Βήμα – βήμα το Χόλιγουντ έρχεται στη Σύρο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σε μια πρωτοβουλία – σταθμό για τα ελληνικά και όχι μόνο δεδομένα, ικανή να αποτελέσει εφαλτήριο για τη δημιουργία βιομηχανίας του θεάματος στη χώρα μας, προχώρα ο βραβευμένος Αμερικανός σκηνοθέτης Steven Bernstein. Κι αυτό γιατί το προσεχές διάστημα αναμένεται να δημιουργήσει κινηματογραφική σχολή και στούντιο παραγωγής προδιαγραφών…Χόλιγουντ στην Σύρο, εξέλιξη που μέχρι πρότινος μόνο ως όνειρο καλοκαιρινής νυκτός θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί.

Ωστόσο, με το νέο θεσμικό πλαίσιο που ψηφίστηκε στη Βουλή τον περασμένο Αύγουστο και ευνοεί την ενίσχυση της εγχώριας και ξένης παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στη χώρα μας, το όραμα του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη  φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά.

O Steven Bernstein στο θέατρο Απόλλων στην Ερμούπολη κατά τη διάρκεια των περσινών σεμιναρίων

Ο αμερικανός φιλέλληνας και ισχυρός άνδρας της βιομηχανίας του θεάματος γοητεύτηκε από τη φυσική ομορφιά της Σύρου, επεδίωξε συνάντηση με κυβερνητικούς αξιωματούχους αλλά και μέλη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης προκειμένου τους μιλήσει για το μεγαλόπνοο σχέδιό του και πέρυσι ξεκίνησε ένα σύντομο πιλοτικό πρόγραμμα μαθημάτων που στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία.

«Υπήρχε με όλους άριστη συνεργασία. Από το Νίκο Παππά και την Έλενα Κουντουρά μέχρι τον Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργο Χατζημιάρκο και τον Αντιπεριφερειάρχη Κυκλάδων κ. Λεονταρίτη. Επίσης, η ανταπόκριση στα σεμινάρια ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή. Περιμέναμε γύρω στους 40 φοιτητές αλλά είχαμε περισσότερους από 400. Ο ενθουσιασμός τους, η νοημοσύνη τους, η διορατικότητά τους και το χιούμορ τους με έκαναν να αισθανθώ πολύ όμορφα. Την τελευταία ημέρα των σεμιναρίων ήμουν πολύ κουρασμένος αλλά όταν κάναμε μια ανώνυμη-ώστε να μπορούν οι σπουδαστές να απαντήσουν ειλικρινά- έρευνα σχετικά με το τί κέρδισαν από τα μαθήματά μου τις προηγούμενες ημέρες, συγκινήθηκα πολύ. Στο τέλος μου μίλησαν για την επιθυμία τους να δουν την κινηματογραφική βιομηχανία να έρχεται στην Ελλάδα κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι τελικά γι’αυτούς το σχέδιό μου. Τους υποσχέθηκα ότι του χρόνου θα κάνω ένα πολύ μεγαλύτερο πρόγραμμα με περισσότερες ώρες μαθημάτων και σπουδαίους στο είδος τους καθηγητές », μου είπε ο Αμερικανός σκηνοθέτης που από τις 7 Μαρτίου βρίσκεται στην Ελλάδα.

Ο ίδιος πιστεύει πως η χώρα μας μπορεί να προσελκύσει διεθνείς παραγωγές, όχι μόνο διότι, όπως λέει, είναι μια από τις πιο όμορφες στον κόσμο αλλά κι επειδή διαθέτει αξιόλογους επαγγελματίες του είδους όπως ηθοποιούς, κινηματογραφιστές, σεναριογράφους και τεχνικούς. «Οποιαδήποτε παραγωγή θα χρειαστεί ανθρώπινο δυναμικό με γνώσεις, όραμα και πάθος που η Ελλάδα έχει σε αφθονία. Επιπλέον η χώρα σας διαθέτει τοπία σπάνιας ομορφιάς, υπέροχο καιρό, αποτελεί μέρος της Ε.Ε. κι όλα αυτά παρέχουν αρκετά επιχειρηματικά πλεονεκτήματα σε διεθνείς παραγωγές», επισημαίνει .

O Steven Bernstein μαζί με τους συντελεστές της τελευταίας του ταινίας με τίτλο «Dominion»

Το ερχόμενο καλοκαίρι θα πραγματοποιηθούν έντεκα κύκλοι σεμιναρίων αλλά αυτή τη φορά διδάσκοντες θα είναι σπουδαία ονόματα της διεθνούς κινηματογραφικής βιομηχανίας που συμμετείχαν σε μπλογκμπάστερ όπως ο «Τιτανικός», οι «Πειρατές της Καραϊβικής» και ο «Σημαδεμένος».

«Τα μαθήματα θα είναι δωρεάν για τους Έλληνες  φοιτητές και θα περιλαμβάνουν ενότητες όπως η εικονική πραγματικότητα, ο φωτισμός, η σκηνοθεσία αλλά και η έρευνα για την παραγωγή ταινιών. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι για αυτό που προσφέρουμε. Αν και οι αλλοδαποί φοιτητές θα πληρώσουν, οι Έλληνες δεν θα το κάνουν ποτέ και με αυτόν τον τρόπο θα εκπαιδεύσουμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, πιθανούς εγχώριους σκηνοθέτες χωρίς κόστος για αυτούς, εκτός από τη στέγαση και τα ταξίδια», αναφέρει.

Από την πλευρά του ο Αντιπεριφερειάρχης Κυκλάδων κύριος Γιώργος Λεονταρίτης είναι αισιόδοξος για την υλοποίηση ενός μεγαλόπνοου σχεδίου, όπως αυτό του Steven Bernstein. Όπως αναφέρει, η  συζήτηση στην Ελλάδα για την προσέλκυση κινηματογραφικών παραγωγών γίνεται εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς με πολύ φτωχά αποτελέσματα, κυρίως λόγω αγκυλώσεων σε θεσμικό, διοικητικό και οικονομικό πλαίσιο. «Στην Ελλάδα οι σημαντικότερες αδυναμίες, με βάση το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, αφορούν σε μεγάλο βαθμό γραφειοκρατικά εμπόδια  για την πρόσβαση σε ειδικού ενδιαφέροντος περιοχές. Αναφορικά  με την αδειοδότηση για την πραγματοποίηση γυρισμάτων στην ελληνική επικράτεια, καταγράφεται πολυπλοκότητα διαδικασιών, κυρίως λόγω της εμπλοκής και  αλληλεπίδρασης  αρμόδιων φορέων. Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις η διαδικασία έκδοσης  αδειών για γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα, καθώς ο ενδιαφερόμενος κινηματογραφιστής καλείται να λάβει άδεια από περισσότερες από μια αρχές (π.χ. Δήμος, Περιφέρεια, Εφορείες Αρχαιοτήτων, Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο). Ευελπιστώ ότι η ελληνική επιτροπή κινηματογράφου που θα εποπτεύει τις αδειοδοτήσεις και η οποία αναμένεται να διευρυνθεί με περιφερειακά γραφεία σε εθνικό επίπεδο, θα άρει τις αγκυλώσεις».

Σε κάθε περίπτωση πάντως, θεωρεί ότι η υλοποίηση του σχεδίου αυτού θα αποτελέσει μια οικονομική και τουριστική επανάσταση για τη Σύρο, αλλά και τη χώρα μας γενικότερα.

«Η κινηματογραφική παραγωγή είναι σίγουρα μια αναξιοποίητη βιομηχανία που μπορεί να αποφέρει τεράστια έσοδα. Όπως κάθε οικονομική δραστηριότητα συνεισφέρει στην οικονομία προσφέροντας υπηρεσίες με εμπορική αξία, συντηρώντας θέσεις εργασίας. Μέσω της παγκόσμιας προβολής προσβλέπουμε στην αύξηση της τουριστικής δραστηριότητας και την προσέλκυση επενδύσεων τόσο στον χώρο του τουρισμού όσο και στον χώρο των οπτικοακουστικών παραγωγών», υπογραμμίζει.

Υπενθυμίζεται ότι ο Steven Bernstein είναι κινηματογραφιστής, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, βραβευμένος με το Βραβείο της Αμερικανικής Ένωσης Κινηματογραφιστών κι έχει συνδέσει το όνομά του με βραβευμένες ταινίες του Χόλυγουντ, όπως το «Monster» που χάρισε το Όσκαρ στη Charlize Theron, το πρόσφατο «Dominion», με τον John Malkovich, καθώς με τις «Scary Movie 2», «Like Water for Chocolate», «One night with the King», «Decoding Annie Parker», «White Chicks» και πολλές άλλες.

 

Νανά Παλαιτσάκη: Το «respect Greece» και οι καθημερινές ιστορίες της ζωής στην Πόλη των Αγγέλων  

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το δημοσιογραφικό της κοντέρ έχει καταγράψει χιλιάδες ώρες τηλεοπτικών πτήσεων. Συστήθηκε στο κοινό  με την έλευση κιόλας της ιδιωτικής τηλεόρασης, το 1989, καθώς ήταν η πρώτη που εκφώνησε δελτία ειδήσεων σε δύο μεγάλα κανάλια της χώρας, τον Αντένα και τον ΣΚΑΙ. Η Νανά Παλαιτσάκη είναι μια γυναίκα που δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, μια ισχυρή προσωπικότητα που το όνομά της είναι συνδεδεμένο με την εγχώρια δημοσιογραφία.

Πριν από περίπου ένα χρόνο αποφάσισε να εγκαταλείψει την Αθήνα και να εγκατασταθεί μόνιμα στην Πόλη των Αγγέλων, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία μιντιακή καριέρα. Σκοπός της ήταν να μεταδώσει στα πέρατα της οικουμένης το έργο των απανταχού Ελλήνων στις επιστήμες, τις τέχνες, την επιχειρηματικότητα και τον ανθρωπισμό.

«Το respect Greece θέλει να θυμίσει και το ποιοι ήμασταν, αλλά και το τι προσφέρουν οι σύγχρονοιΈλληνες και Ελληνίδες που επιχειρούν σε όλο τον κόσμο. Ξεκίνησα από την Αμερική με πρώτο σταθμό το Los Angeles, αλλά σκοπός είναι να κάνω συνεντεύξεις με όλους τους Έλληνες όπου κι αν ζουν και που αξίζουν “respect”, από τον ακαδημαϊκό και ερευνητή, όπως για παράδειγμα ο κύριος Φωκίων Εγκολφόπουλος που τα προγράμματά του τα χρηματοδοτεί η Nasa έως τη γυναίκα στην Κίναρο που είναι μια σύγχρονη «κυρά της Ρω», μου λέει .

Μάλιστα, δεν είναι λίγοι οι Έλληνες από κάθε γωνιά του κόσμου που επικοινωνούν μαζί της συγχαίροντας την για την προσπάθειά της να δημιουργήσει έναν δίαυλο επικοινωνίας για το κοινό καλό.

Η ζωή στο Λος Άντζελες

Η Νανά φροντίζει σχεδόν σε καθημερινή βάση να ενημερώνει τους χιλιάδες ακόλουθούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη νέα της ζωή αλλά και τον τρόπο ζωής στο Λος Άντζελες, μια πόλη που οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνο μέσα από τον κινηματογράφο.

Όπως μου είπε, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα όμορφο μέρος, όπου η φύση οργιάζει αλλά οι αντιθέσεις είναι πολλές. Μια πόλη που φαντάζει γοητευτική από τη μεγάλη οθόνη, ωστόσο, είναι ιδιαίτερα σκληρή για τους κατοίκους της. «Πολύς πλούτος και αρκετή φτώχεια με διαφορά μερικών οικοδομικών τετραγώνων. Ο ανταγωνισμός για όσους θέλουν να επιχειρήσουν στον χώρο του θεάματος είναι κάτι περισσότερο από ανελέητος. Υπάρχουν χιλιάδες πολυτάλαντα άτομα που για να επιλεγούν δοκιμάζονται με αμείλικτα κριτήρια. Μπορεί να κάνουν για ένα ρόλο, casting σε 3.000 ηθοποιούς που είναι όλοι ταλέντα για να επιλέξουν έναν».

Επιπλέον, πρόκειται για μια από τις πιο ακριβές Πολιτείες των ΗΠΑ, στην οποία για να ζήσει κάποιος με σχετική αξιοπρέπεια χρειάζεται ένα εισόδημα της τάξης των 10.000 με 15.000 δολαρίων το μήνα. « Το ενοίκιο για μια γκαρσονιέρα στο West Hollywood, είναι περίπου 4000$ . Η ζωή είναι πανάκριβη, η υγεία είναι ιδιωτική και το κόστος μιας ασφάλειας που σου επιτρέπει πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες, φτάνει και τα 1.200 $ τον μήνα ενώ το γεύμα για δύο σ’ έναν « μέτριο εστιατόριο» κοστίζει περίπου 200 $. Απαγορεύεται το κάπνισμα παντού και τα πρόστιμα είναι πολύ μεγάλα, αν και απελευθερώθηκε η χρήση της κάνναβης. Τώρα, αν θελήσεις να πιεις ποτό εκτός σπιτιού μετά τις 2 το βράδυ, δεν μπορείς γιατί δεν πουλάνε πουθενά».

Ομογενείς

Όσο καιρό βρίσκεται στην Αμερική, έχει συναναστραφεί με Έλληνες που επιτελούν σπουδαίο έργο στις επιστήμες αλλά και με απλούς πολίτες που μετανάστευσαν στη δεκαετία ’50 κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

«Υπάρχουν Έλληνες που πήγαν εκεί πριν σχεδόν 70 χρόνια χωρίς να έχουν απολύτως τίποτα. Ξεκίνησαν να στήνουν τη ζωή τους στην έρημο κυριολεκτικά. Εκείνη η γενιά έχει περάσει πολύ χειρότερα απ’ ότι ίσως εμείς σήμερα», εξηγεί.

Όμως, υπάρχει και η άλλη κατηγορία Ελλήνων που πήγαν εκεί για σπουδές και συνεχίζουν την καριέρα τους ως επιστήμονες διότι τα ερευνητικά κέντρα τους δίνουν τεράστιες δυνατότητες να συνεχίσουν την έρευνά τους.

« Αν στην Ελλάδα επικρατούσαν κριτήρια αξιοκρατίας, υπάρχουν υπέροχοι επιστήμονες που θα ήθελαν να γυρίσουν πίσω. Το »σύστημα της παρέας» είναι που κρατάει πάρα πολλούς φανταστικούς συμπατριώτες μας στο εξωτερικό», εξηγεί και προσθέτει: «Οι Αμερικάνοι, μια πολιτισμική κοινωνία, που αποτελείται από Ινδιάνους, Βραζιλιάνους, Μεξικανούς, Ισπανούς, Ιρλανδούς, Κινέζους , Κορεάτες πέρασαν πριν από εμάς την κρίση που κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Ολόκληρες περιοχές στο Los Angeles ερήμωσαν αλλά και στην Αμερική γενικότερα.Οι άνθρωποι ζούσαν στα αυτοκίνητά τους για μεγάλα διαστήματα. Υπάρχουν ακόμη περιοχές με «ερειπωμένα» σπίτια και δρόμοι στο Los Angeles, πολύ κοντά στους δρόμους της χλιδής, όπου «ζουν» άστεγοι για πολλές δεκαετίες. Εννοώ ότι , αυτοί οι άνθρωποι γεννιούνται στον δρόμο και πεθαίνουν στον δρόμο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να τους δοθεί κατάλυμα γιατί τον «δρόμο» γνώρισαν για σπίτι και δεν επιθυμούν να τον αποχωριστούν και οι νόμοι στην Καλιφόρνια απαγορεύουν να δοθεί κατάλυμα σε κάποιον που δεν επιθυμεί να έχει. Η κρίση δυστυχώς δεν είναι ελληνική, είναι παγκόσμια».

Κίνδυνος λουκέτου για το Χατζηπατέρειο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σήμα κινδύνου εκπέμπει το «Χατζηπατέρειο» Κέντρο Αποκατάστασης Σπαστικών Παιδιών που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και τα τελευταία 35 χρόνια έχει βοηθήσει περισσότερα από χίλια πεντακόσια παιδιά.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν με την απαρχή της οικονομικής κρίσης και όσο περνούσε ο καιρός γίνονταν ολοένα και περισσότερα με αποτέλεσμα σήμερα να κινδυνεύει με λουκέτο εξαιτίας των σημαντικών καθυστερήσεων που παρατηρούνται στην κρατική χρηματοδότηση αλλά και την εντυπωσιακή μείωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Μάλιστα, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο αν σκεφθεί κανείς πως οι συνολικά 26 εργαζόμενοι του ιδρύματος παραμένουν απλήρωτοι για έξι μήνες ενώ πολλοί από τους γονείς των παιδιών έμειναν άνεργοι το τελευταίο διάστημα.

Όπως εξηγεί στο «Enjoy» η διευθύντρια του ιδρύματος κα. Όλγα Λεβέντη, οι εξειδικευμένες θεραπείες στις οποίες υποβάλλονται τα παιδιά, παρέχονται εντελώς δωρεάν, ωστόσο, οι καθυστερήσεις πληρωμών του ΕΟΠΥΥ είναι πλέον πολύμηνες.

«Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αυτή τη στιγμή στο Χατζηπατέρειο. Έχουμε συνολικά 70 παιδάκια με εγκεφαλική παράλυση και τα 21 από αυτά έχουν και τους δύο γονείς άνεργους. Αντιλαμβάνεστε τι θα συμβεί αν κλείσει το ίδρυμα; Που θα βρουν χρήματα οι γονείς για τις θεραπείες των παιδιών τους;», διερωτάται.

Πάντως, τόσο η ίδια όσο και τα υπόλοιπα μέλη του προσωπικού, δεν σκοπεύουν να αφήσουν το ίδρυμα στη μοίρα του παρά τις σοβαρές καθυστερήσεις στη μισθοδοσία τους. «Υπήρχαν εποχές που ήμασταν έντεκα μήνες απλήρωτοι. Δεν το βάζουμε όμως κάτω διότι αν κάνουμε κι εμείς πίσω και μείνουμε στα σπίτια μας, θα κλείσει το κέντρο. Οφείλουμε στους γονείς και σ’αυτά τα παιδιά να είμαστε εδώ, να παλέψουμε με νύχια και με δόντια για να τους βοηθήσουμε».

«Το Χατζηπατέρειο είναι για εμάς μια όαση»

Την ανησυχία του αλλά και το φόβο για το ενδεχόμενο να πάψει να λειτουργεί το ίδρυμα, εξέφρασε μιλώντας στo «Enjoy» ο κ. Παναγιώτης, άνεργος πατέρας δύο παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Τόσο ο τετραπληγικός γιος όσο και η κόρη του που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες, υποβάλλονται σε συγκεκριμένες θεραπείες και σε περίπτωση που το ίδρυμα κλείσει, όπως μας είπε, θα καταστραφεί η οικογένειά του.

«Το Χατζηπατέρειο δε μου ζήτησε ποτέ ούτε ένα ευρώ. Δεν έχω δουλειά ούτε εγώ, ούτε η σύζυγός μου και δε μπορούμε να πληρώσουμε τις θεραπείες. Ακόμη και πέντε ευρώ να κόστιζαν, για εμάς είναι πολλά λεφτά. Αν μπει λουκέτο στο ίδρυμα, τα παιδιά μου θα μείνουν αβοήθητα. Είναι για εμένα μια όαση αυτός ο χώρος».

Ανάλογη είναι και η κατάσταση της κας. Κατερίνας που δεν εργάζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα κι έστειλε τον 2,5 χρονών γιο της στο Χατζηπατέρειο πριν από πέντε μήνες. Το παιδί της πάσχει από ψυχοκινητική αναπηρία, ωστόσο, όπως αναφέρει, παρά το γεγονός πως παρακολουθεί λίγο καιρό το πρόγραμμα του ιδρύματος, έχει σημειώσει σημαντική αλλαγή ως προς την ανάπτυξή του.

«Έχω δοκιμάσει κατά καιρούς διάφορα κέντρα αλλά εκεί είδα διαφορά στο γιο μου. Επιπλέον, το ίδρυμα στην κοινωνικοποίησή του. Εκεί είναι πολλά παιδάκια κι αυτό βοηθά πολύ την εξέλιξή τους σε όλα τα επίπεδα», σημειώνει.

Φιλανθρωπικές εκθέσεις

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι δράσεις των εθελοντών που στην προσπάθειά τους να βάλουν ένα λιθαράκι στη συνέχιση λειτουργίας τους ιδρύματος, διοργανώνουν διάφορες εικαστικές εκθέσεις με έργα ελλήνων και ξένων δημιουργών, τα έσοδα των οποίων διατίθενται στο Χατζηπατέρειο. Η πρόεδρος του Συλλόγου «ΑΓΑΠΩ εθελοντισμό» κα. Έλενα Σερεπίσου που τα τελευταία χρόνια έχει βοηθήσει εκατοντάδες άπορες οικογένειες και παιδιά με προβλήματα υγείας αλλά και ο εικαστικός εθελοντής κ. Χρήστος Πετρίδης – γνωστός παράλληλα και για τις φιλοζωικές του δράσεις- βρίσκονται επί ποδός προκειμένου, όπως λένε, κανένα παιδί να μη μείνει αβοήθητο.

Όποιος θέλει να βοηθήσει να παραμείνει ανοιχτό το Χατζηπατέρειο, μπορεί να καταθέσει χρήματα στον κάτωθι τραπεζικό λογαριασμό. Όπως ανέφερε η διευθύντρια του ιδρύματος, ακόμη και πέντε ευρώ είναι σημαντική βοήθεια.

Εθνική Τραπεζα Ελλάδας
Δικαιούχος: Ίδρυμα Κοινωνικής Εργασίας
Αρ. Λογ. 133/48002653

Δείτε φωτογραφίες από τις φιλανθρωπικές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν για το Χατζηπατέρειο Κέντρο Αποκατάστασης Σπαστικών Παιδιών.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή

Πρόκειται για μια σύνθεση από τέσσερα συλλεκτικά έργα, των μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων – Β. Αράπη , Μ. Μηναριτζόγλου, Μ. Γεώργα, Κ. Γεωργόπουλου- που σκοπό έχει αποκλειστικά την οικονομική ενίσχυση του Χατζηπατέρειου

 

 *Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της Κυριακάτικης Δημοκρατίας.

O μύθος των αντικαταθλιπτικών και η σκληρή αλήθεια για τα ηρεμιστικά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια νέα, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα πραγματικότητα, διαμορφώνει η ταχεία αύξηση των προβλημάτων ψυχικής διάθεσης και η συνακόλουθη χρήση των λεγόμενων ψυχοτρόπων φαρμάκων.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και οι αλλαγές που αυτές επέφεραν σ’ένα ευρύ φάσμα της καθημερινότητας, έχουν οδηγήσει ανθρώπους όλων των ηλικιών και εισοδημάτων στη χρήση αντικαταθλιπτικών και ηρεμιστικών σκευασμάτων.

Σύμφωνα μάλιστα με τον  MD MSc ψυχίατρο – ψυχοθεραπευτή  Δημήτρη Παπαδημητριάδη, οι Έλληνες που υποφέρουν με διαταραχές της διάθεσης αντιστοιχούν σε πληθυσμό δύο μεγάλων επαρχιακών πόλεων ενώ κοντεύουν τα 350 εκατομμύρια σ’ όλο τον κόσμο.

«Για να αντιληφθούμε καλύτερα αυτά τα μεγέθη, ας αναλογιστούμε την εκτίμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ότι η κατάθλιψη θα αποτελεί τη δεύτερη αιτία αναπηρίας έως το 2020 και τον πλέον επιβαρυντικό παράγοντα για την υγεία, μεταξύ όλων των νοσημάτων ,σωματικών και ψυχικών, μέχρι το 2030», σημειώνει.

Ωστόσο, η κατακόρυφη αυτή αύξηση της χρήσης των σκευασμάτων δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη ενημέρωση αναφορικά με τη δράση και τις επιπτώσεις τους, με αποτέλεσμα ν’ αντιμετωπίζεται- ακόμα και από την Πολιτεία- με στερεότυπα περασμένων δεκαετιών και να συνδέονται ανοιχτά με το αίσθημα της ντροπής, την έννοια της παράνοιας ή της αδυναμίας χαρακτήρα. Ρόλο σε αυτό παίζουν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που αντιμετωπίζουν αρκετές φορές τέτοιου είδους ζητήματα με όρους τρομολαγνείας.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητριάδη, αυτή η αντίληψη οφείλεται στο στίγμα για την ψυχική υγεία, το φόβο για το άγνωστο, τις παραδοσιακές και στερεοτυπικές απόψεις της κοινωνίας μας που ταυτίζουν κάθε πρόβλημα της ψυχικής υγείας με την τρέλα ή με την αδυναμία χαρακτήρα, στις μεταφυσικές μας ερμηνείες για τη λειτουργία της ψυχής αλλά και στην αέναη κοινωνική σύγκριση της υπερευαίσθητης Ελληνικής οικογένειας που αισθάνεται εύκολα ντροπή για το οτιδήποτε τυχόν τη διακρίνει, τάχα μου, μειονεκτικά από την παραδίπλα οικογένεια.

« Επιπλέον, όλο αυτό οφείλεται και στο κίνημα αποστροφής προς τη δυτική ιατρική, το οποίο τροφοδοτεί η τρομολαγνική συνωμοσιολογία, ο ανεύθυνος ξερολισμός μας και η άγνοιά μας, την οποία οι διάφοροι εναλλακτικοί επιτήδειοι εκμεταλλεύονται για να θησαυρίζουν με διόλου εναλλακτικό χρήμα. Ευθύνονται και τα ΜΜΕ, ο κινηματογράφος και το θέατρο, με τις ενίοτε καρικατουρίστικες αναπαραστάσεις τους. Αλλά φταίει και ο επιστημονικός ελιτισμός που κρατάει τη γνώση αποστειρωμένη και σε απόσταση από το κοινωνικό σύνολο, συχνά με περίσσεια αλαζονείας», εξηγεί.

Αντικαταθλιπτικά VS Ηρεμιστικών

 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το εξής παράδοξο: Ενώ όλο και περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν ηρεμιστικά μιας και συνταγογραφούνται κατά κόρον από γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, στο άκουσμα των λέξεων «αντικαταθλιπτικά χάπια», πολλοί άνθρωποι φοβούνται. Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών φαρμάκων;

Ο κ. Παπαδημητριάδης είναι ξεκάθαρος: «Τα ηρεμιστικά φάρμακα είναι ναρκωτικά. Έχουν περιορισμένες ενδείξεις και συγκεκριμένο τρόπο και διάρκεια χρήσης που πολύ σπάνια δικαιολογείται να υπερβαίνει το μήνα. Οι ψυχίατροι που σεβόμαστε το λειτούργημά μας, καταφεύγουμε σε αυτά με μεγάλη φειδώ».

Από την άλλη, όπως αναφέρει, τα αντικαταθλιπτικά συνταγογραφούνται τυπικά από τους ειδικούς ψυχίατρους και τους γενικούς ιατρούς και δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα ηρεμιστικά φάρμακα. «Κάνουν άλλη δουλειά και έχουν άλλο μηχανισμό. Θεραπεύουν ή ανακουφίζουν διαταραχές του άγχους και της διάθεσης, μόνα τους ή σε συνδυασμό με την ψυχοθεραπεία και άλλοτε χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση περισσότερο περίπλοκων καταστάσεων, όπως οι διαταραχές του ιδεοψυχαναγκαστικού φάσματος, κ.α», συμπληρώνει.

Πάντως, σε αντίθεση με άλλες χώρες, στην Ελλάδα τα αντικαταθλιπτικά σκευάσματα μπορεί να τα προμηθευτεί κάποιος από το φαρμακείο χωρίς ιατρική συνταγή.

«Σε όλες τις ευνομούμενες χώρες τα χάπια αυτά παραλαμβάνονται από τα φαρμακεία αποκλειστικά με ιατρική συνταγή, μετρημένα χαπάκι το χαπάκι και τόσο – όσο προκρίνεται από τον θεράποντα, μέσα σε γυάλινο μπουκαλάκι που φέρει ετικέτα με το ονοματεπώνυμο του θεραπευόμενου. Αυτό εξασφαλίζει αφενός το ειδικό βάρος της ίδιας της ιατρικής πράξης, και αφετέρου την οικονομία ενός συστήματος υγείας. Στη χώρα μας, το λόμπι φαρμακευτικών εταιρειών, πολιτικών και φαρμακοποιών έχει επιτύχει – από πολλών ετών – όλα τα φάρμακα, από το τελευταίο αντιβιοτικό μέχρι τα ψυχοτρόπα ,παραδόξως με την εξαίρεση των ηρεμιστικών που όμως είναι φτηνά, να είναι διαθέσιμα και χωρίς τη συνταγή γιατρού, η οποία τελικά έχει σημασία μόνο σε ό,τι αφορά στη συμμετοχή του ασφαλιστικού φορέα στο κόστος του φαρμάκου».

Παρενέργειες

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες των νεότερων αντικαταθλιπτικών περιορίζονται στα γαστρεντερικά ενοχλήματα, την ήπια νευρικότητα και τον πονοκέφαλο ολίγων ημερών, ενώ ενδέχεται να επιδράσουν επιβραδυντικά στη σεξουαλική λειτουργία κατά τη διάρκεια της θεραπείας αν δεν παρέμβει ο θεράπων. Όλα τα παραπάνω υποχωρούν σύντομα μετά την έναρξη της θεραπείας.

Σε κάθε περίπτωση όμως, σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητριάδη, το όφελος από αυτά τα φάρμακα υπερτερεί πολλαπλάσια αυτών των παροδικών ενοχλημάτων. «Αξίζει, βέβαια, να αναφέρω ότι αρκετοί ανήσυχοι θεραπευόμενοι συμβαίνει καμιά φορά να μηρυκάζουν την αγωνία τους για την αγωγή που τους συνταγογραφείται και τελικά να αναπαράγουν, ψυχογενώς, ορισμένα πρόσθετα συμπτώματα», διευκρινίζει.

 

Αντικαταθλιπτικά και αυτοκτονικές τάσεις

Σε ό,τι έχει να κάνει με την ταύτιση αντικαταθλιπτικών σκευασμάτων και τάσεων αυτοκτονίας, ο ψυχίατρος διευκρινίζει πως κάτι τέτοιο δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά. Όπως λέει, η κατάθλιψη μπορεί να συνοδεύεται από αυτοκτονικό ιδεασμό ή αυτοκτονική τάση και αυτό είναι ένα σύμπτωμά της. «Υπάρχουν ορισμένες αναφορές επίτασης του αυτοκτονικού ιδεασμού σε εφήβους κατά την έναρξη μιας αντικαταθλιπτικής θεραπείας, γεγονός που οδήγησε στην υποχρεωτική διατύπωση μιας σχετικής επιφύλαξης στις οδηγίες χρήσης, αλλά ουδέποτε συσχετίστηκαν τα αντικαταθλιπτικά με αύξηση στις πραγματικές αυτοκτονίες, ούτε στους εφήβους ούτε πολύ περισσότερο στους ενήλικες. Πρόκειται για μια ρηχή ανάγνωση της επισήμανσης χωρίς γνώση».

Ενημέρωση δημοσιογράφων

Τον τελευταίο μήνα και εξαιτίας ενός συγκεκριμένου θέματος του αστυνομικού ρεπορτάζ, τα αντικαταθλιπτικά χάπια μονοπώλησαν τις συζητήσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα και αναπτύχθηκε μια παραφιλολογία, στα όρια της υπερβολής πολλές φορές, γύρω από αυτά τα φάρμακα.

Όπως υπογραμμίζει ο ψυχίατρος, όσοι απασχολούνται έμμεσα ή άμεσα με την ενημέρωση στο ευαίσθητο αντικείμενο της θεραπείας νοσημάτων, ειδικά δε νοσημάτων με τέτοιο επιπολασμό, οφείλουν να έχουν τη συναίσθηση ότι με κάθε δημόσια αναφορά τους, στην πραγματικότητα απευθύνονται σ’ ένα τεράστιο πλήθος αποδεκτών και με τρόπο εντελώς προσωπικό.

«Γνωρίζω ότι η κινδυνολογία, γενικά, έλκει περισσότερα κλικ, ακροαματικότητες και τηλεθέαση. Όμως, εδώ δεν συγχωρείται η επιπόλαιη ανάγνωση επιστημονικών δεδομένων, δεν επιτρέπεται η παραμικρή παρερμηνεία και δε χωράει ούτε η ελάχιστη υπερβολή», τονίζει εξηγώντας ότι τέτοιου είδους σφάλματα προκαλούν αλυσιδωτές ανεπιθύμητες ενέργειες με ανυπολόγιστες συνέπειες, όπως τον πανικό των ανθρώπων που λαμβάνουν θεραπεία, την ανώφελη ανησυχία τους που μπορεί μάλιστα να κοστίσει στη συμμόρφωση και στη συναίνεσή τους με τις ενδεδειγμένες ιατρικές οδηγίες και βέβαια την καθυστέρηση της πρόσβασης στην εξειδικευμένη βοήθεια λόγω αμφιβολίας και φόβου.

«Επιπλέον, το εύρος της διαθέσιμης πληροφορίας για τις αντικαταθλιπτικές θεραπείες είναι τόσο μεγάλο, που είναι πρακτικά αδύνατον για τον οποιοδήποτε μη ειδικό να ξεχωρίζει το έγκυρο και το αξιόπιστο και μάλιστα με τη δόκιμη εκτίμηση περί της σχετικότητας και της βαρύτητας της πάσης λεπτομέρειας. Έχω επομένως τη γνώμη ότι η καθοδήγηση από τους ειδικούς δεν είναι απλά χρήσιμη ή ουσιαστική, αλλά αυτονόητη. Δεν μου αρέσει, έτσι κι αλλιώς, που σε κάθε σεισμό γινόμαστε “σεισμολόγοι” γιατί αυτό είναι αφελές. Αλλά είναι ασυνείδητο και εγκληματικό να επιμένουμε να γινόμαστε γιατροί σε κάθε επίκαιρο ζήτημα της υγείας».

Αντικαταθλιπτικά και λειτουργικότητα του ατόμου

Τέλος, δε θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω για τον μύθο που αναπαράγεται συνεχώς γύρω από τη χρήση αυτών των φαρμάκων. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν, όσοι βρίσκονται σε αντικαταθλιπτική θεραπεία, δε βγαίνουν από το σπίτι, δε χαμογελούν, δεν εργάζονται και γενικότερα δεν είναι λειτουργικοί στην καθημερινότητά τους. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

«Κατηγορηματικά όχι. Δεν υπάρχει απολύτως καμία αλλιώτικη ενέργεια στην προσωπικότητα του ανθρώπου που λαμβάνει αντικαταθλιπτική θεραπεία. Τουναντίον, με τον καιρό ανατάσσεται το συναίσθημα και βελτιώνεται η διάθεση. Ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το κέφι του και τη ζωντάνια του. Γίνεται λειτουργικός, παραγωγικός και δημιουργικός ξανά και μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή και όλες τις δραστηριότητές του, που δυστυχώς ανέβαλε ή απέφευγε όσο διαρκούσε το πρόβλημα», καταλήγει.

Το τροχαίο δυστύχημα που σώζει ζωές

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Ήταν μεσημέρι της 22ας Μαρτίου 2004 όταν ο 22χρονος φοιτητής του Τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών Πάνος Μυλωνάς κατευθυνόταν με το αυτοκίνητό του προς το Πανεπιστήμιο Πατρών. Ένα όχημα που κινούταν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με κατεύθυνση προς Αθήνα, έχασε τον έλεγχο και πέρασε στο ρεύμα του Πάνου. Ο Πάνος προσπάθησε να το αποφύγει στρίβοντας απότομα το τιμόνι. Για κακή του τύχη όμως, την ίδια ώρα, μια μοτοσικλέτα που κινούταν με 230χλμ την ώρα ακριβώς από πίσω του, έπεσε επάνω στο αυτοκίνητο του άτυχου νέου και του στέρησε ακαριαία τη ζωή.

Μέσα από την τραγική αυτή ιστορία γεννήθηκε κάτι σπουδαίο: το πολυβραβευμένο Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» που από το 2005 μέχρι και σήμερα συνεχίζει αδιάκοπα να ευαισθητοποιεί και να εκπαιδεύει για θέματα οδικής ασφάλειας τους πολίτες όλης της χώρας.

Με τον τρόπο αυτό η μητέρα του, κα. Βασιλική Μυλωνά αποτίει καθημερινά φόρο τιμής στον αδικοχαμένο γιο της θέλοντας να διατηρήσει για πάντα τη μνήμη του ζωντανή. Ίσως βέβαια στην απόφασή της αυτή να συνέβαλαν και τα παράταιρα παιχνίδια της μοίρας που ήθελαν τον Πάνο παράλληλα με τις σπουδές του να ασχολείται με τη δημοσιογραφία του αυτοκινήτου γράφοντας για το περιοδικό  Auto Motor und Sport και όντας ο μικρότερος διαπιστευμένος δημοσιογράφος του WRC.

«Μου έφεραν μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών»

Όταν η κα. Μυλωνά, ενημερώθηκε από το σύζυγό της για το τροχαίο, σε καμία περίπτωση δε φανταζόταν ότι ο χαρισματικός Πάνος της, όπως τον αποκαλούσαν, ήταν νεκρός. Έβαλε πρόχειρα κάποια ρούχα σε μια τσάντα κι έφυγε με τον άντρα της για το νοσοκομείο του Αιγίου.

«Μόλις είδα τη νοσοκόμα, τη ρώτησα αμέσως που είναι ο Πάνος. Εκείνη μας ρώτησε αν θέλουμε κάτι να πιούμε αλλά εγώ συνέχισα να τη ρωτώ επίμονα που είναι το παιδί μας. Δίπλα της ήταν ένας τραυματιοφορέας, ο οποίος μας είπε «ο γιος σας δεν έφταιγε». Συνέχισα να ρωτώ πως είναι ο Πάνος ώσπου η νοσοκόμα που ήταν εκεί έφυγε και εμφανίστηκε με μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών που ήταν πιασμένη μ’ ένα λευκοπλάστ, στο οποίο αναγραφόταν το όνομα του Πάνου, η ημερομηνία και η ώρα. “Να σας δώσω τα ρούχα του”, μου είπε κρατώντας τη σακούλα και μόλις τη ρώτησα αν ζει, έσκυψε το κεφάλι», μου λέει με δάκρυα η κα. Μυλωνά περιγράφοντας τη μέρα που άλλαξε για πάντα τη ζωή της.

Λίγες μέρες αργότερα, ώρες μετά την ταφή, μια τραγική ειρωνεία έρχεται να προστεθεί στην ιστορία του αδικοχαμένου Πάνου καθώς επιστρέφοντας η μητέρα του στο σπίτι και ανοίγοντας την αλληλογραφία, βρήκε την ειδοποίηση που όριζε το γιο της ως οδηγό για τους διακεκριμένους επισκέπτες στην Ολυμπιάδα.

«Ήταν πολύ καλός οδηγός και αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή για να γίνει εθελοντής. Φαντάσου πώς ένιωσα όταν επέστρεψα από την κηδεία και είδα κι αυτό».

….και εγένετο το Ινστιτούτο

Ο άδικος θάνατος του νεαρού Πάνου προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων στην πανεπιστημιακή κοινότητα της Πάτρας με χιλιάδες συμφοιτητές του να διαδηλώνουν με αφορμή το συγκεκριμένο δυστύχημα και για τα τροχαία συμβάντα στο δρόμο Κορίνθου – Πατρών, υπογράφοντας κείμενο διαμαρτυρίας.

Παράλληλα, στο περιθώριο της απόφασης του Πανεπιστημίου Πατρών για καθιέρωση υποτροφίας στο όνομα του Πάνου Μυλωνά, ο πρόεδρος του τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών, κ. Χρυσολούρης μαζί με κάποιους φοιτητές πρότειναν στην κα. Μυλωνά τη δημιουργία ενός Οργανισμού για τα θέματα της οδικής ασφάλειας.

Έκαναν το καταστατικό και μαζί με το υπόμνημα τα έστειλαν στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας  Κωστή Στεφανόπουλο. Η ανταπόκριση ήταν άμεση μιας και μόλις μία εβδομάδα αργότερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε κατ’ ιδίαν συνάντηση με την κα. Μυλωνά. «Αποφάσισα να του γράψω την επιστολή με την ιδιότητα μιας Ελληνίδας μητέρας που βίωσε το θάνατο του γιου τους και με τη θέληση να συνεισφέρω όπως μπορώ στο να μη συμβούν άλλα τέτοια τροχαία δυστυχήματα. Μόλις βρεθήκαμε, αφού με ρώτησε πώς έγινε το δυστύχημα, μου επισήμανε τις δυσκολίες του εγχειρήματος».

Η κα. Μυλωνά με τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο.

Τίποτα όμως δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη θέληση της κα. Μυλωνά και έτσι, ένα χρόνο μετά το τραγικό συμβάν, στις 11 Μαΐου 2005, συστάθηκε το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας το οποίο μέχρι και σήμερα επιτελεί σπουδαίο έργο για την πρόληψη των τροχαίων συμβάντων λαμβάνοντας πανελλαδική και διεθνή αναγνώριση.

Το Ινστιτούτο πραγματοποιεί δράσεις πανελλαδικά, με τη βοήθεια των εθελοντών του, ενώ μια από τις πρώτες ενέργειες που πραγματοποίησε το Ι.Ο.ΑΣ., ήταν η τοποθέτηση 22 ευδιάκριτων κίτρινων πινακίδων και δύο ραντάρ μέτρησης ταχύτητας, στην εθνική οδό Κορίνθου – Πατρών που επισήμαιναν την αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης τροχαίου.

Μία από τις 22 προειδοποιητικές πινακίδες.

«Κάναμε μια έρευνα προκειμένου να βρούμε τα σημεία με τα πιο πολύνεκρα θανατηφόρα ατυχήματα και 500 με 800 μέτρα πριν από αυτά τα σημεία, βάλαμε τις προειδοποιητικές πινακίδες. Η ανάλυση που έγινε ήταν σοκαριστική καθώς υπήρχαν σημεία που είχαν σκοτωθεί περισσότεροι από 20 άνθρωποι».

Κι αυτή ήταν μόλις η αρχή των παρεμβάσεων καθώς 13 χρόνια μετά, το Ινστιτούτο έχει αποκτήσει ρόλο Συμβουλευτικού Οργάνου του ΟΗΕ. Παράλληλα η κα. Μυλωνά έχει βραβευτεί από τη Σουηδική Κυβέρνηση για τη συμβολή της στη δημιουργία του ISO 39001 (πρότυπο που ορίζει τις απαιτήσεις για τη διαχείριση της οδικής ασφάλειας με βασικό στόχο τη μείωση / εξάλειψη των οδικών ατυχημάτων), ενώ έχει διακριθεί με το Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και το Βραβείο Γυναικείας Κοινωνικής Προσφοράς από το Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Επιπλέον, το Ι.Ο.ΑΣ. είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου (FIA) και προωθεί τα σχέδια της οδικής ασφάλειας ανά τον κόσμο.

Πρόσφατα μάλιστα μια σήραγγα της νέας Εθνικής οδού Κορίνθου – Πατρών αποφασίστηκε να φέρει το όνομα του «Πάνου Μυλωνά» ως μια συμβολική επιβράβευση του αδιάκοπου αγώνα του Ινστιτούτου και της κυρίας Μυλωνά που αφιέρωσε τη ζωή της και κατάφερε να μετατρέψει τον αβάσταχτο πόνο της σε δημιουργία για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Και τα όνειρα δεν σταματούν εδώ για την κα. Μυλωνά. Επόμενος στόχος της η δημιουργία του πρώτου εθνικού κέντρου για την οδική ασφάλεια που θα βασίζεται σε επιστημονική τεκμηρίωση αλλά θα χρησιμοποιεί και την τεχνολογία ώστε να γίνονται βιωματικές δράσεις που θα είναι αποτελεσματικές και θα περνούν ξεκάθαρα μηνύματα για ασφαλείς μετακινήσεις.

«Θα μπορούν να μας επισκέπτονται πολίτες από κάθε γωνιά της χώρας αλλά και μαθητές που μέσα από τις βιωματικές δραστηριότητες θα κατανοούν για ποιο λόγο πρέπει κάποιος να φορά τη ζώνη ασφαλείας, γιατί πρέπει να τηρεί τα προβλεπόμενα όρια ταχύτητας, πως διαφοροποιούνται οι αποστάσεις ασφαλείας σύμφωνα με τις συνθήκες κ.α.. Έχουμε ειδικό εξοπλισμό για το κάθε ένα από αυτά ώστε να βλέπουν οι οδηγοί και να προσαρμόζονται αναλόγως στις εκάστοτε συνθήκες», εξηγεί.

 Μείωση τροχαίων κατά 51%

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αλλά και της αστυνομίας, οι θανάσιμοι τραυματισμοί από τροχαία μειώθηκαν κατά 51% και οι σοβαροί τραυματισμοί κατά 55% τα τελευταία 10 χρόνια (2006 – 2016), γεγονός για το οποίο το Ι.Ο.ΑΣ. έχει συμβάλει καθοριστικά. Ωστόσο, όπως χαρακτηριστικά δηλώνει η κα. Μυλωνά, αυτή η μείωση δεν είναι αρκετή καθώς «κανένας θάνατος στο δρόμο δεν είναι αποδεκτός». Και μπορεί η ίδια να χαρακτηρίζει «διαστροφή της φύσης το να θάβει μια μάνα το παιδί της», εκείνη όμως κατάφερε να μετατρέψει τον αβάσταχτο πόνο της σε δύναμη προκειμένου όπως λέει, καμιά άλλη μάνα να μη βιώσει ό,τι βίωσε εκείνη.

Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι μητέρες που έχασαν σε τροχαίο το παιδί τους και απευθύνονται σε εκείνη προκειμένου να αντλήσουν δύναμη. «Είναι ό,τι χειρότερο για ένα γονιό. Μπορεί να βλέπουμε τους αριθμούς των τροχαίων ατυχημάτων αλλά όταν το δικό σου παιδί μπει μέσα σε αυτή τη λίστα όλα αλλάζουν. Εκείνο που συμβουλεύω τις μητέρες είναι να σταθούν στα πόδια τους κρατώντας τις όμορφες στιγμές που έζησαν δίπλα στο παιδί τους και να προχωρήσουν μπροστά. Το ξέρω ότι δεν είναι καθόλου εύκολο και τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως πριν. Τις συμβουλεύω όμως να δουν τι μπορούν να κάνουν ώστε να προσφέρουν στο συνάνθρωπο και να βοηθήσουν όσο μπορούν στο να μη νιώσουν άλλοι άνθρωποι αυτό που οι ίδιοι ένιωσαν».

Το βίντεο που ακολουθεί, το δημιούργησε η μητέρα του Πάνου και περιέχει στιγμιότυπα από τη ζωή του, το νήμα της οποίας κόπηκε πρόωρα, στα 22 του χρόνια.

Περισσότερες πληροφορίες για το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς», θα βρείτε εδώ. 

Μαρτυρίες ανθρώπων που πάλεψαν με το φάντασμα της υπερφαγίας

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

*Επειδή η ανωνυμία είναι μια βασική αρχή του προγράμματος των Α.Υ., στο ρεπορτάζ δεν αναφέρονται τα πραγματικά ονόματα όσων δέχθηκαν να μοιραστούν μαζί μου την ιστορία τους.

Το ρολόι δείχνει 10:50 π.μ. κι έξω από το χώρο που στεγάζει τις συναντήσεις των Ανώνυμων Υπερφάγων στο Χαλάνδρι, βλέπω τρεις γυναίκες να περιμένουν. Καθώς πλησιάζω, γυρίζουν προς το μέρος μου χαμογελώντας και με ρωτούν: «Είσαι καινούρια»; Αφού τους εξηγώ ποια είμαι (σ.σ. είχαμε συνεννοηθεί τηλεφωνικά πως θα παρευρεθώ ως δημοσιογράφος στη συνάντησή τους) μπαίνουμε μέσα και καθόμαστε γύρω από το ορθογώνιο τραπέζι. Μόλις η ώρα πήγε 11 ακριβώς, τα μέλη ξεκίνησαν με την προσευχή της γαλήνης και εν συνεχεία διάβασαν ένα ανάγνωσμα με τίτλο «η Πρόσκλησή μας προς εσένα» που περιγράφει την αρρώστια της ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας και τη λύση των Δώδεκα Βημάτων. Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερα άτομα έμπαιναν στην αίθουσα, χωρίς ωστόσο να αποσπάται η προσοχή των υπόλοιπων μελών που διάβαζαν τα Δώδεκα Βήματα και εν συνεχεία τις Δώδεκα Παραδόσεις.

Κάποιες από τις φράσεις που κοσμούν τον τοίχο στον τόπο συνάντησης των Α.Υ.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όποιος ήθελε να πάρει το λόγο, σήκωνε το χέρι του και μιλούσε για την εμπειρία του, για το τι κατόρθωσε και τι όχι να κάνει μέσα στην εβδομάδα αναφορικά με το φαγητό.

Μετά από μιάμιση ώρα – όσο δηλαδή διαρκούν οι συναντήσεις των Α.Υ. – όλα τα μέλη πιάστηκαν χέρι με χέρι λέγοντας δυνατά την προσευχή της γαλήνης. Στο τέλος αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί ανανεώνοντας το ραντεβού τους για την επόμενη φορά.

Πώς λειτουργεί

Σ’ ένα ισόγειο της οδού Σ. Βενιζέλου στο Χαλάνδρι συναντιούνται κάθε Σάββατο άνθρωποι άνω των δεκαοχτώ ετών, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους που έχουν όμως ψυχαναγκαστική σχέση με το φαγητό. Πρόκειται για τους Ανώνυμους Υπερφάγους, μια ομάδα αλληλοβοήθειας, πλήρως αυτοχρηματοδοτούμενη που δεν έχει καμιά σχέση με δημόσια ή ιδιωτική οργάνωση, πολιτική κίνηση, ιδεολογία ή θρησκευτική δοξασία.

Όπως μου διευκρίνισαν τα μέλη, το πρόγραμμα παρά το γεγονός ότι έχει αναφορές στο Θεό, δεν είναι καθόλου θρησκευτικό αλλά πνευματικό. «Ο θεός εδώ δεν έχει να κάνει με θρησκευτικά σύμβολα αλλά με μια δύναμη έξω από εμάς, μπορεί για παράδειγμα να είναι η δύναμη της ομάδας ή του προσωπικού υποστηρικτή που έχει ο καθένας. Υπάρχουν βέβαια και άτομα που είναι θρησκευόμενα αλλά απαγορεύεται την ώρα της συνάντησης να μιλήσει κανείς για τη θρησκεία στην οποία πιστεύει. Κάνουμε αναφορά στον Θεό ως ανώτερη δύναμη, όπως  ο καθένας την αντιλαμβάνεται».

«Μια μέρα τη φορά» είναι ο στόχος των Α.Υ. για την αποχή από την ψυχαναγκαστική υπερφαγία

Ακολουθώντας τα Δώδεκα Βήματα και τις Δώδεκα Παραδόσεις μοιράζονται τις προσωπικές τους εμπειρίες τους αναφορικά με το φαγητό και η «νίκη» του ενός δίνει δύναμη και κουράγιο στα άλλα μέλη προκειμένου να ξεπεράσουν την εμμονή με το φαγητό. Στην Ελλάδα, οι Α. Υ. υπάρχουν από το 1983 ενώ σήμερα λειτουργούν φυσικές ομάδες σε έξι διαφορετικές πόλεις καθώς και διαδικτυακές συναντήσεις. Η πρώτη συνάντηση των Α. Υ. πραγματοποιήθηκε το 1960 στο Λος Άντζελες κι από τότε, έχουν δημιουργηθεί περίπου 7.000 συναντήσεις σε περισσότερες από 70 χώρες με, περίπου 54.000 μέλη.

 

Σοφία: «Έχασα 35 κιλά και γλίτωσα τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου»

«Γεννήθηκα εννιά κιλά, ήμουν πάντα υπέρβαρη χωρίς να τρώω υπερβολικές ποσότητες φαγητού. Σε ηλικία πέντε ετών διαγνώστηκα με διαβήτη, στην έκτη δημοτικού ζύγιζα 107 κιλά και στα 30 μου ξεκίνησα να έχω πίεση. Είμαι στους Ανώνυμους Υπερφάγους τους τελευταίους έντεκα μήνες, στη διάρκεια των οποίων κατάφερα να χάσω 35 ολόκληρα κιλά και να αποφύγω τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στην 59χρονη κυρία Σοφία, η οποία μέχρι πέρυσι είχε σπαταλήσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υγείας της. Σήμερα παρακολουθείται από εξειδικευμένους διαβητολόγους στο Τζάνειο νοσοκομείο και η βοήθεια που πήρε από τους Ανώνυμους Υπερφάγους είναι, όπως μου εξηγεί, κάτι παραπάνω από πολύτιμη.

«Από πολύ μικρή ηλικία έπρεπε να παλέψω με τη διαταραχή  μεταβολισμού, τον διαβήτη, την  πίεση και την χοληστερίνη. Έκανα δίαιτα για να χάσω κιλά αλλά έπεφτα πάνω στο διαβήτη, έφτιαχνα τη δίαιτα για το διαβήτη αλλά μετά έπεφτα πάνω στο μεταβολισμό και ούτω καθεξής. Οι γιατροί μου έμαθαν ότι για να έχω μια αρμόνια στην υγεία μου πρέπει σε κάθε γεύμα να τρώω έναν πολύ συγκεκριμένο συνδυασμό τροφών και πάντα σε συγκεκριμένες ποσότητες. Αυτό απαιτεί τεράστια πειθαρχία, την οποία απέκτησα μέσα από τους Ανώνυμους Υπερφάγους», μου εξηγεί. Εκείνο που δίνει τεράστια δύναμη στην ίδια είναι ότι βρίσκεται σε έναν χώρο με άτομα που υποφέρουν λιγότερο, περισσότερο ή το ίδιο με εκείνη και παρηγορείται διότι νιώθει πως δεν είναι μόνη.

«Οι Α.Υ. σου μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος και ότι τα χαρίσματά σου είναι αρκετά, αρκεί να ψάξεις και θα τα βρεις. Σου μαθαίνουν ότι έχεις μια αρρώστια που ονομάζεται υπερφαγία και είναι καθαρά ψυχική και εν συνεχεία αντανακλάται στο σώμα σου. Αφού διαβάσουμε ένα κείμενο, στη συνέχεια ο καθένας, ανάλογα με τα βιώματά του λέει αυτό που τον πονά σχετικά πάντα με το φαγητό. Υπάρχουν όμως όροι. Όσην ώρα μιλάει κάποιος, κανένας άλλος δεν ακούγεται, δε σχολιάζει, δε συζητάει. Είναι σα να μιλάς στο κενό. Αυτό σε κάνει και ανοίγεσαι διότι δεν επικρίνεσαι. Δεν σχολιάζεται απολύτως τίποτα, με αποτέλεσμα να λες πιο ελεύθερα αυτό που σε πονάει. Αρχίζεις και συγκρίνεις τον πόνο του ανθρώπου που ακούς με τον δικό σου και λες «Κι εγώ αυτό έχω, το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζω». Κι εκεί λες «δεν είμαι μόνος, αυτό το ίδιο συναίσθημα της πικρίας, του πόνου κλπ, το νιώθουν κι άλλοι». Εκεί απαγορεύεται να πούμε επώνυμο, επάγγελμα, θρησκεία και πολιτικές πεποιθήσεις. Είμαι η Σοφία και τίποτα άλλο. Ένα πλάσμα το οποίο αναζητά λύσεις».

Ελίνα: «Για 18 χρόνια έπαιρνα κάθε μέρα καθαρτικά»

Η ιστορία της Ελίνας ξεκίνησε από την εφηβική ηλικία όταν ο μπαμπάς της προσπάθησε με χαριτωμένο, όπως λέει, τρόπο να της πει να χάσει λίγα κιλά. Εκείνη το εξέλαβε αλλιώς και πίστευε πως για να γίνει αρεστή στους γονείς της θα πρέπει να είναι αδύνατη. Στα 17 της ανακάλυψε τα καθαρτικά και δεν τα σταμάτησε ούτε για μια μέρα έως την ηλικία των 35.

«Είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό και βουλιμική. Κάνω χρήση φαγητού για να καλύψω κάποια κενά. Στην ουσία δεν έχω διαφορά από έναν αλκοολικό, τα ίδια κενά θέλω να καλύψω, απλά τυχαίνει ο δικός μου ψυχαναγκασμός να είναι με το φαγητό. Από πολύ μικρό κορίτσι έκανα αλόγιστη χρήση φαγητού, όταν πιεζόμουν , όταν ένιωθα λύπη ή μοναξιά. Η μαμά μου μου έκρυβε τη μερέντα γιατί εγώ μπορούσα σε τρία λεπτά να καταναλώσω όλο το βαζάκι. Δεν ήμουν ποτέ χοντρό παιδί, ήμουν όμως  γεροδεμένη. Όσα χρόνια  έπαιρνα καθαρκτικά, είχα ένα με δύο υπερφαγικά επεισόδια το μήνα, μπορούσα δηλαδή να φάω μια κατσαρόλα μακαρόνια, ένα λίτρο παγωτό και πέντε πάστες. Μου έχει συμβεί να λέω ότι δεν αντέχω άλλο από το φαγητό, ότι δε μπορώ να αναπνεύσω αλλά το επόμενο λεπτό, μόλις δηλαδή δω ότι αναπνέω λίγο καλύτερα, να τρώω πάλι. Τις επόμενες ημέρες έτρωγα μια σαλάτα όλη μέρα αλλά και πάλι έπαιρνα καθαρκτικά και μάλιστα σε μεγαλύτερη ποσότητα από τη συνιστώμενη. Μοναδικός σκοπός της ζωής μου ήταν να αδυνατίσω».

Σήμερα, η Ελίνα είναι «καθαρή» δώδεκα χρόνια και έχει ένα υγιές βάρος, ωστόσο, τα γλυκά για εκείνη είναι ό,τι  το αλκοόλ για τον αλκοολικό. Με τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα των Α.Υ. έφτιαξε μια λίστα με τις κόκκινες τροφές, εκείνες δηλαδή που επιλέγει μια μέρα τη φορά να μην τις φάει. Έτσι, οι μέρες συσσωρεύτηκαν και η ίδια απέχει από τα γλυκά και τη ζάχαρη γενικότερα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια.

«Αν μου πει κάποιος ότι δε θα φάω ποτέ ξανά στη ζωή μου γλυκό, θα τρελαθώ. Στόχος μου λοιπόν είναι να μην φάω γλυκό σήμερα. Έτσι λειτουργεί το πρόγραμμα, το οποίο έχει πολλές ομοιότητες με εκείνο των Ανώνυμων Αλκοολικών».

Η ίδια έμαθε για τους Α.Υ. από ένα δημοσίευμα εφημερίδας, το οποίο έχει κρατήσει διότι όπως μου είπε, είναι το πιο σημαντικό πράγμα που της συνέβη μετά τη γέννηση των δύο παιδιών της. Μάλιστα, παραδέχεται πως ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν πήγε για πρώτη φορά στους Α.Υ. και της είπαν ότι αυτό που έχει είναι αρρώστια και λέγεται ψυχαναγκαστική υπερφαγία. «Ανακουφίστηκα διότι για χρόνια αισθανόμουν ένοχη και τρομερά διαφορετική για τα τρία, ή πέντε κιλά που είχα παραπάνω  και που έπαιζαν τόσο σημαντικό ρόλο στην ευτυχία μου, στη ζωή μου, στην καθαρότητα της σκέψης μου. Έκανα και ψυχοθεραπεία αλλά το πρόγραμμα των Α.Υ. δεν προσπάθησε να με βγάλει από αυτό αλλά να λειτουργήσει επιπρόσθετα. Δε σημαίνει δηλαδή ότι αν είμαι στους Α.Υ. δεν χρειάζομαι τον διατροφολόγο, τον ψυχολόγο ή τον διαβητολόγο. Απλά χρειάζομαι και τους Α.Υ. Είμαστε πρόγραμμα αλληλοβοήθειας. Ήταν τόσο λυτρωτικό αυτό που ένιωσα όταν βρήκα κι άλλα άτομα που μου είπαν “οκ, χαλάρωσε, το κάνουμε κι εμείς”».

Η εμπειρία των δώδεκα χρόνων στους Α.Υ. της έμαθε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που αντιμετωπίζει πρόβλημα με το φαγητό αλλά φοβάται ή ντρέπεται να το παραδεχτεί. Μάλιστα, δεν είναι λίγα τα άτομα που θέλουν να παρευρεθούν στις συναντήσεις των Α.Υ. αλλά ντρέπονται να δείξουν το πρόσωπό τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται μια πρώτη επαφή μέσω μιας κλειστής ομάδας στο facebook  ή μέσω skype προκειμένου ο ενδιαφερόμενος να γνωρίσει διαδικτυακά κάποια μέλη και αφού ταυτιστεί διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν πολλοί που αντιμετωπίζουν ανάλογο πρόβλημα, να βρει το θάρρος για φυσική παρουσία.

Ματίνα: «Τόσα χρόνια έτρωγα για να κουκουλώσω τα συναισθήματά του»

Ανάλογη επιτυχία είχε και η κυρία Ματίνα μετά την απόφασή της να πάει στους Ανώνυμους Υπερφάγους πριν από δεκαέξι χρόνια. Η ίδια κάθε φορά που ένιωθε έντονα αρνητικά ή θετικά συναισθήματα, έβρισκε διέξοδο στο φαγητό με αποτέλεσμα να παίρνει αρκετά κιλά παραπάνω από το φυσιολογικό της βάρος. Τα ινστιτούτα αδυνατίσματος στάθηκαν αρκετές φορές σύμμαχός της στην προσπάθεια να επανέλθει στα κανονικά της κιλά αλλά η αδυναμία της να διαχειριστεί τα συναισθήματά της, την οδηγούσαν σ’ έναν φαύλο κύκλο.

«Όταν είμαι σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση, επειδή είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό, μου γεννιέται στο μυαλό μου μια εμμονή, η οποία έχει να κάνει με την τροφή. Γράφω για παράδειγμα στον υπολογιστή μου και ξαφνικά αυτός μπλοκάρει. Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι να φάω ένα μπισκοτάκι από το πακέτο που έχω στην κουζίνα. Αυτό δε θα λύσει το πρόβλημα με τον υπολογιστή, είναι εντελώς παράλογη η πράξη μου. Αν κάνω το λάθος και πω «θα πάρω ένα μπισκοτάκι και μετά θα αντιμετωπίσω το πρόβλημα», αν πάρω δηλαδή την πρώτη ψυχαναγκαστική λιχουδιά, η εμμονή περνάει στο σώμα και ξυπνάει ο ψυχαναγκασμός. Ο ψυχαναγκασμός είναι ανυπακοή του σώματος. Εγώ έχω αποφασίσει ότι δε θα ξαναφάω μπισκοτάκια ή γλυκά, ωστόσο, το χέρι μου πάει και παίρνει και ξαναπαίρνει και κάνω ένα ψυχαναγκαστικό επεισόδιο φαγητού, το οποίο προσωρινά ανακουφίζει τα συναισθήματά μου και νιώθω λίγο καλύτερα. Σε λίγο όμως συνειδητοποιώ τι έκανα κι αισθάνομαι ντροπή και ενοχές που πάλι υπέκυψα. Ο κύκλος κλείνει παίρνοντας ξανά την απόφαση ότι δεν θα το επαναλάβω αλλά αν δεν έχω βοήθεια, ξαναγυρίζω πάλι στα ίδια. Οι περισσότερες εξαρτήσεις λειτουργούν καθ αυτόν τον τρόπο», λέει η 69χρονη στην προσπάθειά της να εξηγήσει τον κύκλο του εθισμού.

Η κα. Ματίνα όταν πήγε στους Α.Υ. ήταν 84 κιλά και μέσα σ’ ένα εξάμηνο κατάφερε να χάσει τα 20. «Εκείνο που σε μαθαίνουν οι Α.Υ. δεν είναι το τι πρέπει να φας αλλά σε βάζουν στη διαδικασία να αναρωτηθείς και να σκεφθείς γιατί θες να φας», λέει εξηγώντας πως η ίδια τόσα χρόνια χρησιμοποιούσε το φαγητό όχι για να διατηρηθεί στη ζωή υγιής αλλά για να σπάσει την ανία της, για να διασκεδάσει, για να παρηγορηθεί, να επιβραβεύσει τον εαυτό μου κι ένα σωρό άλλους λόγους.

«Στους Α.Υ. έμαθα να αντιμετωπίζω κατάματα τη ζωή και να μην κουκουλώνω τα προβλήματα με το φαγητό.  Πιστεύω ότι η παρουσία μου στις συναντήσεις των Α.Υ. μου προσφέρει μια δια βίου μάθηση εξαιρετικά υποστηρικτική για το σύνολο της ζωής μου».

 

Πηνελόπη: «Ο πατέρας μου με έλεγε χοντρή με αποτέλεσμα να σιχαθώ το φαγητό»

Όταν στην εφηβεία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία, στενοχωρήθηκε, βρήκε καταφύγιο στο φαγητό και πήρε τέσσερα κιλά. Ο αυστηρός πατέρας της την κατέκρινε και την αποκάλεσε «χοντρή», με αποτέλεσμα να νιώσει απόρριψη. «Για να τον εκδικηθώ σταμάτησα να τρώω κι έχασα περίπου είκοσι κιλά. Είχα σιχαθεί το φαγητό. Μετά από δύο χρόνια, πήγα στο άλλο άκρο. Έτρωγα επί τρεις συνεχόμενες ώρες απίστευτες ποσότητες φαγητού και για να ανακουφιστώ, προκαλούσα στον εαυτό μου εμετό. Αυτά τα βουλιμικά επεισόδια τα είχα μεσημέρι- βράδυ για 25 ολόκληρα χρόνια, σήμερα ζω από θαύμα», εξομολογείται η 43χρονη γυναίκα.

Τα τελευταία τρία χρόνια έχει φυσιολογική σχέση με το φαγητό κι εκείνο που, όπως μου λέει, τη βοήθησε αρκετά, είναι το γεγονός ότι βρήκε ανθρώπους σαν κι εκείνη στους Α.Υ.

«Εκεί νιώθω σαν στο σπίτι μου, με καταλαβαίνουν διότι έχουν βιώσει τις ίδιες καταστάσεις. Κάθε μέρα που περνά χωρίς να παρουσιάζω επεισόδιο υπερφαγίας είναι για εμένα μια νίκη και όταν μάλιστα έρχονται δυσκολίες στη ζωή μου και τις αντιμετωπίζω χωρίς το μυαλό να μου δίνει εντολή να φάω αλλά βρίσκοντας λύσεις, νιώθω να ωριμάζω ακόμη περισσότερο».

Περισσότερες πληροφορίες για τους Ανώνυμους Υπερφάγους θα βρείτε εδώ. 

 

«Φύλακες άγγελοι» σε παιδικό εφιάλτη: Οι εθελοντές της διακονίας σκορπίζουν χαρά σε νοσοκομεία Παίδων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να θυμηθούν την παιδική τους υπόσταση, να γελάσουν, να παίξουν και να τραγουδήσουν έχουν για δύο ώρες κάθε εβδομάδα τα παιδιά που νοσηλεύονται ή βρίσκονται με εισαγγελική εντολή στα νοσοκομεία Παίδων «Αγία Σοφία» και «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού» αντίστοιχα.

Οι «άγγελοι» που φέρνουν στα χείλη τους το χαμόγελο είναι τα μέλη της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών, άνθρωποι που όχι μόνο κρατούν συντροφιά στα παιδιά -κάποια εκ των οποίων είναι εγκαταλελειμμένα- αλλά τα κάνουν να ξεχνιούνται από τα βάσανα που είναι «καταδικασμένα» να ζουν από μικρή ηλικία.

Έτσι, κάθε Δευτέρα και Τετάρτη ένας χώρος των νοσοκομείων μετατρέπεται σε παιδική χαρά όπου οι μικροί νοσηλευόμενοι έχουν τη δυνατότητα να παίξουν επιτραπέζια παιχνίδια, να τραγουδήσουν, να κάνουν εποχικές κατασκευές όπως για παράδειγμα έλατα και αστέρια ενόψει Χριστουγέννων και να περάσουν όσο πιο όμορφα γίνεται.

«Περιμένουν με ανυπομονησία αυτές τις ημέρες διότι οι ώρες που βρίσκονται μόνα σε ένα δωμάτιο είναι πάρα πολλές. Θυμάμαι ένα δεκάχρονο αγοράκι που ήταν στο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή μαζί με τα δυο του αδέρφια και μια ημέρα πριν τα πάνε σε ίδρυμα, μας έδωσε μια ζωγραφιά γράφοντας: «Ευχαριστώ τη διακονία που με έκανε χαρούμενο μέσα στο νοσοκομείο». Ως τότε δεν είχαμε καταλάβει πόσο σπουδαίες ήταν τελικά για τα παιδιά αυτές οι δύο ώρες της δημιουργικής απασχόλησης», μου λέει η 44χρονη Ματίνα που είναι εκπαιδευτικός και προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της στα νοσοκομεία Παίδων μέσω της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών.

Η ζωγραφιά του μικρού Ντομινίκ συγκίνησε όλα τα μέλη της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών

Μια ακόμη στιγμή που θυμάται συγκινημένη και αποδεικνύει περίτρανα τη σημασία του συγκεκριμένου προγράμματος για τα νοσηλευόμενα παιδιά, είναι όταν εξαιτίας κάποιου σοβαρού περιστατικού δεν ήταν σίγουρο εάν θα πραγματοποιηθεί ή όχι η καθιερωμένη δίωρη απασχόληση. «Τελικά έγινε και μόλις φτάσαμε  στο νοσοκομείο μαζί με τους υπόλοιπους εθελοντές, μας υποδέχθηκε μια μαμά με το παιδί της, το οποίο είχε πολύ σοβαρά εγκαύματα σε όλο του το σώμα και μας είπε: “Επιτέλους, σας περιμέναμε πώς και πώς για να βγούμε από το δωμάτιο”».

Εκτός από τους εθελοντές, τη διασκέδαση των παιδιών έχει αναλάβει κι ένας ηθοποιός που υποδύεται τον κλόουν και επισκέπτεται τα παιδιά στα δωμάτιά τους κυρίως στο Ογκολογικό τμήμα των νοσοκομείων. Ο κ. Κυριάκος Μερτζάνης προσφέρει κι αυτός τις υπηρεσίες του εθελοντικά και μοναδικός του στόχος είναι να κάνει χαρούμενους τους μικρούς ασθενείς. Ο ίδιος ασχολείται συνολικά 24 χρόνια με παιδιά, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια παιδοψυχολογίας, παιχνιδοθεραπέιας και μουσικοθεραπείας και όταν έμαθε για τις δράσεις της Εθελοντικής Διακονίας, εξέφρασε αμέσως το ενδιαφέρον του για να συμμετάσχει. Τα τελευταία έξι χρόνια λοιπόν έχει ξεκινήσει ένα πολύ όμορφο, όπως το χαρακτηρίζει, ταξίδι για εκείνον, γεμάτο παιχνίδια και πολλά,  πολλά χαμόγελα.

Ο Κυρικάκος Μερτζάνης εν δράσει

Η στιγμή που δε μπορεί με τίποτα να ξεχάσει είναι όταν είδε μια γυναίκα Ρομά να κλαίει με λυγμούς. Αφού την πλησίασε και τη ρώτησε τι της συνέβη, εκείνη του είπε πως το παιδί της έχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα με το μάτι του. «Πήγα στο παιδί, του μίλησα, παίξαμε και εν συνεχεία εξήγησα στη μητέρα του ότι τελικά η κατάστασή του δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο πίστευε. Και όντως, δεν ήταν, είχε καταλάβει λάθος όσα της είπαν οι γιατροί. Τότε λοιπόν, με ευχαρίστησε και μου ζήτησε να μου φιλήσει τα χέρια. Της εξήγησα ότι δεν έκανα κάτι σπουδαίο αλλά και να έκανα, δεν θα την άφηνα να κάνει μια τέτοια κίνηση. Τότε τραβήχτηκε αμήχανα και με ρώτησε: “φοβάστε μη σας λερώσω, ε;”. Έπιασα επί τόπου εγώ τα δικά της χέρια, τα έσφιξα κι ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα που μόνο ο εθελοντισμός μου έχει προσφέρει στη ζωή μου», εξομολογείται.

Ο κ. Μερτζάνης επισκέπτεται σχεδόν σε καθημερινή βάση τα παιδιά του νοσοκομείου και δεν είναι λίγες οι φορές που κάθεται για περισσότερες από δύο ώρες, όσες δηλαδή διαρκεί η δημιουργική απασχόληση. «Υπήρχε φορά που πήγα στις 5 το απόγευμα κι έφυγα στις 11 το βράδυ. Μακάρι να μπορούσα να κάτσω κι άλλο και να πηγαίνω κάθε μέρα», μου λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής και η λαχτάρα που αποτυπώνεται στη φωνή του δε μου αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Προσωπικά προβλήματα

Σε μια εποχή όπως αυτή που διανύουμε όπου τα πάσης φύσεως προβλήματα βρίσκονται στο ζενίθ τους, δε θα μπορούσα να μη ρωτήσω τους εθελοντές πώς καταφέρνουν να είναι εκεί για τα παιδιά, ορεξάτοι και χαμογελαστοί ενώ στη δική τους ζωή μπορεί να συμβαίνει κάτι άσχημο.

«Υπάρχουν σίγουρα φορές που δεν είμαι καλά αλλά ό,τι κι αν έχω το ξεχνώ, γίνομαι κι εγώ παιδί δίπλα τους», μου λέει η 39χρονη Δαμασκηνή και συνεχίζει: «Τα παιδιά αυτά δε θέλουν τον οίκτο μας, αλλά την αγάπη μας. Μετά από αυτό το δίωρο της δημιουργικής απασχόλησης, φεύγω γεμάτη από το νοσοκομείο όσα προβλήματα και να έχω. Η συναναστροφή με τα παιδιά σε κάνει περισσότερο υπομονετικό, ήρεμο και καλόκαρδο. Είναι πολύ σημαντικό να βοηθούμε όποιον υποφέρει, πόσο μάλλον μια παιδική ψυχή. Και η αγάπη που παίρνουμε, είναι για’ μένα θησαυρός, δεν εκτιμάται».

Αντίστοιχα είναι και τα συναισθήματα της Ματίνας, για την οποία η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι να βλέπει τα παιδιά αυτά, έστω και για δύο ώρες, χαρούμενα.

«Είχε τύχει στις αρχές του προγράμματος αυτού να συζητήσουμε και με άλλους εθελοντές το πώς καταφέρνουμε να δίνουμε όλο μας το είναι αυτές τις ώρες ενώ μέσα μας κάποιες φορές δεν είμαστε καλά. Την απάντηση μας την έδωσε λίγο καιρό μετά ένα κοριτσάκι που είχε ακρωτηριαστεί το πόδι του. Ερχόταν κάθε φορά που κάναμε το πρόγραμμα της δημιουργικής απασχόλησης αλλά δεν έπαιζε ποτέ μαζί μας ούτε με τα άλλα παιδιά και δε χαμογελούσε. Δεν ήθελε να συμμετέχει ποτέ αλλά ερχόταν κάθε φορά. Ώσπου μια μέρα που κάναμε κουκλοθέατρο, την είδα να χαμογελά. Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση στο ερώτημά σου», καταλήγει.

Η αίθουσα του νοσοκομείου Παίδων έχει μετατραπεί σε παιδική χαρά

 

Περισσότερες πληροφορίες για την Εθελοντική Διακονία Ασθενών και τις δράσεις της, θα βρείτε εδώ.

 

Ο γύρος του κόσμου με μια μηχανή!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το γύρο του κόσμου καβάλα σε μια μοτοσικλέτα αποφάσισε να κάνει πριν 30 χρόνια ο Κώστας Μητσάκης ως σύγχρονος Φιλέας Φονγκ. Συνδυάζοντας τις δύο του μεγάλες αγάπες, τα ταξίδια και τις μηχανές, πήγε στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου και πλέον έχει «γράψει» στο προσωπικό του κοντέρ, περισσότερα από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στα πέρατα της Γης. Μάλιστα, πριν τρία περίπου χρόνια αποφάσισε να κάνει ένα βήμα παραπέρα και να αλλάξει την έννοια του ταξιδιού πηγαίνοντας στην Ινδία με……παπάκι!

Από την Αλάσκα ως την Αφρική και από την Ασία έως την «χώρα των καγκουρό», συνοδοιπόρος του στα δίτροχα ταξίδια του όλα αυτά τα χρόνια είναι η σύζυγός του. Λάτρεις και οι δύο της περιπέτειας, αποφάσισαν πριν τρεις δεκαετίες τα ασταμάτητα ταξίδια, επαναπροσδιορίζοντας τις έννοιες της ελευθερίας και της απόλυτης περιπέτειας.

Ο κ. Μητσάκης στην Τανζανία

 

Πάντως, η αγάπη του  για τα δίκυκλα δεν ήταν κάτι που προέκυψε ξαφνικά. Όπως μου εξήγησε, από πολύ μικρή ηλικία θυμάται τον εαυτό του πάνω σε ένα ποδήλατο και εν συνεχεία σε μια μηχανή. «Η μοτοσικλέτα μου άρεσε γιατί μου έδινε μια ιδιαίτερη αίσθηση, αυτή της ελευθερίας και με έκανε να νιώθω πως είμαι σε επαφή με τη φύση. Πρόκειται για ένα μέσο μεταφοράς με το οποίο δένεται πολύ εύκολα κανείς εν αντιθέσει με το αυτοκίνητο το οποίο δεν με ικανοποιεί και αντιπροσωπεύει την προσωπικότητά μου».

Όπως μου λέει, η επιλογή του να ταξιδεύει σε δύο τροχούς, τον αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο καθώς πέρασε από σημεία που δύσκολα μπορεί να συναντήσει όποιος ταξιδεύει με αεροπλάνο. Επιπλέον, έζησε όλα όσα θα πρέπει, όπως λέει, να βιώνει ένας ταξιδιώτης. «Οι κάτοικοι πολλών χωρών όταν με έβλεπαν με τη μηχανή, ιδρωμένο και κουρασμένο , μου άνοιγαν την πόρτα των σπιτιών τους κι έτσι είχα τη δυνατότητα να συνομιλήσω μαζί τους, να μάθω πράγματα γι’αυτούς και για τον πολιτισμό τους. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι τουρίστες αγνοούν μιας και αρκούνται στο να φωτογραφίζουν τα μνημεία μιας χώρας που επισκέπτονται», αναφέρει.

Ο κ. Μητσάκης στην Αυστραλία

Δυσκολίες

Ωστόσο, όπως εξηγεί, οι αναβάτες των δίκυκλων είναι συνεχώς εκτεθειμένοι σε κινδύνους που σχετίζονται με τις καιρικές συνθήκες, τους οδηγούς και πολλούς άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Μπορεί στη διάρκεια των ταξιδιών του όλα αυτά τα χρόνια να μη συνέβη κάτι τραγικό αλλά δεν είναι λίγα τα δυσάρεστα περιστατικά που αποτυπώθηκαν στη μνήμη του όταν χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις. «Το 2005 στο Αφγανιστάν η σύζυγός μου πυροβολήθηκε από έναν Ταλιμπάν στο κράνος και το 1998 όταν κάναμε για πρώτη φορά το γύρο της Αφρικής, περάσαμε μέσα από το Σουδάν που τότε είχε εμφύλιο πόλεμο. Ήταν μια δύσκολη κατάσταση μιας και αρκετά σημεία της χώρας ήταν πολεμικές ζώνες», διηγείται ο κ. Μητσάκης.

Ο κ. Μητσάκης στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν

Αυτά και άλλα πολλά δύσκολα περιστατικά που εμφανίστηκαν στο δρόμο του, δεν στάθηκαν ικανά να τον αποτρέψουν από την μεγάλη του αγάπη που δεν είναι άλλη από τα ταξίδια. Μάλιστα, όταν πριν κάποια χρόνια αποφάσισε να κάνει ένα μικρό διάλειμμα, ένιωθε πολύ έντονα πως κάτι του έλειπε από τη ζωή του. «Ίσως ακουστεί περίεργο αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο να βγάλω από τη ζωή μου τα ταξίδια. Είναι τρόπος ζωής πια για μένα και θα συνεχίσω για όσο αντέξω», υπογραμμίζει.

Διάλειμμα για νερό στην Αίγυπτο

«Οι Έλληνες δεν ταξιδεύουν»

Μπορεί ο ίδιος να είναι ο πιο πολυταξιδεμένος Έλληνας αλλά όπως λέει, οι περισσότεροι στην Ελλάδα δεν ακολουθούν αυτό τον τρόπο ζωής. Σύμφωνα με τον κ. Μητσάκη, τα ταξίδια πέρα από ανεπανάληπτες εμπειρίες ζωής που προσφέρουν, δίνουν τη δυνατότητα σε κάποιον να βγει από τα στενά όρια του περίγυρού του, να κάνει συγκρίσεις ώστε να μην «καταπίνει» αμάσητα τις πληροφορίες σχετικά με το πώς είναι η ζωή σε άλλα κράτη. «Στην Ελλάδα γενικότερα οι άνθρωποι δεν ταξιδεύουν, δεν ξέρουν τι γίνεται έξω και είναι εγκλωβισμένοι στην πραγματικότητα της χώρας. Πιστεύω πως αν ο Έλληνας ταξίδευε δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Όταν έχεις συγκριτικά στοιχεία με τον έξω κόσμο, μπορείς να φτιάξεις μια καλύτερη καθημερινότητα σε πολλά επίπεδα», τονίζει.

Όπως επισημαίνει, καλό θα ήταν αν δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να ταξιδεύουν, να απεμπλακούν από τον υπολογιστή και την τηλεόραση και να βγουν στο δρόμο να γνωρίσουν τη ζωή. «Η ζωή υπάρχει έξω από το σπίτι και την οθόνη, είναι δίπλα μας. Αν δε βγούμε να την κυνηγήσουμε στο δρόμο, ζούμε σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και πιστεύουμε πως έτσι είναι ο κόσμος και σε άλλες χώρες», καταλήγει.

Από το ταξίδι του κ. Μητσάκη στη Βολιβία

 

 

Κόστα Ρίκα

Βλέποντας με τα μάτια των τετράποδων φίλων μας (VIDEO)

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Στην υπηρεσία των συνανθρώπων μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ικανά να δυσκολέψουν την καθημερινότητά τους, τίθενται και στην Ελλάδα «οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου». Ο Πάρης Διαμαντίδης, ο πρώτος εκπαιδευτής σκύλων – οδηγών στη χώρα μας,  έχει ξεκινήσει από το 2013 να εκπαιδεύει τα αγαπημένα μας τετράποδα προκειμένου να χαρίσει στους τυφλούς χειριστές το προνόμιο της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας.

Συνδυάζοντας τις σπουδές του στην ψυχολογία με την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφει για τα ζώα, αποφάσισε να βοηθήσει άτομα με αναπηρία μέσω της ειδικής εκπαίδευσης σκύλων.  Τις απαιτούμενες γνώσεις τις έλαβε από την Εθνική Σχολή Σκύλων-Οδηγών Τυφλών της Ιταλίας , η οποία λειτουργεί από το 1927. «Εκεί εκπαίδευσα την πρώτη μου ομάδα, δηλαδή το σκύλο με τον τυφλό χειριστή του. Αργότερα δούλεψα ως εκπαιδευτής σκύλων – οδηγών για μια σχολή στην Ελλάδα και στη συνέχεια, θέλοντας να αποκτήσω ακόμη περισσότερες γνώσεις, πήγα στην Εθνική Σχολή της Αγγλίας που είναι από τις καλύτερες του κόσμου», αναφέρει.

Ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο και παρακολουθούσε την έλλειψη των υποδομών στη χώρα μας και την αναλγησία της κοινωνίας,  αποφάσισε να επιστρέψει πίσω, να αξιοποιήσει τις γνώσεις του και να βοηθήσει όσο περισσότερο κόσμο μπορεί.

Πώς επιλέγονται οι σκύλοι – οδηγοί

Οι «σύντροφοι» ζωής των ανθρώπων με μερική ή ολική απώλεια όρασης, επιλέγονται με ιδιαίτερα αυστηρά κριτήρια μιας και ο σκοπός τους είναι «ιερός». Όπως μου εξηγεί ο 38χρονος εκπαιδευτής,  οι σκύλοι – οδηγοί προέρχονται από επιλεκτική εκτροφή, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ελεύθεροι δυσπλασίας ή άλλων γενετικών προβλημάτων όπως αυτά της όρασης.

«Υπάρχουν ειδικά τεστ που κάνουμε όταν το σκυλί είναι τριών μηνών. Αυτά τα τεστ είναι αξιόπιστα και επαναλαμβάνονται ως τους 12 μήνες ζωής του σκύλου αλλά όσον αφορά στη δυσπλασία, ποντάρουμε βλέποντας το γενεαλογικό δέντρο του ζώου, δηλαδή το pedigree. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να εξακριβώσουμε εάν οι γονείς ή οι παππούδες του είχαν ή όχι κάποια μορφή δυσπλασίας. Με τον τρόπο λοιπόν αυτό, επιλέγουμε τα κουτάβια από επίσημους εκτροφείς μέσω του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδος. Κάποιοι εκτροφείς μας τα παρέχουν δωρεάν και κάποιοι άλλοι έναντι χαμηλού αντιτίμου. Εμείς τα παραδίδουμε εκπαιδευμένα στους τυφλούς χειριστές εντελώς δωρεάν», εξηγεί.

Τα στάδια της εκπαίδευσης

Οι ράτσες που ενδείκνυνται για τη συγκεκριμένη εκπαίδευση είναι τα Λαμπραντόρ, τα Γκόλντεν Ριτρίβερ, κάποιες μίξεις τους ή μίξεις γιγαντιαίων Κανίς (τα λεγόμενα Poodles) με Λαμπραντόρ.

Τους πρώτους μήνες της ζωής του το σκυλί θα μεγαλώσει με μια ανάδοχη οικογένεια, με ανθρώπους δηλαδή που αγαπούν τα ζώα και θέλουν να βοηθήσουν εκείνους που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης. «Στόχος αυτής της κίνησης είναι η πλήρης κοινωνικοποίηση του ζώου. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών ο σκύλος θα πηγαίνει σε χώρους μαζικής εστίασης, σε λαϊκές αγορές, θα μπαίνει σε μέσα μαζικής μεταφοράς, θα εκτίθεται σε παιδιά, γατιά και άλλα σκυλιά και θα μάθει να εντοπίζει σκάλες και πεζοδρόμια. Αυτή η διαδικασία θα γίνεται με την εποπτεία και την καθοδήγηση του εκάστοτε εκπαιδευτή», εξηγεί ο Πάρις.

Μετά το πέρας των έξι μηνών, το σκυλί θα αλλάξει ξανά οικογένεια για δύο με τρεις μήνες, προκειμένου, όπως αναφέρει ο Πάρης, να μην προλάβει το ζώο να δεθεί, να συνηθίσει στην αλλαγή περιβάλλοντος και να τη θεωρεί ως κάτι το φυσιολογικό. Εν συνεχεία, όταν το σκυλί γίνει 12 μηνών, θα φορέσει το ειδικό σαμάρι και θα περάσει πια για έξι μήνες στα χέρια του εκπαιδευτή όπου θα μάθει να σταματά σε διαβάσεις, να περνά με ασφάλεια το χειριστή του από εμπόδια κάθε είδους όπως λακκούβες, κακοτεχνίες και κάδοι σκουπιδιών, να μπαίνει στα μέσα μαζικής μεταφοράς και να βρίσκει θέση στο χειριστή του.

«Το τελικό στάδιο της εκπαίδευσης, που διαρκεί γύρω στις τρεις εβδομάδες, περιλαμβάνει τη συνεκπαίδευση του χειριστή μαζί με το σκύλο του. Αυτό γίνεται για να μάθει ο ένας τον άλλον, να αναπτύξουν μια σχέση μεταξύ τους και φυσικά για να μάθει ο χειριστής κάποιες τεχνικές. Προτού παραδοθεί ο σκύλος τον τεστάρουμε. Φοράω δηλαδή μια μαύρη μάσκα και γίνομαι εγώ ο άνθρωπος με την ολική απώλεια όρασης που θα με βοηθήσει ο σκύλος να πάω στο μετρό, να περάσω με ασφάλεια απέναντι και  να κατέβω ή να ανέβω σκάλες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, υπάρχει πίσω μου ένας άλλος άνθρωπος που παρακολουθεί και κάνουμε την τελική αξιολόγηση».

Πάντως, πρωταρχική σημασία έχει για τον Πάρη ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος να αγαπά τα σκυλιά και να μην τα βλέπει μόνο ως εργαλεία. Όπως μάλιστα μου είπε, υπήρξε φορά που δεν έδωσε έναν σκύλο – οδηγό επειδή είδε ότι ο μελλοντικός χειριστής του δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τα ζώα.

Φόλες

Μιλώντας για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά στην ασφάλεια συνανθρώπων μας με μερική ή ολική απώλεια όρασης, δε θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω τι γίνεται σε περίπτωση που ο  σκύλος – οδηγός έρθει αντιμέτωπος με δηλητηριασμένη τροφή, τη γνωστή φόλα ή με αγέλη αδέσποτων ζώων.

Όπως επισήμανε, τα συγκεκριμένα σκυλιά εκπαιδεύονται στην άρνηση τροφής που είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία που ακολουθείται από τους ειδικούς εκπαιδευτές. «Ένα τέτοιο σκυλί δε θα φάει ποτέ από κάτω ή ακόμη κι αν προσπαθήσει, υπάρχει τρόπος που μαθαίνουμε στον τυφλό χειριστή ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο περιστατικό και να αποτρέψει το σκύλο».

Σε ό,τι έχει να κάνει με την επίθεση αγέλης, ξεκαθαρίζει πως οι σκύλοι – οδηγοί είναι στειρωμένοι, πράγμα που σημαίνει ότι κάποιο άλλο ζώο δεν θα τους επιτεθεί επειδή μυρίζει κάποιες ορμόνες. «Πρόκειται για το πρώτο προστατευτικό μέτρο που παίρνουμε. Από κει και πέρα, μαθαίνουμε πάλι στο χειριστή κάποιες τεχνικές αντιμετώπισης ενός τέτοιου περιστατικού. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα συμβεί. Είναι πάντα ένα ρίσκο».

Ο σκύλος – οδηγός κατευθύνει τον τυφλό χειριστή στο κουτί του σηματοδότη. Όταν ο ειδικός κώνος που υπάρχει στο κάτω μέρος του κουτιού, περιστρέφεται, σημαίνει ότι είναι πράσινο και μπορεί να περάσει με ασφάλεια το δρόμο.

Μην ενοχλείτε τον σκύλο – οδηγό

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για τον τυφλό χειριστή όσο και για τον τετράποδο οδηγό του, είναι να μην αποσπάται η προσοχή του σκύλου. Δυστυχώς, όπως εξηγεί ο Πάρις, η ελληνική κοινωνία δεν έχει ακόμη λάβει την κατάλληλη ενημέρωση για το τι σημαίνει αυτό το ζώο για έναν τυφλό άνθρωπο.

«Όταν βλέπουμε έναν σκύλο να φορά το ειδικό σαμάρι, δεν πρέπει να πηγαίνουμε κοντά του, να του μιλάμε ή να τον χαϊδεύουμε. Πρόκειται για έναν σκύλο εργασίας που εκείνη τη στιγμή οδηγεί τον τυφλό χειριστή του. Εάν με οποιονδήποτε τρόπο του αποσπάσουμε την προσοχή, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τραυματισμού του χειριστή. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι γι’ αυτόν τον άνθρωπο ο σκύλος είναι η προέκταση του εαυτού του, δεν πρόκειται απλά για ένα κατοικίδιο που βγάζει βόλτα», εξηγεί τονίζοντας πως ακόμη και τις φορές που φορά στους σκύλους κάποιο ειδικό ταμπελάκι με την ένδειξη «μη με ενοχλείτε, τώρα δουλεύω», κάποιοι συνεχίζουν να προσεγγίζουν το ζώο ή να αφήνουν τα σκυλιά τους να πηγαίνουν στο μέρος του.

Μάλιστα, ένα από τα μέτρα που λαμβάνει ο εκπαιδευτής προκειμένου ο σκύλος – οδηγός να παραμείνει προσηλωμένος στο στόχο του σε περίπτωση που κάποιος τον πλησιάσει και του μιλήσει, είναι να του μαθαίνει τις εντολές στα ιταλικά ή τα αγγλικά καθ’όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης.

Σχολή σκύλων οδηγών – βοηθείας

Όταν ο Πάρις επέστρεψε από την Αγγλία, όπου εντρύφησε ακόμη περισσότερο στο εν λόγω αντικείμενο, αποφάσισε μαζί με κάποιους φίλους να συνιδρύσει την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Mentor Guide Dogs for the Blind. Η ομάδα της Mentor απαρτίζεται από άτομα που έχουν κάποιου είδους αναπηρία και έχουν βιώσει αρκετές δυσκολίες εξαιτίας της παντελούς έλλειψης υποδομών για ΑμεΑ.

Στόχος τους εκτός από την άρτια εκπαίδευση σκύλων οδηγών ή βοηθείας σύμφωνα με τους κανόνες της Διεθνής Ομοσπονδίας Σκύλων Οδηγών και της Διεθνής Ομοσπονδίας Σκύλων Βοηθείας,  είναι η συνεχής υποστήριξη ατόμων με αναπηρία που έχουν συνεκπαιδευτεί με το σκύλο τους, η αντικατάσταση ενός σκύλου οδηγού ή βοηθείας με έναν νέο όταν ο προηγούμενος περάσει το δέκατο έτος της ηλικίας του αλλά και τυχόν τροποποίηση ή παρέμβαση σε ισχύουσες νομοθεσίες για ΑμεΑ.

«Θέλουμε να παρεμβαίνουμε στο νόμο και να τον αλλάζουμε προς όφελος των συμπολιτών μας που αντιμετωπίζουν τόσα θέματα πρόσβασης κάθε μέρα. Στην Ελλάδα του 2017 κανένας άνθρωπος με απώλεια όρασης ή κινητικό πρόβλημα δεν πρέπει να εγκλωβίζεται μέσα στο σπίτι του ή να εξαρτάται από κάποιον άλλο για να βγει έξω από το σπίτι του. Παρέχουμε εκπαίδευση όχι μόνο για ανθρώπους με προβλήματα όρασης αλλά και για όσους βρίσκονται σε αναπηρικό αμαξίδιο».

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι οι τροφές των σκύλων οδηγών παρέχονται εντελώς δωρεάν στους χειριστές καθ ’όλη τη διάρκεια ζωής του ζώου.Πρόκειται για ξηρά τροφή υψηλής ποιότητας από τον Καναδά και είναι ευγενική χορηγία της Pet Nutrition.

Ωστόσο, το γεγονός αυτό αυξάνει την ανάγκη για εύρεση κι άλλων χορηγιών που θα εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα καi γιατί όχι, την επέκταση της σημαντικής αυτής πρωτοβουλίας. Εξάλλου, κάποιες φορές όλοι μπορούν με μικρές πράξεις να δείξουν το ενδιαφέρον τους σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Περισσότερες πληροφορίες για τη σχολή Mentor θα βρείτε στην επίσημη σελίδα τους στο facebook.

 

Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να δείτε τον Πάρι στους δρόμους του Λονδίνου με έναν από τους σκύλους – οδηγούς που έχει εκπαιδεύσει.

 

Μαρίνα Σάττι: «Δεν μ’ενδιαφέρει ο αριθμός των κλικ στο youtube»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Δημοσιεύθηκε στην αμερικάνικη έκδοση της Huffington Post

Είναι παραδοσιακή μα συνάμα τόσο σύγχρονη! Απλή σε ό,τι κάνει μα την ίδια στιγμή σύνθετη στην καλλιτεχνική της στάση! Η Μαρίνα Σάττι είναι το πρόσωπο που τους τελευταίους μήνες έχει μαγέψει μια ολόκληρη χώρα επενδύοντας στις αντιθέσεις. Ίσως βέβαια να ανταποκρίνεται και στην ίδια την βαθιά  αντίθεση της ελληνικής πραγματικότητας που επιχειρεί μετά από επτά συναπτά χρόνια κρίσης να βρει το βηματισμό της και να κοιτάξει το «αύριο», πατώντας στις παραδόσεις.

Η μουσική της, όπως αυτή συστήθηκε στο ευρύ κοινό,  συνδυάζει την παράδοση με την αδάμαστη δυναμική του youtube. Ένα μουσικό οδοιπορικό στις κακόφημες γειτονιές της Αθήνας με μια κάμερα και τη συνοδεία δέκα κοριτσιών, συνέθεσαν τη «Μάντισα» που μέσα σε μόλις μία εβδομάδα έφτασε τις πέντε εκατομμύρια θεάσεις στο youtube, ένα νούμερο διόλου συνηθισμένο για τα ελληνικά δεδομένα. Από την πρώτη κιόλας ημέρα που ανέβηκε στη γνωστή διαδικτυακή πλατφόρμα, η «Μάντισσα» πυροδότησε ποικίλες συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενώ τα δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό κι έντυπο Τύπο διαδέχονταν το ένα το άλλο.

Σήμερα, πέντε μήνες μετά, οι θεάσεις «σκαρφάλωσαν» στα 26 εκατομμύρια και τα διθυραμβικά σχόλια κάτω από το βίντεο είναι κυριολεκτικά από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Πρόκειται για ένα κορίτσι καλλιεργημένο, με σπουδές, στο μουσικό κολλέγιο Berklee της Βοστώνης, συνεργασίες με διεθνείς και εγχώριους αστέρες της μουσικής βιομηχανίας και με έντονο το πολυπολυτισμικό στοιχείο στη ζωή της που έχει αφήσει και τη σφραγίδα του στην ίδια της τη δουλειά, μιας και ο πατέρας της κατάγεται από το Σουδάν.Η ίδια ωστόσο, παρά την αλματώδη επιτυχία της παραμένει σεμνή και προσηλωμένη στο στόχο της. Όπως μου είπε, αν και δεν περίμενε όλον αυτό το χαμό γύρω από τη «Μάντισσα», δε δίνει καμιά απολύτως σημασία στους αριθμούς αλλά τη χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός πως δημιουργήθηκε μια γέφυρα επικοινωνίας με ανθρώπους όλων των ηλικιών.

 «Σίγουρα δε φανταζόμουν ότι θα γινόταν όλο αυτό αλλά αλήθεια δε με ενδιαφέρει ο αριθμός των κλικ στο Youtube. Εκείνο που έχει σημασία για εμένα είναι ότι πολλοί ταυτίστηκαν. Λαμβάνω σε καθημερινή βάση μηνύματα από νέο κόσμο και όχι μόνο, που βγαίνει στο δρόμο και χορεύει  τη Μάντισσα, με συγκινεί απίστευτα αυτό. Το όνειρό μου δεν ήταν να πω ένα τραγούδι και να γίνει χαμός αλλά να κάνω αυτό που γουστάρω και να υπάρχει μια συνεχεία σε αυτό. Γενικά δεν ψαρώνω, χαίρομαι πολύ για ό,τι έγινε αλλά ελπίζω να είναι το ένα κομμάτι του παζλ», μου λέει.

Εκείνο που η ίδια πιστεύει ότι κέντρισε την προσοχή του κοινού, είναι το γεγονός πως ήταν ένα low budget πρότζεκτ που έλαβε χώρα στο κέντρο της Αθήνας και πιο συγκεκριμένα σε δρόμους που έχουν για χρόνια ταυτιστεί με την πορνεία και τη χρήση ναρκωτικών. Μάλιστα, όπως εξηγεί, το βίντεο κλιπ της «Μάντισσας» την παραγωγή του οποίου ανέλαβε η ίδια, μπορεί να «διαβαστεί» με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

«Για κάποιους μπορεί να εμπνέει χαρά, αισιοδοξία κι ανεμελιά ενώ για άλλους να είναι ένα βίντεο που παρουσιάζει την κατάσταση της Ελλάδας γενικότερα και της Αθήνας ειδικότερα. Σε κάποιους άλλους ίσως έκανε εντύπωση η «συμμορία» των κοριτσιών που χορεύει στο δρόμο, το έχουμε συνηθίσει μόνο με παρέες αγοριών αυτό. Επίσης, σπουδαίο ρόλο μπορεί να έπαιξε και το μέρος που γυρίστηκε το βίντεο κλιπ, σε δρόμους δηλαδή κακόφημους. Εμείς μπήκαμε μέσα στο τοπίο αυτό και επιβάλλαμε τη διάθεσή μας, δεν μας την επέβαλε αυτό. Προσπαθήσαμε λοιπόν να αναδείξουμε μεταξύ άλλων ότι είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε γενικά τις διαθέσεις χωρίς να επηρεαστούμε από το τι γίνεται γύρω μας».

Το εν λόγω πολυσυζητημένο βίντεο κλιπ ήταν δική της ιδέα μιας και αγαπά πολύ την παρέα και ήθελε να κάνει κάτι ομαδικό ενώ επέλεξε το μονοπλάνο διότι, όπως εξηγεί, δεν ήθελε κάτι φτιαχτό αλλά κάτι που να δείχνει τη φυσική ροή των πραγμάτων. Η «Μάντισσα» πάντως, εκτός απ’όλα τα παραπάνω, αποτέλεσε και μια πρόκληση για την ίδια τόσο σε μουσικό επίπεδο όσο και σε προσωπικό.

 «Η χορογραφία συνδυάζει πολλά στοιχεία που θυμίζουν ελληνική παράδοση κι έχει κάποια ακόμη στοιχεία Bollywood. Μ’ αρέσει πολύ η μίξη των πολιτισμών και την αναζητώ συνεχώς.Όταν κάποιος μου λέει ότι κάτι δεν ταιριάζει ή δε γίνεται, μόνο και από αντίδραση θα μπω στη διαδικασία να ψάξω και να αποδείξω ότι γίνεται. Μου είπαν για παράδειγμα ότι δε γίνεται να κάνω βίντεο χωρίς λεφτά, κι όμως έγινε ή ότι δε γίνεται να βγάλω τραγούδι χωρίς να ανήκω σε κάποια δισκογραφική εταιρία,  κι αυτό έγινε. Επίσης, μου είπαν, ότι δε μπορώ να πάω στο κέντρο της Αθήνας, να βγω στο δρόμο με δέκα κορίτσια και να χορέψω αλλά έγινε. Όλα γίνονται».

 

Η Μαρίνα Σάττι τραγουδά και διασκεδάζει το κοινό της κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής της περιοδείας.

 

Η απάντηση στα σατυρικά βίντεο της «Μάντισσας»

 Εκτός από τα καλοπροαίρετα βίντεο που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο με ομάδες ανθρώπων που  χορεύουν τη «Μάντισσα» και περνούσαν όμορφα, υπήρξαν και κάποια σατυρικά που παράφραζαν τους στίχους του γνωστού τραγουδιού, που άνετα κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ακόμη και προσβλητικούς για εκείνη και την ομάδα της. Η ίδια δεν έχει προλάβει να τα δει μιας και οι επαγγελματικές της υποχρεώσεις δεν της αφήνουν και πολύ ελεύθερο χρόνο, όμως η απάντησή της είναι κάτι παραπάνω από αφοπλιστική:

 «Χαίρομαι γι’ αυτό που έγινε. Ακόμη δηλαδή κι αν σε κάποιους δεν άρεσε το τραγούδι μου ή το βίντεο και ήθελαν να το κοροϊδέψουν ή το έκαναν απλά επειδή γούσταραν να το κάνουν και να χαρούν, σημασία έχει ότι το υλικό αυτό δημιούργησε την ευκαιρία να αντιδράσει κάποιος, ακόμη κι αν είναι αρνητική αυτή η αντίδραση. Για μένα μετράει το γεγονός ότι είχε τη δύναμη, αν μπορώ να το πω έτσι, να προκαλέσει αντιδράσεις. Γενικά οτιδήποτε μας βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε ή να ταχθούμε υπέρ ή κατά σε κάτι, είναι θετικό».

 

Eurovision– «Δεν είμαι ακόμα έτοιμη»

 Μετά την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε πέρυσι η διασκευή που έκανε στο γνωστό τραγούδι «Κούπες» αλλά και φέτος η «Μάντισσα», η νεαρή τραγουδοποιός απέκτησε αμέτρητους φανατικούς θαυμαστές, πολλοί από τους οποίους  της ζητούν να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στo διεθνή διαγωνισμό της Eurovision πιστεύοντας ότι μπορεί να κατακτήσει ακόμη και την πρώτη θέση.

Εκείνη δηλώνει πως δεν αισθάνεται ακόμη έτοιμη για κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να συμβεί στο μέλλον, με τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

«Για εμένα είναι αρχή ακόμη. Φτιάχνω την ομάδα μου, τον εαυτό μου, τον τρόπο που δουλεύω. Μπορεί βέβαια και να γίνει στο μέλλον και μόνο εφόσον είχα την κατάλληλη ομάδα και είχαμε κάτι εξαιρετικό να προτείνουμε. Μόνο έτσι θα έκανα μια τέτοια κίνηση. Να λάβω μέρος σε έναν τέτοιο διαγωνισμό μόνο και μόνο επειδή είναι η Eurovision, δεν θα το έκανα».

 

«Η φράση «η Ελλάδα της κρίσης είναι δραματική»

 Για τη Μαρίνα πάντως ο τρόπος που αντιλαμβάνεται κανείς την έννοια την κρίσης και ο βαθμός που αυτός θα τον καταβάλει έχει τη δική του σημασία. Όπως αναφέρει επιστρέφοντας από τις σπουδές της στην Αμερική, «την πήρε από κάτω». Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου αποφάσισε να μην αφήσει τη νιότη της να περάσει σκεπτόμενη πως όλα είναι προδιαγεγραμμένα και ότι εξαρτώνται από εξωτερικούς παράγοντες.

«Προσπαθώ να νιώθω ότι αν κάτι δε μου αρέσει στη ζωή μου θα προσπαθήσω να το αλλάξω και να φτιάξω τη δική μου όπως μπορώ καλύτερα», δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια και προσθέτει: « έχω δει ανθρώπους να είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή τους και δεν έχει να κάνει με το αν είναι πλούσιοι ή όχι. Φυσικά κι εγώ δυσκολεύομαι και υπάρχουν κάποιες πρακτικές δυσκολίες που πιθανότατα σε άλλες χώρες να μην υπήρχαν αλλά νομίζω ότι η φράση η ‘Ελλάδα της κρισης» είναι κάπως δραματική. Εγώ θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου λέει ότι είχε έρθει από τη Μικρά Ασία μετά την καταστροφή και κοιμόντουσαν μέσα σε τάφους  γιατί φοβόντουσαν. Προφανώς και δεν είναι εύκολη η κατάσταση σήμερα αλλά ελπίζω, όπως σε κάθε κατάσταση ύφεσης, θα ακολουθήσει μια περίοδος ανάκαμψης και αναγέννησης». Μάλιστα όπως υπογραμμίζει όταν εστιάζει στα αρνητικά δεν αντιδρά σωστά. « Δεν είμαι δημιουργική, δεν είμαι φωτεινή, δεν είμαι καλή παρέα, καλή φίλη και καλή μουσικός  όταν αγχώνομαι».

Συμβουλή σε νέα παιδιά

Έχοντας διαγράψει μια σπουδαία πορεία στο χώρο της μουσικής παρά το νεαρό της ηλικίας της, δε θα μπορούσα να μην τη ρωτήσω για το τι θα συμβούλευε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική.

Όπως μου είπε, θα του τους απαντούσε το ίδιο που θα έλεγε και όσους δε θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική. Εκτός από τις σπουδές, σπουδαίο ρόλο για την ίδια παίζει το θάρρος αλλά και η αντίσταση σε καθετί που μπορεί να αποπροσανατολίσει κάποιον από το στόχο του.

«Ο καθένας μας έχει τη δύναμη να χαράξει το δικό του δρόμο, το πιστεύω πολύ αυτό. Παλιότερα σκεφτόμουν περισσότερο και δρούσα λιγότερο, τώρα κάνω το εντελώς αντίθετο. Η λέξη λάθος που άκουγα από μικρή με είχε στοιχειώσει αλλά κατάλαβα ότι ακόμη και τα λάθη είναι χρήσιμα διότι σε φέρνουν πιο κοντά στο σωστό δρόμο. Δεν υπάρχει πεπατημένη οδός. Αν υπήρχε θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι, πλούσιοι και πετυχημένοι».