Αυξήθηκε κατά 250% η ανήλικη εργασία στην Κρήτη

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Πολλές δεκαετίες πίσω, στην εποχή που ακόμη η παιδική εργασία στην Ελλάδα ήταν μια απτή πραγματικότητα, έχει οδηγήσει η οικονομική κρίση τη χώρα μας. Την ώρα που η κυβέρνηση καυχιέται για οικονομική ανάταση και έξοδο από τα Μνημόνια, όλο και περισσότεροι ανήλικοι αναζητούν εργασία προκειμένου να συνεισφέρουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι το γεγονός ότι φέτος οι αιτήσεις εφήβων για δουλειά στο Ηράκλειο αυξήθηκαν κατά 250%. Όπως μου λέει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου Στέλιος Βοργιάς, είναι η πρώτη χρονιά που παρουσιάστηκε τόσο μεγάλη ζήτηση για δουλειά και μάλιστα από ανθρώπους κάτω των 18 ετών.

«Κατά την επίσκεψή μας στην Επιθεώρηση Εργασίας τον Ιούλιο, διαπιστώσαμε ότι οι αιτήσεις των ανηλίκων ως εκείνη την ημέρα ξεπέρασαν τις αιτήσεις όλης της προηγούμενης χρονιάς. Πρόκειται για μια αύξηση ρεκόρ, που αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά» δηλώνει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η αύξηση αυτή αφορά μόνο τα επίσημα στοιχεία από την Επιθεώρηση Εργασίας. 

«Είναι πολύ πιθανό κάποια παιδιά να εργάστηκαν ανασφάλιστα, οπότε το ποσοστό της ανήλικης εργασίας να είναι πιο υψηλό» διευκρινίζει. Οπως λέει, μέχρι πρότινος τις θέσεις εργασίας στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και στον επισιτισμό στην Κρήτη κάλυπταν νέοι μαθητευόμενοι από την Πολωνία, οι οποίοι αμείβονταν με 200 ευρώ τον μήνα, ενώ δεν είχαν κανένα εργασιακό δικαίωμα. Φέτος, για πρώτη φορά η Πολωνία δεν έστειλε άτομα, με αποτέλεσμα κάποιες από τις κενές θέσεις οι υπεύθυνοι να τις καλύψουν με ανηλίκους. «Οι επιχειρήσεις βρήκαν διέξοδο στην ανήλικη εργασία, καθώς οι μισθοί είναι πολύ χαμηλότεροι και, βέβαια, χειραγωγείται καλύτερα ένας ανήλικος εργαζόμενος. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις τουριστικές περιοχές της χώρας μας, αλλά στην Κρήτη φέτος σημειώθηκε έξαρση του φαινομένου» σημειώνει ο κ. Βοργιάς.

«Το κάνουν για να βοηθήσουν τους γονείς» 

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου Στέλιο Βοργιά, το φαινόμενο της παιδικής εργασίας μπορεί να εξαλειφθεί μόνο με τη μείωση της ανεργίας, η οποία θα επιτρέψει στους γονείς να αντεπεξέλθουν στα οικογενειακά βάρη χωρίς οι έφηβοι να αναγκάζονται να δουλεύουν τους καλοκαιρινούς μήνες. «Εχοντας μιλήσει με αρκετά από αυτά τα παιδιά, σας λέω ότι τα περισσότερα το κάνουν για να βοηθήσουν τους γονείς τους. Αν αυτοί είχαν από μία αξιοπρεπή δουλειά, αυτό δεν θα συνέβαινε» καταλήγει.

Η Δημοτική Αγορά αναγεννά τη Φωκίωνος Νέγρη

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ώρα 11 το πρωί και το ιστορικό κτήριο του Μεσοπολέμου επί της Φωκίωνος Νέγρη σφίζει από ζωή. Παιδιά προσχολικής ηλικίας ζωγραφίζουν στο πάτωμα με την καθοδήγηση μιας καθηγήτριας καλλιτεχνικών, γονείς μπαινοβγαίνουν στα μικρά καταστήματα που άνοιξαν εντός της στοάς και οι ηλικιωμένοι αναπαύονται στους μεγάλους καναπέδες που έχουν τοποθετηθεί στο κέντρο του χώρου. Η πάλαι ποτέ μυθική Φωκίωνος Νέγρη που στέγασε τους πρώτους αστούς των Αθηνών αλλά στη συνέχεια έγινε άντρο ανομίας απομακρύνοντας αρκετούς Κυψελιώτες, «αναγεννήθηκε» πριν από λίγες ημέρες κι αυτό χάρη στην επαναλειτουργία της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης. Εντός της άνοιξαν καταστήματα που εξυπηρετούν τις ανάγκες της γειτονιάς ενισχύοντας παράλληλα την κοινωνική επιχειρηματικότητα στη χώρα μας, ένα μοντέλο αρκετά διαδεδομένο στο εξωτερικό.

«Με τον όρο αυτό εννοούμε τις επιχειρήσεις που εκτός από τη βιωσιμότητά τους, το να βγάλουν δηλαδή χρήματα μέσα από αυτό, θέλουν να έχουν έναν θετικό κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό το επιτυγχάνουν προσλαμβάνοντας ανθρώπους από ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως είναι οι πρόσφυγες, οι πρώην τοξικοεξαρτημένοι, άνθρωποι με αυτισμό κλπ», δηλώνει στο »Enjoy» η διαχειρίστρια της δημοτικής αγοράς Έλενα Λάμπρου.

Από τις τριάντα συνολικά προτάσεις που υπεβλήθησαν μετά το ανοιχτό κάλεσμα του δήμου για την επαναλειτουργία της Δημοτικής Αγοράς, δεκτές έγιναν μόνο οι οκτώ κι αυτό διότι σύμφωνα με την κ. Λάμπρου, στόχος ήταν να καλυφθούν οι ανάγκες της γειτονιάς με καταστήματα που δεν θα ήταν ανταγωνιστικά προς εκείνα που βρίσκονται εκτός της στοάς. «Δεν θα μπορούσαμε να ανοίξουμε μια καφετέρια ή ένα pet shop καθώς στην περιοχή υπάρχουν αρκετές τέτοιες επιλογές και θα προκαλούσαμε ζημιά στους ιδιοκτήτες», διευκρινίζει. Πλέον στη Δημοτική Αγορά που λειτουργεί με φορέα διαχείρισης το Impact Hub,  μπορεί κανείς να βρει μια γωνιά με προϊόντα μικρών παραγωγών απ’ όλη την Ελλάδα, ανθοπωλείο, χυμοποιείο με φρεσκοστυμμένους χυμούς και φαγητό για πακέτο ή στο χέρι, κατάστημα ανακύκλωσης ηλεκτρονικών και φορητών υπολογιστών καθώς και μαγαζί που προσφέρει επαναχρησιμοποιημένα προϊόντα. Παράλληλα, σε καθημερινή σχεδόν βάση πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις καλλιτεχνικού και τεχνολογικού περιεχομένου για παιδιά και μεγάλους, οι περισσότερες από τις οποίες είναι δωρεάν.

Τα μαγαζιά που άνοιξαν δεν είναι ανταγωνιστικά με αυτά που ήδη λειτουργούσαν εκτός της στοάς.

Κοινωνική επιχειρηματικότητα

Μια από τις επιχειρηματίες που υπέβαλε αίτηση και έγινε δεκτή, είναι η 25χρονη Νία που τα τελευταία τέσσερα χρόνια διατηρεί χυμοποιείο στο κέντρο της Αθήνας. Όταν αποφάσισε με το συνέταιρό της να δημιουργήσει μια επιχείρηση απαντώντας στις ανάγκες των τουριστών αλλά και των Αθηναίων που πηγαινοέρχονται στο κέντρο της πόλης, η πρόσληψη ανθρώπων από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ήταν πρωταρχικός στόχος. «Για εμάς δεν έχει νόημα να επιχειρούμε και να βγάζουμε χρήματα εάν δεν βοηθάμε παράλληλα κάποιον άνθρωπο όχι μόνο να βρει δουλειά αλλά και να αποβάλει το κοινωνικό στίγμα», λέει και προσθέτει φανερά συγκινημένη: «έχουμε γίνει οικογένεια με τα παιδιά αυτά, μια δυνατή ομάδα που ο ένας βοηθά τον άλλον. Πέρα από την εργασία που τους προσφέρουμε, τους εκπαιδεύουμε για τα δικαιώματά τους και το τι ορίζει ο νόμος για κάθε περίσταση».

Η 29χρονη Ντενίσα από την Αλβανία εργάζεται στο χυμοποιείο από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του και τώρα προσφέρει τις υπηρεσίες της στο παράρτημα του καταστήματος που άνοιξε εντός της Δημοτικής Αγοράς. Πριν λίγα χρόνια ζούσε σε μια δομή ευπαθών ομάδων και αναζητούσε εργασία χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά, όχι μόνο κατάφερε να βρει δουλειά αλλά με τον καιρό κοινωνικοποιήθηκε, απέκτησε αυτοπεποίθηση και κατάφερε να στηριχτεί στα δικά της πόδια. «Η κοινωνική επιχειρηματικότητα με βοήθησε να βγάζω λεφτά, να μη νιώθω ντροπή και να αποδεχτώ τα μειονεκτήματά μου. Ίσως ακουστεί λίγο τρελό αλλά πιστεύω πως με την εμπειρία που αποκόμισα, μπορώ πλέον να κάνω και κάτι δικό μου στο επιχειρείν», επισημαίνει.

Ανταπόκριση

Μπορεί η Δημοτική Αγορά να μετρά λίγες μόνο ημέρες λειτουργίας, ωστόσο, η ανταπόκριση του κόσμου είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική. Όπως εξηγεί η κ. Λάμπρου ο κόσμος περίμενε πώς και πώς τα εγκαίνια της αγοράς και ειδικά για τους κατοίκους της περιοχής η επαναλειτουργία της Δημοτικής Αγοράς ήταν πολύ σημαντική. «Οι μητέρες με τα παιδιά τους είναι οι πιο συχνοί μας πελάτες γιατί πρόκειται για έναν δημόσιο χώρο που όμως είναι ασφαλής. Το παιδί μπορεί να παζει ή να παρακολουθεί μια από τις πολλές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται εδώ και ο γονιός μπορεί είτε να χαζέψει στα καταστήματα είτε να κάτσει στους καναπέδες να φάει ή να διαβάσει την εφημερίδα του».

Εκτός όμως από τη δημιουργική απασχόληση, στο εσωτερικό της αγοράς συντελείται μια πολυπολιτισμική σύμπραξη όπου άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου με διαφορετικές προσλαμβάνουσες συνυπάρχουν αρμονικά και περνούν όμορφα. «Έξω από τη δημοτική αγορά αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να πέσουν θύματα ρατσισμού. Εντός της στοάς όλοι είναι αγαπημένοι και το μόνο που κοιτούν είναι να περάσουν το χρόνο τους ποιοτικά. Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό που συμβαίνει εδώ», καταλήγει η Ντενίσα.

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο »Enjoy» της «Κυριακάτικης Δημοκρατίας στις 21 Οκτωβρίου 2018

Κραυγή απόγνωσης από τους ψαράδες του Αιγαίου: «Οι Τούρκοι λεηλατούν τις στεριές μας»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι ψαράδες των νησιών του ανατολικού Αιγαίου που έρχονται καθημερινά πλέον αντιμέτωποι με την παράνομη αλιεία των Τούρκων συναδέλφων τους σε ελληνικά  χωρικά ύδατα. Το πρόβλημα γιγαντώνεται καθώς πέραν της ευθείας παραβίασης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, οι ακρίτες αντιμετωπίζουν σοβαρότατο πρόβλημα επιβίωσης λόγω της αθέμιτης αλιείας των γειτόνων.

«Σε καθημερινή βάση λεηλατούν τις στεριές μας. Περισσότερα από είκοσι τουρκικά αλιευτικά την ημέρα ψαρεύουν δύο και τρία μίλια από τις ακτές της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σοβαρή μείωση του ιχθυοαποθέματος, πράγμα που με τη σειρά του έχει άμεσες επιπτώσεις στο εισόδημά μας. Δε μπορούμε να βγάλουμε ένα τελάρο ψάρια πλέον», μου λέει ο κ. Καραβέτης, επαγγελματίας ψαράς τα τελευταία 31 χρόνια στην Αλεξανδρούπολη.

Όπως αναφέρει, η κατάσταση επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο με τα τουρκικά σκάφη που παραβατούν να αυξάνονται όσο περνά ο καιρός. Μάλιστα, οι Τούρκοι ψαράδες χρησιμοποιούν δίχτυα με πολύ μικρά μάτια που πιάνουν τα πάντα, με αποτέλεσμα τα ψάρια να μειώνονται σημαντικά και οι επαγγελματίες να αντιμετωπίζουν οικονομικό πλήγμα. Σύμφωνα με τον κ. Καραβέτη η προκλητική αυτή συμπεριφορά των Τούρκων απορρέει από την αδράνεια του ελληνικού κράτους. «Στην αρχή ήταν ένα με δύο σκάφη που έμπαιναν στα ελληνικά  ύδατα. Μετά  είδαν ότι υπάρχει ανοχή από την Ελλάδα και τα τουρκικά καΐκια υπερδιπλασιάστηκαν. Καταληστεύεται ο θαλάσσιος  πλούτος μας και η χώρα μας δεν κάνει τίποτα. Ψαρεύουν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων χωρίς να έχουν καμιά απολύτως επίπτωση. Όσο το ελληνικό κράτος δεν αντιδρά, θα παίρνουν θάρρος», επισημαίνει.

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στη Σαμοθράκη, όπου οι ντόπιοι ψαράδες βλέπουν το μεροκάματό τους να συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα. Ο 64χρονος Νίκος Χαρανάς έχει αφιερώσει τη ζωή του στη θάλασσα από την ηλικία των οκτώ ετών. Όπως λέει, τα τελευταία χρόνια είδε για πρώτη φορά τουρκικό καΐκι να πλησιάζει τόσο κοντά στις ακτές του νησιού. «Τα σύνορά μας παραβιάζονται σε βαθμό κακουργήματος. Τα χωρικά μας ύδατα εκτείνονται έξι μίλια από τις ακτές μας κι αυτοί ψαρεύουν στα δύο και τρία μίλια. Κοντεύουν να μπουν μέσα στα σπίτια μας». Πριν από περίπου δύο χρόνια ο ίδιος δέχθηκε πυροβολισμό από Τούρκο συνάδελφό του βόρεια της Σαμοθράκης. «Τους ζήτησα να φύγουν από τα ελληνικά ύδατα κι ένας ψαράς έβγαλε πιστόλι.  Ανέφερα το περιστατικό στο λιμεναρχείο αλλά δεν κουνιέται φύλλο. Το πώς και το γιατί υπάρχουν όπλα σε ένα αλιευτικό σκάφος, αυτό θα ήταν καλό να διερευνηθεί», τονίζει.

Αντίστοιχο περιστατικό πυροβολισμού προς Έλληνες ψαράδες σημειώθηκε και το πρωί της 13ης Αυγούστου στη Λέρο, όταν δύο αλιείς κατά την πρωινή ψαριά τους ήρθαν αντιμέτωποι με τουρκικά καΐκια εντός των ελληνικών υδάτων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου αλιέων Λέρου κ. Χρήστο Τσακιργιός, έκτοτε η παρουσία τους δεν είναι τόσο έντονη στην περιοχή, ωστόσο σε καθημερινή βάση παραβιάζουν τους διεθνείς κανονισμούς. Μάλιστα, όπως  λέει, δύο μέρες πριν από τον πυροβολισμό σε βάρος των συναδέλφων του, Τούκοι ψαράδες προσπάθησαν να τον εμβολίσουν την ώρα που σήκωνε παραγάδι. «Παρατρίχα αποφύγαμε τα χειρότερα. Αν συνεχίσει το κράτος να αδιαφορεί, θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας», σημειώνει.

Πάντως, σύμφωνα με τους Έλληνες ψαράδες, το τουρκικό κράτος δεν δείχνει την αντίστοιχη ανοχή κάθε φορά που κάποιος καταπατά τα θαλάσσια σύνορά τους. «Εμείς αν περάσουμε έστω και πενήντα μέτρα στα χωρικά τους ύδατα, θα έχουμε άμεσες επιπτώσεις. Οι Τούρκοι είναι πολύ αυστηροί σε αυτό. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να σταματήσει την ληστρική πολιτική των Τούρκων αλιέων και να διασφαλίσει την ακεραιότητα των συνόρων μας», καταλήγουν.

SOS από τους ξεχασμένους της Κινέτας : 14 οικογένειες έμειναν άστεγες

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τον δικό τους γολγοθά καλούνται να ανέβουν οι κάτοικοι του οικισμού Γλυκιά Ζωή στους Άγιους Θεοδώρους, καθώς η καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε την Αττική το απόγευμα της 23ης Ιουλίου και στοίχησε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, δεν τους άφησε ανεπηρέαστους. Αντίθετα, τους στοίχησε πολύ ακριβά καθώς συνολικά 14 οικογένειες έμειναν στο δρόμο όταν η φωτιά που ξεκίνησε από την Κινέτα και εξαιτίας των ισχυρών ανέμων έκαψε τα ηλεκτροφόρα καλώδια της ΔΕΗ, κατέστρεψε ολοσχερώς τα σπίτια τους.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η Δήμητρα Σταμούλη, κάτοικος της περιοχής και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αγίων Θεοδώρων, η πυρκαγιά έφτασε με αστραπιαία ταχύτητα στις αυλές των σπιτιών και έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά της. «Βγήκαν έντρομοι από τα σπίτια τους για να σωθούν κι όταν επέστρεψαν, βρήκαν μόνο στάχτες. Οι οικογένειες που έχασαν τις οικείες τους αποτελούνται από άνεργους, μισθωτούς και συνταξιούχους των 600 ευρώ. Οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε ταυτότητες, είναι σε απόγνωση και μένουν σε σπίτια φίλων και συγγενών προσωρινά. Δεν ξέρω τι θα απογίνουν, είναι καταρρακωμένοι ψυχολογικά».

Την αμέσως επόμενη ημέρα της καταστροφής, ο σύλλογος ξεκίνησε έναν έρανο προκειμένου να συγκεντρωθούν ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης για τους πυρόπληκτους της περιοχής. Στο κάλεσμα του συλλόγου ανταποκρίθηκαν πολίτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας και την ερχόμενη Κυριακή οι πληγέντες θα παραλάβουν τα προϊόντα από τα γραφεία του συλλόγου. «Μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για τρόφιμα διότι οι άνθρωποι είναι γονείς και παππούδες, ζουν με μικρά παιδιά και δε μπορούν να διαθέτουν χρήματα για να αγοράσουν φαγητό», συμπληρώνει η κ. Σταμούλη και καταλήγει: «Την ώρα που βιώνουν κάτι τόσο σκληρό, κάποιοι στήνουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες τους. Είναι ντροπή να καπηλεύονται τον πόνο και την οικονομική τους ανάγκη».

 

 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 02/08/18. 

Φωτιά στο Μάτι: Οι στιγμές του τρόμου μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Δεκάδες χαμένες ανθρώπινες ζωές,  αγνοούμενοι και χιλιάδες καμένα σπίτια,συνθέτουν το σκηνικό του τρόμου που στήθηκε στους δρόμους της ανατολικής και δυτικής Αττικής από το μοιραίο πέρασμά της φονικής πυρκαγιάς που σημειώθηκε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Πρωταγωνιστές της ασύλληπτης αυτής τραγωδίας είναι οι διασώστες που από την πρώτη στιγμή έσπευσαν στα φλεγόμενα μέτωπα προκειμένου να σώσουν τους κατοίκους που έτρεχαν πανικόβλητοι για να βρουν ένα μέσο διαφυγής από την πύρινη θύελλα που ερχόταν κατά πάνω τους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο 58χρονος Γιάννης Μακρής, διασώστης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού από το 1988 που βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές στο σημείο την ώρα της φωτιάς.

Όπως μου είπε, τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει παρευρεθεί σε πολλές πυρκαγιές της χώρας , οι σκηνές που αντίκρισε όμως το απόγευμα της 23ης Ιουλίου είναι τέτοιες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό του.

«Την ώρα της φωτιάς στο Μάτι, η ένταση των ανέμων ήταν τέτοια που έκανε την πυρκαγιά ακόμη πιο θηριώδη και δημιούργησε ένα θερμικό φορτίο που ήταν αδύνατον να αντέξει ανθρώπινος οργανισμός. Προσπάθησα να φτάσω προς τη θάλασσα για να σώσω ανθρώπους αλλά δεν μπορούσα να προχωρήσω», αναφέρει. Στη συνέχεια, κατευθύνθηκε προς το λιμάνι της Ραφήνας όπου έφτασαν συνεχώς τα πλοία του Λιμενικού Σώματος με τους πληγέντες. «Άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, βρεγμένοι, καμένοι και πολύ νεκροί. Εκεί δάκρυσα παρά το ότι έχω εμπειρία από αντίστοιχα περιστατικά. Εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν το γεγονός ότι όσοι κατέβαιναν από τα πλοία και τα φουσκωτά ήταν υπερβολικά ήσυχοι. Σε τέτοιες περιπτώσεις έχω συνηθίσει τους ανθρώπους να διαμαρτύρονται ότι καθυστέρησε η Πυροσβεστική, να φωνάζουν, να αντιδρούν. Αυτή τη φορά όμως κυριαρχούσε μια βουβή σιωπή από όλους κι αυτό με τρόμαξε για τα όσα θα ακολουθήσουν. Προφανώς το μόνο πράγμα που σκέφτονταν εκείνη την ώρα ήταν ότι ευτυχώς είναι ακόμη ζωντανοί», περιγράφει συγκινημένος ο κ. Μακρής.

Δύο ακόμη εικόνες που τον συγκλόνισαν είναι όταν είδε μπροστά στα μάτια του οικογένειες να ενώνονται και κάποιες άλλες να ξεκληρίζονται. «Μια κοπέλα περίπου 20 χρονών αναζητούσε σοκαρισμένη τη μητέρα της. Τελικά βρέθηκε και οι στιγμές που ακολούθησαν όταν η μία αντίκρισε την άλλη, είναι απερίγραπτες». Την ίδια ημέρα όμως, ο 58χρονος διασώστης ήταν παρών και σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο γεγονός. Μια μεσήλικη γυναίκα έψαχνε εναγωνίως τον σύζυγό της και τα παιδιά της και λίγη ώρα μετά την ενημέρωσαν ότι όλοι έχασαν τη ζωή τους στις φλόγες. «Απίστευτες σκηνές που δεν μπορεί να συλλάβει ο νους. Εκτιμώ ότι οι νεκροί θα είναι περισσότεροι διότι όσοι έμειναν στο σημείο την ώρα την πυρκαγιάς είναι αδύνατον να έμειναν ζωντανοί».

Ο Νίκος Γιατράς είναι εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού 41 ολόκληρα χρόνια κι έχει συμμετάσχει ως διασώστης σε όλες τις καταστροφές που σημειώθηκαν στη χώρα μας από το 1977. Στις τρεις τα ξημερώματα της Τρίτης έφτασε από την Πάτρα στο Μάτι και οι εικόνες που αντίκρισε ήταν, όπως λέει, απόκοσμες και φρικιαστικές. Απανθρακωμένα πτώματα και μητέρες να ουρλιάζουν ψάχνοντας να βρουν μέσα στις στάχτες τα παιδιά τους, συνέθεταν το σκηνικό στο Κόκκινο Λιμανάκι.

«Μόλις μπήκα στο οικόπεδο είδα καμένα παιδιά αγκαλιασμένα. Οι μεγάλοι είχαν συμπτώματα υποξίας, είχαν σπάσει τα πνευμόνια τους στην προσπάθειά τους να κρατηθούν στη ζωή. Μια μητέρα απ’έξω έψαχνε τα παιδιά της και δεν την αφήναμε να μπει στο οικόπεδο. Μπήκαμε μπροστά για να μην δει το θέαμα. Η οικογένειά της ήταν δυστυχώς ανάμεσα στους 26 ανθρώπους που μπήκαν εκεί για να σωθούν. Αυτή η τραγωδία που συνέβη εδώ είναι ασύλληπτη». Σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, τα 26 θύματα κυκλώθηκαν από την πυρκαγιά και δεν πρόφτασαν να φτάσουν στη θάλασσα.  «Η φωτιά κινούταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πιστεύω πως πολλοί από τους αγνοούμενους δεν πρόκειται να βρεθούν διότι εξαϋλώθηκαν».

Την ίδια ώρα, αστυνομικοί, πυροσβέστες, λιμενικοί, δύτες και αλιείς έχουν ριχτεί στη μάχη για τον εντοπισμό των αγνοουμένων με την ελπίδα να βρεθεί κάποιο σημείο ζωής.

Τις τελευταίες ημέρες το έργο συνδράμει κλιμάκιο ναυαγοσωστών του Ερυθρού Σταυρού από την Πάτρα, που με φουσκωτά σκάφη «χτενίζει» τη Χρυσή Ακτή στο Μάτι έως την περιοχή του Αγίου Ανδρέα.

Οπως  μου είπε ο Ευρυπίδης Κουβεριανός, μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί μόνο προσωπικά αντικείμενα, όπως κινητά τηλέφωνα και κλειδιά αυτοκινήτων. «Υπάρχουν μικρές παραλίες που δεν είναι συνεχόμενες και ενδιάμεσα υπάρχουν βράχια. Οταν μπήκαμε μέσα με τη μάσκα, είδαμε ότι ανάμεσα από τα βράχια σχηματίζονται διάδρομοι, που έχουν βάθος γύρω στα δύο μέτρα. Ανάμεσά τους μπορεί να έχει σκαλώσει κάποιο πτώμα. Θα ψάξουμε όλο το μέρος ώσπου να είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει κάποιος που να έχει εγκλωβιστεί ή να είναι πνιγμένος εκεί» λέει και τονίζει ότι εξαιτίας των ανέμων είναι πολύ πιθανό κάποια πτώματα να έχουν «ξεβραστεί» στις ακτές της Εύβοιας. «Οι ντόπιοι ψαράδες, που γνωρίζουν την περιοχή και τα ρεύματα, αυτό μας είπαν» συμπληρώνει ο κ. Κουβεριανός.

 

 

Η Ελλάδα υποτιμάει το μετάξι του Σουφλίου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι -λιγοστοί πλέον- παραγωγοί μεταξιού στο ακριτικό Σουφλί, ο αριθμός των οποίων έχει υποδιπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώντας να επιβιώσουν σε μια αγορά που κυριαρχείται από τη γιγαντιαία κινεζική παραγωγή και ούσα η μοναδική περιοχή σε ολόκληρη την Ευρώπη που παράγει μετάξι -γνωστό και ως «εβρίτικος χρυσός»-, οι αγρότες από το Σουφλί ζητούν την προστασία της Πολιτείας, προκειμένου να μπουν δυναμικά στον ανταγωνισμό και να αντισταθούν στην επέλαση του Κινέζου αυτοκράτορα.

Όπως μου ανέφερε ο παραγωγός μεταξωτών υφασμάτων Αθανάσιος Μουχταρίδης, η παραγωγή μεταξιού στην Κίνα αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λόγω έλλειψης εργατικών χεριών.

«Πρόκειται για μια υψηλή δουλειά, που χρειάζεται λεπτομέρειες, και πλέον δεν υπάρχουν χέρια. Αυτό αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το Σουφλί να αναδειχθεί, αλλά δυστυχώς οι ιθύνοντες δεν ασχολούνται. Εχουμε όρεξη για δουλειά, θέλουμε να κάνουμε το Σουφλί μεγάλο και τρανό, αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια από το κράτος» λέει.

Ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή είναι, όπως λέει, ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει γι’ αυτούς και πως οι ελληνικοί οίκοι μόδας επιλέγουν να αγοράσουν τα υφάσματά τους από το εξωτερικό, παρά από το Σουφλί. «Είμαστε 800 μέτρα από τα σύνορα και δεν μας ξέρουν… Οι εγχώριοι σχεδιαστές, για παράδειγμα, αγοράζουν τα υφάσματα από την Κίνα και όχι από εμάς. Εμείς μπορούμε να δώσουμε σ’ έναν σχεδιαστή την ποιότητα που ζητά σε πολύ προσιτές τιμές, αλλά οι περισσότεροι σήμερα εξυπηρετούνται από τα εισαγόμενα».

Ιδιαίτερα απαισιόδοξος είναι και ο εκτροφέας μεταξοσκωλήκων Νίκος Δενήκουρος, που διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα σηροτροφεία στα Βαλκάνια. Όπως αναφέρει, το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη τεχνογνωσίας, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στη μείωση των παραγωγών. «Η παραγωγή μεταξιού είναι δύσκολη υπόθεση και δυστυχώς δεν γίνονται ειδικά σεμινάρια για τους νέους αγρότες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ξεκινούν τη σηροτροφία, αλλά στη συνέχεια να τα παρατάνε, επειδή δεν γνωρίζουν τη διαδικασία. Πριν από πέντε χρόνια ήμασταν περισσότεροι από 100 σηροτρόφοι στην περιοχή και πλέον μείναμε 52».

Όπως αναφέρει, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι παραγωγοί της περιοχής έχουν κατά καιρούς κάνει κρούσεις στους αρμόδιους υπουργούς, χωρίς όμως αποτέλεσμα. «Εισπράξαμε πλήρη αδιαφορία. Είναι κρίμα, διότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα μπορούσε να ζήσει από τον τουρισμό και τις καλλιέργειες, είναι μια χώρα υπερπαραγωγική, αλλά οι εισαγωγές είναι περισσότερες από τις εξαγωγές».

Σαντορίνη: 29 αστυνομικοί για 1.800.000 τουρίστες

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Έχει διαφημιστεί και όχι άδικα ως ένα από τα ομορφότερα και πιο γραφικά σημεία της χώρας μας. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συγκεντρώνει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων τουριστών που σπεύδουν να θαυμάσουν το μαγικό της ηλιοβασίλεμα. Η πολυθρύλητη Σαντορίνη ωστόσο έχει και μια πιο σκοτεινή πλευρά που δυσκολεύει την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών.  Πρόκειται για να πολλά προβλήματα υποδομής και γραφειοκρατικής οργάνωσης που ανάγκασαν την πρεσβεία των Αραβικών Εμιράτων μα εκδώσει πριν λίγες ημέρες ταξιδιωτική οδηγία μέσα από τον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter, καλώντας τους πολίτες που θέλουν να ταξιδέψουν στο νησί να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί για πορτοφολάδες που καραδοκούν στα γραφικά σοκάκια. 

Η έλλειψη αστυνόμευσης σε συνδυασμό με τα μεγάλα προβλήματα υποστελέχωσης των δημοσίων υπηρεσιών – απότοκα της οικονομικής κρίσης και της περιστολής των δαπανών του κράτους που αυτή δημιούργησε – έχουν διαμορφώσει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που υπό προϋποθέσεις μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πλήγμα σε ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά μπραντ της χώρας. 
Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» ο δήμαρχος του νησιού κ. Νίκος Ζώρζος, φέτος αναμένεται να φτάσει στη Σαντορίνη ο αριθμός ρεκόρ των 1.800.000 τουριστών, ωστόσο το αστυνομικό της τμήμα διαθέτει μόνο 29 άνδρες. 
«Από αυτούς  οι οκτώ είναι στο γραφείο και οι 12 στο αεροδρόμιο διότι είναι διεθνές και αποτελεί πύλη εξόδου παρανόμων με πλαστά διαβατήρια. Συνεπώς, μένουν στο νησί εννιά μόνο άτομα και μάλιστα σε μια χρονιά που ο τουρισμός θα είναι πιο υψηλός από ποτέ. Ήταν να έρθουν φέτος 40 δόκιμοι αστυνομικοί, αλλά λόγω έλλειψης στέγης θα έρθουν μόνο 10. Πέρυσι ζήτησα από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας τα σπίτια που βρίσκονται στο αεροδρόμιο και ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία να διατεθούν για να φιλοξενήσουν τους δοκίμους. Δυστυχώς, δεν πήρα καμιά απολύτως απάντηση. Η ασφάλεια θα έπρεπε να είναι η αρμοδιότητα του κράτους και ειδικότερα στον νούμερο ένα προορισμό της χώρας αλλά οι αρμόδιοι δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον», σημειώνει. 

Παράλληλα, κάνει λόγο για μια γενικότερη υποστελέχωση στις δημόσιες υπηρεσίες του νησιού, όπως είναι η Πολεοδομία, όπου ένας άνθρωπος εργάζεται για έξι νησιά – Σαντορίνη, Σίκινο, Φολέγανδρο, Ανάφη, Ίο και Θηρασιά – την ώρα που εκδίδονται δεκάδες άδειες για οικοδομή. «Δεν υπάρχει καμία δομή στη Σαντορίνη που να είναι επαρκώς στελεχωμένη. Οι τεχνικές υπηρεσίες, οι υπηρεσίες του δήμου και της Περιφέρειας παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα .Δεν μπορεί να λέμε ότι η Σαντορίνη είναι ο νούμερο ένα τουριστικός προορισμός, να καυχιόμαστε γι’αυτό και εντός του νησιού να επικρατεί ένα χάος. Είμαστε στο έλεος του Θεού», λέει, προσθέτοντας ότι και ο ίδιος πολλές φορές αναγκάζεται να κάνει εργασίες που δεν εντάσσονται στις αρμοδιότητές του. «Κάνω τα πάντα. Μόνο οδηγός απορριμματοφόρου δεν έχω γίνει ακόμη», αναφέρει σε μια προσπάθεια να εξηγήσει το μέγεθος του προβλήματος. Τέλος, ο κ. Ζώρζος έκανε αναφορά στις άδειες ξενοδοχειακών μονάδων, οι οποίες δίνονται σωρηδόν με αποτέλεσμα το νησί να αντιμετωπίζει πολλά, αστικού τύπου, προβλήματα. Μάλιστα, όπως εξηγεί, η ενοικίαση κατοικιών μέσω της δημοφιλούς  πλατφόρμας Airbnb έχει επιδεινώσει την κατάσταση. «Οι διανυκτερεύσεις φέτος θα είναι πάνω από 5,5 εκατομμύρια. Δεν μας ενδιαφέρει όμως το θέμα της μαζικότητας αλλά της ποιότητας. Το νησί είναι κορεσμένο», καταλήγει.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 7 – 7 – 18

Φώκιες και δελφίνια «σπρώχνουν» τους ψαράδες στον αλιευτικό τουρισμό

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η μείωση της θαλάσσιας πανίδας και η μετανάστευση θηλαστικών, όπως είναι τα δελφίνια, οι φώκιες και οι χελώνες, «έσπρωξαν» πολλούς επαγγελματίες ψαράδες στον αλιευτικό τουρισμό προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζην. Πρόκειται για ένα εναλλακτικό είδος διακοπών που αναδύεται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και δίνει τη δυνατότητα στους ψαράδες να δέχονται στο καΐκι τους τουρίστες, να ψαρεύουν όλοι μαζί και να μαγειρεύουν την ψαριά επί τόπου.

Οι ψαριές μαγειρεύονται επί τόπου

Όπως εξηγεί στη «δημοκρατία» ο κ. Γιάννης Ψακής , ο μοναδικός ψαράς της Αμοργού με άδεια αλιευτικού τουρισμού, η επαγγελματική του αυτή στροφή ήταν μονόδρομος. «Η κατάσταση στις ελληνικές θάλασσες, έφτασε στο απροχώρητο. Λόγω ασκήσεων από υποβρύχια που πραγματοποιούνται στη Μεσόγειο, τα δελφίνια μετανάστευσαν στο Αιγαίο με αποτέλεσμα τα ψάρια να αποδεκατιστούν και να καταστρέφονται τα εργαλεία μας».

Ο ίδιος πραγματοποιεί πεντάωρες κρουαζιέρες με τουρίστες από κάθε γωνιά του κόσμου και είναι αρκετά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Μάλιστα, όπως είπε, πρόκειται για το πιο ευχάριστο και ξεκούραστο μεροκάματα που είχε ποτέ.

Νομοθεσία

Μέχρι το 2014 για να ψαρέψει ένας ξένος στα ελληνικά ύδατα, έπρεπε να βγάλει ελληνικό ΑΦΜ, να πληρώσει παράβολο, να πάει στην εφορία και στη συνέχεια στο λιμεναρχείο ώστε να βγάλει άδεια ερασιτεχνικής αλιείας. Το άνοιγμα του νομοθετικού πλαισίου το Γενάρη του 2015 διευκόλυνε την κατάσταση επιτρέποντας παράλληλα στους ψαράδες να έχουν μια συμπληρωματική πηγή εσόδων.

Σύμφωνα με τον κύριο Νίκο Συρίγο, ιδρυτή της πλατφόρμας fishingtrip.eu που συνεργάζεται με αλιευτικά σκάφη σε όλη την Ελλάδα και προωθεί τον αλιευτικό τουρισμό σε 26 χώρες του κόσμου, πρόκειται για ένα είδος διακοπών που κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στην Ελλάδα. « Οι τουρίστες είναι πολύ ενθουσιασμένοι κι όσο περνά ο καιρός το προφίλ τους ποικίλλει. Για παράδειγμα έχουμε οικογένειες που ενδιαφέρονται για αλιευτικό τουρισμό , παρέες φίλων αλλά και περιπτώσεις που ο άνδρας επιθυμεί να κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του κατά τη διάρκεια της αλιευτικής εκδρομής. Μάλιστα, μας ζήτησε να κεντήσουμε όστρακα επάνω στα δίχτυα και να βρίσκονται κρυφοί φωτογράφοι επάνω στο σκάφος για να απαθανατίσουν τη στιγμή. Επίσης, υπάρχει ενδιαφέρον για μπάτσελορ πάρτυ ενώ σε λίγες ημέρες έναν κύριο από το Ντουμπάι που έκλεισε prive ολόκληρο το σκάφος προκειμένου να απολαύσει αυτό το είδος τουρισμού».

Οι τουρίστες τρώνε μέσα στο σκάφος τα ψάρια που έπιασαν οι ίδιοι

Στόχος του κυρίου Συρίγου και των συνεργατών του είναι να εντάξει την Ελλάδα στον διεθνή χάρτη για τον αλιευτικό τουρισμό, ένα είδος διακοπών ιδιαίτερα διαδεδομένο στις ΗΠΑ, τα έσοδα από τον οποίο ανήλθαν στα 24 δισ. ευρώ το 2011. «Σκοπεύουμε ακόμη να δημιουργήσουμε ένα πακέτο θεματικών διακοπών που θα περιλαμβάνει επισκέψεις σε αδειοδοτημένα τυροκομεία, οινοποιεία αλλά και αλιευτικό τουρισμό και στο τέλος ο τουρίστας θα γεύεται όλα αυτά τα προϊόντα από τα μέρη που επισκέφθηκε. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει προς το παρόν στην Ελλάδα».

Από την ερχόμενη σεζόν ο ίδιος και οι συνεργάτες του θα ασχοληθούν και με τον καταδυτικό τουρισμό, όπου μέσω μιας πλατφόρμας ο επισκέπτης θα έχει τη δυνατότητα να δει όλη την υποθαλάσσια πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας μέσω της χαρτογράφησης και της ψηφιακής απεικόνισης που θα γίνει με υποβρύχια drones στα ναυάγια της Ελλάδας.

 

Άνοιξε στόματα η κτηνωδία της Λέρου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια χαραμάδα ελπίδας για το κοινωνικό σύνολο και την αντιμετώπιση φαινομένων κακοποίησης ανηλίκων φαίνεται πως ανοίγει το τραγικό περιστατικό της Λέρου και η αποκάλυψη της κτηνώδους συμπεριφοράς που επέδειξαν οι γονείς απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά.

Όπως αποκαλύπτει στη «δημοκρατία» ο ψυχολόγος από το «Χαμόγελο του Παιδιού» κ. Δημήτρης Μπουρσινός, το συγκεκριμένο συμβάν αφύπνισε τους πολίτες οι οποίοι έχουν ήδη αρχίσει να μιλούν με περισσότερη ευκολία και κυρίως να καταγγέλλουν αντιστοιχα ειδεχθή εγκλήματα. «Από την ημέρα δημοσιοποίησης του περιστατικού, έχουν αυξηθεί τα τηλεφωνήματα στο 1056 που αφορούν καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών», αναφέρει χαρακτηριστικά. Μάλιστα, τα στοιχεία της «γραμμής sos 1056» δείχνουν αύξηση των καταγγελιών κακοποίησης σε 848 το 2017 έναντι 835 μια χρονιά νωρίτερα, εξέλιξη που οφείλεται στην ενεργοποίηση των πολιτών.

Ωστόσο, όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία, πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά προς την κατεύθυνση της προστασίας αυτών των παιδιών, καθώς τα στερεότυπα, οι προκαταληψεις και ο φόβος παραμένουν. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι, σύμφωνα με τον κ. Μπουρσινό, το γεγονός ότι από τις εκατοντάδες καταγγελίες για παιδική κακοποίηση που δέχθηκε το «Χαμόγελο του Παιδιού» το περασμένο έτος, μόλις οι 22 ήταν επώνυμες. «Ο κόσμος φοβάται για τη σωματική του ακεραιότητα αλλά και για τις νομικές συνέπειες που ενδεχομένως θα έχει μια επώνυμη καταγγελία. Οι περισσότεροι δεν επιθυμούν να μπλέξουν και θέλουν απλά να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους. Πολλές φορές μας παίρνουν τηλέφωνο, περιγράφουν γρήγορα ένα περιστατικό και στο τέλος μας λένε κλείνοντας το τηλέφωνο »κάντε ό,τι νομίζετε, ήθελα απλά να το βγάλω από μέσα μου». Όταν δε πρόκειται για πιο κλειστές κοινωνίες, το αίσθημα του φόβου ακόμη πιο έντονο. Ανησυχούν για το μετά, για το πως θα συνυπάρξουν με τους γείτονες και τους συγγενείς την επόμενη ημέρα».

Βέβαια, σε πιο ακραίες περιπτώσεις, το ρόλο του καταγγέλλοντα αναλαμβάνει ο ίδιος ο παιδίατρος. Σύμφωνα με τον κ. Γρηγόρη Λέων, ιατροδικαστή, πρόεδρο της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρίας και δρα. του Πανεπιστημίου Αθηνών, δεν είναι λίγα τα περιστατικά κακοποίησης που δεν καταγγέλονται από κάποιον γονέα ή από το ευρύτερο περιβάλλον του ανηλίκου αλλά τα αντιλαμβάνεται ο γιατρός μόλις το παιδί βρεθεί στο νοσοκομείο. «Έχουμε έρθει αντιμέτωποι με περιπτώσεις που ο γονέας δεν αποκαλύπτει πουθενά τις αποτρόπαιες πράξεις του ή της συζύγου του εις βάρος του παιδιού, προκειμένου να σώσει το γάμο του. Ο γιατρός αντιλαμβάνεται ότι οι αφηγήσεις τους δεν συνάδουν με τα τραύματα που βλέπουν και ειδοποιεί τον εισαγγελεά. Αυτά έχουν συμβεί και μάλιστα έχουν κρατηθεί μακρυά παιδιά από τους γονείς τους με εισαγγελική εντολή διότι υπάρχει διαπιστωμένη κακοποίηση».

Τι είναι όμως εκείνο που ωθεί κάποιον στη σεξουαλική κακοποίηση ενός ανήλικου παιδιού; Ο κύριος Μπουρσινός υποστηρίζει ότι πρόκειται για έναν συνδυασμό παραγόντων που σχετίζονται με κοινωνικούς και πολιτισμικούς λόγους αλλά και με προβλήματα ψυχιατρικής φύσης. «Η κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξετάζεται διαφορετικά. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η σεξουαλική ή άλλου είδους κακοποίηση που ενδεχομένως δέχθηκε ο γονέας κατά την παιδική του ηλικία. Πρόκειται για τον λεγόμενο κύκλο της βίας που πολλές φορές επαναλαμβάνεται».

Σημάδια

Η παιδική κακοποίηση σε όλες της τις μορφές αφήνει στα θύματά της σημάδια που στιγματιζουν την φυσική και ψυχική τους υγεία. Σύμφωνα με τον κ. Λέων,τα συνεχόμενα τραύματα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αλλά και οι πληγές στην περιοχή των γεννητικών οργάνων ή γύρω από αυτά, αποδεικνύουν ότι ενδεχομένως ένας ανήλικος κακοποιείται σεξουαλικά. «Όταν ένα παιδί κλείνενται στο εαυτό του ή παρουσιάζει μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στο στενό του κύκλο, θα πρέπει να μας θορυβήσει,. Επίσης, οι ζωγραφιές των παιδιών πολλές φορές κρύβουν ιστορίες κακοποίησης. Έχουν υπάρξει για παράδειγμα παιδιά που ζωγραφίζαν φαλλικά σύμβολα κι όταν ρωτήθηκαν από τους δασκάλους τους τι ακριβώς ζωγραφίζουν,αποκάλυψαν το Γολγοθά που βίωναν», εξηγεί ο κ. Μπουρσινός.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία»

Sexting: Ο νέος τρόπος ερωτικής επικοινωνίας ή…ακόμη μία εξάρτηση;

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η έλευση των λεγόμενων «έξυπνων τηλεφώνων» στην καθημερινότητά μας, οδήγησε το διαδικτυακό σεξ σε άλλο επίπεδο. Κι αυτό γιατί πλέον δε χρειάζεται κάποιος να βρίσκεται μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του, να ανοίξει την κάμερα (web cam) και να ανταλλάξει βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου, όπως γινόταν παλιότερα. Πλέον, οι κάτοχοι των smartphones έχουν τη δυνατότητα να στείλουν «πονηρά» μηνύματα στο αντικείμενο του πόθου τους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας το επιθυμούν.

Έτσι, άνθρωποι όλων των ηλικιών και εισοδημάτων, επιδίδονται με τη βοήθεια των τηλεφώνων τους και των διάφορων διαδικτυακών εφαρμογών στο sexting – ο όρος προστέθηκε επίσημα το 2004 στο λεξικό της Οξφόρδης– από το σπίτι τους, το αυτοκίνητο αλλά και από το χώρο εργασίας τους. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του πρώην γερουσιαστή Άντονι Βάινερ που αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη Γερουσία επειδή έστελνε τολμηρές φωτογραφίες του σε διάφορες γυναίκες που γνώριζε στο διαδίκτυο.

Τι λένε οι χρήστες

Εκείνοι που ηλικιακά δεν πρόλαβαν κατά την εφηβεία τους την ηλεκτρονική επανάσταση των έξυπνων συσκευών, αλλά πέρασαν τα νεανικά τους χρόνια λίγο πιο ανέμελα, φαίνεται να διευκολύνονται με τη νέα ψηφιακή εποχή. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 37χρονου Νίκου που ξεκίνησε το sexting από την ηλικία των 14 ετών.

«To sexting για μένα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας, μια δραστηριότητα που μας χάρισε η τεχνολογία. Κάποτε είχαμε τη δυνατότητα επικοινωνίας μόνο με το σταθερό τηλέφωνο. Τη φαντασίωση μας δε γινόταν να την μοιραστούμε.Επιπλέον, οι σελίδες που υπήρχαν παλιότερα με περιεχόμενο για ανήλικους ήταν πολύ περιορισμένες, συνήθως χρειαζόταν πιστωτική κάρτα και ο υπολογιστής ήταν στο σαλόνι. Πλέον όλα είναι πιο απλά».

Ωστόσο, η αποστολή αισθησιακών φωτογραφιών μέσω διαδικτύου ελλοχεύει πολλούς κινδύνους καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που η διαρροή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδήγησε ακόμη και στην αυτοκτονία τα θύματα.

«Δυστυχώς, η τακτική αυτή δύσκολα μπορεί να περιοριστεί. Αλλά το όλο ζήτημα έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο καθένας διαλέγει το άτομο που κάνει το οτιδήποτε μαζί του. Το να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη είναι πολύ σημαντικό, αλλά βλέπουμε πως αυτή προδίδεται πολλές φορές και σε όρια εξευτελισμού. Αν υπάρχει η παραμικρή ανασφάλεια ή εντοπιστούν για παράδειγμα άσχημες συμπεριφορές προς άλλους, τότε είναι πολύ πιθανό να υπάρξει αυτή η συμπεριφορά και απέναντι μας. Ιδίως τη στιγμή ενός καυγά ή χωρισμού», επισημαίνει.

Ανάλογη είναι και η άποψη της βραβευμένης πρωταγωνίστριας ερωτικών ταινιών Inna Innaki, η οποία δέχεται σε καθημερινή βάση δεκάδες τέτοια μηνύματα στα προφίλ της στα social media.

Η βραβευμένη πορνοστάρ Inna Innaki

«Μου στέλνουν πολλά τέτοια μηνύματα, τα οποία δεν προλαβαίνω να ανοίξω και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι μανία είναι αυτή. Όταν πληρώνεσαι από αυτό το πράγμα, ok, είναι κατανοητό.  Aλλά όταν δεν είναι επαγγελματικό τι περιμένουν; Ότι θα δω τις φωτογραφίες τους και θα ερεθιστώ; Γίνεται το αντίθετο! Γενικότερα πάντως, χρειάζεται προσοχή. Είναι ανόητο να διαρρέουν οι φωτογραφίες μετά από χωρισμό αλλά δυστυχώς συμβαίνει. Θα πρέπει λοιπόν σε περίπτωση βίντεο ή φωτογραφίας να μη φαίνεται το πρόσωπο. Πρέπει να έχουμε αρκετή εμπιστοσύνη στο άτομο με το οποίο επιλέγουμε να μοιραστούμε το οτιδήποτε».

Εθισμός

Αναμφισβήτητα, τις τελευταίες δεκαετίες η σεξουαλικότητα έχει «ανοιχθεί» πολύ στην κοινωνία και αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή θέματα συζήτησης σε παρέες κάθε ηλικίας. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ο κίνδυνος εθισμού είναι υπαρκτός και μάλιστα σε άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση και επιρρεπή σε εξαρτήσεις.

«Η εξάρτηση από ουσίες και αλκοόλ αλλά και η παρουσία μιας νευρωτικής, ανασφαλούς και αγχώδους προσωπικότητας, είναι το γόνιμο έδαφος που χρειάζεται για την εμφάνιση τέτοιων μοτίβων συμπεριφοράς. Αν το δούμε από κοινωνικής σκοπιάς, θα λέγαμε ότι πιο ευάλωτοι σ’έναν τέτοιου είδους εθισμό είναι οι άνδρες, οι έφηβοι και τα μοναχικά άτομα με περιορισμένο κοινωνικό δίκτυο», υπογραμμίζει ο ψυχίατρος και πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, δρ. Θάνος Ασκητής.

Sexting και ηλικιωμένοι

Πάντως, σύμφωνα με έρευνες, φαίνεται ότι sexting δεν είναι ένα «σπορ» μόνο για έφηβους και νέους αλλά το έχουν βάλει για τα καλά στη ζωή τους και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι. Όπως αναφέρει μάλιστα η ψυχίατρος Μαρία Καρυτινού, οι ενήλικες είτε παντρεμένοι είτε ελεύθεροι, κάνουν sexting κυρίως με τους συντρόφους τους για να ανανεώσουν την σχέση και για να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στην σεξουαλικότητα, κάτι που εκφράζεται μέσα από την απόσταση ασφαλείας που εξασφαλίζει η οθόνη ενός κινητού η υπολογιστή.

«Το αν είναι καλό η όχι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι να κάνουν sexting, εξαρτάται από τον λόγο που το κάνουν, το βαθμό που το κάνουν, την επίγνωση που έχουν και την προστασία την οποία λαμβάνουν. Οι κίνδυνοι είναι οι ίδιοι είτε είσαι ανήλικος, ενήλικος είτε ακόμα και ηλικιωμένος», τονίζει.

Από την πλευρά του ο κ. Ασκητής υποστηρίζει πως κάθε πρακτική, είτε νέα, είτε παλιά, η οποία μπορεί να διατηρήσει το πάθος σε ένα ζευγάρι που έχει διανύσει αρκετά χρόνια κοινής πορείας, είναι ευπρόσδεκτη και αποδεκτή. «Εξάλλου, η τεχνολογική εξέλιξη και η διάδοση των ψηφιακών μέσων, έχει επιτρέψει σε ανθρώπους όλων των ηλικιών να γίνουν επιδέξιοι χρήστες τους. Οτιδήποτε ερεθίζει δύο συντρόφους στο ερωτικό παιχνίδι είναι θετικό και αποδεκτό, υπό την προϋπόθεση πάντα να είναι αμοιβαία αποδεκτό και διασκεδαστικό».