκετά ταλαντούχα παιδιά μεταναστών που δεν άντεξαν τον Γολγοθά που βίωναν και κάποια αυτοκτόνησαν, κάποια έπεσαν στα ναρκωτικά ενώ κάποια άλλα παρουσίασαν ψυχιατρικές διαταραχές.

«Έχοντας βιώσει πολλές τέτοιες ιστορίες προτού βοηθήσω τον Γιάννη, αποφάσισα να “θυσιαστώ” γι αυτόν. Ειδικά τα πρώτα τρία χρόνια πάλευα μόνος μου στον ωκεανό καθώς εκτός από το ότι έπρεπε να πείσω τον ίδιο και την οικογένειά του, είχα και τους γονείς μου βαριά άρρωστους. Ο πατέρας μου λόγω σακχάρου δεν έβλεπε και είχε χάσει και το ένα του πόδι και η μητέρα μου είχε άνοια».

Ωστόσο, παρά τα όσα πέρασαν μαζί, σήμερα ο κύριος Βελινιάτης δεν έχει καμιά επικοινωνία με τον Γιάννη. Η τελευταία φορά που μίλησαν ήταν το καλοκαίρι του 2016, όταν ο Γιάννης και ο αδερφός του ο Θανάσης ήρθαν στην Ελλάδα. Όπως μάλιστα λέει ο κ. Βελλινιάτης, ο Θανάσης ήταν πολύ πιο θερμός μαζί του. «Ο Γιάννης είχε να διαχειριστεί πάρα πολύ κόσμο. Μου είπε βέβαια ότι θα με ξαναπάρει τηλέφωνο, αλλά από τότε έχω χάσει τα ίχνη του».

Ο ίδιος πιστεύει πως ο Γιάννης θα πρέπει να κάνει έναν συντηρητικό βίο προκειμένου να αντέξει τις πιέσεις και τις απαιτήσεις που χρειάζονται να για παίξει σε ένα τέτοιο επίπεδο. «Έχει σίγουρα το μυαλό για να κρατήσει τις ισορροπίες που χρειάζονται. Θα το δείξει η πορεία», αναφέρει.

Όσο για τις συγκρίσεις που κάνουν οι Αμερικανοί μεταξύ του Αντετοκούμπο και διεθνών αστέρων του μπάσκετ, ο κύριος Βελλινιάτης πιστεύει πως όχι μόνο οι συγκρίσεις αυτές γίνονται δικαίως αλλά πως ο Γιάννης θα φτάσει ακόμη πιο ψηλά κι από τον Lebron James των Cavaliers. 

«To μόνο που φοβάμαι είναι το πώς θα διαχειριστεί τον εαυτό του εκτός γηπέδου, μέσα στο γήπεδο δεν τον φοβάμαι. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Δεν φτάνει δηλαδή μόνο το να μην μπλέξει ο Γιάννης. Θα πρέπει ε να μην μπλέξουν και οι γονείς του σε προβλήματα που να απασχολούν τον Γιάννη από το στόχο του. Πρέπει και το περιβάλλον του να τον στηρίξει». 

«Ο Γιάννης έχει μια τεράστια δυναμική. Κάποτε ήταν ο Ωνάσης, σήμερα είναι ο Αντετοκούμπο. Πρόκειται για το νούμερο ένα εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας αυτή τη στιγμή», επισημαίνει και θυμάται ένα περιστατικό που βίωσε στην Κόπα Καμπάνα. «Μόλις κάποιοι Βραζιλιάνοι άκουσαν πως είμαι Έλληνας, ρώτησαν αμέσως για τον Αντετοκούνμπο. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει».

Αυτή την περίοδο ο κύριος Βελινιάτης στην προσπάθειά του να βοηθήσει παιδιά μεταναστών, διατηρεί έναν σύλλογο με 90 κορίτσια και αγόρια από την Αφρική, καθένα από τα οποία προσπαθεί να χαράξει τη δική του πορεία στον αθλητισμό και όχι μόνο. 

Άλλωστε, οι μέχρι τώρα «ανακαλύψεις» του που εκτός από τον Γιάννη Αντετοκούμπο, περιλαμβάνουν τους Μιχάλης Αφολάνιο -τον πρώτο Ελληνοαφρικανό που μίλησε στην ελληνική Βουλή- τον Παύλο Τζόουν, αξιωματικό του ελληνικού στρατού και πολλούς άλλος, έχουν αποδείξει πως ο ίδιος έχει το χάρισμα που απαιτείται για να αλλάξει τις ζωές ταλαντούχων παιδιών. 

«Πρόκειται για κάτι που κληρονόμησα από τη γερμανίδα μητέρα μου, η οποία ήταν υπεύθυνη προσωπικού σε μια μεγάλη εταιρία και είχε υπό την εποπτεία της 5.000 εργαζόμενους. Με έπαιρνε μαζί της από τότε που ήμουν μικρός κι αυτό με βοήθησε πολύ στη ζωή μου όπως φαίνεται».  

Ο λόγος που τόσα χρόνια επιλέγει να προσεγγίζει την αφρικανική κοινότητα είναι, όπως αναφέρει, το γεγονός ότι η κουλτούρα των ανθρώπων αυτών είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας με αποτέλεσμα να ενσωματώνονται με μεγαλύτερη δυσκολία στη χώρα μας. «Τα παιδιά που είναι από τις βαλκανικές χώρες, έχουν μια προδιάθεση να καταλάβουν πως λειτουργεί η Ελλάδα , με αποτέλεσμα να μη χρειάζονται κάποια βοήθεια. Οι μετανάστες που προέρχονται από τις αφρικανικές χώρες όμως, δεν μπορούν να αποκωδικοποιήσουν την ελληνική κοινωνία στην οποία η οικογένεια τους τούς ζητά να ζήσουν». 

Η μόνη του ίσως πικρία είναι το γεγονός πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει καμιά στήριξη από την Πολιτεία. «Υπάρχει πολύ ταλέντο εκεί έξω αλλά παλεύω μόνος μου. Δεν είναι ανάγκη το κράτος να βοηθήσει οικονομικά αλλά θα μπορούσε να φωτίσει το γεγονός μέσω μιας βράβευσης», καταλήγει με παράπονο.

 

 

Ο Έλληνας που δίνει ελπίδα σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Η περίπτωση του Θεσσαλονικιού καθηγητή Εμβιομηχανικής στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα Νίκου Στεργίου είναι από εκείνες που επιβεβαιώνουν πως οι κανόνες είναι για να σπάνε. Μεγαλωμένος με πολλή πείνα και ακόμη περισσότερες στερήσεις , πάλεψε σκληρά και με πολύ κόπο έφτασε ως την άλλη άκρη του Ατλαντικού, όπου πλέον ακολουθεί μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέσα από τις έρευνές του δίνει ελπίδα σε ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και μωρά με εγκεφαλική παράλυση. «Το ότι πρέπει να είσαι γόνος αστών για να φτάσεις ως εκεί, είναι ένας μύθος. Οι δυσκολίες που βίωσα ως παιδί με ώθησαν στη μελέτη προκειμένου να καταφέρω να ζήσω μια αξιοπρεπή ζωή. Βέβαια, τότε δεν φανταζόμουν καν πως θα έφτανα ως εδώ», μου λέει.

Ο δρ. Στεργίου σήμερα διευθύνει στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα το εργαστήριο Εμβιομηχανικής – μιας επιστήμης που μελετά την εφαρμογή αρχών της Φυσικής, των Μαθηματικών και της Βιολογίας  στην ανθρώπινη κίνηση – και μαζί με την επιστημονική του ομάδα κάνει έρευνες με στόχο τη θεραπεία ανθρώπων με σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον και άλλες νευρολογικές ασθένειες. Όμως η έρευνα που κυριολεκτικά «απογείωσε» τη φήμη του είναι η θεραπεία μωρών με εγκεφαλική παράλυση, έναν τομέα πάνω στον οποίο δούλεψε μαζί με την ομάδα του για περισσότερο από μια δεκαετία.

«Με την πάροδο των χρόνων καταφέραμε να βρούμε μια θεραπεία, μέσω της οποίας μπορεί ένα μωρό με εγκεφαλική παράλυση να πετύχει την καθιστή θέση»,λέει και διευκρινίζει για ποιο λόγο αυτό είναι τόσο σπουδαίο:«αυτό σημαίνει πως έχουμε καταφέρει να πετύχουμε την ισορροπία του κορμού και του κεφαλιού. Είναι δηλαδή το πρώτο βήμα για να πάει κανείς μετά σε όρθια θέση και εν συνεχεία σε βάδισμα», εξηγεί. Τα αποτελέσματα των ερευνών του πριν από λίγα χρόνια εντυπωσίασαν και το αμερικανικό κράτος που δώρισε στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα το αξιοσημείωτο ποσό των 11 εκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου ο ίδιος να επεκτείνει το εργαστήριό του – το μοναδικό που υπάρχει στον κόσμο στον τομέα της εμβιομηχανικής – και να δημιουργήσει ένα κέντρο ερευνών. «Φανταστείτε κάτι σαν το δικό μας Δημόκριτο. Έστειλα μια πρόταση στο κράτος και οι ιθύνοντες αφού μελέτησαν τις έρευνες που είχα κάνει ως τότε και αξιολόγησαν τις προτάσεις που κατέθεσα, μου απάντησαν θετικά μετά από έναν χρόνο. Το μέγεθος της ευλογίας είναι τεράστιο», αναφέρει.

Το ερευνητικό κέντρο Εμβιομηχανικής στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα – Φοιτητές του Νίκου Στεργίου

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια

Η πορεία ωστόσο προς την καταξίωση ήταν δύσκολη, γεμάτη ανέχεια, στερήσεις και εργασία από την τρυφερή ηλικία των 12 ετών. Ώσπου να ενηλικιωθεί, εργάστηκε ως εκφορτωτής, σερβιτόρος και πλασιέ προκειμένου να βοηθήσει τη μητέρα του και τον αδερφό του, ο οποίος πλέον ακολουθεί μια επιτυχημένη καριέρα καρδιολόγου στη Θεσσαλονίκη. «Μεγάλωσα χωρίς πατέρα και η μητέρα μου καθάριζε σπίτια. Δε μπορούσαμε να ζήσουμε από τα λιγοστά χρήματα που έβγαζε, οπότε αναγκάστηκα να δουλέψω. Υπήρχαν στιγμές που δεν είχαμε να φάμε και δε θυμάμαι να έχω φορέσει ποτέ μου καινούρια ρούχα πριν από τα 17 μου», σημειώνει. Τα χρόνια πέρασαν και τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων έδειξαν πως πέρασε στη σχολή Φυσικής Αγωγής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, μια σχολή που ο ίδιος αντιμετώπισε με συνέπεια και σοβαρότητα κι ας μη σταμάτησε να εργάζεται. «Ξεκινούσα τη δουλειά στις τέσσερις το πρωί ώστε να προλαβαίνω στις 10 να παρακολουθώ τα μαθήματα. Δούλευα σε εργοστάσιο με βούτυρα, δεν είχα επιλογή». Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με άριστα ενώ μια διπλωματική εργασία που έκανε επάνω στο αθλητικό παπούτσι, τον έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με την Εμβιομηχανική.

Ο υψηλός βαθμός του πτυχίου του, τού χάρισε μια υποτροφία από το πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα για ένα μεταπτυχιακό στη Φυσιολογία της Κίνησης. «Άρπαξα την ευκαιρία από τα μαλλιά και στρώθηκα στη δουλειά. Εκτός από τα μαθήματα που έπρεπε να παρακολουθώ, απαιτούνταν να διδάσκω σε εργαστήρια και να συμμετέχω σε έρευνες των καθηγητών μου», λέει και θυμάται την πρώτη φορά που κλήθηκε να διδάξει μπροστά σε εκατό μαθητές μιλώντας στα αγγλικά: «καθόμουν στο γραφείο μου και με είχε λούσει κρύος ιδρώτας από το άγχος. Δεν είχα τόση μεγάλη άνεση στα αγγλικά, όμως έθεσα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα: »Προτιμάς να βγεις στο έδρανο και να διδάξεις στα αγγλικά ή να γυρίσεις στη Θεσσαλονίκη και να φτιάχνεις από τα ξημερώματα βούτυρα στο εργοστάσιο;» Το πως τελικά βλέπουμε τα πράγματα εξαρτάται από τα βιώματά μας», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Ο Νίκος Στεργίου σε νεαρή ηλικία διδάσκει σε φοιτητές του πανεπιστημίου της Νεμπράσκα

Η πίστη στο Θεό και η επιστροφή στην Ελλάδα

Τις θύμισες από τα όχι και τόσο ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια τις κουβαλά μαζί του ως τώρα και, όπως παραδέχεται, νιώθει υποχρέωσή του να ευχαριστεί κάθε μέρα το Θεό για όσα απλόχερα του πρόσφερε. «Εκτός από το ότι πιστεύω πως δεν πρέπει να ξεχνά κανείς τις ρίζες του διότι αυτό τον κρατά ταπεινό στη μετέπειτα ζωή του, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για όσα κατάφερα. Η χριστιανική πίστη αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου και με έχει κρατήσει όρθιο στα πιο δύσκολα. Είναι πάντα το καταφύγιό μου», τονίζει. Ο διακεκριμένος επιστήμονας επισκέπτεται τη γενέτειρά του, τη Θεσσαλονίκη, όταν οι υποχρεώσεις του τού το επιτρέπουν όμως σε καθημερινή βάση ενημερώνεται για τις εξελίξεις στη χώρα του. Εκείνο που τον θλίβει περισσότερο είναι το γεγονός πως τόσα χρόνια μετά από την ημέρα που έφυγε για τη Νεμπράσκα, η αξιοκρατία και η αξιολόγηση είναι δυο λέξεις εντελώς άγνωστες. «Σαν πρόεδρος τμήματος στο πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα αξιολογούμαι από όλους τους καθηγητές μου και από τους  φοιτητές κάθε χρόνο και οι αξιολογήσεις αυτές δεν έρχονται σε εμένα, γνωστοποιούνται στους από πάνω μου. Υπάρχει μια συνεχής αξιολόγηση στην Αμερική.  Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει παντελής έλλειψη αξιοκρατίας,αντί το κράτος να επιβραβεύει τους άριστους, έχουμε φτάσει στο σημείο η αριστεία να θεωρείται πρόβλημα», λέει με παράπονο και συνεχίζει : «Οι δυνατότητες που έχουμε σαν λαός είναι απίστευτες. Υπάρχουν πολλοί Έλληνες στο εξωτερικό, πολύ σπουδαίοι επιστήμονες που διαπρέπουν, όμως, αντί η Ελλάδα που έχει μια μεγάλη δεξαμενή ταλέντων σε άλλες χώρες να τους αξιοποιεί και να τους βοηθά, τους στερεί ακόμη και το δικαίωμα της ψήφου».  Κατά τον κύριο Στεργίου δεν αρκούν μονάχα οι επενδύσεις στην Ελλάδα προκειμένου να σπάσει ο φαύλος κύκλος του λεγόμενου Brain Drain (μαζική φυγή Ελλήνων στο εξωτερικό) αλλά θα πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο αξιοκρατίας και αξιολόγησης.

Σε ερώτηση αν ο ίδιος θα επέστρεφε ποτέ στην Ελλάδα, η απάντησή του ήταν κατηγορηματική. «Φυσικά και θα βοηθούσα την πατρίδα μου σε περίπτωση που μου ζητούσαν να αναλάβω κάποιο πόστο. Άλλωστε, ποιος δε θέλει να ζει σε μια τόσο όμορφη χώρα;».

Ο Σπαρτιάτης ελαιοπαραγωγός που σαρώνει όλα τα βραβεία

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

«Μέγιστον αγαθόν προς πάσαν του βίου θεραπείαν», είχε χαρακτηρίσει την ελιά ο Σόλωνας, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Σήμερα, δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, εκατοντάδες επιστήμονες από κάθε γωνιά της Γης ορκίζονται στη διατροφική αξία του «ευλογημένου» αυτού καρπού και άλλοι τόσοι παραγωγοί προσπαθούν να φέρουν στο τραπέζι των καταναλωτών την καλύτερη εκδοχή του. Ένας από αυτούς είναι ο βιοκαλλιεργητής και παραγωγός από τη Σπάρτη Γιώργος Σακελλαρόπουλος που πριν από λίγες ημέρες κατέκτησε το εκατοστό (!) διεθνές βραβείο για την ποιότητα των ελαιοπροϊόντων του δημιουργώντας παράλληλα ένα παγκόσμιο ρεκόρ για Έλληνα παραγωγό. Μάλιστα, η φήμη των αγαθών που παράγει και εξάγει σε συνολικά 16 χώρες, έφτασε μέχρι το κορυφαίο πανεπιστήμιο του κόσμου, το Χάρβαρντ, όπου επιστήμονες αξιοποιούν τα προϊόντα από τους ελαιώνες Σακελλαρόπουλου σε έρευνές τους.

Το βιολογικό αγουρέλαιο των ελαιώνων Σακελλαρόπουλου που κέρδισε το εκατοστό βραβείο

«Τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι συνεργάτες μου νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή για το ασημένιο βραβείο που πήραμε πριν λίγες ημέρες στον μεγαλύτερο παγκόσμιο διαγωνισμό ελαιολάδου στη Νέα Υόρκη, για το βιολογικό έξτρα παρθένο Αγουρέλαιό μας. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν 903 δείγματα από 27 χώρες από όλο τον κόσμο, όπως … Όραμά μας ήταν ανέκαθεν η πάρα πολύ υψηλή ποιότητα και χαίρομαι πολύ που μέσα από τις εκατό πλέον διεθνείς βραβεύσεις, αυτό αναγνωρίζεται στους μεγαλύτερους διαγωνισμούς παγκοσμίως», δηλώνει ο ίδιος στην «κυριακάτικη δημοκρατία».

Μια ακόμη πρωτιά για τον κ. Σακελλαρόπουλο αποτελεί το γεγονός πως ξεκίνησε την αγροδιατροφική του επιχείρηση στη Σπάρτη το 1992, μια εποχή όπου η βιολογική γεωργία ήταν εντελώς άγνωστη στη χώρα μας. Ο ίδιος, σε ηλικία 27 ετών τότε, μελέτησε τις εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και προχώρησε στην καλλιέργεια των ποικιλιών Κορωνέικης και της Καλαμών ελιάς. «Το όραμά μου ήταν ανέκαθεν η πολύ υψηλή ποιότητα. Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, είχα συγκεκριμένο στόχο, δεν ξεκίνησα με τη λογική »πάμε κι όπου βγει»», εξηγεί. Σήμερα, 27 χρόνια μετά, οι διακρίσεις ακολουθούν η μία την άλλη ενώ οι εξαγωγές ξεπερνούν το 90% της παραγωγής.

Οι ελαιώνες Σακελλαρόπουλου

«Όταν πας σε έναν διεθνή διαγωνισμό, ακόμη και η παραμικρή λεπτομέρεια μετρά. Αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο για εμάς, απαιτεί από την πλευρά μας αρκετές ώρες εργασίας και έρευνας αλλά η αναγνώριση μας ανταμείβει», συμπληρώνει.

Πανεπιστήμια

Ο βραβευμένος ελαιοπαραγωγός εκτός από την καινοτομία και τον πλουραλισμό σε γεύσεις και αρώματα, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και στα οφέλη που έχουν τα προϊόντα που παράγει στην υγεία των καταναλωτών. Για το λόγο αυτό άλλωστε, οι συνεργασίες του με ερευνητές και επιστήμονες είναι πρωτεύουσας σημασίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αξιοποίηση των βιολογικών ελαιολάδων που παράγει ο ίδιος στην τριετή έρευνα «Παρεμβατική Μελέτη Μεσογειακής Διατροφής» που πραγματοποιείται από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και τη σχολή Δημόσιας Υγείας, στην καθημερινή διατροφή 1000 εθελοντών πυροσβεστών σε 44 πυροσβεστικούς σταθμούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Σκοπός της τριετούς μελέτης είναι να αποδείξει ότι αλλάζοντας τις διατροφικές συνήθειες, με επιστημονικά αποδεδειγμένο τρόπο, σε ομάδες ανθρώπων που έχουν υψηλό κίνδυνο ασθενειών και κυρίως καρδιακών προσβολών κατά την εκτέλεση της εργασίας τους – όπως οι πυροσβέστες – ο κίνδυνος αυτός μειώνεται σε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά.

To »majestic» αναδείχθηκε καλύτερο λάδι του κόσμου πέρυσι

Την ίδια ώρα, οι βιολογικές ελιές από τους ελαιώνες Σακελλαρόπουλου επιλέχθηκαν μετά από έρευνες από επιστήμονες του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίοι σε συνεργασία με το 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο μελέτησαν πολλά εμπορικά δείγματα ελιών και κατέληξαν ότι οι ελιές από τους βιολογικούς ελαιώνες Σακελλαρόπουλου περιέχουν πέντε φορές περισσότερα αντιοξειδωτικά συστατικά. Έτσι, δίνοντας μόνο πέντε ελιές ημερησίως σε είκοσι υγιή άτομα – εθελοντές για 60 ημέρες, διαπίστωσαν σημαντική αύξηση της καλής χοληστερόλης και μείωση της κακής.

Εκείνο που ίσως τον διαφοροποιεί είναι το γεγονός πως αρκετοί – Έλληνες και ξένοι – παραγωγοί εστιάζουν αποκλειστικά στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα των προϊόντων τους με αποτέλεσμα να γεμίζει το πιάτο του καταναλωτή με φυτοφάρμακα και ορμόνες. «Ανταγωνιζόμαστε εταιρίες που δεν είναι βιολογικές και που τα λάδια τους και οι ελιές τους είναι γεμάτα ορμόνες και φυτοφάρμακα, με το δέλεαρ μιας χαμηλότερης τιμής. Όμως ο καταναλωτής, έχει ένα μεγάλο όπλο, τη δυνατότητα της επιλογής», λέει και προσθέτει: «έχουμε κάνει με τους συνεργάτες μου στην Ελλάδα και το εξωτερικό πολύ μεγάλη προσπάθεια όλα αυτά τα χρόνια προκειμένου να εξηγήσουμε την αξία του βιολογικού λαδιού και της βιολογικής ελιάς».

Περισσότερες πληροφορίες για τους βραβευμένους ελαιώνες Σακελλαρόπουλου και τα καινοτόμα προϊόντα τους, θα βρείτε στην ιστοσελίδα της επιχείρησης www.bioarmonia.gr.

Hilton Athens: More than a Grand Hotel; a Modern Landmark

by Kelly Fanarioti

”A hotel of immense wealth is going to be erected in Athens”, the great newspapers of the time wrote in the late ’50s. And they did not exaggerate. The construction of the chain’s first hotel in the Greek capital, which costed the astronomical amount of $15 million, was an important social, political, economic and architectural achievement.

Architect Spyros Staikos is presenting the hotel’s building plans to then Prime Minister Konstantinos Karamanlis with future President of the Republic Konstantinos Tsatsos and Minister Emmanuel Kephalogiannis

In April 1963, the landmark hotel of Athens opened its doors to the public in the presence of Conrad Hilton, who had said: “I agree with those who think Hilton Athens Hotel is the most beautiful Hilton in the world”. This emblematic building on Vasilissis Sofias Street has 506 rooms, of which 34 suites, and the largest total number of rooms in the city overlooking the Acropolis. The rooms are spacious and all have a private balcony with stunning views. Hilton Athens has 23 conference and event rooms including a luxurious ballroom of 1300 people.

The building which was designed by the architects Emmanuel Voureka, Prokopios Vasiliadis and Spyros Staikos, presents the following originality: it belongs to the category of the big cosmopolitan hotels, however, its external form combines the modern with the classic. Pentelic marble is used, as well as the monumental reliefs of the painter Yannis Moralis, with their archaic themes, giving a “Greek” touch.

Conrad Hilton, with government Minister Panagiotis Papalegouras and ship magnate Stratis Andreadis at the inauguration of Hilton Athens

The official inauguration of the Hilton Athens took place on April 20, 1963, with three-day festive events gathering distinguished guests from all over the world and offering an unprecedented event for the city’s socialites.

According to Communications Director Tina Toribaba in an interview with NEO magazine, Hilton was the favorite meeting point of the high end – and not only – Athenians since day one, presenting new and unique experiences.

“The hotel offered for the first time a ‘barbecue party’, which today has become the favorite summer fun for all. It had also inaugurated Christmas and Easter meals in public space. Until then the great holidays were celebrated only in a close family context. At the same time, it introduced the Athenians to the burger and the club sandwich. Another pioneering feature was the establishment of the ‘Athens Art Gallery’, also known as the Hilton-Gallery, which operated within the hotel bringing together art lovers from various venues and places.

In 2004 the Hilton Athens was fully renovated to become the official seat of the International Olympic Committee during the Athens Olympic Games, and in 2011 the headquarters of the Organizing Committee of the Special Olympics World Games also held in Athens.

During the half-century of its operation, great personalities have passed through the sumptuous lobby of the hotel. Aristotle Onassis, the popular singer and actor Frank Sinatra, the Oscar-winning actor Anthony Quinn, the director and screenwriter Ingmar Bergman are just a few.

Director Ingmar Bergman with this wife at Hilton’s roof top enjoying the Acropolis view

“Heads of State, famous artists and internationally prestigious scientists preferred the hotel for their stay in Athens. Hilton has always been considered a reference point for the international jet set. In recent years, this impressive hotel has evolved into a favorite Athenean venue, whether to taste original American hamburgers and club sandwiches at the Byzantino Restaurant and or original cocktails in Galaxy Bar with its spectacular Acropolis view”, explains Ms. Toribaba. “It uniquely combines the services and facilities of a business hotel and a resort. Thus, in addition to conferences and business meals, guests have the choice of having fun between four restaurants, including the famous Milos, and two bars. At the same time, from May to October, guests have free access to Hilton’s outdoor swimming pool, the largest outdoor pool in the city center. ”

Author Julie Nixon Eisenhower

 

In addition, they can experience a few moments of luxury at the Hiltonia Spa, a fully equipped fitness center with an indoor heated pool, a sauna, a steam room and hot tub, a fully equipped Pilates Room and massage services. There is also a hair salon and a beauty center.

“As for in-hotel shopping, Hilton Athens has a news stand, a delicatessen, a jeweler’s shop, a brand name store, and a patisserie. In addition, the hotel has a barber and a laundry room,” says Ms. Tina Toribaba.

The most impressive living space in Hilton is the 220 square meters Presidential Suite which offers a spectacular view of the Acropolis and Lycabettus. In addition, it has a living room with home cinema, dining area, desk, kitchen with separate entrance, bedroom, bathroom with Jacuzzi and Acropolis view, WC and dressing room. “The suite also offers access to the Hiltonia Spa for use of the gym and indoor heated pool and the Executive Lounge with its own reception and a lounge offering drinks and small meals throughout the day.”

In recent years, Athens has been attracting visitors from all over the world exceeding its hotels’ capacity during the summer months. The same goes for Hilton. ”Bookings have been increasing steadily over the past years, mainly with people from Great Britain and the United States,” Ms. Toribaba explains. “Hilton Athens is not just a hotel but an integral part of the city’s social, business and cultural life. While enjoying a privileged location in the heart of the city, at the same time it is a haven of peace and relaxation. It also stands out for its aesthetics, elegance, discreet luxury and the natural light that is diffused on its premises”.

Finally, Athens Hilton symbolizes the warm Greek hospitality while providing services of international standards and it is a pillar in the effort to further enhance Athens as a preferred international tourist destination.

Τρεις σύγχρονοι «Ροβινσώνες» στο Αιγαίο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Αποκομμένα από τον σύγχρονο πολιτισμό σε ένα μικρό νησί μόλις 350 στρεμμάτων στα Δωδεκάνησα κατοικούν μόνα τους τρία αδέρφια ηλικίας 60, 65 και 77 ετών. Ζώντας σαν σύγχρονοι Ροβινσώνες Κρούσοι, παλεύουν καθημερινά για την επιβίωσή τους και τη διατήρηση της ελληνικότητας της περιοχής, αρνούμενοι πεισματικά να εγκαταλείψουν το Μαράθι, τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Ένας εξ αυτών, ο 65χρονος Μιχάλης Κάβουρας, που κάθε πρωί υψώνει τη γαλανόλευκη στο μικρό λιμάνι του νησιού, ακούγεται με δυσκολία στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, καθώς η περιοχή είναι δύσβατη και το σήμα αδύναμο. «Ένας κεραυνός πριν από έναν μήνα έκαψε τα πάντα και δεν έχω πια τηλεόραση και σταθερό τηλέφωνο. Εγώ και τα αδέρφια μου είμαστε πλήρως αποκομμένοι από τον κόσμο» αναφέρει, τονίζοντας ότι παρά τις αλλεπάλληλες κρούσεις που έκανε στην εταιρία παροχής κανένας δεν έχει ενδιαφερθεί.

«Αν χρειαστούμε οτιδήποτε το βράδυ, βγαίνουμε έξω από το σπίτι με τον φακό, καθώς δεν έχουμε ρεύμα τον τελευταίο χρόνο, και ανεβαίνουμε στο βουνό προκειμένου να βρούμε σήμα. Αναβιώνουμε στιγμές περασμένων δεκαετιών» συμπληρώνει. Όμως, τα προβλήματα για τον κ. Μιχάλη και τα αδέρφια του δεν σταματούν εδώ. Ο τόπος διαμονής τους, στον οποίο το ρεύμα έφτασε πριν από μόλις έξι χρόνια (!), είναι ξεχασμένος από τον Πολιτεία.

Ο ίδιος, έχοντας επιζήσει από δύο εμφράγματα, προσεύχεται καθημερινά να βγει η μέρα χωρίς προβλήματα, διότι στο νησί δεν υπάρχει γιατρός. Μάλιστα, στην ταβέρνα που διατηρεί στο Μαράθι και η οποία λειτουργεί μόνο λίγες ημέρες κάθε Αύγουστο, ένας νεαρός τουρίστας έχασε τη ζωή του.

«Δεν υπάρχει γιατρός εδώ ή στους Αρκιούς, που είναι πολύ κοντά, και ώσπου να βρούμε βάρκα και να τον μεταφέρουμε στο κοντινότερο νοσοκομείο που απέχει δύο ώρες πέθανε. Και τα άλλα δύο αδέρφια μου αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά κανείς δεν μας δίνει σημασία» λέει με παράπονο. Το έσοδά τους είναι εξαιρετικά περιορισμένα και προέρχονται κατά κύριο λόγο από την ταβέρνα που λειτουργούν λίγες ημέρες τον Αύγουστο.

Τα τρία αδέρφια επιβιώνουν με μεγάλη δυσκολία και η διατροφή τους βασίζεται κυρίως στα ψάρια.

«Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ σίγουροι ότι ο καιρός θα μας επιτρέψει να λάβουμε τρόφιμα. Φέτος τον χειμώνα το καΐκι έκανε έως και 15 μέρες να μας φέρει ψωμί. Ωστόσο, εγώ όχι μόνο πληρώνω τον ίδιο φόρο με κάποιον που ζει σε χωριό ή πόλη και μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάει να αγοράσει τα τρόφιμα που θέλει, αλλά καλούμαι να δώσω και πέντε ευρώ στο καΐκι, το οποίο είναι ήδη επιδοτούμενο» λέει και καταλήγει: «Είμαι τόσο αγανακτισμένος, που φοβάμαι πως καμιά μέρα θα μου στρίψει και θα υψώσω την τουρκική σημαία».

Ιστορικός θησαυρός στο Δρομοκαΐτειο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Μετεβλήθη εντός μου κι ο ρυθμός του κόσμου», έγραψε μέσα από  τα αφιλόξενα δωμάτια του Δρομοκαΐτειου, όπου νοσηλεύτηκε σε ηλικία 42 ετών και πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης και συγγραφέας του διηγήματος «Το αμάρτημα της μητρός μου», Γεώργιος Βυζηινός.

Ο παράφορος έρωτάς του για μια 14χρονη μαθήτριά του, τη Μπετίνα, την οποία πολιορκούσε διαρκώς επιθυμώντας να την παντρευτεί, αποτέλεσε την αφορμή για τον στενό του φίλο και τότε διευθυντή του Ωδείου Αθηνών, να τον μεταφέρει στο ψυχιατρείο. Βλέποντας ότι η κατάσταση του Βυζηινού χειροτέρευε, του υποσχέθηκε πως θα τον παντρέψει με την αγαπημένη του λίγο πιο έξω από την Αθήνα. Του φόρεσε γαμπριάτικο κοστούμι, καπέλο και με ένα κάρο τον οδήγησε στο «Δρομοκαΐτειο Φρενοκομείο» στις  9 Απριλίου 1892.  Η γνωμάτευση ήταν «γενική παράλυση των φρένων».

Το πρώτο ποίημα που έγραψε εντός των τειχών του ψυχιατρείου καθώς και πολλά άλλα ανέκδοτα έργα σπουδαίων προσώπων των γραμμάτων και των τεχνών που νοσηλεύτηκαν εκεί, στον κόσμο της παράνοιας,  τίθενται σήμερα στη διάθεση του κοινού στο μουσείο που στεγάζεται στον αύλειο χώρο του Δρομοκαΐτειου, στις παρυφές της Ιεράς Οδού.

«Ο επισκέπτης μπορεί να δει έργα τέχνης επιφανών ζωγράφων  όπως των Ανδρέα Κρυστάλλη και  Βαλεντίνου Ίλβες που φιλοτέχνησαν ενώ νοσηλεύονταν εδώ, πιστοποιητικά, ερωτικές επιστολές, χαμένα αντικείμενα ασθενών και πολλά άλλα», μου λέει ο υπεύθυνος του μουσείου Κώστας Παντελάκης. Ο ίδιος εργάζεται στην τεχνική υπηρεσία του νοσοκομείου τα τελευταία 30 χρόνια και ανέλαβε μαζί με έναν συνάδελφό του να συλλέξουν τον ιστορικό αυτό θησαυρό που ήταν παραπεταμένος στα πιο απίθανα σημεία εντός και εκτός του ψυχιατρείου. «Η έρευνά μας κράτησε πέντε περίπου χρόνια. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη κάθε φορά που έβρισκα κάτι που φανέρωνε την ιστορία του νοσοκομείου. Ένα από τα αντικείμενα μεγάλης σημασίας για την πορεία της ψυχιατρικής που εντόπισα πεταμένο σε ένα παλιό κλιμακοστάσιο, είναι μια συσκευή ηλεκτροσοκ», λέει περήφανα και προσθέτει: «τα αντικείμενα των ασθενών τα βρήκαμε σε δύο μεγάλες σακούλες σκουπιδιών. Δαχτυλίδια, ρολόγια, μουσικά όργανα, όλα ήταν ανακατεμένα με περιττώματα ποντικιών. Τα καθαρίσαμε, τα συντηρήσαμε και σήμερα εκτίθενται στο κοινό».

Προπολεμικά χαρτονομίσματα ασθενών

Τα πρώτα βιομηχανικά ψυχοτρόπα φάρμακα το 1950

Ανέκδοτες ερωτικές επιστολές του Κωστή Παλαμά

Στο μουσείο ο επισκέπτης θα δει μεταξύ άλλων χειρόγραφες επιστολές του Κωστή Παλαμά από την περίοδο που ήταν έφηβος. Μια καλοκαιρινή επίσκεψή του στο Αργοστόλι το 1876, τον έφερε αντιμέτωπο με τον πρώτο του έρωτα, την Ισαβέλλα. Μόλις επιστρέφει στην Αθήνα, εξομολογείται στον φίλο του και ποιητή Νικόλαο Καμπά τα συναισθήματά του για τη νεαρή κοπέλα και αποφασίζουν να γράψουν ο καθένας τους από μία ακροστιχίδα που φέρει το όνομα της Ισαβέλλας. Σε εκείνη την ακροστιχίδα ο Νικόλαος Καμπάς υπογράφει ως «Ωρίων».

Ακολούθησαν κι άλλα, πολλά ποιήματα και επιστολές που ο εθνικός μας ποιητής και μια από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες της νεότερης Ελλάδας, έστειλε στην αγαπημένη του. Σαράντα χρόνια μετά, η 17χρονη ανιψιά της Ισαβέλλας, περνά το κατώφλι του ψυχιατρείου προκειμένου να νοσηλευτεί. Μαζί της κουβαλούσε ως καύχημα τις επιστολές αυτές που είχαν αποδέκτη τη θεία της όμως οι φύλακες του νοσοκομείου κράτησαν τα προσωπικά της αντικείμενα.

Ερωτική επιστολή του Κωστή Παλαμά προς την Ισαβέλλα

Ανάμεσα από τα ερωτικά γράμματα του Κωστή Παλαμά και τα πιστοποιητικά εισαγωγής του Γεωργίου Βιζυηνού, υπάρχουν δεκάδες επιστολές του Έλληνα λόγιου και πρώτου προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Δημήτριου Βικέλα. «Μετά τον θάνατο του Ζώρζη Δρομοκαΐτη, ο οποίος διέθεσε τα χρήματα για την ανέγερση του ψυχιατρείου, ο Δημήτριος Βικέλας που βρισκόταν στη Γαλλία έστειλε οδηγίες για την ανέγερση του κτιρίου. Είχε εμπειρία από ψυχιατρεία διότι η σύζυγός του νοσηλευόταν σ’ένα τέτοιο νοσοκομείο στη Γαλλία», επισημαίνει ο κ. Παντελάκης.

Ιστορία της ψυχιατρικής

Μέσα στο κτίριο του μουσείου ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με παλιές, καταδικαστέες πλέον από την επιστημονική κοινότητα, πρακτικές τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι γιατροί  προκειμένου να «θεραπεύσουν» τους ψυχικά νοσούντες. Οι ζουρλομανδύες και η μέθοδος της ψυχρολουσίας είναι κάποιες από αυτές. «Χρησιμοποιώντας πήλινες κάνουλες οι γιατροί έριχναν με μεγάλη πίεση πάγο στα σώματα των ασθενών. Τότε δεν υπήρχαν φάρμακα και οι ψυχίατροι πίστευαν πως με αυτό το σοκ ο οργανισμός του ψυχασθενούς θα συνερχόταν. Μετά την ψυχρολουσία έβαζαν τους ασθενείς να περπατούν για δέκα περίπου λεπτά προκειμένου να κυκλοφορήσει ξανά το αίμα στο σώμα τους. Η πρακτική αυτή άρχισε να εφαρμόζεται το 1903 και στο μουσείο ο επισκέπτης θα βρει εκτός από τις πήλινες κάνουλες και ειδικό εγχειρίδιο της εποχής για γιατρούς και νοσηλευτές», υπογραμμίζει ο κ. Παντελάκης.

Μέσα από αυτές τις κάνουλες έριχναν πάγο με πίεση στα σώματα των ψυχικά ασθενών

Ζουρλομανδύας

Στα τέλη της δεκαετίας του ’30 δύο Ιταλοί ψυχίατροι εφεύρουν τη μέθοδο του ηλεκτροσοκ, η οποία πολύ σύντομα εξαπλώνεται στην Αμερική και αργότερα στην Ευρώπη. Στο Δρομοκαΐτειο το ηλεκτροσοκ έχει καταργηθεί τα τελευταία 30 χρόνια, ωστόσο, στο μουσείο υπάρχουν όλες οι συσκευές που χρησιμοποιούσαν οι γιατροί του νοσοκομείου στο παρελθόν προκειμένου να διοχετεύσουν ηλεκτρικό ρεύμα στον εγκέφαλο των ψυχικά ασθενών. «Έχουν δει πολλά τα μάτια μου όσα χρόνια δουλεύω εδώ. Ευτυχώς η επιστήμη προχώρησε και πλέον τα φάρμακα κάνουν θαύματα», καταλήγει ο κ. Παντελάκης.

Ο Βαλεντίνο Ίλβες το 1952 ζωγραφίζει σε θάλαμο του νοσοκομείου

Η πρώτη συσκευή ηλεκτροσόκ που χρησιμοποιήθηκε στο Δρομοκαΐτειο

*Στην κεντρική εικόνα του κειμένου βλέπετε τη γενική άποψη του Δρομοκαΐτειου το 1902. Στο βάθος η μικρή τότε Αθήνα και ο χωματόδρομος που διασχίζει είναι η αρχέγονη Iερά Οδός.