Μαρτυρίες ανθρώπων που πάλεψαν με το φάντασμα της υπερφαγίας

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

*Επειδή η ανωνυμία είναι μια βασική αρχή του προγράμματος των Α.Υ., στο ρεπορτάζ δεν αναφέρονται τα πραγματικά ονόματα όσων δέχθηκαν να μοιραστούν μαζί μου την ιστορία τους.

Το ρολόι δείχνει 10:50 π.μ. κι έξω από το χώρο που στεγάζει τις συναντήσεις των Ανώνυμων Υπερφάγων στο Χαλάνδρι, βλέπω τρεις γυναίκες να περιμένουν. Καθώς πλησιάζω, γυρίζουν προς το μέρος μου χαμογελώντας και με ρωτούν: «Είσαι καινούρια»; Αφού τους εξηγώ ποια είμαι (σ.σ. είχαμε συνεννοηθεί τηλεφωνικά πως θα παρευρεθώ ως δημοσιογράφος στη συνάντησή τους) μπαίνουμε μέσα και καθόμαστε γύρω από το ορθογώνιο τραπέζι. Μόλις η ώρα πήγε 11 ακριβώς, τα μέλη ξεκίνησαν με την προσευχή της γαλήνης και εν συνεχεία διάβασαν ένα ανάγνωσμα με τίτλο «η Πρόσκλησή μας προς εσένα» που περιγράφει την αρρώστια της ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας και τη λύση των Δώδεκα Βημάτων. Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερα άτομα έμπαιναν στην αίθουσα, χωρίς ωστόσο να αποσπάται η προσοχή των υπόλοιπων μελών που διάβαζαν τα Δώδεκα Βήματα και εν συνεχεία τις Δώδεκα Παραδόσεις.

Κάποιες από τις φράσεις που κοσμούν τον τοίχο στον τόπο συνάντησης των Α.Υ.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όποιος ήθελε να πάρει το λόγο, σήκωνε το χέρι του και μιλούσε για την εμπειρία του, για το τι κατόρθωσε και τι όχι να κάνει μέσα στην εβδομάδα αναφορικά με το φαγητό.

Μετά από μιάμιση ώρα – όσο δηλαδή διαρκούν οι συναντήσεις των Α.Υ. – όλα τα μέλη πιάστηκαν χέρι με χέρι λέγοντας δυνατά την προσευχή της γαλήνης. Στο τέλος αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί ανανεώνοντας το ραντεβού τους για την επόμενη φορά.

Πώς λειτουργεί

Σ’ ένα ισόγειο της οδού Σ. Βενιζέλου στο Χαλάνδρι συναντιούνται κάθε Σάββατο άνθρωποι άνω των δεκαοχτώ ετών, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους που έχουν όμως ψυχαναγκαστική σχέση με το φαγητό. Πρόκειται για τους Ανώνυμους Υπερφάγους, μια ομάδα αλληλοβοήθειας, πλήρως αυτοχρηματοδοτούμενη που δεν έχει καμιά σχέση με δημόσια ή ιδιωτική οργάνωση, πολιτική κίνηση, ιδεολογία ή θρησκευτική δοξασία.

Όπως μου διευκρίνισαν τα μέλη, το πρόγραμμα παρά το γεγονός ότι έχει αναφορές στο Θεό, δεν είναι καθόλου θρησκευτικό αλλά πνευματικό. «Ο θεός εδώ δεν έχει να κάνει με θρησκευτικά σύμβολα αλλά με μια δύναμη έξω από εμάς, μπορεί για παράδειγμα να είναι η δύναμη της ομάδας ή του προσωπικού υποστηρικτή που έχει ο καθένας. Υπάρχουν βέβαια και άτομα που είναι θρησκευόμενα αλλά απαγορεύεται την ώρα της συνάντησης να μιλήσει κανείς για τη θρησκεία στην οποία πιστεύει. Κάνουμε αναφορά στον Θεό ως ανώτερη δύναμη, όπως  ο καθένας την αντιλαμβάνεται».

«Μια μέρα τη φορά» είναι ο στόχος των Α.Υ. για την αποχή από την ψυχαναγκαστική υπερφαγία

Ακολουθώντας τα Δώδεκα Βήματα και τις Δώδεκα Παραδόσεις μοιράζονται τις προσωπικές τους εμπειρίες τους αναφορικά με το φαγητό και η «νίκη» του ενός δίνει δύναμη και κουράγιο στα άλλα μέλη προκειμένου να ξεπεράσουν την εμμονή με το φαγητό. Στην Ελλάδα, οι Α. Υ. υπάρχουν από το 1983 ενώ σήμερα λειτουργούν φυσικές ομάδες σε έξι διαφορετικές πόλεις καθώς και διαδικτυακές συναντήσεις. Η πρώτη συνάντηση των Α. Υ. πραγματοποιήθηκε το 1960 στο Λος Άντζελες κι από τότε, έχουν δημιουργηθεί περίπου 7.000 συναντήσεις σε περισσότερες από 70 χώρες με, περίπου 54.000 μέλη.

Σοφία: «Έχασα 35 κιλά και γλίτωσα τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου»

«Γεννήθηκα εννιά κιλά, ήμουν πάντα υπέρβαρη χωρίς να τρώω υπερβολικές ποσότητες φαγητού. Σε ηλικία πέντε ετών διαγνώστηκα με διαβήτη, στην έκτη δημοτικού ζύγιζα 107 κιλά και στα 30 μου ξεκίνησα να έχω πίεση. Είμαι στους Ανώνυμους Υπερφάγους τους τελευταίους έντεκα μήνες, στη διάρκεια των οποίων κατάφερα να χάσω 35 ολόκληρα κιλά και να αποφύγω τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στην 59χρονη κυρία Σοφία, η οποία μέχρι πέρυσι είχε σπαταλήσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υγείας της. Σήμερα παρακολουθείται από εξειδικευμένους διαβητολόγους στο Τζάνειο νοσοκομείο και η βοήθεια που πήρε από τους Ανώνυμους Υπερφάγους είναι, όπως μου εξηγεί, κάτι παραπάνω από πολύτιμη.

«Από πολύ μικρή ηλικία έπρεπε να παλέψω με τη διαταραχή  μεταβολισμού, τον διαβήτη, την  πίεση και την χοληστερίνη. Έκανα δίαιτα για να χάσω κιλά αλλά έπεφτα πάνω στο διαβήτη, έφτιαχνα τη δίαιτα για το διαβήτη αλλά μετά έπεφτα πάνω στο μεταβολισμό και ούτω καθεξής. Οι γιατροί μου έμαθαν ότι για να έχω μια αρμόνια στην υγεία μου πρέπει σε κάθε γεύμα να τρώω έναν πολύ συγκεκριμένο συνδυασμό τροφών και πάντα σε συγκεκριμένες ποσότητες. Αυτό απαιτεί τεράστια πειθαρχία, την οποία απέκτησα μέσα από τους Ανώνυμους Υπερφάγους», μου εξηγεί. Εκείνο που δίνει τεράστια δύναμη στην ίδια είναι ότι βρίσκεται σε έναν χώρο με άτομα που υποφέρουν λιγότερο, περισσότερο ή το ίδιο με εκείνη και παρηγορείται διότι νιώθει πως δεν είναι μόνη.

«Οι Α.Υ. σου μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος και ότι τα χαρίσματά σου είναι αρκετά, αρκεί να ψάξεις και θα τα βρεις. Σου μαθαίνουν ότι έχεις μια αρρώστια που ονομάζεται υπερφαγία και είναι καθαρά ψυχική και εν συνεχεία αντανακλάται στο σώμα σου. Αφού διαβάσουμε ένα κείμενο, στη συνέχεια ο καθένας, ανάλογα με τα βιώματά του λέει αυτό που τον πονά σχετικά πάντα με το φαγητό. Υπάρχουν όμως όροι. Όσην ώρα μιλάει κάποιος, κανένας άλλος δεν ακούγεται, δε σχολιάζει, δε συζητάει. Είναι σα να μιλάς στο κενό. Αυτό σε κάνει και ανοίγεσαι διότι δεν επικρίνεσαι. Δεν σχολιάζεται απολύτως τίποτα, με αποτέλεσμα να λες πιο ελεύθερα αυτό που σε πονάει. Αρχίζεις και συγκρίνεις τον πόνο του ανθρώπου που ακούς με τον δικό σου και λες «Κι εγώ αυτό έχω, το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζω». Κι εκεί λες «δεν είμαι μόνος, αυτό το ίδιο συναίσθημα της πικρίας, του πόνου κλπ, το νιώθουν κι άλλοι». Εκεί απαγορεύεται να πούμε επώνυμο, επάγγελμα, θρησκεία και πολιτικές πεποιθήσεις. Είμαι η Σοφία και τίποτα άλλο. Ένα πλάσμα το οποίο αναζητά λύσεις».

Ελίνα: «Για 18 χρόνια έπαιρνα κάθε μέρα καθαρτικά»

Η ιστορία της Ελίνας ξεκίνησε από την εφηβική ηλικία όταν ο μπαμπάς της προσπάθησε με χαριτωμένο, όπως λέει, τρόπο να της πει να χάσει λίγα κιλά. Εκείνη το εξέλαβε αλλιώς και πίστευε πως για να γίνει αρεστή στους γονείς της θα πρέπει να είναι αδύνατη. Στα 17 της ανακάλυψε τα καθαρτικά και δεν τα σταμάτησε ούτε για μια μέρα έως την ηλικία των 35.

«Είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό και βουλιμική. Κάνω χρήση φαγητού για να καλύψω κάποια κενά. Στην ουσία δεν έχω διαφορά από έναν αλκοολικό, τα ίδια κενά θέλω να καλύψω, απλά τυχαίνει ο δικός μου ψυχαναγκασμός να είναι με το φαγητό. Από πολύ μικρό κορίτσι έκανα αλόγιστη χρήση φαγητού, όταν πιεζόμουν , όταν ένιωθα λύπη ή μοναξιά. Η μαμά μου μου έκρυβε τη μερέντα γιατί εγώ μπορούσα σε τρία λεπτά να καταναλώσω όλο το βαζάκι. Δεν ήμουν ποτέ χοντρό παιδί, ήμουν όμως  γεροδεμένη. Όσα χρόνια  έπαιρνα καθαρκτικά, είχα ένα με δύο υπερφαγικά επεισόδια το μήνα, μπορούσα δηλαδή να φάω μια κατσαρόλα μακαρόνια, ένα λίτρο παγωτό και πέντε πάστες. Μου έχει συμβεί να λέω ότι δεν αντέχω άλλο από το φαγητό, ότι δε μπορώ να αναπνεύσω αλλά το επόμενο λεπτό, μόλις δηλαδή δω ότι αναπνέω λίγο καλύτερα, να τρώω πάλι. Τις επόμενες ημέρες έτρωγα μια σαλάτα όλη μέρα αλλά και πάλι έπαιρνα καθαρκτικά και μάλιστα σε μεγαλύτερη ποσότητα από τη συνιστώμενη. Μοναδικός σκοπός της ζωής μου ήταν να αδυνατίσω».

Σήμερα, η Ελίνα είναι «καθαρή» δώδεκα χρόνια και έχει ένα υγιές βάρος, ωστόσο, τα γλυκά για εκείνη είναι ό,τι  το αλκοόλ για τον αλκοολικό. Με τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα των Α.Υ. έφτιαξε μια λίστα με τις κόκκινες τροφές, εκείνες δηλαδή που επιλέγει μια μέρα τη φορά να μην τις φάει. Έτσι, οι μέρες συσσωρεύτηκαν και η ίδια απέχει από τα γλυκά και τη ζάχαρη γενικότερα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια.

«Αν μου πει κάποιος ότι δε θα φάω ποτέ ξανά στη ζωή μου γλυκό, θα τρελαθώ. Στόχος μου λοιπόν είναι να μην φάω γλυκό σήμερα. Έτσι λειτουργεί το πρόγραμμα, το οποίο έχει πολλές ομοιότητες με εκείνο των Ανώνυμων Αλκοολικών».

Η ίδια έμαθε για τους Α.Υ. από ένα δημοσίευμα εφημερίδας, το οποίο έχει κρατήσει διότι όπως μου είπε, είναι το πιο σημαντικό πράγμα που της συνέβη μετά τη γέννηση των δύο παιδιών της. Μάλιστα, παραδέχεται πως ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν πήγε για πρώτη φορά στους Α.Υ. και της είπαν ότι αυτό που έχει είναι αρρώστια και λέγεται ψυχαναγκαστική υπερφαγία. «Ανακουφίστηκα διότι για χρόνια αισθανόμουν ένοχη και τρομερά διαφορετική για τα τρία, ή πέντε κιλά που είχα παραπάνω  και που έπαιζαν τόσο σημαντικό ρόλο στην ευτυχία μου, στη ζωή μου, στην καθαρότητα της σκέψης μου. Έκανα και ψυχοθεραπεία αλλά το πρόγραμμα των Α.Υ. δεν προσπάθησε να με βγάλει από αυτό αλλά να λειτουργήσει επιπρόσθετα. Δε σημαίνει δηλαδή ότι αν είμαι στους Α.Υ. δεν χρειάζομαι τον διατροφολόγο, τον ψυχολόγο ή τον διαβητολόγο. Απλά χρειάζομαι και τους Α.Υ. Είμαστε πρόγραμμα αλληλοβοήθειας. Ήταν τόσο λυτρωτικό αυτό που ένιωσα όταν βρήκα κι άλλα άτομα που μου είπαν “οκ, χαλάρωσε, το κάνουμε κι εμείς”».

Η εμπειρία των δώδεκα χρόνων στους Α.Υ. της έμαθε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που αντιμετωπίζει πρόβλημα με το φαγητό αλλά φοβάται ή ντρέπεται να το παραδεχτεί. Μάλιστα, δεν είναι λίγα τα άτομα που θέλουν να παρευρεθούν στις συναντήσεις των Α.Υ. αλλά ντρέπονται να δείξουν το πρόσωπό τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται μια πρώτη επαφή μέσω μιας κλειστής ομάδας στο facebook  ή μέσω skype προκειμένου ο ενδιαφερόμενος να γνωρίσει διαδικτυακά κάποια μέλη και αφού ταυτιστεί διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν πολλοί που αντιμετωπίζουν ανάλογο πρόβλημα, να βρει το θάρρος για φυσική παρουσία.

Ματίνα: «Τόσα χρόνια έτρωγα για να κουκουλώσω τα συναισθήματά του»

Ανάλογη επιτυχία είχε και η κυρία Ματίνα μετά την απόφασή της να πάει στους Ανώνυμους Υπερφάγους πριν από δεκαέξι χρόνια. Η ίδια κάθε φορά που ένιωθε έντονα αρνητικά ή θετικά συναισθήματα, έβρισκε διέξοδο στο φαγητό με αποτέλεσμα να παίρνει αρκετά κιλά παραπάνω από το φυσιολογικό της βάρος. Τα ινστιτούτα αδυνατίσματος στάθηκαν αρκετές φορές σύμμαχός της στην προσπάθεια να επανέλθει στα κανονικά της κιλά αλλά η αδυναμία της να διαχειριστεί τα συναισθήματά της, την οδηγούσαν σ’ έναν φαύλο κύκλο.

«Όταν είμαι σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση, επειδή είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό, μου γεννιέται στο μυαλό μου μια εμμονή, η οποία έχει να κάνει με την τροφή. Γράφω για παράδειγμα στον υπολογιστή μου και ξαφνικά αυτός μπλοκάρει. Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι να φάω ένα μπισκοτάκι από το πακέτο που έχω στην κουζίνα. Αυτό δε θα λύσει το πρόβλημα με τον υπολογιστή, είναι εντελώς παράλογη η πράξη μου. Αν κάνω το λάθος και πω «θα πάρω ένα μπισκοτάκι και μετά θα αντιμετωπίσω το πρόβλημα», αν πάρω δηλαδή την πρώτη ψυχαναγκαστική λιχουδιά, η εμμονή περνάει στο σώμα και ξυπνάει ο ψυχαναγκασμός. Ο ψυχαναγκασμός είναι ανυπακοή του σώματος. Εγώ έχω αποφασίσει ότι δε θα ξαναφάω μπισκοτάκια ή γλυκά, ωστόσο, το χέρι μου πάει και παίρνει και ξαναπαίρνει και κάνω ένα ψυχαναγκαστικό επεισόδιο φαγητού, το οποίο προσωρινά ανακουφίζει τα συναισθήματά μου και νιώθω λίγο καλύτερα. Σε λίγο όμως συνειδητοποιώ τι έκανα κι αισθάνομαι ντροπή και ενοχές που πάλι υπέκυψα. Ο κύκλος κλείνει παίρνοντας ξανά την απόφαση ότι δεν θα το επαναλάβω αλλά αν δεν έχω βοήθεια, ξαναγυρίζω πάλι στα ίδια. Οι περισσότερες εξαρτήσεις λειτουργούν καθ αυτόν τον τρόπο», λέει η 69χρονη στην προσπάθειά της να εξηγήσει τον κύκλο του εθισμού.

Η κα. Ματίνα όταν πήγε στους Α.Υ. ήταν 84 κιλά και μέσα σ’ ένα εξάμηνο κατάφερε να χάσει τα 20. «Εκείνο που σε μαθαίνουν οι Α.Υ. δεν είναι το τι πρέπει να φας αλλά σε βάζουν στη διαδικασία να αναρωτηθείς και να σκεφθείς γιατί θες να φας», λέει εξηγώντας πως η ίδια τόσα χρόνια χρησιμοποιούσε το φαγητό όχι για να διατηρηθεί στη ζωή υγιής αλλά για να σπάσει την ανία της, για να διασκεδάσει, για να παρηγορηθεί, να επιβραβεύσει τον εαυτό μου κι ένα σωρό άλλους λόγους.

«Στους Α.Υ. έμαθα να αντιμετωπίζω κατάματα τη ζωή και να μην κουκουλώνω τα προβλήματα με το φαγητό.  Πιστεύω ότι η παρουσία μου στις συναντήσεις των Α.Υ. μου προσφέρει μια δια βίου μάθηση εξαιρετικά υποστηρικτική για το σύνολο της ζωής μου».

Πηνελόπη: «Ο πατέρας μου με έλεγε χοντρή με αποτέλεσμα να σιχαθώ το φαγητό»

Όταν στην εφηβεία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία, στενοχωρήθηκε, βρήκε καταφύγιο στο φαγητό και πήρε τέσσερα κιλά. Ο αυστηρός πατέρας της την κατέκρινε και την αποκάλεσε «χοντρή», με αποτέλεσμα να νιώσει απόρριψη. «Για να τον εκδικηθώ σταμάτησα να τρώω κι έχασα περίπου είκοσι κιλά. Είχα σιχαθεί το φαγητό. Μετά από δύο χρόνια, πήγα στο άλλο άκρο. Έτρωγα επί τρεις συνεχόμενες ώρες απίστευτες ποσότητες φαγητού και για να ανακουφιστώ, προκαλούσα στον εαυτό μου εμετό. Αυτά τα βουλιμικά επεισόδια τα είχα μεσημέρι- βράδυ για 25 ολόκληρα χρόνια, σήμερα ζω από θαύμα», εξομολογείται η 43χρονη γυναίκα.

Τα τελευταία τρία χρόνια έχει φυσιολογική σχέση με το φαγητό κι εκείνο που, όπως μου λέει, τη βοήθησε αρκετά, είναι το γεγονός ότι βρήκε ανθρώπους σαν κι εκείνη στους Α.Υ.

«Εκεί νιώθω σαν στο σπίτι μου, με καταλαβαίνουν διότι έχουν βιώσει τις ίδιες καταστάσεις. Κάθε μέρα που περνά χωρίς να παρουσιάζω επεισόδιο υπερφαγίας είναι για εμένα μια νίκη και όταν μάλιστα έρχονται δυσκολίες στη ζωή μου και τις αντιμετωπίζω χωρίς το μυαλό να μου δίνει εντολή να φάω αλλά βρίσκοντας λύσεις, νιώθω να ωριμάζω ακόμη περισσότερο».

Περισσότερες πληροφορίες για τους Ανώνυμους Υπερφάγους θα βρείτε εδώ. 

Εθελοντές διακονούν αγάπη σε εγκαταλελειμμένα παιδιά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Μια από τις πιο έντονες εμπειρίες της ζωής μου ήταν όταν κατάφερα να κάνω ένα παιδί που με δάγκωνε και μου έδινε χαστούκια- γιατί αυτό μόνο ήξερε να κάνει- να χαμογελάσει, να πει τ’ όνομά μου, να καθίσει να παίξει μαζί μου και να περάσει καλά».

Με τα παραπάνω λόγια η 63χρονη Δωροθέα μου περιγράφει τις συγκλονιστικές, όπως τις χαρακτηρίζει, στιγμές που βιώνει ως εθελόντρια στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών. Τα τελευταία τρία χρόνια αφιερώνει μία μέρα την εβδομάδα στα νοσοκομεία Παίδων «Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού» προκειμένου να φροντίσει εγκαταλελειμμένα μωρά και ανήλικους που βρίσκονται εκεί με εισαγγελική εντολή.

Όταν το 2014 εξέφρασε το ενδιαφέρον της να συμμετάσχει στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών, παρακολούθησε ειδικά μαθήματα και στη συνέχεια ξεκίνησε για εκείνη ένα πολύ όμορφο ταξίδι με συνοδοιπόρους κάποια μωρά που γεννήθηκαν με σοβαρές ασθένειες και εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους, παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας που απομακρύνθηκαν από το οικογενειακό τους περιβάλλον αλλά και ασυνόδευτα προσφυγόπουλα.

«Κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί βιώνω και μια μοναδική εμπειρία που δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος που δεν έχει ζήσει κάτι ανάλογο. Όταν νιώθεις ένα παιδικό χέρι να σφίγγει το δικό σου κι ένα κεφαλάκι να γέρνει στον ώμο σου και να κοιμάται επειδή νιώθει ασφάλεια, τα ξεχνάς κυριολεκτικά όλα και αντιλαμβάνεσαι την ουσία της ζωής που δεν είναι άλλη από την προσφορά», μου λέει φανερά συγκινημένη.

Για την ίδια, ένα παιδικό βλέμμα κι ένα χαμόγελο ανακούφισης από πλάσματα που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν μόνα τους, είναι η σπουδαιότερη ανταμοιβή που της προσφέρει ο εθελοντισμός.

Αντιμετωπίζοντας τη βία

Εκτός όμως από τα εγκαταλελειμμένα μωρά καλείται να αντιμετωπίζει και περιπτώσεις μεγαλύτερων παιδιών που είναι επιθετικά απέναντί της επειδή αυτό είχαν μάθει από το οικογενειακό ή το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον. Πρόκειται για ανήλικους που βρίσκονται εκεί με εισαγγελική εντολή και η συμπεριφορά τους απαιτεί μια διαφορετική μεταχείριση.

«Τις δύσκολες περιπτώσεις τις αντιμετωπίζω με διάλογο. Εξηγώ δηλαδή στο παιδί ότι οι άνθρωποι συζητάνε μεταξύ τους και δε χτυπάνε. Στη συνέχεια ζητώ να μου πει τι το προβληματίζει και μέσα από την κουβέντα το κάνεις να σκέφτεται. Όταν ένα παιδί έχει μάθε μόνο να χαστουκίζει και να μιλά άσχημα, πρέπει να του εξηγήσεις ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Δε φταίει ποτέ το παιδί, έτσι είχε μάθει να κάνει. Σιγά σιγά όμως, βλέποντάς με, αρχίζει να μου έχει εμπιστοσύνη, να ανοίγεται και να χτίζεται μια σχέση μεταξύ μας».

Τα προσφυγόπουλα

Εξίσου ιδιαίτερες είναι οι στιγμές που έχει περάσει ως εθελόντρια και η 42χρονη Σταματίνα που από το 2012 βρίσκεται στο πλευρό των παιδιών που δεν έχουν κανέναν δικό τους άνθρωπο στο πλευρό τους.

Όπως μου είπε, ενημερώθηκε για την Εθελοντική Διακονία Ασθενών την κατάλληλη στιγμή, μια χρονική δηλαδή περίοδο που ένιωθε έτοιμη να προσφέρει. «Για μια περίπου δεκαετία είχα κλειστεί στον εαυτό μου κι όταν αποφάσισα πως αυτό έπρεπε να τελειώσει, έμαθα για τη συγκεκριμένη δράση και πήρα την πρωτοβουλία να συμμετάσχω».

Η στιγμή που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει, είναι όταν ένα ανήλικο προσφυγόπουλο έκλαιγε διαρκώς κι εκείνη μη ξέροντας πώς να αντιδράσει το πήγε σε μια θεατρική παράσταση που έπαιζαν εντός του νοσοκομειακού χώρου κάποιοι άλλοι εθελοντές. «Μόλις ολοκληρώθηκε η παράσταση, το μικρό κορίτσι με κοίταξε στα μάτια και με τράβηξε έξω με το χέρι του. Κάναμε βόλτα στην αυλή, της σιγοτραγουδούσα κάποια τραγούδια για νανούρισμα κι εκείνη με κοιτούσε και χαμογελούσε χωρίς να καταλαβαίνει τη γλώσσα που άκουγε. Πρόκειται για πολύ έντονα συναισθήματα που σου δίνουν δύναμη και θες να πας και να ξαναπάς για να προσφέρεις ό,τι μπορείς σε αυτά τα παιδιά», αναφέρει.

Όπως μου εξηγεί, το πρόγραμμα των εθελοντών είναι διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πηγαίνει ποτέ ένας εθελοντής πολλές φορές στο ίδιο παιδί. «Αυτό γίνεται για λόγους προστασίας, για να μη δεθεί ούτε το παιδί μαζί μας ούτε κι εμείς μαζί του», διευκρινίζει.

 

«Χρειαζόμαστε εθελοντές»

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών κ. Αθανάσιο Κοντογιάννη, οι άνθρωποι που μένουν μόνοι τους στους τέσσερις τοίχους ενός νοσοκομείου, αυξάνονται δραματικά με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν και οι ανάγκες για εθελοντές.

«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 480 άνθρωποι που προσφέρουν τη φροντίδα τους σε παιδιά και ηλικιωμένους αλλά δεν είναι αρκετοί αν αναλογιστείτε πως καθημερινά χρειαζόμαστε τρεις εθελοντές για έναν ασθενή», αναφέρει τονίζοντας πως εκτός από τις περιπτώσεις εγκατάλειψης και κακοποίησης, αυξάνεται ραγδαία και ο αριθμός των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων που βρίσκονται στα νοσοκομεία.

Στόχος της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών είναι να γίνει όλο και περισσότερο γνωστή η δράση της ώστε να συμμετάσχουν πιο πολλοί άνθρωποι. «Θέλουμε όλοι οι ασθενείς που είναι μόνοι τους να έχουν έναν άνθρωπο δίπλα τους. Αν μπορέσουν να έρθουν περισσότεροι εθελοντές να εκπαιδευτούν και να προσφέρουν, θα είναι πολύ καλύτερο για τους μοναχικούς ανθρώπους».

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών.

 

Εθελοντές: «Μας απειλούν και μας δέρνουν κάθε φορά που ταΐζουμε τα αδέσποτα»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Εικόνες με σκυλιά κρεμασμένα σε κλαδιά δέντρων, τεμαχισμένα ή χτυπημένα σε διάφορα σημεία του σώματος, ζώα δεμένα με αλυσίδα σε κάποιο ερημωμένο σημείο χωρίς τροφή και νερό, κουτάβια τοποθετημένα μέσα σε χάρτινες κούτες που βρίσκονται πεταμένες στους κάδους απορριμμάτων και τετράποδα εγκαταλελειμμένα σε κεντρικούς δρόμους με σπασμένα άκρα, είναι κάποιες μόνο από τις εικόνες που, δυστυχώς, είναι σχεδόν καθημερινά φαινόμενα τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας.

Πλέον, όλο και πιο συχνά έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιπτώσεις κακοποίησης ανά την Ελλάδα που ακόμη και ο πιο νοσηρός νους θα αδυνατούσε να συλλάβει.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση της βάναυσης θανάτωσης δύο μικρόσωμων σκυλιών στο δημοτικό κυνοκομείο Σερρών, τα οποία βρέθηκαν νεκρά μέσα σε μια σακούλα. Το ένα μάλιστα,  ήταν απανθρακωμένο.

Ο Wilson (φωτο) είναι ένα από τα σκυλιά του κυνοκομείου που σκότωσε ο συμβασιούχος υπάλληλος.

 

Ο 37χρονος δράστης, που ήταν μάλιστα και συμβασιούχος υπάλληλος του κυνοκομείου, αφού καταδικάστηκε σε 1 χρόνο φυλάκιση με αναστολή και πρόστιμο αξίας 5.000 ευρώ, άσκησε έφεση στην απόφαση κι έτσι αφέθηκε ελεύθερος.

Σύμφωνα με όσα είπε ο πατέρας του στην Ιωάννα, εθελόντρια του κυνοκομείου και μάρτυρα στο δικαστήριο, ο 37χρονος ήταν για 18 χρόνια τοξικομανής και παρακολουθούταν από έναν ψυχίατρο και δύο ψυχολόγους. «Μου είπε πως ο γιος του ήταν καθαρός τους τελευταίους μήνες αλλά όσοι είμαστε εδώ δεν καταλάβαμε ποτέ πως ο συγκεκριμένος υπάλληλος είχε σχέση με ναρκωτικά στο παρελθόν. ‘Εδειχνε να αγαπά πολύ τα ζώα και ήταν ήρεμος κι ευγενικός με όλους», εξηγεί.

Η Μάνια (φωτο) είναι το δεύτερο σκυλί που βρέθηκε σκοτωμένο στο κυνοκομείο Σερρών.

Η ίδια πάντως τα μεσάνυχτα της επόμενης ημέρας δέχθηκε απειλητικό τηλεφώνημα από κάτοικο της περιοχής που της είπε πως θα της κάψει το αυτοκίνητο και θα πάθει ό,τι έπαθαν τα δυο άτυχα σκυλιά.

Όπως αποκάλυψε η νεαρή γυναίκα, πρόκειται για «φιλόζωους του καναπέ» που υπάρχουν στην περιοχή και πιστεύουν πως οι εθελοντές του κυνοκομείου είτε συγκαλύπτουν τον δράστη είτε συμμετείχαν στη δολοφονία των ζώων. «Πως μπορεί να συμβαίνει αυτό αφού εμείς οι ίδιοι οδηγήσαμε την αστυνομία στο σπίτι του 37χρονου άνδρα και ο ίδιος παραδέχθηκε τις πράξεις του στο δικαστήριο;», διερωτάται και προσθέτει: «δεχόμαστε συνέχεια πόλεμο από ανθρώπους που ποτέ δεν έχουν βοηθήσει αδέσποτο, αλλά δηλώνουν φιλόζωοι και οι δράσεις τους περιορίζονται σε αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι με τον φερετζέ της φιλοζωίας προσπαθούν να κερδίσουν χρήμα και προβολή».

Πάντως, αυτό δεν είναι το μόνο περιστατικό κακοποίησης που έλαβε χώρα στην περιοχή. Φόλες, παραμέληση και κρεμάσματα ζώων, είναι σχεδόν καθημερινά φαινόμενα , ιδιαίτερα στα χωριά γύρω από την πόλη. Μάλιστα, οι πρακτικές αυτές είναι τόσο φυσιολογικές στις αγροτικές περιοχές που κάποιες γυναίκες μεγάλης ηλικίας τηλεφωνούν για καταγγελίες στα κρυφά διότι ντρέπονται μήπως το μάθουν οι συγχωριανοί τους.

«Η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν αντίκρισα πολλά σκυλιά μαζί κλεισμένα σ’έναν μικρό χώρο, χωρίς φαγητό και νερό. Το ένα έτρωγε το άλλο ενώ κάποια τρεφόντουσαν από τα πτώματα που υπήρχαν μέσα», δηλώνει. Όπως μου λέει, πρόκειται για μια υπόθεση γνωστή στην τοπική κοινωνία η οποία ωστόσο δεν έλαβε διαστάσεις διότι αυτός που μάντρωνε τα ζώα απειλούσε τους κατοίκους λέγοντας τους πως είναι συγγενής του πρωθυπουργού ή… υπάλληλος της Ιντερπόλ.

 

«Δεχόμαστε απειλές και μας δέρνουν»

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στο Αγρίνιο όπου σε καθημερινή βάση εθελοντές της φιλοζωική εταιρία απειλούνται από κατοίκους της περιοχής. Όπως μου  είπε η κ. Βούλα, πρόεδρος του συλλόγου, κάθε φορά που βγαίνει στους δρόμους για να ταΐσει τα αδέσποτα, την απειλούν τόσο για τη ζωή των ζώων όσο και για τη σωματική ακεραιότητά της.

«Με προειδοποιούν πως θα δηλητηριάσουν τα ζώα και πως θα με χτυπήσουν. Ένας άνδρας μάλιστα κατέβηκε από το αυτοκίνητό του και με έσπρωξε. Δε μπορείτε να φανταστείτε τι περνάμε, μόνο αν το βιώσει κάποιος, θα καταλάβει», δηλώνει.

Εκτός από τις φόλες, τον ξυλοδαρμό και τις θανατώσεις, ιδιαίτερα έντονο είναι στην περιοχή και το φαινόμενο της εγκατάλειψης των ζώων. Σύμφωνα με την πρόεδρο του σωματείου, σε μια τέτοια πράξη προχωρούν κυρίως οι φοιτητές που παίρνουν ένα σκύλο, τον κρατάνε το χειμώνα και το καλοκαίρι που φεύγουν, τον εγκαταλείπουν στο δρόμο. «Θα περίμενε κανείς πως η νέα γενιά θα ήταν περισσότερο ευαισθητοποιημένη αλλά δυστυχώς δεν είναι. Σαφώς υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις παιδιών που πήραν κάποιο κακοποιημένο ζώο για να το φιλοξενήσουν ώσπου να βρεθεί κάποιος να το υιοθετήσει και τελικά το κράτησαν και το έχουν μέχρι σήμερα», τονίζει.

Σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης της τοπικής κοινωνίας σε θέματα που αφορούν στην εγκατάλειψη και κακοποίηση των τετράποδων, τα μέλη του συλλόγου πραγματοποιούν ομιλίες σε σχολεία προκειμένου να ενημερώσουν τα παιδιά για ζητήματα γύρω από τα ζώα και τα δικαιώματα αυτών.

«Πλέον παρατούν στο δρόμο και σκυλιά ράτσας»
Στον Ασπρόπυργο η κατάσταση δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από τις προαναφερθείσες περιοχές μιας κι εκεί σημειώνονται καθημερινά ανάλογα περιστατικά. Εκείνο που ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί ως νέο φαινόμενο, είναι πως σύμφωνα με εθελόντρια της περιοχής, ο κόσμος πια δεν παρατά μόνο τα ζώα που υιοθέτησε από κάποιο καταφύγιο αλλά κι εκείνα για τα οποία πλήρωσε και μάλιστα αδρά. Έτσι, μαλτέζ, τζακ ράσελ, ακίτα, πιτ μπουλ και πολλά άλλα σκυλιά που παλιότερα συναντούσε κανείς σε σπίτια και pet shops, εγκαταλείπονται στο δρόμο και αφήνονται στο έλεος της τύχης τους.
Αυτό πάντως που δυσκολεύει σε μεγάλο βαθμό το έργο των λιγοστών εθελοντών της περιοχής είναι η αδιαφορία και σε κάποιες περιπτώσεις ο φόβος των κατοίκων που έχουν γίνει κατά καιρούς μάρτυρες κακοποίησης ή εγκατάλειψης.
«Υπάρχει στην περιοχή ένας άνδρας ψυχικά άρρωστος που πυροβολεί σκυλιά και γάτες. Πολλοί μας είπαν πως τον έχουν δει με τα μάτια τους να το κάνει αλλά κανείς δεν τον καταγγέλει. Επίσης, κάποιοι μας κατήγγειλαν πως είδαν αυτοκίνητο διερχόμενο να πετά στο δρόμο κουτί με κουτάβια. Πήραν μάλιστα και τον αριθμό της πινακίδας του εν λόγω οχήματος αλλά όχι την αστυνομία. Φοβούνται», υπογραμμίζει η 21χρονη Φένια, εθελόντρια της περιοχής.

Η σκηνή που τη σημάδεψε περισσότερο όσο καιρό ασχολείται με την προστασία των τετράποδων, ήταν η θέα ενός άγρια χτυπημένου σκύλου, στο κεφάλι του οποίου υπήρχαν αίματα και πολλά σκουλήκια.

«Κάποιος πιθανότατα το χτύπησε δυνατά στο κεφάλι και μετά το παράτησε», αναφέρει φανερά λυπημένη.

«Σημαντικά τα μηνύματα που δέχονται τα παιδιά μέσα στην οικογένεια»
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προκαλεί έντονο προβληματισμό μετά από μία βάναυση κακοποίηση είναι το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φέρεται με τόση βαρβαρότητα και σαδισμό σ’ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα. Ένα από τα βασικά ερωτήματα που γεννιούνται σε πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται για ποιο λόγο κάποιοι άνθρωποι φέρονται με τόσο βάναυσο τρόπο σε ανυπεράσπιστα πλάσματα, όπως είναι τα ζώα.

Σύμφωνα με τον Δημήτρη Παπαδημητριάδη MD MSc ψυχίατρο- ψυχοθεραπευτή, εκείνοι που απολαμβάνουν την κακοποίηση των ζώων στην πραγματικότητα αντλούν ευχαρίστηση από την κατάχρηση εξουσίας.
«Ακριβώς επειδή αισθάνονται μια έλλειψη ελέγχου ή δύναμης σε άλλους τομείς της ζωής τους, νιώθουν ότι γίνονται ισχυροί με την αδίστακτη επιβολή της κυριαρχίας τους πάνω σε αδύναμους και ευάλωτους στόχους», δηλώνει ο ίδιος στα parapolitika.gr. Άλλωστε, όπως εξηγεί, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλές μελέτες που αφορούν σε σειριακούς βιαστές και δολοφόνους, επιβεβαιώνουν ότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς έχουν βασανίσει ζώα κατά την παιδική ηλικία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνεχίζουν και ως ενήλικες.
«Πρόκειται δηλαδή για συμπεριφορές που απαντούμε σε ανθρώπους στους οποίους συνυπάρχει η ψυχοπαθητική διαταραχή της προσωπικότητας με το παραβατικό ιστορικό, ή με αλλά στοιχεία της σκοτεινής τριάδας της προσωπικότητας, που περιλαμβάνει ακόμη τον μακιαβελισμό και τον ναρκισσισμό, άτομα δηλαδή με έντονη παρορμητικότητα, ανένδοτο εγωισμό, φτωχή ενσυναίσθηση και έλλειψη τύψεων για πράξεις που παραβιάζουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των άλλων».
Όπως επισημαίνει ο γνωστός ψυχίατρος, ο τυπικός ζωοσαδιστής είναι το εννιάχρονο αγόρι με ιστορικό παραμέλησης ή κακοποίησης από τους γονείς και με μάλλον μέση νοημοσύνη.
«Έχει, επομένως, τη δική της ξεχωριστή σημασία η φροντίδα που δέχονται τα παιδιά στην οικογένεια, και βέβαια τα μηνύματα και πρότυπα που προβάλλονται στα παιδιά από γονείς. Ειδικά σε ό,τι αφορά στο τελευταίο, ο σεβασμός για το σύνολο της φύσης, όχι μόνο μέσω της συμπεριφοράς προς τα ανυπεράσπιστα ζώα, αλλά ακόμη και προς τα ενοχλητικά έντομα…, είναι μια στάση ζωής που μαθαίνουμε από το σπίτι μας», καταλήγει.

 

 

Ο «συνωστισμός» των νεκρών στα κοιμητήρια της Αττικής (ΦΩΤΟ)

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κουτιά στοιβαγμένα κατά εκατοντάδες, λευκές ετικέτες με τα ονόματα εκείνων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πήραν το δρόμο για το «μεγάλο ταξίδι» αλλά και ξεθωριασμένα πορτρέτα με λίγα ξερά λουλούδια, συνθέτουν το σκηνικό που σήμερα θυμίζει ένα οστεοφυλάκιο στα κοιμητήρια των μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας.

Άλλωστε, ο μεγάλος συνωστισμός που παρατηρείται στα νεκροταφεία, οδηγεί σχεδόν μοιραία στην εκταφή των νεκρών ανά τρία χρόνια και τη μεταφορά τους στα οστεοφυλάκια. Το δε κόστος της εκταφής στοιχίζει στους συγγενείς του νεκρού κοντά στα 200 ευρώ ενώ για τη συντήρηση των οστών πρέπει να καταβάλλουν το ποσό των 50 ευρώ ετησίως – το κόστος ανεβαίνει ανάλογα με τον αριθμό των θανόντων συγγενών. Σε περίπτωση μάλιστα, που κάποιος μπορέσει να ανταπεξέλθει οικονομικά σε κάτι τέτοιο, τα κόκαλα πετιούνται σ’ένα πηγάδι, γνωστό και ως χωνευτήρι και με ειδικές χημικές ουσίες γίνεται η θρυμμάτιση

Η διαδικασία της εκταφής είναι ιδιαίτερα μακάβρια, ωστόσο, είναι υποχρεωτική προκειμένου ο τάφος να νοικιαστεί ξανά από τον επόμενο.

Όπως μου είπε η 51χρονη Φ. που κάνει αυτή τη δουλειά τα τελευταία 14 χρόνια, η έλλειψη χώρου στα νεκροταφεία είναι τόσο μεγάλη, που αναγκάζεται σε καθημερινή βάση να κάνει τρεις εκταφές στο δημοτικό κοιμητήριο που εργάζεται. «Φορώντας ειδικές μάσκες και γάντια ανοίγουμε τον τάφο, σκίζουμε τα ρούχα του νεκρού κι αν το σώμα είναι σε αποσύνθεση, βγάζουμε τα κόκκαλα, τα απολυμαίνομε με χλωρίνη και τα δίνουμε στην οικογένεια, η οποία με τη σειρά της θα τα δώσει στα ειδικά οστεοφυλάκια. Σε περίπτωση που το σώμα δεν έχει λιώσει ακόμη, το αφήνουμε για έξι ακόμη μήνες», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Πρόκειται, σύμφωνα με την ίδια, για μια ιδιαίτερα δύσκολη δουλειά καθώς έρχεται αντιμέτωπη με σκληρές εικόνες, ωστόσο, για λόγους καθαρά βιοποριστικούς είναι αναγκασμένη να την κάνει. «Παρά το γεγονός πως κάνω αυτό το επάγγελμα για αρκετά χρόνια, το θέαμα δε συνηθίζεται. Ειδικότερα όταν πρέπει να ανοίξω τάφους μικρών παιδιών και νέων ανθρώπων σοκάρομαι διότι είμαι κι εγώ μητέρα και καταλαβαίνετε πως νιώθω», υπογραμμίζει φανερά συγκινημένη.

Τα οστεοφυλάκια

ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια οποιαδήποτε σκέψη για κάτι περισσότερο από την αναμονή θα μπορούσε από μόνη της να θεωρηθεί αναθεωρητική και επικίνδυνη έναντι των πατροπαράδοτων ηθών της χώρας. Πλέον όμως και κυρίως μετά την ωρίμανση της ιδέας, η εναλλακτική ταφή της καύσης των νεκρών γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Πάντως, η διαδικασία φαίνεται να έχει «κολλήσει» παρά τη θέσπιση του νέου νομικού πλαισίου που δίνει τη δυνατότητα σε όποιο δήμο το επιθυμεί να φτιάξει τις σχετικές εγκαταστάσεις, καθώς παραμένουν οι παραδοσιακές αντιδράσεις από το στρατόπεδο της εκκλησίας. Ο Αντώνης Αλακιώτης, πρόεδρος της Επιτροπής για το Δικαίωμα της Αποτέφρωσης Νεκρών στην Ελλάδα μου εκφράζει την αγανάκτησή του για τη κατάσταση που επικρατεί. «Αγωνίζομαι από το 1996 για το δικαίωμα της καύσης του νεκρού εξαιτίας μιας υπόσχεσης που έδωσα σ’έναν φίλο μου πριν πεθάνει. Εκείνο λοιπόν που κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως οι δήμαρχοι πριν τις εκλογές και για να συσπειρώσουν τους προοδευτικούς ψηφοφόρους, υπόσχονται αποτεφρωτήρια. Ωστόσο, όταν εκλέγονται ξεχνούν τις υποσχέσεις τους επειδή φοβούνται να τα βάλουν με την εκκλησία», τονίζει αναφερόμενος στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης που ουκ ολίγες φορές έχει εκφράσει την επιθυμία του για τη δημιουργία κρεματορίου στη συμπρωτεύουσα. «Ο κ. Μπουτάρης έχει πει τόσες φορές πως θα φτιάξει αποτεφρωτήριο που πολλοί Θεσσαλονικείς πιστεύουν ότι υπάρχει στην πόλη τους», τονίζει.

ΚΟΣΤΟΣ

Σύμφωνα με έρευνα του ICAP, το 51% των ελλήνων προτιμά την αποτέφρωση από την ταφή γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τον αυξανόμενο αριθμό εκείνων που επισκέπτονται τη Βουλγαρία ή τη Γερμανία προκειμένου να αποτεφρώσουν τον συγγενή τους. Το συνολικό κόστος για μια τέτοια διαδικασία όμως αγγίζει τα 2.500 ευρώ, όσο δηλαδή η παραδοσιακή ταφή στα χριστιανικά νεκροταφεία, τη στιγμή που σύμφωνα με την Ελληνική Κοινωνία Αποτέφρωσης, θα μπορούσε να γίνει στη χώρα μας έναντι 1.000 ευρώ το πολύ.

«Από τις χώρες της Ευρώπης  μόνο η Ελλάδα και τα Σκόπια δεν διαθέτουν αποτεφρωτήριο. Δηλαδή οι 300.000 καθολικοί έλληνες πολίτες, οι 100.000 προτεστάντες και οι υπόλοιποι αλλόθρησκοι που υποβάλλουν τις φορολογικές τους δηλώσεις στο ελληνικό κράτος, στερούνται των ταφικών τους δικαιωμάτων», τονίζει με νόημα. Βασική αιτία, όπως μου λέει, είναι πως εξαιτίας της εκταφής που υποχρεωτικά γίνεται ανά τρία χρόνια, πολλοί θα είναι εκείνοι που θα προτιμήσουν την αποτέφρωση προκειμένου να αποφύγουν αυτή την βέβηλη διαδικασία αλλά και για να γλιτώσουν χρήματα. «Έτσι οι παπάδες θα χάσουν το μεροκάματο από τα νεκροταφεία κι αυτός είναι και ο λόγος που αντιδρούν τόσο έντονα», προσθέτει.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Αποτέφρωσης σημειώνει πως η τέφρα του νεκρού μπορεί να θαφτεί μέσα στη γη ή σε ένα νεκροταφείο, να παραμένει σε έναν ειδικό χώρο που λέγεται τεφροφυλάκιο και είναι αντίστοιχο του γνωστού οστεοφυλακίου ή να φυλαχτεί μέσα σε τεφροδόχους στα σπίτια. Ακόμη σε περίπτωση που οι συγγενείς το επιθυμούν, υπάρχει δυνατότητα διασκορπισμού σε χώρους που ήταν η τελευταία επιθυμία του θανόντος.

Στη φωτογραφία βλέπετε μια βιοδιασπώμενη τεφροδόχο που μπορεί να τοποθετηθεί στη θάλασσα και τη φύση.

Σε περίπτωση που η επιθυμία του νεκρού ήταν να πεταχτεί η τέφρα του στη θάλασσα, οι συγγενείς, μεταφέρουν την στάχτη του στην ειδική αυτή τεφροδόχο και κρατώντας την από τα δύο σχοινιά τη ρίχνουν σιγά σιγά στη θάλασσα. Μάλιστα το νερό μπαίνει μέσα από τις δύο μικρές τρύπες κι όσο περνά η ώρα η τεφροδόχος βυθίζεται και ανάλογα το υλικό διαλύεται από τρεις ημέρες έως τρεις μήνες.

Οι…»Πυθίες» του καφέ: Ένα απόγευμα σε γνωστό μέντιουμ της Αθήνας

Κείμενο και φωτογραφίες: Κέλλυ Φαναριώτη

Ξόρκια, μαντζούνια, μαγικά φίλτρα, ομοιώματα και κεριά υπόσχονται μια ζωή απαλλαγμένη από τον ψυχικό πόνο, την αρρώστια και οποιαδήποτε αναποδιά μπορεί να διαταράξει την καθημερινότητα κάποιου.

Αυτοαποκαλούμενα μέντιουμ αναλαμβάνουν το ρόλο ενός επίγειου αγγέλου που είναι σε θέση να φέρει τα πάντα σε αφθονία∙ έρωτα, αγάπη, χρήμα και τύχη προβλέποντας παράλληλα το μέλλον μέσα από τις «τέχνες» της καφεμαντείας, της χαρτομαντείας, της χειρομαντείας κ.α.

Πρόκειται για μια τάση που κρατά σχεδόν όσο και η δημιουργία του κόσμου και που οι άνθρωποι ακόμη και σήμερα την αναζητούν προκειμένου να ξεπεράσουν τα εμπόδια της ζωής τους. Άλλωστε, η σύλληψη – γνωστού στους κύκλους της show biz- μέντιουμ πριν λίγες ημέρες που αποσπούσε χιλιάδες ευρώ από έλληνες καλλιτέχνες, το αποδεικνύει περίτρανα.

Κάνοντας μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο, μπορεί να βρει κανείς δεκάδες μέντιουμ που υπόσχονται μια «ζωή παραμυθένια», αρκεί να είναι διατεθειμένος να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Ειδήμονες με «κληρονομικά χαρίσματα» ισχυρίζονται πως μπορούν ακόμη και να αποτρέψουν κάποιο κακό γεγονός ενώ με τα κατάλληλα ξόρκια μπορεί κάποιος να κερδίζει το δικαστήριο ή να γίνει διάσημος.

Για του λόγου το αληθές, σας παραθέτουμε κάποιες ενδεικτικές τιμές που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του ένα μέντιουμ και που, όπως γράφει, συνεργάζεται καθημερινά με Ελλάδα και εξωτερικό.

Αν λοιπόν θέλετε να έχετε μια ευνοϊκή για εσάς έκβαση στο δικαστήριο θα πρέπει να πληρώσετε από 500 έως 1.000 ευρώ ενώ αν έχετε φιλοδοξίες και θέλετε να γίνετε διάσημος/η, τότε θα πρέπει να δώσετε κάτι παραπάνω.

Τα parapolitika.gr επισκέφθηκαν καφετζού της Αθήνας, γνωστή για το κληρονομικό της χάρισμα, προκειμένου να δουν πως λειτουργούν οι κάθε είδους «Πυθίες» που αποσπούν χρηματικά ποσά από ανυποψίαστους πελάτες.

Η εμπειρία

Η ώρα ήταν 17,30 και σ’ένα ισόγειο κάπου στο κέντρο της Αθήνας, δύο περιζήτητα μέντιουμ είχαν πιάσει δουλειά. Ο χώρος υποδοχής ήταν ιδιαίτερα ευρύχωρος με «βαριά» διακόσμηση όπου κυριαρχούσαν τα βελούδινα υφάσματα, οι χοντροκομμένοι καναπέδες και τα κεριά. Μια κυρία μέσης ηλικίας υποδεχόταν ευγενικά τους πελάτες και τους ρωτούσε αν ήρθαν για καφέ, χαρτιά ή κερί (κυρομαντεία).

WP_20160708_17_43_26_Pro
Αφού της εξήγησα πως πήγα για το φλιτζάνι, μου διευκρίνισε πως θα ήταν καλύτερο να κάνω Ταρώ, διότι δείχνουν πολύ περισσότερα στοιχεία για το μέλλον μου και συμπτωματικά, ήταν πιο ακριβά.

Όσο μου ετοίμαζε τον καφέ, άκουγα από ένα δωμάτιο πίσω μου, όπου στη θέση της πόρτας υπήρχαν χρυσές κουρτίνες, μια νεαρή κοπέλα να παραπονιέται για τα προσωπικά της και μια μεγαλύτερη γυναίκα να της απαντά καθησυχαστικά.

WP_20160708_17_49_19_Pro
Από τον επάνω όροφο κατέβηκε το δεύτερο μέντιουμ, μια γυναίκα γύρω στα 60, με βραχνή φωνή κι έντονο βλέμμα. Μου ζήτησε να την ακολουθήσω με τον καφέ μου κι αφού ανέβηκα μια στενή σκάλα, βρέθηκα σ’ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο, οι τοίχοι του οποίου καλύπτονταν με σκούρα υφάσματα.

«Θέλω να πιεις τρεις γουλιές καφέ, όπου στη μία θα σκέφτεσαι την ερωτική σου ζωή, στην άλλη την επαγγελματική και στην τρίτη το μέλλον σου», μου είπε, μαζεύοντας την τράπουλα που ήταν σκορπισμένη στο μικρό τραπέζι που καθόμασταν.

Αφού ακολούθησα τις οδηγίες της, πήρε στα χέρια της το φλιτζάνι και μου εξηγούσε τι έβλεπε στο κάθε ένα από τα τρία αυτά σημεία. Άγκυρες, πόρτες, μια καρδιά μισοσπασμένη και μια βάρκα, ήταν κάποια μόνο από τα σύμβολα που μου είπε πως διέκρινε. Στη συνέχεια προσπαθούσε να μου αποσπάσει πληροφορίες σχετικά με το αν έχω σχέση και τι δουλειά κάνω. Αφού της έδωσα κάποια αναληθή στοιχεία , άρχισε να «πατάει» πάνω σε αυτά και να μου λέει όλα όσα υποθετικά ήθελα να ακούσω.

«Βλέπεις αυτές τις πόρτες; Κάτι θα γίνει στη δουλειά σου», μου είπε για να πάρει την απάντηση: «Μα, είμαι δύο χρόνια άνεργη». Παρατηρούσα πολύ προσεκτικά τις αντιδράσεις της κάθε φορά που της έδινα μια απάντηση που δεν περίμενε και κατάλαβα πως είναι αρκετά εκπαιδευμένη στο να ελίσσεται.

Όσο περνούσε η ώρα, προέκυπταν όλο και περισσότερα ευχάριστα νέα για το μέλλον μου. Κάπου προς το τέλος της ώρας, εμφανίστηκε κι ένας δρόμος που όπως μου είπε, έδειχνε μετακόμιση σε μια άλλη πόλη. «Μάλλον επαρχία είναι, δεν είναι πολύ μακριά, βλέπεις;». «Κρίμα, εγώ θέλω πολύ να ζήσω στο εξωτερικό», της απάντησα τάχα μου απογοητευμένη με τα μάτια καρφωμένα πάνω της. Τα ευχάριστα νέα όμως για το μέλλον μου φαίνεται πως δεν είχαν τελειώσει και στη συνέχεια ο δρόμος αυτός έδειχνε ξεκάθαρα πως θα πάω στο εξωτερικό και θα βρω δουλειά αλλά πριν γίνει αυτό, έβλεπε στο φλιτζάνι μου πως θα έβρισκα μια εποχική δουλειά τώρα το καλοκαίρι για να βγάζω το χαρτζιλίκι μου. Μετά τη συζήτηση για το παραμυθένιο μέλλον μου, μου εξήγησε πως οι κάρτες Ταρώ δείχνουν περισσότερες λεπτομέρειες και μάλιστα δίνουν πολλά στοιχεία για το εξωτερικό (!)

Κοιτάζοντας το φλιτζάνι του καφέ και τις κάρτες Ταρώ, που υποτίθεται πως θα μου έδειχναν με το νι και με το σίγμα το τι θα γίνει από δω και πέρα στη ζωή μου, τη ρώτησα μ’ένα αφελές ύφος, πως μπορεί και τα διαβάζει όλα αυτά.

«Είμαι Τοξότης κι εμείς οι Τοξότες κρύβουμε μια μαγεία», απάντησε χαμογελώντας.

Αφού την ευχαρίστησα και της ευχήθηκα καλή συνέχεια, μου υπενθύμισε να μην ξεχάσω να πάρω την κάρτα της. Κατεβαίνοντας στη ρεσεψιόν περίμενε μια μεσόκοπη κυρία και μια νεαρή κοπέλα, γύρω στα 25. Αφού κατέβαλλα τον οβολό μου (20 ευρώ) για να μάθω πόσο ωραία πράγματα θα μου συμβούν, η κυρία της ρεσεψιόν με ευχαρίστησε χαμογελαστά και με αποχαιρέτησε. Τη ρώτησα αν θα μου δώσει απόδειξη κι αφού μου εξήγησε πως το ξέχασε, μου την έδωσε κι έφυγα.

WP_20160708_17_47_50_Pro

Τι απαντά η επιστήμη

Ήδη από την αρχαιότητα ο κόσμος είχε την τάση να προσπαθεί να μάθει πράγματα που ξεπερνούν το φάσμα των δικών του, ατομικών δυνατοτήτων. Από τα μελλούμενα, την εξέλιξη δηλαδή μιας προσωπικής του υπόθεσης ως την «μαγική» παρέμβαση σε εξωγενείς συνθήκες, πάντα υπήρχε χώρος για επιτηδείους να κοροϊδέψουν απομυζώντας οφέλη. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ακόμα και σήμερα που υποτίθεται πως το μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων έχει αλλάξει και η πρόσβαση σε οποιαδήποτε πληροφορία είναι πανεύκολη με το πάτημα ενός κουμπιού, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε ειδικά φυλαχτά και «μαγικά ελιξίρια».

«Ο άνθρωπος έχει μια φυσική τάση να πιστεύει στον μυστικισμό από την έμφυτη επιθυμία του να βρίσκει απαντήσεις στις αβεβαιότητες της ζωής», εξηγεί στα parapolitika.gr ο Δημήτρης Παπαδημητριάδης MD MSc ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής .

Σύμφωνα λοιπόν με τον γνωστό επιστήμονα, επιλέγουμε να πιστεύουμε στη δύναμη του πεπρωμένου, διότι αυτό είναι πιο εύκολο. Ειδικότερα δε, όταν κάποιος δεν διαθέτει ειδικές γνώσεις, του αρέσει να αποδέχεται τις λιγότερο περίπλοκες απαντήσεις στις υπαρξιακές του απορίες για τη ζωή, το θάνατο κι ό,τι υπάρχει μετά από αυτόν.

«Η δουλειά του επαγγελματία μελλοντολόγου ή εναλλακτικού είναι να επωφεληθεί της τεράστιας ανάγκης μας για σύντομη εκτόνωση της εσωτερικής, ψυχικής, πίεσης και να πουλήσει στον πελάτη του μια αίσθηση ασφάλειας και προσμονής για μια καλύτερη έκβαση στα θέματά του. Δυστυχώς, όμως, αυτή η προσωρινή απόδραση από την πραγματικότητα των προβλημάτων μας, ούτε τα λύνει ούτε βελτιώνει τη ζωή μας. Αλλά, οι μικρές δόσεις ελπίδας που λαμβάνουν όσοι επιλέγουν να ξοδεύουν τα χρήματά τους σε τέτοιους επιτήδειους, καθιστούν τις υπηρεσίες τους εξαιρετικά εθιστικές, σχεδόν όσο εθιστικό είναι το αλκοόλ», ξεκαθαρίζει.

Άλλωστε, όπως τονίζει, κανείς ποτέ στην ιστορία δεν έχει αποδεδειγμένα προβλέψει την ανθρώπινη μοίρα, σε ποσοστό στατιστικά μεγαλύτερο από την τύχη ή τα παρατηρήσιμα στοιχεία.

«Αν ίσχυε οτιδήποτε το διαφορετικό, κάποιος – κάπου – κάποτε θα είχε προβλέψει τις επιθέσεις αυτοκτονίας του ISIS εδώ κι εκεί, το τσουνάμι του 2011, την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το σεισμό του 1999 κ.ο.κ», μας λέει διευκρινίζοντας παράλληλα πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ καλός στην εύρεση και στη δημιουργία νοημάτων, ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν, όπως σε τυχαία μοτίβα.

«Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν πρόσωπα κι άλλες εικόνες στα σύννεφα, την ανθρώπινη μορφή σε μια σκιά βουνού στον πλανήτη Άρη από φωτογραφία δορυφόρου, ή στις ασκητικές μορφές σε πεύκο έξω από τον ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου στη Σαλαμίνα. Και βέβαια στους λεκέδες του καφέ, όταν αναποδογυρίζουμε το φλιτζάνι με το ανάλογο αντίτιμο. Αυτό το φυσιολογικό νευροψυχιατρικό φαινόμενο, που ονομάζεται παρειδωλία, είναι καλά γνωστό κι εξηγεί πως ένα δυσδιάκριτο ή ασαφές εξωτερικό ερέθισμα εκλαμβάνεται εσφαλμένα ως ευκρινές και πλήρως αναγνωρίσιμο», καταλήγει.

Δημοσιεύθηκε στις 11/07/16 στα parapolitika.gr

Μια νύχτα στα επείγοντα του «Ευαγγελισμού» (ΦΩΤΟ)

Κείμενο και φωτογραφίες: Κέλλυ Φαναριώτη

Καθυστερήσεις, ουρές, νεύρα, παρεξηγήσεις με βύσματα, γιατρούς και ασθενείς, σε συνδυασμό με τις παραδοσιακές παθογένειες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, συνθέτουν με το πιο ανάγλυφο πλέον τρόπο το σκηνικό της κατάστασης των νοσοκομείων της Ελλάδας. Αν σε αυτά μάλιστα προστεθούν ως απότοκα της κρίσης, οι ελλείψεις σε προσωπικό και χρηματοδότηση, γίνεται εύκολα αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος για τη δημόσια υγεία.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο και έχοντας κατά νου την καταγραφή και αποτύπωση της πραγματικότητας, αποφάσισα να περάσω μια νύχτα στον «Ευαγγελισμό», γνωρίζοντας από κοντά την εμπειρία της «εφημερίας».

Το συγκεκριμένο νοσοκομείο που εξυπηρετεί ένα τεράστιο αριθμό ασθενών, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα από τα χειρότερα της χώρας, ούτε όμως να περηφανεύεται πως αποτελεί μια φωτεινή εξαίρεση στον παγιωμένο κανόνα μιας ζοφερής κατάστασης.

Τα προβλήματα μάλιστα είναι τέτοια που αναγκάζουν και τη διοικήτρια του νοσοκομείου κυρία Νάγια Μητσάκη, να παραδεχθεί κομψά πως στις εφημερίες γίνεται «πόλεμος». Όπως μου είπε, οι ασθενείς που έρχονται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) θα χρειαστεί να περιμένουν από λίγες έως αρκετές ώρες μέχρι να περάσουν την πόρτα της εξόδου έχοντας κάνει έναν πλήρη ιατρικό έλεγχο κι αν κριθεί σκόπιμο, εισαγωγή.

«Πρέπει να στηρίξουμε και να υποστηρίξουμε πάση θυσία το δημόσιο σύστημα υγείας διότι ουαί κι αλίμονο αν εκλείψει. Οι εποχές είναι δύσκολες αλλά βάζουμε όλοι πλάτη», μου λέει σημειώνοντας πως τα προβλήματα χρηματοδότησης και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αναμένεται να λυθούν μέσου ενός κονδυλίου ύψους 72 εκατ. ευρώ, που εγκρίθηκε πριν από λίγο καιρό.

Πονόλαιμος με έμφραγμα δίπλα – δίπλα

Ωστόσο, σε μια προσπάθεια να ξετυλιχθεί περισσότερο το κουβάρι του «τι ακριβώς συμβαίνει στον Ευαγγελισμό», ο δρόμος με έφερε ενώπιον του Συντονιστή Διευθυντή της 5ης Παθολογικής Κλινικής, Αθανάσιο Σκουτέλη που δεν φάνηκε και ιδιαίτερα διατεθειμένος να «στρογγυλέψει» πράγματα και καταστάσεις: «υπάρχει μια άσχημη κατάσταση που δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν δημιουργηθεί ένα τμήμα πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Σε κάθε εφημερία δεχόμαστε 1.200 με 1.500 άτομα από τα οποία κάποια έχουν έναν απλό πονόλαιμο, άλλα αναιμία κι άλλα έρχονται με έμφραγμα ή από το τροχαίο. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως μόνο ένα 10% είναι πραγματικά επείγοντα περιστατικά», σημειώνει.

Ο ίδιος είναι ιδιαίτερα απαισιόδοξος αναφορικά με το κατά πόσο αυτό μπορεί να γίνει πράξη στην Ελλάδα ξεκαθαρίζοντας πως δεν αποτελεί τροχοπέδη το ποσό που απαιτείται όσο η έλλειψη πολιτικής βούλησης. «Εδώ και δεκαετίες κάθε υπουργός Υγείας μας λέει πως θα φτιάξει Πρωτοβάθμια Περίθαλψη ώστε να αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά τα επείγοντα περιστατικά. Πρόκειται προφανώς για λόγια του αέρα».

Το «έλα να δεις» στα Επείγοντα

Η ώρα είχε πάει 3 το μεσημέρι και η εφημερία που θα διαρκούσε ως το πρωί της επομένης είχε μόλις ξεκινήσει. Ο παθολόγος και αναπληρωτής προϊστάμενος των επειγόντων κ. Νίκος Αρβανιτάκης , ξέκλεψε λίγο χρόνο από το πόστο του προκειμένου να μου εξηγήσει για την πίεση που ασκείται σε γιατρούς και ασθενείς κάθε τέσσερις ημέρες που το νοσοκομείο εφημερεύει. Ο ίδιος ήταν στη διαλογή, έπαιρνε δηλαδή ένα μικρό ιστορικό από τον κάθε ασθενή κι έκρινε αν επρόκειτο για υπερεπείγον, επείγον ή λιγότερο επείγον.

Η ουρά των ασθενών ξεκίνησε να σχηματίζεται ήδη από τις μεσημεριανές ώρες

«Είμαι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπει ο ασθενής και πρέπει μέσα σε ελάχιστη ώρα να κρίνω αν το πρόβλημά του είναι σοβαρό ή όχι και σε ποια ειδικότητα θα πάει. Είναι ένα περιβάλλον υψηλού στρες όπου πολλές φορές οι ασθενείς παίζουν ξύλο μεταξύ τους ενώ έχει τύχει να ξυλοκοπήσουν και γιατρό», αναφέρει φανερά αγχωμένος διότι πρέπει να επιστρέψει στο πόστο του.
Έχοντας συνομιλήσει με διοικητικούς εκπροσώπους του νοσοκομείου και του ιατρικού προσωπικού, αυτό που έμενε ήταν η επιτόπια έρευνα στους διαδρόμους του Ευαγγελισμού. Άλλωστε, οι γεμάτοι διάδρομοι έδιναν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να περιπλανηθεί κανείς στα τμήματα του Παθολογικού και το Νευρολογικού. Όσο περνούσε η ώρα και ειδικότερα μετά το απόγευμα ο κόσμος αυξανόταν. Ο περισσότερος ίσως συνωστισμός ήταν στο χειρουργικό τμήμα όπου πήγαιναν τα τροχαία. Όπως αναφέρει η προϊσταμένη βάρδιας που με συνόδεψε ως εκεί, σε κάθε εφημερία, τα περισσότερα περιστατικά είναι τροχαία. Ανοίγοντας την πόρτα αντίκρισα πολλά νέα παιδιά στα φορεία, τα περισσότερα με κολάρο. Ένας άνδρας γύρω στα 40 ήταν γεμάτος γρατσουνιές ενώ το κεφάλι του είχε παραμορφωθεί καθώς το δεξί μέρος από το μάτι και πάνω είχε πρηστεί πολύ έντονα.

Ως τις 12 το βράδυ τα πράγματα κυλούσαν σχετικά ήρεμα και στους διαδρόμους επικρατούσε μια τρομακτική σιγή που θύμιζε νηνεμία πριν την καταιγίδα . Ασθενείς χωρίς τις αισθήσεις τους ξαπλωμένοι σε φορεία, συγγενείς φανερά αγχωμένοι για τους δικούς τους ανθρώπους κοιτούσαν καρτερικά την πόρτα των ιατρείων περιμένοντας να ανοίξει και να ακούσουν το όνομά τους.

Όσο περνούσε η ώρα η αναμονή γινόταν ολοένα και δυσκολότερη στους διαδρόμους του ΤΕΠ

Προτεραιότητα στα… «βύσματα»

Μετά τα μεσάνυχτα ξεκίνησαν οι πρώτες εντάσεις από εκείνους που είχαν έρθει από νωρίς και άρχισαν να χάνουν την υπομονή τους από την πολύωρη αναμονή. Οι φωνές μια νεαρής κοπέλας που έβριζε τους γιατρούς κέντρισε το βλέμμα όσων περίμεναν στο διάδρομο του Παθολογικού. Την ακολούθησα ως την έξοδο και τη ρώτησα τι ακριβώς συνέβη και είναι σε αυτή την κατάσταση. Μου απάντησε πως από τις τρεις το μεσημέρι περιμένει να δουν οι γιατροί τον φίλο της που έσπασε το πόδι του μετά από τρακάρισμα με το μηχανάκι. Η ώρα είχε πάει δυόμισι το πρωί. «Περιμένω 11 ώρες να τον δει κάποιος και όλοι μου λένε “δεν ξέρω, δεν είμαι εγώ υπεύθυνος”. Χρειάστηκε να τους πω πως θα φωνάξω επί τόπου τα κανάλια για να τον κοιτάξουν» πρόσθεσε αναθεματίζοντας παράλληλα τα δημόσια νοσοκομεία. Λίγα λεπτά αργότερα μια μητέρα με το ανήλικο παιδί της φώναζε γιατί όπως είπε, ο γιατρός χωρίς καν να εξετάσει το παιδί της, έκανε γνωμάτευση αναγκάζοντας την ίδια να καλέσει την αστυνομία.


Βλέμματα φοβισμένα, φωνές και ασθενείς με τον ορό στο χέρι συνέθεταν το σκηνικό στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου. Οι σειρήνες των ασθενοφόρων που πηγαινοέρχονταν αποσπούσαν την προσοχή όλων και ώσπου να βγάλουν από μέσα τον ασθενή, επικρατούσε απόλυτη σιγή.
Πηγαινοερχόμενη στους διαδρόμους συνάντησα αρκετές φορές μια κυρία καθισμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Από την όψη της φαινόταν πολύ εξαντλημένη και κρατούσε το ειδικό πιατάκι για τον εμετό. Την πλησίασα για να την ρωτήσω αν θέλει να τη βοηθήσω σε κάτι μιας και την έβλεπα ασυνόδευτη. Μου εξήγησε πως περίμενε από τις 10 για έναν υπέρηχο και ότι ο αδερφός της στεκόταν έξω από το ακτινολογικό μη τυχόν και φωνάξουν το όνομά της. Εκείνη την ώρα έτυχε να περνά βιαστικά μια γιατρός «Γιατρέ μπορώ να φάω μια φρυγανιά, κάνω όλη την ώρα εμετούς», είπε με τρεμάμενη φωνή χωρίς να λάβει καμιά απολύτως απάντηση. «Γιατρέ, γιατρέ;», συνέχισε όμως η γιατρός είχε ήδη «χαθεί» στον απέναντι διάδρομο.
Λίγη ώρα μετά, στον διάδρομο του Παθολογικού μια μητέρα σε κατάσταση σχεδόν υστερίας συνόδευε την ημιλιπόθυμη κόρη της. Την άκουσα να φωνάζει στον security πως έβαλε μέσα μια γυναίκα που ήρθε πολύ πιο μετά από εκείνη. Η στιχομυθία που ακολούθησε ήταν η εξής:
– Η κυρία με τα μαύρα ρούχα ήρθε πριν λίγο, κοίταξε το διάδρομο και μετά από λίγα λεπτά εμφανίστηκε σε φορείο και τη βάλατε μέσα ενώ εμείς περιμένουμε τόση ώρα ενώ η κόρη μου υποφέρει από τους πόνους.
«Και τι θέλετε να κάνω εγώ αν εκείνη είχε βύσμα;», της απάντησε με απόλυτη φυσικότητα εκείνος.

Η λέξη «βύσμα» ήταν υπεραρκετή για να «ανάψουν τα αίματα» στο χώρο και να διαμαρτυρηθεί ακόμη ένας ασθενής που τον έφεραν από το ΚΑΤ με πρόβλημα στην καρδιά και περίμενε ήδη πολλές ώρες. Τους πλησίασα για να μάθω περισσότερα. «Θα γίνει χαμός σήμερα, θα τα παίξω όλα για όλα», μου είπε η εξοργισμένη μητέρα που είδε μπροστά στα μάτια της να παρακάμπτεπται η σειρά της προκειμένου να περάσει μέσα κάποιο, πιθανότατα, «βύσμα». Η αίθουσα αναμονής είχε γεμίσει ασφυκτικά, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και κάποιοι ασθενείς καθόντουσαν στο πάτωμα περιμένοντας τη σειρά τους.

«Μας απειλούν με τιμωρίες όταν ζητάμε ρεπό»

«Το νοσοκομείο περπατάει σε τεντωμένο σχοινί, είναι στα όρια της κατάρρευσης. Υπάρχει πολύ μεγάλη κόπωση και δυσαρέσκεια απ’όλο τον κόσμο που δουλεύει εδώ. Πολλοί έχουν σταματήσει να δηλώνουν ειδικότητα στον Ευαγγελισμό γιατί ξέρουν για το καθεστώς υπερκόπωσης και σκληρής εργασίας», μας ανέφερε ο 35χρονος Σπύρος Δρίτσας, ειδικευόμενος στη γενική χειρουργική που έχει στο ενεργητικό του 500 εφημερίες.

Ο ίδιος κάνει λόγο για καταστρατήγηση ωρών εργασίας λόγω εκατοντάδων ελλείψεων σε προσωπικό. «Κάθε ειδικευόμενος βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας θα πρέπει να δουλεύει το πολύ 48 ώρες την εβδομάδα. Από κει και πέρα θεωρείται επικίνδυνος για τη διεξαγωγή μιας ασφαλούς εφημέρευσης και θα πρέπει να αποσύρεται με ρεπό για να μπορεί να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Κάτι τέτοιο βέβαια στην Ελλάδα δεν ισχύει», εξηγεί προσθέτοντας πως πολλές φορές οι ειδικευόμενοι αναλαμβάνουν ρόλο τραυματιοφορέα, νοσηλευτή αλλά και γιατρού.

Μάλιστα, όπως εξήγησε, δεν είναι λίγες οι φορές που οι ειδικευόμενοι στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού ζήτησαν το ρεπό που τους αναλογεί και αντ’αυτού εισέπραξαν απειλές και τους ασκήθηκαν τιμωρητικές πρακτικές. «Συστηματικά υπάρχουν μεγάλες πιέσεις απ’όλες τις διευθύνσεις των κλινικών για να μην παίρνουν ρεπό οι ειδικευόμενοι. Υπάρχουν άτομα που απειλήθηκαν πως αν πάρουν ρεπό δεν θα έχουν την αντίστοιχη εκπαίδευση με τους άλλους γιατρούς ενώ άλλοι αποσύρθηκαν από το γραφείο όπου εκπαιδεύονταν από τον ίδιος τον διευθυντή τους. Εξήγησε δε πως πως μπορεί στον Ευαγγελισμό να μην λείπουν τα στοιχειώδη υλικά όπως για παράδειγμα οι γάζες ή το Beta din, ωστόσο ,πολλές φορές έχουν υπάρξει σοβαρές ελλείψεις σε ογκολογικά ή αιματολογικά φάρμακα.

«Η αντιμετώπιση των ογκολογικών ασθενών είναι μεγάλος βραχνάς, ειδικά στις ακτινοθεραπείες. Οι χημειοθεραπείες γίνονται αλλά με πιθανές καθυστερήσεις κατά καιρούς. Κάποιες φορές μπορεί να’ ναι αρκετά έως πολύ επικίνδυνο για κάποιον ασθενή το να καθυστερήσει να πάρει την αγωγή του. Αυτό εξαρτάται από τη μορφή του καρκίνου», καταλήγει.

Σε κάθε περίπτωση, στον Ευαγγελισμό υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εργάζονται νυχθημερόν και παλεύουν κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα περιστατικά. Ίσως γι’αυτούς, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο να αξίζει στη χώρα ένα καλύτερο, δικαιότερο και αποδοτικότερο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Ποια είναι η Ευρυδίκη της ΕΛ.ΑΣ. που «αναστάτωσε» τα γαλλικά Μ.Μ.Ε

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κάθε φορά που η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τη μεγάλη του κόρη, ένα χαμόγελο ξεπηδά ανάμεσα από τα χείλη του, προσδίδοντας τη μεγάλη αγάπη που της έχει. Ο παπά- Κώστας είναι ένας άνθρωπος απλός και ιδιαίτερα αγαπητός στην τοπική κοινωνία του Αγρινίου και όλοι συμπολίτες του μιλούν με τα καλύτερα λόγια για το έργο του.

Ο μόνος τρόπος για να τον κάνει κανείς σκυθρωπό είναι να του πει για ένα από τα τέσσερα κορίτσια του. Κάτι που τελικά έγινε μετά την τροπή που πήρε η δημοσιοποίηση του ρόλου που αναμενόταν να έχει η Ευρυδίκη και τους υπαινιγμούς του γαλλικού Τύπου για την αδυναμία του Φρανσουά Ολαντ, στο λεγόμενο «ωραίο φύλο».

«Είναι απαράδεκτος ο τρόπος που προβλήθηκε το θέμα», είπε με παράπονο στην «F» ο ιερέας, υπενθυμίζοντας ωστόσο πως η ίδια «Le Figaro» που ξεκίνησε το θέμα, ζήτησε συγγνώμη για τη στάση της.

Το «ρεπορτάζ»

Το επίμαχο θέμα που αναστάτωσε τόσο την ίδια την Ευρυδίκη όσο και την οικογένεια της, ανέκυψε την περασμένη Δευτέρα όταν η γαλλική εφημερίδα θέλοντας να καυτηριάσει τις αδυναμίες του κ. Ολάντ, παρέβλεψε ότι υπεισέρχεται σε υπηρεσιακές υποθέσεις ξένου κράτους και προχώρησε σε ανήθικα σχόλια.

Αυτό εξάλλου μαρτυρά και το δημοσίευμα με τίτλο: «Ο Ολάντ σε καλά χέρια στην Αθήνα», που περιέγραφε την Ελληνίδα αστυνομικό ως «μάλλον πολύ ωραία, ψηλή, ξανθιά, που μιλάει γαλλικά» που με την τοποθέτησή της η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να «ευχαριστήσει» τον κ. Ολάντ για την υποστήριξη του.

«Για την επίσκεψη των 30 ωρών στην Αθήνα, στις 23 Οκτωβρίου, ο Φρανσουά Ολάντ θα φυλάσσεται από την Ευριδίκη Σουλιώτη. Μάλλον πολύ ωραία, ψηλή, ξανθιά, μιλάει γαλλικά, αυτή η αστυνομικός ειδικεύεται στη φύλαξη προσωπικοτήτων στην Ελλάδα. Η ελληνική κυβέρνηση την επέλεξε για να «προστατεύσει» τον Γάλλο πρόεδρο κατά τις μετακινήσεις του. Ο τοπικός τύπος εκτιμά ότι πρόκειται για μια χαριτωμένη κίνηση του Αλέξη Τσίπρα για να ευχαριστήσει τον Φρανσουά Ολάντ για τη φιλία του προς την Ελλάδα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Όπως ήταν φυσικό, το εν λόγω δημοσίευμα προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων τόσο από γάλλους αναλυτές όσο και από απλούς αναγνώστες της εφημερίδας που κατέκλεισαν το twitter με δεκάδες αρνητικά σχόλια για το σεξιστικό περιεχόμενο του δημοσιεύματος.

Λίγες ώρες αργότερα, η εφημερίδα αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη μέσω Twitter από την Ευρυδίκη Σουλιώτη και από τους αναγνώστες της. Το βράδυ της ίδιας ημέρας η Βουλή με επίσημη ανακοίνωσή της διέψευσε
ότι η εν λόγω αστυνομικός θα είναι στην φρουρά του Προέδρου της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα.

Αγαπά τη μόρφωση

Η 30χρονη αστυνομικός από το Αγρίνιο υπηρετεί στη Διεύθυνση επισήμων της ΕΛ.ΑΣ. στη ΓΑΔΑ και έχει κατά καιρούς συνοδεύσει αρκετούς ξένους υπουργούς αλλά ποτέ αρχηγούς κρατών.

Οι συνάδελφοί της κάνουν λόγο για μια κοπέλα χαμηλών τόνων που αγαπά πολύ δουλειά της και της αρέσει συνεχώς να μαθαίνει καινούρια πράγματα και να εξελίσσεται. Η ίδια είναι ειδικευμένη στις πολεμικές τέχνες και στο krav maga, μια τεχνική αυτοάμυνας και προστασίας των άλλων που διδάσκει τρόπους αντιμετώπισης για πολλά διαφορετικά είδη βίας, καθώς και τακτικές ενάντια σε επιθέσεις από έναν ή πολλούς άοπλους ή ένοπλους επιτιθέμενους. Μάλιστα, πριν λίγους μήνες απέκτησε και το Πλατινένιο Σήμα στην προστασία υψηλών προσώπων (VIP).

Η φιλομάθειά όμως της Ευρυδίκης δεν περιορίζεται στα στενά όρια της αστυνομικής της καριέρας μιας και πρόκειται για ένα κορίτσι που αναζητά συνεχώς νέες μαθησιακές προκλήσεις. Ενδεικτική είναι η αγάπη για τις ξένες γλώσσες που επέδειξε από πολύ μικρή ηλικία, μαθαίνοντας άπταιστα αγγλικά και γαλλικά. Μεγαλώνοντας αποφάσισε να διευρύνει τους ορίζοντές της και παρακολούθησε μαθήματα ρωσικών ενώ ασχολήθηκε επιστημονικά και με την ψυχολογία.

Άνθρωποι του στενού της περιβάλλοντος επισημαίνουν πως η Ευρυδίκη είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένη από τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης χειρίστηκαν το θέμα της συμμετοχής της στην ασφάλεια του Γάλλου προέδρου. Η ίδια μάλιστα αναγκάστηκε να απενεργοποιήσει τους λογαριασμούς της στα social media μιας και είδε μέσα σε λίγες ώρες τις φωτογραφίες της να κάνουν το γύρο ελληνικών και ξένων μέσων.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Freddo» στις 25/10/15

ΙΕΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η σχέση της Αριστεράς με τη θρησκεία, ανεξαρτήτου δόγματος, ήταν πάντα δύσκολη και γεμάτη αντιφάσεις.
Από τα γεννοφάσκια του εν λόγω πολιτικού χώρου, η πίστη προς το Θείο, προσδιορίζονταν ως μια προσπάθεια της καθεστηκυίας τάξης να επιβληθεί προς τους αδύναμους και να αποτρέψει το ξεσηκωμό τους.

Με το πέρασμα του χρόνου αυτή ακριβώς η αντίληψη εγγράφηκε στο DNA της παράταξης και σε συνδυασμό με τη θέση πως στα δημόσια πράγματα δεν χωρούν θρησκευτικές προσεγγίσεις, διαμόρφωσαν συγκεκριμένες συμπεριφορές ακόμα και στο ανώτατο πολιτειακό επίπεδο.

Έτσι και στη χώρα μας, η παραδοσιακή στάση των αριστερών κομμάτων στην ορκωμοσία της εκάστοτε Βουλής, ήταν συγκεκριμένη και προσδιοριζόταν από την επιλογή του πολιτικού όρκου. Άλλωστε, δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ του 3,5% και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ως νεοεκλεγέντας τότε αρχηγός, έμεναν έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας στη Βουλή τη στιγμή που ο Αρχιεπίσκοπος ευλογούσε τις εργασίες του Σώματος.
Αυτή ακριβώς η τακτική σε μεγάλο βαθμό συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, με τον κ. Τσίπρα να γίνεται ο πρώτος πρωθυπουργός που επιλέγει τον πολιτικό και όχι τον θρησκευτικό όρκο κατά την ανάληψη των καθηκόντων του.
Ωστόσο, κατά την τελευταία ορκωμοσία της Βουλής όπως και σε αυτή του νέου υπουργικού συμβουλίου, παρατηρήθηκε ένας ιδιαίτερα αυξημένος αριθμός βουλευτών και υπουργών που επέλεξαν να επιστρέψουν στις πατροπαράδοτες για τον τόπο συνήθειες.

Συγκεκριμένα περισσότεροι από 20 βουλευτές έδωσαν θρησκευτικό όρκο, μεταξύ των οποίων ο Γ. Αμανατίδης, Θ. Τζάκρη, Μ. Μπόλαρης, Θ. Παραστατίδης, Π. Κουρουμπλής, Δ. Μάρδας, Γ. Μιχελογιαννάκης, Ο. Τελιγιορίδου, ενώ οι Ν. Ξυδάκης, Π Νικολούδης, Γ. Τσιρώνης και Ρ. Αντωνοπούλου, έκαναν το σταυρό τους κατά τη διάρκεια του αγιασμού.
Το μπλοκ των θρησκευόμενων

Στους κόλπους αυτών των βουλευτών φαίνεται ότι επικρατεί η αντίληψη πως πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να εκπροσωπεί τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, αυτό που χαρακτηριστικά αναφέρουν ως « κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ». Μάλιστα, παρά το γεγονός πως δεν είναι οργανωμένη ομάδα κάποιοι εξ αυτών είδαν με μεγάλο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα της ορκωμοσίας στη Βουλή.

Πάντως, όπως επισημαίνουν, η διάκριση αυτή ενδεχομένως να μην αντανακλά τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος, καθώς ο τρόπος που επιλέγει ο καθένας να ορκιστεί δεν αντανακλά και τις πραγματικές θρησκευτικές του πεποιθήσεις. «Η στάση ζωής δεν προσδιορίζεται ούτε περιορίζεται από τον τύπο του όρκου, αλλά από το βίωμα και τους τρόπους έκφρασής του», δηλώνει στην “F” ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάρκος Μπόλαρης, επιχειρώντας να αναδείξει αυτή ακριβώς την διάκριση.

Η άλλη όψη

Στον αντίποδα υπάρχει ακόμα μια ισχυρή μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ ομάδα που επιμένει να διατηρεί τις αρχές της διάκρισης μεταξύ της πολιτικής και θρησκευτικής λειτουργίας του κράτους.

Ο ίδιος άλλωστε ο πρωθυπουργός με τη στάση του , τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο, έχει δείξει την κατεύθυνση προς την οποία κλείνει: δεν έχει δώσει ποτέ θρησκευτικό όρκο ούτε στη βουλή ούτε στο προεδρικό μέγαρο, δεν έχει παντρευτεί και έχει ονοματίσει τα παιδιά. Γύρω από το πρόσωπο του στοιχίζεται ομάδα βουλευτών που είτε ασπάζονται τις ίδιες αρχές είτε ακολουθούν πιστά το παράδειγμα του προέδρου.

Ανεξάρτητα πάντως από τις πεποιθήσεις των βουλευτών αυτών, το βασικό τους επιχείρημα είναι πως στα ερωτήματα που αφορούν την Πολιτεία, οι απαντήσεις θα πρέπει να είναι πολιτικές. Σε αυτή τη γραμμή είναι και η θέση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, ο οποίος εμφανίζεται θιασώτης του πολιτικού όρκου, καθώς θεωρεί πως η Βουλή είναι τόπος πολιτικής και όχι θρησκευτικής δραστηριότητας.

Σε κάθε περίπτωση, οι πραγματικές ισορροπίες στο εσωτερικό του «νέου» ΣΥΡΙΖΑ, θα φανούν κατά την συζήτηση που θα ανοίξει στο μέλλον με αφορμή την συνταγματική αναθεώρηση. Εκεί θα αναζητηθούν ευρύτερες πλειοψηφίες για ζητήματα όπως οι σχέσεις μεταξύ του Κράτους και της Εκκλησίας.

Δημοσιεύθηκε στις 11/10/15 στην εφημερίδα «Freddo».

Τηλεοπτικά ξεκατινιάσματα με φόντο το δημοψήφισμα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σε ένα απίστευτο κρεσέντο συγκρούσεων, εντάσεων και αντιπαραθέσεων που άγγιξε τα όρια του ξεκατινιάσματος, επιδόθηκαν το τελευταίο διάστημα πολιτικοί και δημοσιογράφοι στα πλατό των μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων.

Με φόντο το κρίσιμο δημοψήφισμα, οι δημοσιογράφοι των καναλιών βρέθηκαν ουκ ολίγες φορές αντιμέτωποι με δύσκολα περιστατικά που άλλοτε προκαλούσαν γέλιο στους τηλεθεατές και άλλοτε αμηχανία. Κατά την εβδομάδα των «Παθών», όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς, ξεχάστηκαν οι καλοί τρόποι και οι ευγενικές φιλοφρονήσεις, παρουσιάζοντας ένα θέαμα που λίγο καιρό πριν δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Σαράφογλου VS Γρηγοριάδης

Τρεις ημέρες πριν το δημοψήφισμα, ο ηθοποιός Κλέων Γρηγοριάδης, ο οποίος μάλιστα ήταν ανάμεσα στους 200 καλλιτέχνες που τάσσονταν υπέρ του «ΟΧΙ», παρενέβη τηλεφωνικά στην εκπομπή της Μαρίας Σαράφογλου στο Mega προκαλώντας «σεισμό» στον τηλεοπτικό αέρα

Ο ηθοποιός αρχικά ανάφερε πως η συμπεριφορά των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών είναι αήθης κα εν συνεχεία ρώτησε τη δημοσιογράφο με ειρωνικό τόνο αν το κανάλι όπου εργάζεται δίνει ισότιμο βήμα σε όλους.

«Εμείς φιλοξενούμε όλες τις απόψεις», απάντησε εκείνη φανερά ενοχλημένη.

Όσο περνούσαν τα λεπτά, τα αίματα «άναβαν» όλο και περισσότερο, ο ένας μιλούσε πάνω στον άλλο καθιστώντας έτσι δύσκολο για τον τηλεθεατή να ακούσει τον διαπληκτισμό.

«Δεν φταίω εγώ εάν όλες οι κοινωνικές ομάδες τάσσονται υπέρ του ΝΑΙ», είπε η κ. Σαράφογλου για να λάβει την οργισμένη απάντηση του κ. Γρηγοριάδη: «Όλες οι κοινωνικές ομάδες που εσείς προβάλλετε τάσσονται υπέρ του ΝΑΙ. Να ψηφίσουμε ΟΧΙ για να φύγει η χούντα της ιδιωτικής τηλεόρασης από την Ελλάδα. Να τα μαζέψει και να πάει από εκεί που ήρθε».

Η κουβέντα συνεχίστηκε σε έντονο ύφος για περίπου ένα λεπτό ώσπου η δημοσιογράφος νιώθοντας, όπως είπε, προσβεβλημένη έκλεισε τη γραμμή στον ηθοποιό.

Έλλη Στάη VS Γιώργος Κατρούγκαλος

Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, μια ακόμη αντιπαράθεση έλαβε χώρα στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha ανάμεσα σε Γιώργο Κατρούγκαλο και Έλλη Στάη.

Αν και η συζήτηση ξεκίνησε σε ευχάριστο κλίμα με τον αναπληρωτή υπουργό να δηλώνει πως «συμπαθεί» τη δημοσιογράφο, στη συνέχεια πήρε μια απρόσμενη τροπή.


Αφορμή στάθηκε μια ερώτηση που προσπάθησε να υποβάλει η δημοσιογράφος στον κ. Κατρούγκαλο. «Κύριε Κατρούγκαλε, αυτή η συμφωνία θα έρθει σε 48 περίπου ώρες…» είπε η κ. Στάη και πριν προλάβει να ολοκληρώσει, ο αναπληρωτής υπουργός τη διέκοψε χαρακτηρίζοντας μάλιστα την ερώτηση «φθηνή.

Η κ. Στάη φανερά ενοχλημένη από τον εν λόγω χαρακτηρισμό , του απάντησε πως δε του επιτρέπει να χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη λέξη για την ερώτησή της.


«Ούτε εγώ σας επιτρέπω να μου λέτε τι μου επιτρέπετε, αυτή τη στιγμή θέλω ερώτηση από εσάς, δεν κάνω σύγκρουση εγώ. Θέλω μια τίμια ερώτηση από έναν τίμιο δημοσιογράφο», απάντησε κοφτά εκείνος.


Ακολούθησε ένας έντονος διάλογος με τον κατά τα άλλα χαμηλών τόνων αναπληρωτή υπουργό να κάνει λόγο για προπαγάνδα και προβοκάτσια.

Στάη: «Το ότι μπορεί να μην συμφωνείτε με την άποψή μου δεν σημαίνει ότι εγώ δεν είμαι σοβαρή. Αφήστε μας λοιπόν να έχουμε φωνή».

Κατρούγκαλος: «Α! Σας φιμώσαμε! Εμείς φιμώσαμε την προπαγάνδα»!

Όταν μάλιστα ο αναπληρωτής υπουργός επανέλαβε τη λέξη «φθηνή», η «έκρηξη» της κ. Στάη δεν άργησε να έρθει.

«Πως είπατε; Καλά δεν ντρέπεστε να μου μιλάτε έτσι; Είναι δυνατόν να μην μας αφήνετε να κάνουμε ερώτημα, κρίνοντας το; Χρησιμοποιώντας τη λέξη φθηνή;», τον ρώτησε ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της.

«Δεν μπορώ να κρίνω τις ερωτήσεις σας; Δεν μπορώ να κρίνω το όργιο της προπαγάνδας, δεν μπορώ να κρίνω το προβοκάρισμα; Όταν μιλάτε για 48 ώρες και διαστρεβλώνετε αυτό που είπε ο πρωθυπουργός αυτό κάνετε. Δεν είπε αυτό ο Πρωθυπουργός, είπε σε 48 ώρες
θα κινηθούμε για να έχουμε συμφωνία», αντέτεινε ο κ. Κατρούγκαλος.

Όταν η δημοσιογράφος έδωσε το λόγο στον βουλευτή του ΚΚΕ Χρήστο Κατσώτη λέγοντας πως από εκείνον δέχεται οποιαδήποτε ερώτηση καθώς το ΚΚΕ το σέβεται απόλυτα, ο κ. Κατρούγκαλος επανέλαβε τον αρχικό χαρακτηρισμό για το ερώτημα της Έλλης Στάη.


Η αντιπαράθεση συνεχίστηκε για λίγο ακόμη ώσπου ο συμπαρουσιαστής της Αντώνης Σρόιτερ επενέβη για να δώσει ένα τέλος στη συζήτηση, όπως και έγινε.

Γρηγόρης Ψαριανός VS Γιάννης Μακρυγιάννης

Θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως ο τηλεοπτικός καυγάς της χρονιάς. Το στούντιο του Alpha μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε κανονικό «ρινγκ» με τους σκληρούς χαρακτηρισμούς και τα κοσμητικά επίθετα μεταξύ Γρηγόρη Ψαριανού και Γιάννη Μακρυγιάννη να διαδέχονται το ένα το άλλο.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο κ. Ψαριανός αποκάλεσε τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ , «Κασιδιάρη».


«Είναι ντροπή σου να μαζεύεις πελατεία και ψηφαλάκια! Είσαι ξεφτίλας!»,του απάντησε ο κ. Μακρυγιάννης.

Στη συνέχεια ακολούθησε ένας απίστευτος διάλογος, κύριο γνώρισμα του οποίου ήταν η ανταλλαγή άνευ
τηλεοπτικού προηγουμένου χαρακτηρισμών.

Ψαριανός: Ο Κασιδιάρης και ο Κουφοντίνας μαζί είσαστε!


Μακρυγιάννης: Άκουσε να δεις κάτι, όταν θα έρχεσαι στο στούντιο, δε θα είσαι πιωμένος!


 Ψαριανός: Στην υγειά σου Κασιδιάρη!

Μακρυγιάννης : Πόσα πήρες να ψηφίσεις ρε; Πουλημένε!


 Ψαριανός: 500 ρούβλια!


Μακρυγιάννης: Πονάει απόψε που σας έσκισε ο Τσίπρας; 

Κατά τη διάρκεια αυτής της στιχομυθίας, τόσο η Έλλη Στάη όσο και ο Αντώνης Σρόιτερ προσπαθούσαν να κατευνάσουν τα πνεύματα ώστε να συνεχιστεί ομαλά η εκπομπή τους.


Ωστόσο, η «έκρηξη» του Ρήγα Αξελού που καθόταν δίπλα από τον Γρηγόρη Ψαριανό ώθησε την κατάσταση στα άκρα.»Κόψε τη χυδαιότητα μαλ…! Σε έβρισα και δεν το παίρνω και πίσω!», είπε ο Ρήγας Αξελός.

«Σταλινοφασίστες!», απάντησε εκτός εαυτού ο Γρηγόρης Ψαριανός. 


Ο τελευταίος αυτός διάλογος ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ανάγκασε την κ. Στάη να ζητήσει από τον κ. Ψαριανό να φύγει από το στούντιο.

Για καλή του τύχη όμως, οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών, Νίκου Βούτση, ήταν αυτές που έδωσαν τέλος στο ντροπιαστικό αυτό επεισόδιο.  

 

Κουρουμπλής VS Τρέμη

Ο κ. Πρετεντέρης πήρε την «πάσα» του Κουρουμπλή και πέρασε στην αντεπίθεση αφήνοντας αιχμές πως διόρισε τον ανιψιό του με φωτογραφική διάταξη στο Ε.Σ.Υ.


«Είστε άθλιος, άθλιος. Είστε πολύ άθλιος, διότι ξέρετε πολύ καλά ότι δεν ισχύει αυτό. Είστε άθλιος. Αλλά τέτοιοι είστε: Στην παραπληροφόρηση καθηγητάδες. Πληρωμένη προπαγάνδα. Αυτό είστε. Πάμε παρακάτω», απάντησε ο κ. Κουρουμπλής.

 

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΩΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Την αγάπη, τη στοργή και την αγκαλιά της φυσικής μητέρας  προσπαθούν να προσφέρουν οι εθελοντές της Εθελοντικής  Διακονίας Ασθενών σε εγκαταλελειμμένα παιδιά που νοσηλεύονται στα Νοσοκομεία Παίδων «Η Αγία Σοφία» και  «Παναγιώτη & Αγλαΐας Κυριακού».  Πρόκειται για παιδιά τα οποία οι γονείς εγκατέλειψαν για διαφορετικούς λόγους το καθένα ενώ κάποια από αυτά αντιμετωπίζουν και σοβαρά προβλήματα υγείας.

Οι εθελοντές της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών με επικεφαλής τον Πατέρα Βασίλειο Κοντογιάννη προσφέρουν τις υπηρεσίες τους έπειτα από την παρακολούθηση ειδικών σεμιναρίων, τα οποία περιλαμβάνουν θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση. « Ο σύλλογός μας είναι μια εκκλησιαστική δομή που δίνει τη δυνατότητα σε όσους έχουν ελεύθερο χρόνο να τον εκμεταλλευτούν προσφέροντας αγάπη και βοήθεια σε μοναχικά παιδιά και ηλικιωμένους», δηλώνει στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο Πατέρας Βασίλειος.

Η όλη προσπάθεια ξεκίνησε το 2003 με εμπνευστή τον ίδιο και σήμερα αριθμεί περισσότερους από 400 εθελοντές που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. «Υπάρχει μια πολυπληθής ομάδα εθελοντών που επιτελεί ένα μεγάλο κοινωνικό έργο με τους πιο παλιούς να εκπαιδεύουν και να βοηθούν τους νεότερους», εξηγεί. Μάλιστα, κάθε εθελοντής ενημερώνεται από πριν για το περιστατικό το οποίο θα αντιμετωπίσει και για τα σημεία εκείνα τα οποία πρέπει να προσέξει, ειδικότερα σε παιδιά με προβλήματα υγείας.

Μαρτυρίες

Η κυρία Ελένη, συνταξιούχος του δημοσίου, φροντίζει τους ασθενείς  τα τελευταία επτά χρόνια. Όπως αναφέρει, η δραστηριότητά της αυτή ξεκίνησε τυχαία αλλά στη συνέχεια εξελίχθηκε σε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της.

«Έμαθα από γνωστούς για τα σεμινάρια που γινόταν αναφορικά με τη φροντίδα των ασθενών, τα παρακολούθησα και αποφάσισα να συμμετάσχω κι εγώ σ’αυτή την πρωτοβουλία του Πατέρα Βασίλειου. Μπορώ να πω πως είναι από τις πιο σωστές αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου καθώς οι εμπειρίες που μου χαρίζουν τα παιδιά αυτά, είναι ανεκτίμητες. Παίρνω απεριόριστη αγάπη και ικανοποίηση κάθε φορά που επισκέπτομαι το νοσοκομείο. Ούτε μια φορά αυτά τα επτά χρόνια δεν αισθάνθηκα κούραση ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό», αναφέρει. Κατά τη διάρκεια της τρίωρης παραμονής της στο νοσοκομείο – τόσο διαρκούν οι επισκέψεις του κάθε εθελοντή στους ασθενείς- η κα. Ελένη παίζει με τα παιδιά, τα ταΐζει και κουβεντιάζει με τους μεγαλύτερους σε ηλικία ασθενείς.

Σύμφωνα με την ίδια, τα παιδιά υποδέχονται τους εθελοντές με χαμόγελο και όρεξη για παιχνίδι ενώ όταν έρχεται η ώρα της αποχώρησης κλαίνε και προσπαθούν, όπως μπορούν, να τους κρατήσουν εκεί. « Όλα τα παιδάκια μας περιμένουν με ανυπομονησία, ειδικότερα τα μεγαλύτερα σε ηλικία που εκφράζονται πιο εύκολα. Κάθε φορά όμως που φεύγουμε ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δυσαρέσκειά τους. Οι νοσηλευτές δεν μπορούν να βρίσκονται όλες τις ώρες στο πλευρό τους με αποτέλεσμα να μένουν μόνα τους για πολλές ώρες», εξηγεί.

Η στιγμή που την συγκίνησε ιδιαίτερα κατά την επτάχρονη δραστηριότητά της στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών, ήταν όταν μια κοπέλα με κινητικά προβλήματα της έκανε παράπονα επειδή πέρασαν αρκετές μέρες από τότε που την επισκέφθηκε τελευταία φορά. «Φανταστείτε πως νιώθει ένα κορίτσι που δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι, χωρίς κανέναν δικό του άνθρωπο στον κόσμο, που περιμένει τους εθελοντές προκειμένου να ξεφύγει το μυαλό του έστω και για τρεις ώρες.  Θεωρώ πως όλοι οι εθελοντές είμαστε απαραίτητοι στους ανθρώπους αυτούς», υπογραμμίζει.

Την ίδια ώρα, πολλοί είναι και οι νέοι άνθρωποι που παρόλο που ο ελεύθερός τους χρόνος είναι λιγοστός, νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε μοναχικούς συνανθρώπους τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εικοσάχρονη Γεωργία, φοιτήτρια της Νομικής Σχολής, η οποία τους τελευταίους μήνες χαρίζει χαμόγελο και ικανοποίηση σε εγκαταλελειμμένα παιδιά.

«Ήθελα να ασχοληθώ με τον εθελοντισμό από τα χρόνια που ήμουν στο λύκειο αλλά δεν έβρισκα κάτι να μου ταιριάζει. Στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών νιώθω πως πραγματικά προσφέρω και είμαι χρήσιμη στα παιδιά αυτά», εξηγεί τονίζοντας τη θλίψη που ένιωσε όταν έμαθε πως υπάρχουν παιδιά που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο χωρίς κανέναν να ενδιαφέρεται γι’αυτά. «Σοκαρίστηκα όταν μου είπαν πως αρκετά παιδιά, για διάφορους, λόγους, είναι μόνα τους σ’ένα δωμάτιο νοσοκομείου, εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους. Αυτό ήταν που ουσιαστικά με ώθησε να ασχοληθώ με τη φροντίδα τους».

Η στιγμή που δεν μπορεί με τίποτα να ξεχάσει η 20χρονη Γεωργία είναι όταν ένα μικρό παιδάκι την πήρε αγκαλιά και της ζήτησε να μη φύγει από κοντά του. «Ήταν μια πολύ δύσκολη και συγκινητική στιγμή που δεν πρόκειται  θα ξεχάσω ποτέ», προσθέτει.

Κάλεσμα για αλληλεγγύη

Η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία και τα προβλήματα που αυτή επιφέρει, δεν στάθηκαν εμπόδιο στην ανάγκη για προσφορά και βοήθεια. Σύμφωνα με τον Πατέρα Βασίλειο, οι εθελοντές, πολλοί από τους οποίους είναι άνεργοι, αυξάνονται διαρκώς. «Κάθε οικογένεια αυτή την περίοδο αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Ωστόσο, διαπιστώνω πως η ανάγκη για προσφορά όχι μόνο δεν χάθηκε, αλλά αυξήθηκε σημαντικά και αυτό είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορώ να πω πως οι μέχρι τώρα εθελοντές επαρκούν. Τα παιδιά χωρίς κανένα δικό τους άνθρωπο είναι δυστυχώς πολλά και στόχος μας είναι να μη μένουν ούτε μια ώρα μόνα τους», υπογραμμίζει.

Αξίζει να σημειωθεί πως η Εθελοντική Διακονία Ασθενών δραστηριοποιείται χωρίς καμιά χρηματική βοήθεια από την Εκκλησία ή το κράτος και τα όποια έξοδα για τους ασθενείς καλύπτονται εξ’ ολοκλήρου από τους εθελοντές.