Η Ελλάδα υποτιμάει το μετάξι του Σουφλίου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι -λιγοστοί πλέον- παραγωγοί μεταξιού στο ακριτικό Σουφλί, ο αριθμός των οποίων έχει υποδιπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώντας να επιβιώσουν σε μια αγορά που κυριαρχείται από τη γιγαντιαία κινεζική παραγωγή και ούσα η μοναδική περιοχή σε ολόκληρη την Ευρώπη που παράγει μετάξι -γνωστό και ως «εβρίτικος χρυσός»-, οι αγρότες από το Σουφλί ζητούν την προστασία της Πολιτείας, προκειμένου να μπουν δυναμικά στον ανταγωνισμό και να αντισταθούν στην επέλαση του Κινέζου αυτοκράτορα.

Όπως μου ανέφερε ο παραγωγός μεταξωτών υφασμάτων Αθανάσιος Μουχταρίδης, η παραγωγή μεταξιού στην Κίνα αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λόγω έλλειψης εργατικών χεριών.

«Πρόκειται για μια υψηλή δουλειά, που χρειάζεται λεπτομέρειες, και πλέον δεν υπάρχουν χέρια. Αυτό αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το Σουφλί να αναδειχθεί, αλλά δυστυχώς οι ιθύνοντες δεν ασχολούνται. Εχουμε όρεξη για δουλειά, θέλουμε να κάνουμε το Σουφλί μεγάλο και τρανό, αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια από το κράτος» λέει.

Ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή είναι, όπως λέει, ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει γι’ αυτούς και πως οι ελληνικοί οίκοι μόδας επιλέγουν να αγοράσουν τα υφάσματά τους από το εξωτερικό, παρά από το Σουφλί. «Είμαστε 800 μέτρα από τα σύνορα και δεν μας ξέρουν… Οι εγχώριοι σχεδιαστές, για παράδειγμα, αγοράζουν τα υφάσματα από την Κίνα και όχι από εμάς. Εμείς μπορούμε να δώσουμε σ’ έναν σχεδιαστή την ποιότητα που ζητά σε πολύ προσιτές τιμές, αλλά οι περισσότεροι σήμερα εξυπηρετούνται από τα εισαγόμενα».

Ιδιαίτερα απαισιόδοξος είναι και ο εκτροφέας μεταξοσκωλήκων Νίκος Δενήκουρος, που διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα σηροτροφεία στα Βαλκάνια. Όπως αναφέρει, το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη τεχνογνωσίας, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στη μείωση των παραγωγών. «Η παραγωγή μεταξιού είναι δύσκολη υπόθεση και δυστυχώς δεν γίνονται ειδικά σεμινάρια για τους νέους αγρότες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ξεκινούν τη σηροτροφία, αλλά στη συνέχεια να τα παρατάνε, επειδή δεν γνωρίζουν τη διαδικασία. Πριν από πέντε χρόνια ήμασταν περισσότεροι από 100 σηροτρόφοι στην περιοχή και πλέον μείναμε 52».

Όπως αναφέρει, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι παραγωγοί της περιοχής έχουν κατά καιρούς κάνει κρούσεις στους αρμόδιους υπουργούς, χωρίς όμως αποτέλεσμα. «Εισπράξαμε πλήρη αδιαφορία. Είναι κρίμα, διότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα μπορούσε να ζήσει από τον τουρισμό και τις καλλιέργειες, είναι μια χώρα υπερπαραγωγική, αλλά οι εισαγωγές είναι περισσότερες από τις εξαγωγές».

Σαντορίνη: 29 αστυνομικοί για 1.800.000 τουρίστες

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Έχει διαφημιστεί και όχι άδικα ως ένα από τα ομορφότερα και πιο γραφικά σημεία της χώρας μας. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συγκεντρώνει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων τουριστών που σπεύδουν να θαυμάσουν το μαγικό της ηλιοβασίλεμα. Η πολυθρύλητη Σαντορίνη ωστόσο έχει και μια πιο σκοτεινή πλευρά που δυσκολεύει την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών.  Πρόκειται για να πολλά προβλήματα υποδομής και γραφειοκρατικής οργάνωσης που ανάγκασαν την πρεσβεία των Αραβικών Εμιράτων μα εκδώσει πριν λίγες ημέρες ταξιδιωτική οδηγία μέσα από τον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter, καλώντας τους πολίτες που θέλουν να ταξιδέψουν στο νησί να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί για πορτοφολάδες που καραδοκούν στα γραφικά σοκάκια. 

Η έλλειψη αστυνόμευσης σε συνδυασμό με τα μεγάλα προβλήματα υποστελέχωσης των δημοσίων υπηρεσιών – απότοκα της οικονομικής κρίσης και της περιστολής των δαπανών του κράτους που αυτή δημιούργησε – έχουν διαμορφώσει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που υπό προϋποθέσεις μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πλήγμα σε ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά μπραντ της χώρας. 
Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» ο δήμαρχος του νησιού κ. Νίκος Ζώρζος, φέτος αναμένεται να φτάσει στη Σαντορίνη ο αριθμός ρεκόρ των 1.800.000 τουριστών, ωστόσο το αστυνομικό της τμήμα διαθέτει μόνο 29 άνδρες. 
«Από αυτούς  οι οκτώ είναι στο γραφείο και οι 12 στο αεροδρόμιο διότι είναι διεθνές και αποτελεί πύλη εξόδου παρανόμων με πλαστά διαβατήρια. Συνεπώς, μένουν στο νησί εννιά μόνο άτομα και μάλιστα σε μια χρονιά που ο τουρισμός θα είναι πιο υψηλός από ποτέ. Ήταν να έρθουν φέτος 40 δόκιμοι αστυνομικοί, αλλά λόγω έλλειψης στέγης θα έρθουν μόνο 10. Πέρυσι ζήτησα από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας τα σπίτια που βρίσκονται στο αεροδρόμιο και ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία να διατεθούν για να φιλοξενήσουν τους δοκίμους. Δυστυχώς, δεν πήρα καμιά απολύτως απάντηση. Η ασφάλεια θα έπρεπε να είναι η αρμοδιότητα του κράτους και ειδικότερα στον νούμερο ένα προορισμό της χώρας αλλά οι αρμόδιοι δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον», σημειώνει. 

Παράλληλα, κάνει λόγο για μια γενικότερη υποστελέχωση στις δημόσιες υπηρεσίες του νησιού, όπως είναι η Πολεοδομία, όπου ένας άνθρωπος εργάζεται για έξι νησιά – Σαντορίνη, Σίκινο, Φολέγανδρο, Ανάφη, Ίο και Θηρασιά – την ώρα που εκδίδονται δεκάδες άδειες για οικοδομή. «Δεν υπάρχει καμία δομή στη Σαντορίνη που να είναι επαρκώς στελεχωμένη. Οι τεχνικές υπηρεσίες, οι υπηρεσίες του δήμου και της Περιφέρειας παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα .Δεν μπορεί να λέμε ότι η Σαντορίνη είναι ο νούμερο ένα τουριστικός προορισμός, να καυχιόμαστε γι’αυτό και εντός του νησιού να επικρατεί ένα χάος. Είμαστε στο έλεος του Θεού», λέει, προσθέτοντας ότι και ο ίδιος πολλές φορές αναγκάζεται να κάνει εργασίες που δεν εντάσσονται στις αρμοδιότητές του. «Κάνω τα πάντα. Μόνο οδηγός απορριμματοφόρου δεν έχω γίνει ακόμη», αναφέρει σε μια προσπάθεια να εξηγήσει το μέγεθος του προβλήματος. Τέλος, ο κ. Ζώρζος έκανε αναφορά στις άδειες ξενοδοχειακών μονάδων, οι οποίες δίνονται σωρηδόν με αποτέλεσμα το νησί να αντιμετωπίζει πολλά, αστικού τύπου, προβλήματα. Μάλιστα, όπως εξηγεί, η ενοικίαση κατοικιών μέσω της δημοφιλούς  πλατφόρμας Airbnb έχει επιδεινώσει την κατάσταση. «Οι διανυκτερεύσεις φέτος θα είναι πάνω από 5,5 εκατομμύρια. Δεν μας ενδιαφέρει όμως το θέμα της μαζικότητας αλλά της ποιότητας. Το νησί είναι κορεσμένο», καταλήγει.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 7 – 7 – 18

Φώκιες και δελφίνια «σπρώχνουν» τους ψαράδες στον αλιευτικό τουρισμό

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η μείωση της θαλάσσιας πανίδας και η μετανάστευση θηλαστικών, όπως είναι τα δελφίνια, οι φώκιες και οι χελώνες, «έσπρωξαν» πολλούς επαγγελματίες ψαράδες στον αλιευτικό τουρισμό προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζην. Πρόκειται για ένα εναλλακτικό είδος διακοπών που αναδύεται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και δίνει τη δυνατότητα στους ψαράδες να δέχονται στο καΐκι τους τουρίστες, να ψαρεύουν όλοι μαζί και να μαγειρεύουν την ψαριά επί τόπου.

Οι ψαριές μαγειρεύονται επί τόπου

Όπως  μου εξηγεί ο κ. Γιάννης Ψακής , ο μοναδικός ψαράς της Αμοργού με άδεια αλιευτικού τουρισμού, η επαγγελματική του αυτή στροφή ήταν μονόδρομος. «Η κατάσταση στις ελληνικές θάλασσες, έφτασε στο απροχώρητο. Λόγω ασκήσεων από υποβρύχια που πραγματοποιούνται στη Μεσόγειο, τα δελφίνια μετανάστευσαν στο Αιγαίο με αποτέλεσμα τα ψάρια να αποδεκατιστούν και να καταστρέφονται τα εργαλεία μας».

Ο ίδιος πραγματοποιεί πεντάωρες κρουαζιέρες με τουρίστες από κάθε γωνιά του κόσμου και είναι αρκετά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Μάλιστα, όπως είπε, πρόκειται για το πιο ευχάριστο και ξεκούραστο μεροκάματα που είχε ποτέ.

Νομοθεσία

Μέχρι το 2014 για να ψαρέψει ένας ξένος στα ελληνικά ύδατα, έπρεπε να βγάλει ελληνικό ΑΦΜ, να πληρώσει παράβολο, να πάει στην εφορία και στη συνέχεια στο λιμεναρχείο ώστε να βγάλει άδεια ερασιτεχνικής αλιείας. Το άνοιγμα του νομοθετικού πλαισίου το Γενάρη του 2015 διευκόλυνε την κατάσταση επιτρέποντας παράλληλα στους ψαράδες να έχουν μια συμπληρωματική πηγή εσόδων.

Σύμφωνα με τον κύριο Νίκο Συρίγο, ιδρυτή της πλατφόρμας fishingtrip.eu που συνεργάζεται με αλιευτικά σκάφη σε όλη την Ελλάδα και προωθεί τον αλιευτικό τουρισμό σε 26 χώρες του κόσμου, πρόκειται για ένα είδος διακοπών που κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στην Ελλάδα. « Οι τουρίστες είναι πολύ ενθουσιασμένοι κι όσο περνά ο καιρός το προφίλ τους ποικίλλει. Για παράδειγμα έχουμε οικογένειες που ενδιαφέρονται για αλιευτικό τουρισμό , παρέες φίλων αλλά και περιπτώσεις που ο άνδρας επιθυμεί να κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του κατά τη διάρκεια της αλιευτικής εκδρομής. Μάλιστα, μας ζήτησε να κεντήσουμε όστρακα επάνω στα δίχτυα και να βρίσκονται κρυφοί φωτογράφοι επάνω στο σκάφος για να απαθανατίσουν τη στιγμή. Επίσης, υπάρχει ενδιαφέρον για μπάτσελορ πάρτυ ενώ σε λίγες ημέρες έναν κύριο από το Ντουμπάι που έκλεισε prive ολόκληρο το σκάφος προκειμένου να απολαύσει αυτό το είδος τουρισμού».

Οι τουρίστες τρώνε μέσα στο σκάφος τα ψάρια που έπιασαν οι ίδιοι

Στόχος του κυρίου Συρίγου και των συνεργατών του είναι να εντάξει την Ελλάδα στον διεθνή χάρτη για τον αλιευτικό τουρισμό, ένα είδος διακοπών ιδιαίτερα διαδεδομένο στις ΗΠΑ, τα έσοδα από τον οποίο ανήλθαν στα 24 δισ. ευρώ το 2011. «Σκοπεύουμε ακόμη να δημιουργήσουμε ένα πακέτο θεματικών διακοπών που θα περιλαμβάνει επισκέψεις σε αδειοδοτημένα τυροκομεία, οινοποιεία ^ και αλιευτικό τουρισμό και στο τέλος ο τουρίστας θα γεύεται όλα αυτά τα προϊόντα από τα μέρη που επισκέφθηκε. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει προς το παρόν στην Ελλάδα».

Επόμενος στόχος του ίδιου και των συνεργατών του είναι ο καταδυτικός τουρισμός , όπου μέσω μιας πλατφόρμας ο επισκέπτης θα έχει τη δυνατότητα να δει όλη την υποθαλάσσια πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας μέσω της χαρτογράφησης και της ψηφιακής απεικόνισης που θα γίνει με υποβρύχια drones στα ναυάγια της Ελλάδας.

Άνοιξε στόματα η κτηνωδία της Λέρου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια χαραμάδα ελπίδας για το κοινωνικό σύνολο και την αντιμετώπιση φαινομένων κακοποίησης ανηλίκων φαίνεται πως ανοίγει το τραγικό περιστατικό της Λέρου και η αποκάλυψη της κτηνώδους συμπεριφοράς που επέδειξαν οι γονείς απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά.

Όπως μου εξηγεί  ο ψυχολόγος από το «Χαμόγελο του Παιδιού» κ. Δημήτρης Μπουρσινός, το συγκεκριμένο συμβάν αφύπνισε τους πολίτες οι οποίοι έχουν ήδη αρχίσει να μιλούν με περισσότερη ευκολία και κυρίως να καταγγέλλουν αντιστοιχα ειδεχθή εγκλήματα. «Από την ημέρα δημοσιοποίησης του περιστατικού, έχουν αυξηθεί τα τηλεφωνήματα στο 1056 που αφορούν καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών», αναφέρει χαρακτηριστικά. Μάλιστα, τα στοιχεία της «γραμμής sos 1056» δείχνουν αύξηση των καταγγελιών κακοποίησης σε 848 το 2017 έναντι 835 μια χρονιά νωρίτερα, εξέλιξη που οφείλεται στην ενεργοποίηση των πολιτών.

Ωστόσο, όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία, πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά προς την κατεύθυνση της προστασίας αυτών των παιδιών, καθώς τα στερεότυπα, οι προκαταληψεις και ο φόβος παραμένουν. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι, σύμφωνα με τον κ. Μπουρσινό, το γεγονός ότι από τις εκατοντάδες καταγγελίες για παιδική κακοποίηση που δέχθηκε το «Χαμόγελο του Παιδιού» το περασμένο έτος, μόλις οι 22 ήταν επώνυμες. «Ο κόσμος φοβάται για τη σωματική του ακεραιότητα αλλά και για τις νομικές συνέπειες που ενδεχομένως θα έχει μια επώνυμη καταγγελία. Οι περισσότεροι δεν επιθυμούν να μπλέξουν και θέλουν απλά να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους. Πολλές φορές μας παίρνουν τηλέφωνο, περιγράφουν γρήγορα ένα περιστατικό και στο τέλος μας λένε κλείνοντας το τηλέφωνο »κάντε ό,τι νομίζετε, ήθελα απλά να το βγάλω από μέσα μου». Όταν δε πρόκειται για πιο κλειστές κοινωνίες, το αίσθημα του φόβου ακόμη πιο έντονο. Ανησυχούν για το μετά, για το πως θα συνυπάρξουν με τους γείτονες και τους συγγενείς την επόμενη ημέρα».

Βέβαια, σε πιο ακραίες περιπτώσεις, το ρόλο του καταγγέλλοντα αναλαμβάνει ο ίδιος ο παιδίατρος. Σύμφωνα με τον κ. Γρηγόρη Λέων, ιατροδικαστή, πρόεδρο της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρίας και δρα. του Πανεπιστημίου Αθηνών, δεν είναι λίγα τα περιστατικά κακοποίησης που δεν καταγγέλονται από κάποιον γονέα ή από το ευρύτερο περιβάλλον του ανηλίκου αλλά τα αντιλαμβάνεται ο γιατρός μόλις το παιδί βρεθεί στο νοσοκομείο. «Έχουμε έρθει αντιμέτωποι με περιπτώσεις που ο γονέας δεν αποκαλύπτει πουθενά τις αποτρόπαιες πράξεις του ή της συζύγου του εις βάρος του παιδιού, προκειμένου να σώσει το γάμο του. Ο γιατρός αντιλαμβάνεται ότι οι αφηγήσεις τους δεν συνάδουν με τα τραύματα που βλέπουν και ειδοποιεί τον εισαγγελεά. Αυτά έχουν συμβεί και μάλιστα έχουν κρατηθεί μακρυά παιδιά από τους γονείς τους με εισαγγελική εντολή διότι υπάρχει διαπιστωμένη κακοποίηση».

Τι είναι όμως εκείνο που ωθεί κάποιον στη σεξουαλική κακοποίηση ενός ανήλικου παιδιού; Ο κύριος Μπουρσινός υποστηρίζει ότι πρόκειται για έναν συνδυασμό παραγόντων που σχετίζονται με κοινωνικούς και πολιτισμικούς λόγους αλλά και με προβλήματα ψυχιατρικής φύσης. «Η κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξετάζεται διαφορετικά. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η σεξουαλική ή άλλου είδους κακοποίηση που ενδεχομένως δέχθηκε ο γονέας κατά την παιδική του ηλικία. Πρόκειται για τον λεγόμενο κύκλο της βίας που πολλές φορές επαναλαμβάνεται».

Σημάδια

Η παιδική κακοποίηση σε όλες της τις μορφές αφήνει στα θύματά της σημάδια που στιγματιζουν την φυσική και ψυχική τους υγεία. Σύμφωνα με τον κ. Λέων,τα συνεχόμενα τραύματα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αλλά και οι πληγές στην περιοχή των γεννητικών οργάνων ή γύρω από αυτά, αποδεικνύουν ότι ενδεχομένως ένας ανήλικος κακοποιείται σεξουαλικά. «Όταν ένα παιδί κλείνενται στο εαυτό του ή παρουσιάζει μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στο στενό του κύκλο, θα πρέπει να μας θορυβήσει,. Επίσης, οι ζωγραφιές των παιδιών πολλές φορές κρύβουν ιστορίες κακοποίησης. Έχουν υπάρξει για παράδειγμα παιδιά που ζωγραφίζαν φαλλικά σύμβολα κι όταν ρωτήθηκαν από τους δασκάλους τους τι ακριβώς ζωγραφίζουν,αποκάλυψαν το Γολγοθά που βίωναν», εξηγεί ο κ. Μπουρσινός.

Sexting: Ο νέος τρόπος ερωτικής επικοινωνίας ή…ακόμη μία εξάρτηση;

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η έλευση των λεγόμενων «έξυπνων τηλεφώνων» στην καθημερινότητά μας, οδήγησε το διαδικτυακό σεξ σε άλλο επίπεδο. Κι αυτό γιατί πλέον δε χρειάζεται κάποιος να βρίσκεται μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του, να ανοίξει την κάμερα (web cam) και να ανταλλάξει βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου, όπως γινόταν παλιότερα. Πλέον, οι κάτοχοι των smartphones έχουν τη δυνατότητα να στείλουν «πονηρά» μηνύματα στο αντικείμενο του πόθου τους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας το επιθυμούν.

Έτσι, άνθρωποι όλων των ηλικιών και εισοδημάτων, επιδίδονται με τη βοήθεια των τηλεφώνων τους και των διάφορων διαδικτυακών εφαρμογών στο sexting – ο όρος προστέθηκε επίσημα το 2004 στο λεξικό της Οξφόρδης– από το σπίτι τους, το αυτοκίνητο αλλά και από το χώρο εργασίας τους. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του πρώην γερουσιαστή Άντονι Βάινερ που αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη Γερουσία επειδή έστελνε τολμηρές φωτογραφίες του σε διάφορες γυναίκες που γνώριζε στο διαδίκτυο.

Τι λένε οι χρήστες

Εκείνοι που ηλικιακά δεν πρόλαβαν κατά την εφηβεία τους την ηλεκτρονική επανάσταση των έξυπνων συσκευών, αλλά πέρασαν τα νεανικά τους χρόνια λίγο πιο ανέμελα, φαίνεται να διευκολύνονται με τη νέα ψηφιακή εποχή. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 37χρονου Νίκου που ξεκίνησε το sexting από την ηλικία των 14 ετών.

«To sexting για μένα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας, μια δραστηριότητα που μας χάρισε η τεχνολογία. Κάποτε είχαμε τη δυνατότητα επικοινωνίας μόνο με το σταθερό τηλέφωνο. Τη φαντασίωση μας δε γινόταν να την μοιραστούμε.Επιπλέον, οι σελίδες που υπήρχαν παλιότερα με περιεχόμενο για ανήλικους ήταν πολύ περιορισμένες, συνήθως χρειαζόταν πιστωτική κάρτα και ο υπολογιστής ήταν στο σαλόνι. Πλέον όλα είναι πιο απλά».

Ωστόσο, η αποστολή αισθησιακών φωτογραφιών μέσω διαδικτύου ελλοχεύει πολλούς κινδύνους καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που η διαρροή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδήγησε ακόμη και στην αυτοκτονία τα θύματα.

«Δυστυχώς, η τακτική αυτή δύσκολα μπορεί να περιοριστεί. Αλλά το όλο ζήτημα έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο καθένας διαλέγει το άτομο που κάνει το οτιδήποτε μαζί του. Το να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη είναι πολύ σημαντικό, αλλά βλέπουμε πως αυτή προδίδεται πολλές φορές και σε όρια εξευτελισμού. Αν υπάρχει η παραμικρή ανασφάλεια ή εντοπιστούν για παράδειγμα άσχημες συμπεριφορές προς άλλους, τότε είναι πολύ πιθανό να υπάρξει αυτή η συμπεριφορά και απέναντι μας. Ιδίως τη στιγμή ενός καυγά ή χωρισμού», επισημαίνει.

Ανάλογη είναι και η άποψη της βραβευμένης πρωταγωνίστριας ερωτικών ταινιών Inna Innaki, η οποία δέχεται σε καθημερινή βάση δεκάδες τέτοια μηνύματα στα προφίλ της στα social media.

Η βραβευμένη πορνοστάρ Inna Innaki

«Μου στέλνουν πολλά τέτοια μηνύματα, τα οποία δεν προλαβαίνω να ανοίξω και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι μανία είναι αυτή. Όταν πληρώνεσαι από αυτό το πράγμα, ok, είναι κατανοητό.  Aλλά όταν δεν είναι επαγγελματικό τι περιμένουν; Ότι θα δω τις φωτογραφίες τους και θα ερεθιστώ; Γίνεται το αντίθετο! Γενικότερα πάντως, χρειάζεται προσοχή. Είναι ανόητο να διαρρέουν οι φωτογραφίες μετά από χωρισμό αλλά δυστυχώς συμβαίνει. Θα πρέπει λοιπόν σε περίπτωση βίντεο ή φωτογραφίας να μη φαίνεται το πρόσωπο. Πρέπει να έχουμε αρκετή εμπιστοσύνη στο άτομο με το οποίο επιλέγουμε να μοιραστούμε το οτιδήποτε».

Εθισμός

Αναμφισβήτητα, τις τελευταίες δεκαετίες η σεξουαλικότητα έχει «ανοιχθεί» πολύ στην κοινωνία και αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή θέματα συζήτησης σε παρέες κάθε ηλικίας. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ο κίνδυνος εθισμού είναι υπαρκτός και μάλιστα σε άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση και επιρρεπή σε εξαρτήσεις.

«Η εξάρτηση από ουσίες και αλκοόλ αλλά και η παρουσία μιας νευρωτικής, ανασφαλούς και αγχώδους προσωπικότητας, είναι το γόνιμο έδαφος που χρειάζεται για την εμφάνιση τέτοιων μοτίβων συμπεριφοράς. Αν το δούμε από κοινωνικής σκοπιάς, θα λέγαμε ότι πιο ευάλωτοι σ’έναν τέτοιου είδους εθισμό είναι οι άνδρες, οι έφηβοι και τα μοναχικά άτομα με περιορισμένο κοινωνικό δίκτυο», υπογραμμίζει ο ψυχίατρος και πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, δρ. Θάνος Ασκητής.

Sexting και ηλικιωμένοι

Πάντως, σύμφωνα με έρευνες, φαίνεται ότι sexting δεν είναι ένα «σπορ» μόνο για έφηβους και νέους αλλά το έχουν βάλει για τα καλά στη ζωή τους και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι. Όπως αναφέρει μάλιστα η ψυχίατρος Μαρία Καρυτινού, οι ενήλικες είτε παντρεμένοι είτε ελεύθεροι, κάνουν sexting κυρίως με τους συντρόφους τους για να ανανεώσουν την σχέση και για να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στην σεξουαλικότητα, κάτι που εκφράζεται μέσα από την απόσταση ασφαλείας που εξασφαλίζει η οθόνη ενός κινητού η υπολογιστή.

«Το αν είναι καλό η όχι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι να κάνουν sexting, εξαρτάται από τον λόγο που το κάνουν, το βαθμό που το κάνουν, την επίγνωση που έχουν και την προστασία την οποία λαμβάνουν. Οι κίνδυνοι είναι οι ίδιοι είτε είσαι ανήλικος, ενήλικος είτε ακόμα και ηλικιωμένος», τονίζει.

Από την πλευρά του ο κ. Ασκητής υποστηρίζει πως κάθε πρακτική, είτε νέα, είτε παλιά, η οποία μπορεί να διατηρήσει το πάθος σε ένα ζευγάρι που έχει διανύσει αρκετά χρόνια κοινής πορείας, είναι ευπρόσδεκτη και αποδεκτή. «Εξάλλου, η τεχνολογική εξέλιξη και η διάδοση των ψηφιακών μέσων, έχει επιτρέψει σε ανθρώπους όλων των ηλικιών να γίνουν επιδέξιοι χρήστες τους. Οτιδήποτε ερεθίζει δύο συντρόφους στο ερωτικό παιχνίδι είναι θετικό και αποδεκτό, υπό την προϋπόθεση πάντα να είναι αμοιβαία αποδεκτό και διασκεδαστικό».

 

 

Κίνδυνος λουκέτου για το Χατζηπατέρειο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σήμα κινδύνου εκπέμπει το «Χατζηπατέρειο» Κέντρο Αποκατάστασης Σπαστικών Παιδιών που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και τα τελευταία 35 χρόνια έχει βοηθήσει περισσότερα από χίλια πεντακόσια παιδιά.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν με την απαρχή της οικονομικής κρίσης και όσο περνούσε ο καιρός γίνονταν ολοένα και περισσότερα με αποτέλεσμα σήμερα να κινδυνεύει με λουκέτο εξαιτίας των σημαντικών καθυστερήσεων που παρατηρούνται στην κρατική χρηματοδότηση αλλά και την εντυπωσιακή μείωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Μάλιστα, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο αν σκεφθεί κανείς πως οι συνολικά 26 εργαζόμενοι του ιδρύματος παραμένουν απλήρωτοι για έξι μήνες ενώ πολλοί από τους γονείς των παιδιών έμειναν άνεργοι το τελευταίο διάστημα.

Όπως εξηγεί στο «Enjoy» η διευθύντρια του ιδρύματος κα. Όλγα Λεβέντη, οι εξειδικευμένες θεραπείες στις οποίες υποβάλλονται τα παιδιά, παρέχονται εντελώς δωρεάν, ωστόσο, οι καθυστερήσεις πληρωμών του ΕΟΠΥΥ είναι πλέον πολύμηνες.

«Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αυτή τη στιγμή στο Χατζηπατέρειο. Έχουμε συνολικά 70 παιδάκια με εγκεφαλική παράλυση και τα 21 από αυτά έχουν και τους δύο γονείς άνεργους. Αντιλαμβάνεστε τι θα συμβεί αν κλείσει το ίδρυμα; Που θα βρουν χρήματα οι γονείς για τις θεραπείες των παιδιών τους;», διερωτάται.

Πάντως, τόσο η ίδια όσο και τα υπόλοιπα μέλη του προσωπικού, δεν σκοπεύουν να αφήσουν το ίδρυμα στη μοίρα του παρά τις σοβαρές καθυστερήσεις στη μισθοδοσία τους. «Υπήρχαν εποχές που ήμασταν έντεκα μήνες απλήρωτοι. Δεν το βάζουμε όμως κάτω διότι αν κάνουμε κι εμείς πίσω και μείνουμε στα σπίτια μας, θα κλείσει το κέντρο. Οφείλουμε στους γονείς και σ’αυτά τα παιδιά να είμαστε εδώ, να παλέψουμε με νύχια και με δόντια για να τους βοηθήσουμε».

«Το Χατζηπατέρειο είναι για εμάς μια όαση»

Την ανησυχία του αλλά και το φόβο για το ενδεχόμενο να πάψει να λειτουργεί το ίδρυμα, εξέφρασε μιλώντας στo «Enjoy» ο κ. Παναγιώτης, άνεργος πατέρας δύο παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Τόσο ο τετραπληγικός γιος όσο και η κόρη του που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες, υποβάλλονται σε συγκεκριμένες θεραπείες και σε περίπτωση που το ίδρυμα κλείσει, όπως μας είπε, θα καταστραφεί η οικογένειά του.

«Το Χατζηπατέρειο δε μου ζήτησε ποτέ ούτε ένα ευρώ. Δεν έχω δουλειά ούτε εγώ, ούτε η σύζυγός μου και δε μπορούμε να πληρώσουμε τις θεραπείες. Ακόμη και πέντε ευρώ να κόστιζαν, για εμάς είναι πολλά λεφτά. Αν μπει λουκέτο στο ίδρυμα, τα παιδιά μου θα μείνουν αβοήθητα. Είναι για εμένα μια όαση αυτός ο χώρος».

Ανάλογη είναι και η κατάσταση της κας. Κατερίνας που δεν εργάζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα κι έστειλε τον 2,5 χρονών γιο της στο Χατζηπατέρειο πριν από πέντε μήνες. Το παιδί της πάσχει από ψυχοκινητική αναπηρία, ωστόσο, όπως αναφέρει, παρά το γεγονός πως παρακολουθεί λίγο καιρό το πρόγραμμα του ιδρύματος, έχει σημειώσει σημαντική αλλαγή ως προς την ανάπτυξή του.

«Έχω δοκιμάσει κατά καιρούς διάφορα κέντρα αλλά εκεί είδα διαφορά στο γιο μου. Επιπλέον, το ίδρυμα στην κοινωνικοποίησή του. Εκεί είναι πολλά παιδάκια κι αυτό βοηθά πολύ την εξέλιξή τους σε όλα τα επίπεδα», σημειώνει.

Φιλανθρωπικές εκθέσεις

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι δράσεις των εθελοντών που στην προσπάθειά τους να βάλουν ένα λιθαράκι στη συνέχιση λειτουργίας τους ιδρύματος, διοργανώνουν διάφορες εικαστικές εκθέσεις με έργα ελλήνων και ξένων δημιουργών, τα έσοδα των οποίων διατίθενται στο Χατζηπατέρειο. Η πρόεδρος του Συλλόγου «ΑΓΑΠΩ εθελοντισμό» κα. Έλενα Σερεπίσου που τα τελευταία χρόνια έχει βοηθήσει εκατοντάδες άπορες οικογένειες και παιδιά με προβλήματα υγείας αλλά και ο εικαστικός εθελοντής κ. Χρήστος Πετρίδης – γνωστός παράλληλα και για τις φιλοζωικές του δράσεις- βρίσκονται επί ποδός προκειμένου, όπως λένε, κανένα παιδί να μη μείνει αβοήθητο.

Όποιος θέλει να βοηθήσει να παραμείνει ανοιχτό το Χατζηπατέρειο, μπορεί να καταθέσει χρήματα στον κάτωθι τραπεζικό λογαριασμό. Όπως ανέφερε η διευθύντρια του ιδρύματος, ακόμη και πέντε ευρώ είναι σημαντική βοήθεια.

Εθνική Τραπεζα Ελλάδας
Δικαιούχος: Ίδρυμα Κοινωνικής Εργασίας
Αρ. Λογ. 133/48002653

Δείτε φωτογραφίες από τις φιλανθρωπικές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν για το Χατζηπατέρειο Κέντρο Αποκατάστασης Σπαστικών Παιδιών.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή

Πρόκειται για μια σύνθεση από τέσσερα συλλεκτικά έργα, των μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων – Β. Αράπη , Μ. Μηναριτζόγλου, Μ. Γεώργα, Κ. Γεωργόπουλου- που σκοπό έχει αποκλειστικά την οικονομική ενίσχυση του Χατζηπατέρειου

 

 *Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της Κυριακάτικης Δημοκρατίας.

Μαρτυρίες ανθρώπων που πάλεψαν με το φάντασμα της υπερφαγίας

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

*Επειδή η ανωνυμία είναι μια βασική αρχή του προγράμματος των Α.Υ., στο ρεπορτάζ δεν αναφέρονται τα πραγματικά ονόματα όσων δέχθηκαν να μοιραστούν μαζί μου την ιστορία τους.

Το ρολόι δείχνει 10:50 π.μ. κι έξω από το χώρο που στεγάζει τις συναντήσεις των Ανώνυμων Υπερφάγων στο Χαλάνδρι, βλέπω τρεις γυναίκες να περιμένουν. Καθώς πλησιάζω, γυρίζουν προς το μέρος μου χαμογελώντας και με ρωτούν: «Είσαι καινούρια»; Αφού τους εξηγώ ποια είμαι (σ.σ. είχαμε συνεννοηθεί τηλεφωνικά πως θα παρευρεθώ ως δημοσιογράφος στη συνάντησή τους) μπαίνουμε μέσα και καθόμαστε γύρω από το ορθογώνιο τραπέζι. Μόλις η ώρα πήγε 11 ακριβώς, τα μέλη ξεκίνησαν με την προσευχή της γαλήνης και εν συνεχεία διάβασαν ένα ανάγνωσμα με τίτλο «η Πρόσκλησή μας προς εσένα» που περιγράφει την αρρώστια της ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας και τη λύση των Δώδεκα Βημάτων. Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερα άτομα έμπαιναν στην αίθουσα, χωρίς ωστόσο να αποσπάται η προσοχή των υπόλοιπων μελών που διάβαζαν τα Δώδεκα Βήματα και εν συνεχεία τις Δώδεκα Παραδόσεις.

Κάποιες από τις φράσεις που κοσμούν τον τοίχο στον τόπο συνάντησης των Α.Υ.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, όποιος ήθελε να πάρει το λόγο, σήκωνε το χέρι του και μιλούσε για την εμπειρία του, για το τι κατόρθωσε και τι όχι να κάνει μέσα στην εβδομάδα αναφορικά με το φαγητό.

Μετά από μιάμιση ώρα – όσο δηλαδή διαρκούν οι συναντήσεις των Α.Υ. – όλα τα μέλη πιάστηκαν χέρι με χέρι λέγοντας δυνατά την προσευχή της γαλήνης. Στο τέλος αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί ανανεώνοντας το ραντεβού τους για την επόμενη φορά.

Πώς λειτουργεί

Σ’ ένα ισόγειο της οδού Σ. Βενιζέλου στο Χαλάνδρι συναντιούνται κάθε Σάββατο άνθρωποι άνω των δεκαοχτώ ετών, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους που έχουν όμως ψυχαναγκαστική σχέση με το φαγητό. Πρόκειται για τους Ανώνυμους Υπερφάγους, μια ομάδα αλληλοβοήθειας, πλήρως αυτοχρηματοδοτούμενη που δεν έχει καμιά σχέση με δημόσια ή ιδιωτική οργάνωση, πολιτική κίνηση, ιδεολογία ή θρησκευτική δοξασία.

Όπως μου διευκρίνισαν τα μέλη, το πρόγραμμα παρά το γεγονός ότι έχει αναφορές στο Θεό, δεν είναι καθόλου θρησκευτικό αλλά πνευματικό. «Ο θεός εδώ δεν έχει να κάνει με θρησκευτικά σύμβολα αλλά με μια δύναμη έξω από εμάς, μπορεί για παράδειγμα να είναι η δύναμη της ομάδας ή του προσωπικού υποστηρικτή που έχει ο καθένας. Υπάρχουν βέβαια και άτομα που είναι θρησκευόμενα αλλά απαγορεύεται την ώρα της συνάντησης να μιλήσει κανείς για τη θρησκεία στην οποία πιστεύει. Κάνουμε αναφορά στον Θεό ως ανώτερη δύναμη, όπως  ο καθένας την αντιλαμβάνεται».

«Μια μέρα τη φορά» είναι ο στόχος των Α.Υ. για την αποχή από την ψυχαναγκαστική υπερφαγία

Ακολουθώντας τα Δώδεκα Βήματα και τις Δώδεκα Παραδόσεις μοιράζονται τις προσωπικές τους εμπειρίες τους αναφορικά με το φαγητό και η «νίκη» του ενός δίνει δύναμη και κουράγιο στα άλλα μέλη προκειμένου να ξεπεράσουν την εμμονή με το φαγητό. Στην Ελλάδα, οι Α. Υ. υπάρχουν από το 1983 ενώ σήμερα λειτουργούν φυσικές ομάδες σε έξι διαφορετικές πόλεις καθώς και διαδικτυακές συναντήσεις. Η πρώτη συνάντηση των Α. Υ. πραγματοποιήθηκε το 1960 στο Λος Άντζελες κι από τότε, έχουν δημιουργηθεί περίπου 7.000 συναντήσεις σε περισσότερες από 70 χώρες με, περίπου 54.000 μέλη.

Σοφία: «Έχασα 35 κιλά και γλίτωσα τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου»

«Γεννήθηκα εννιά κιλά, ήμουν πάντα υπέρβαρη χωρίς να τρώω υπερβολικές ποσότητες φαγητού. Σε ηλικία πέντε ετών διαγνώστηκα με διαβήτη, στην έκτη δημοτικού ζύγιζα 107 κιλά και στα 30 μου ξεκίνησα να έχω πίεση. Είμαι στους Ανώνυμους Υπερφάγους τους τελευταίους έντεκα μήνες, στη διάρκεια των οποίων κατάφερα να χάσω 35 ολόκληρα κιλά και να αποφύγω τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στην 59χρονη κυρία Σοφία, η οποία μέχρι πέρυσι είχε σπαταλήσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υγείας της. Σήμερα παρακολουθείται από εξειδικευμένους διαβητολόγους στο Τζάνειο νοσοκομείο και η βοήθεια που πήρε από τους Ανώνυμους Υπερφάγους είναι, όπως μου εξηγεί, κάτι παραπάνω από πολύτιμη.

«Από πολύ μικρή ηλικία έπρεπε να παλέψω με τη διαταραχή  μεταβολισμού, τον διαβήτη, την  πίεση και την χοληστερίνη. Έκανα δίαιτα για να χάσω κιλά αλλά έπεφτα πάνω στο διαβήτη, έφτιαχνα τη δίαιτα για το διαβήτη αλλά μετά έπεφτα πάνω στο μεταβολισμό και ούτω καθεξής. Οι γιατροί μου έμαθαν ότι για να έχω μια αρμόνια στην υγεία μου πρέπει σε κάθε γεύμα να τρώω έναν πολύ συγκεκριμένο συνδυασμό τροφών και πάντα σε συγκεκριμένες ποσότητες. Αυτό απαιτεί τεράστια πειθαρχία, την οποία απέκτησα μέσα από τους Ανώνυμους Υπερφάγους», μου εξηγεί. Εκείνο που δίνει τεράστια δύναμη στην ίδια είναι ότι βρίσκεται σε έναν χώρο με άτομα που υποφέρουν λιγότερο, περισσότερο ή το ίδιο με εκείνη και παρηγορείται διότι νιώθει πως δεν είναι μόνη.

«Οι Α.Υ. σου μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος και ότι τα χαρίσματά σου είναι αρκετά, αρκεί να ψάξεις και θα τα βρεις. Σου μαθαίνουν ότι έχεις μια αρρώστια που ονομάζεται υπερφαγία και είναι καθαρά ψυχική και εν συνεχεία αντανακλάται στο σώμα σου. Αφού διαβάσουμε ένα κείμενο, στη συνέχεια ο καθένας, ανάλογα με τα βιώματά του λέει αυτό που τον πονά σχετικά πάντα με το φαγητό. Υπάρχουν όμως όροι. Όσην ώρα μιλάει κάποιος, κανένας άλλος δεν ακούγεται, δε σχολιάζει, δε συζητάει. Είναι σα να μιλάς στο κενό. Αυτό σε κάνει και ανοίγεσαι διότι δεν επικρίνεσαι. Δεν σχολιάζεται απολύτως τίποτα, με αποτέλεσμα να λες πιο ελεύθερα αυτό που σε πονάει. Αρχίζεις και συγκρίνεις τον πόνο του ανθρώπου που ακούς με τον δικό σου και λες «Κι εγώ αυτό έχω, το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζω». Κι εκεί λες «δεν είμαι μόνος, αυτό το ίδιο συναίσθημα της πικρίας, του πόνου κλπ, το νιώθουν κι άλλοι». Εκεί απαγορεύεται να πούμε επώνυμο, επάγγελμα, θρησκεία και πολιτικές πεποιθήσεις. Είμαι η Σοφία και τίποτα άλλο. Ένα πλάσμα το οποίο αναζητά λύσεις».

Ελίνα: «Για 18 χρόνια έπαιρνα κάθε μέρα καθαρτικά»

Η ιστορία της Ελίνας ξεκίνησε από την εφηβική ηλικία όταν ο μπαμπάς της προσπάθησε με χαριτωμένο, όπως λέει, τρόπο να της πει να χάσει λίγα κιλά. Εκείνη το εξέλαβε αλλιώς και πίστευε πως για να γίνει αρεστή στους γονείς της θα πρέπει να είναι αδύνατη. Στα 17 της ανακάλυψε τα καθαρτικά και δεν τα σταμάτησε ούτε για μια μέρα έως την ηλικία των 35.

«Είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό και βουλιμική. Κάνω χρήση φαγητού για να καλύψω κάποια κενά. Στην ουσία δεν έχω διαφορά από έναν αλκοολικό, τα ίδια κενά θέλω να καλύψω, απλά τυχαίνει ο δικός μου ψυχαναγκασμός να είναι με το φαγητό. Από πολύ μικρό κορίτσι έκανα αλόγιστη χρήση φαγητού, όταν πιεζόμουν , όταν ένιωθα λύπη ή μοναξιά. Η μαμά μου μου έκρυβε τη μερέντα γιατί εγώ μπορούσα σε τρία λεπτά να καταναλώσω όλο το βαζάκι. Δεν ήμουν ποτέ χοντρό παιδί, ήμουν όμως  γεροδεμένη. Όσα χρόνια  έπαιρνα καθαρκτικά, είχα ένα με δύο υπερφαγικά επεισόδια το μήνα, μπορούσα δηλαδή να φάω μια κατσαρόλα μακαρόνια, ένα λίτρο παγωτό και πέντε πάστες. Μου έχει συμβεί να λέω ότι δεν αντέχω άλλο από το φαγητό, ότι δε μπορώ να αναπνεύσω αλλά το επόμενο λεπτό, μόλις δηλαδή δω ότι αναπνέω λίγο καλύτερα, να τρώω πάλι. Τις επόμενες ημέρες έτρωγα μια σαλάτα όλη μέρα αλλά και πάλι έπαιρνα καθαρκτικά και μάλιστα σε μεγαλύτερη ποσότητα από τη συνιστώμενη. Μοναδικός σκοπός της ζωής μου ήταν να αδυνατίσω».

Σήμερα, η Ελίνα είναι «καθαρή» δώδεκα χρόνια και έχει ένα υγιές βάρος, ωστόσο, τα γλυκά για εκείνη είναι ό,τι  το αλκοόλ για τον αλκοολικό. Με τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα των Α.Υ. έφτιαξε μια λίστα με τις κόκκινες τροφές, εκείνες δηλαδή που επιλέγει μια μέρα τη φορά να μην τις φάει. Έτσι, οι μέρες συσσωρεύτηκαν και η ίδια απέχει από τα γλυκά και τη ζάχαρη γενικότερα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια.

«Αν μου πει κάποιος ότι δε θα φάω ποτέ ξανά στη ζωή μου γλυκό, θα τρελαθώ. Στόχος μου λοιπόν είναι να μην φάω γλυκό σήμερα. Έτσι λειτουργεί το πρόγραμμα, το οποίο έχει πολλές ομοιότητες με εκείνο των Ανώνυμων Αλκοολικών».

Η ίδια έμαθε για τους Α.Υ. από ένα δημοσίευμα εφημερίδας, το οποίο έχει κρατήσει διότι όπως μου είπε, είναι το πιο σημαντικό πράγμα που της συνέβη μετά τη γέννηση των δύο παιδιών της. Μάλιστα, παραδέχεται πως ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν πήγε για πρώτη φορά στους Α.Υ. και της είπαν ότι αυτό που έχει είναι αρρώστια και λέγεται ψυχαναγκαστική υπερφαγία. «Ανακουφίστηκα διότι για χρόνια αισθανόμουν ένοχη και τρομερά διαφορετική για τα τρία, ή πέντε κιλά που είχα παραπάνω  και που έπαιζαν τόσο σημαντικό ρόλο στην ευτυχία μου, στη ζωή μου, στην καθαρότητα της σκέψης μου. Έκανα και ψυχοθεραπεία αλλά το πρόγραμμα των Α.Υ. δεν προσπάθησε να με βγάλει από αυτό αλλά να λειτουργήσει επιπρόσθετα. Δε σημαίνει δηλαδή ότι αν είμαι στους Α.Υ. δεν χρειάζομαι τον διατροφολόγο, τον ψυχολόγο ή τον διαβητολόγο. Απλά χρειάζομαι και τους Α.Υ. Είμαστε πρόγραμμα αλληλοβοήθειας. Ήταν τόσο λυτρωτικό αυτό που ένιωσα όταν βρήκα κι άλλα άτομα που μου είπαν “οκ, χαλάρωσε, το κάνουμε κι εμείς”».

Η εμπειρία των δώδεκα χρόνων στους Α.Υ. της έμαθε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που αντιμετωπίζει πρόβλημα με το φαγητό αλλά φοβάται ή ντρέπεται να το παραδεχτεί. Μάλιστα, δεν είναι λίγα τα άτομα που θέλουν να παρευρεθούν στις συναντήσεις των Α.Υ. αλλά ντρέπονται να δείξουν το πρόσωπό τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται μια πρώτη επαφή μέσω μιας κλειστής ομάδας στο facebook  ή μέσω skype προκειμένου ο ενδιαφερόμενος να γνωρίσει διαδικτυακά κάποια μέλη και αφού ταυτιστεί διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν πολλοί που αντιμετωπίζουν ανάλογο πρόβλημα, να βρει το θάρρος για φυσική παρουσία.

Ματίνα: «Τόσα χρόνια έτρωγα για να κουκουλώσω τα συναισθήματά του»

Ανάλογη επιτυχία είχε και η κυρία Ματίνα μετά την απόφασή της να πάει στους Ανώνυμους Υπερφάγους πριν από δεκαέξι χρόνια. Η ίδια κάθε φορά που ένιωθε έντονα αρνητικά ή θετικά συναισθήματα, έβρισκε διέξοδο στο φαγητό με αποτέλεσμα να παίρνει αρκετά κιλά παραπάνω από το φυσιολογικό της βάρος. Τα ινστιτούτα αδυνατίσματος στάθηκαν αρκετές φορές σύμμαχός της στην προσπάθεια να επανέλθει στα κανονικά της κιλά αλλά η αδυναμία της να διαχειριστεί τα συναισθήματά της, την οδηγούσαν σ’ έναν φαύλο κύκλο.

«Όταν είμαι σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση, επειδή είμαι ψυχαναγκαστική με το φαγητό, μου γεννιέται στο μυαλό μου μια εμμονή, η οποία έχει να κάνει με την τροφή. Γράφω για παράδειγμα στον υπολογιστή μου και ξαφνικά αυτός μπλοκάρει. Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι να φάω ένα μπισκοτάκι από το πακέτο που έχω στην κουζίνα. Αυτό δε θα λύσει το πρόβλημα με τον υπολογιστή, είναι εντελώς παράλογη η πράξη μου. Αν κάνω το λάθος και πω «θα πάρω ένα μπισκοτάκι και μετά θα αντιμετωπίσω το πρόβλημα», αν πάρω δηλαδή την πρώτη ψυχαναγκαστική λιχουδιά, η εμμονή περνάει στο σώμα και ξυπνάει ο ψυχαναγκασμός. Ο ψυχαναγκασμός είναι ανυπακοή του σώματος. Εγώ έχω αποφασίσει ότι δε θα ξαναφάω μπισκοτάκια ή γλυκά, ωστόσο, το χέρι μου πάει και παίρνει και ξαναπαίρνει και κάνω ένα ψυχαναγκαστικό επεισόδιο φαγητού, το οποίο προσωρινά ανακουφίζει τα συναισθήματά μου και νιώθω λίγο καλύτερα. Σε λίγο όμως συνειδητοποιώ τι έκανα κι αισθάνομαι ντροπή και ενοχές που πάλι υπέκυψα. Ο κύκλος κλείνει παίρνοντας ξανά την απόφαση ότι δεν θα το επαναλάβω αλλά αν δεν έχω βοήθεια, ξαναγυρίζω πάλι στα ίδια. Οι περισσότερες εξαρτήσεις λειτουργούν καθ αυτόν τον τρόπο», λέει η 69χρονη στην προσπάθειά της να εξηγήσει τον κύκλο του εθισμού.

Η κα. Ματίνα όταν πήγε στους Α.Υ. ήταν 84 κιλά και μέσα σ’ ένα εξάμηνο κατάφερε να χάσει τα 20. «Εκείνο που σε μαθαίνουν οι Α.Υ. δεν είναι το τι πρέπει να φας αλλά σε βάζουν στη διαδικασία να αναρωτηθείς και να σκεφθείς γιατί θες να φας», λέει εξηγώντας πως η ίδια τόσα χρόνια χρησιμοποιούσε το φαγητό όχι για να διατηρηθεί στη ζωή υγιής αλλά για να σπάσει την ανία της, για να διασκεδάσει, για να παρηγορηθεί, να επιβραβεύσει τον εαυτό μου κι ένα σωρό άλλους λόγους.

«Στους Α.Υ. έμαθα να αντιμετωπίζω κατάματα τη ζωή και να μην κουκουλώνω τα προβλήματα με το φαγητό.  Πιστεύω ότι η παρουσία μου στις συναντήσεις των Α.Υ. μου προσφέρει μια δια βίου μάθηση εξαιρετικά υποστηρικτική για το σύνολο της ζωής μου».

Πηνελόπη: «Ο πατέρας μου με έλεγε χοντρή με αποτέλεσμα να σιχαθώ το φαγητό»

Όταν στην εφηβεία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία, στενοχωρήθηκε, βρήκε καταφύγιο στο φαγητό και πήρε τέσσερα κιλά. Ο αυστηρός πατέρας της την κατέκρινε και την αποκάλεσε «χοντρή», με αποτέλεσμα να νιώσει απόρριψη. «Για να τον εκδικηθώ σταμάτησα να τρώω κι έχασα περίπου είκοσι κιλά. Είχα σιχαθεί το φαγητό. Μετά από δύο χρόνια, πήγα στο άλλο άκρο. Έτρωγα επί τρεις συνεχόμενες ώρες απίστευτες ποσότητες φαγητού και για να ανακουφιστώ, προκαλούσα στον εαυτό μου εμετό. Αυτά τα βουλιμικά επεισόδια τα είχα μεσημέρι- βράδυ για 25 ολόκληρα χρόνια, σήμερα ζω από θαύμα», εξομολογείται η 43χρονη γυναίκα.

Τα τελευταία τρία χρόνια έχει φυσιολογική σχέση με το φαγητό κι εκείνο που, όπως μου λέει, τη βοήθησε αρκετά, είναι το γεγονός ότι βρήκε ανθρώπους σαν κι εκείνη στους Α.Υ.

«Εκεί νιώθω σαν στο σπίτι μου, με καταλαβαίνουν διότι έχουν βιώσει τις ίδιες καταστάσεις. Κάθε μέρα που περνά χωρίς να παρουσιάζω επεισόδιο υπερφαγίας είναι για εμένα μια νίκη και όταν μάλιστα έρχονται δυσκολίες στη ζωή μου και τις αντιμετωπίζω χωρίς το μυαλό να μου δίνει εντολή να φάω αλλά βρίσκοντας λύσεις, νιώθω να ωριμάζω ακόμη περισσότερο».

Περισσότερες πληροφορίες για τους Ανώνυμους Υπερφάγους θα βρείτε εδώ. 

Εθελοντές διακονούν αγάπη σε εγκαταλελειμμένα παιδιά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Μια από τις πιο έντονες εμπειρίες της ζωής μου ήταν όταν κατάφερα να κάνω ένα παιδί που με δάγκωνε και μου έδινε χαστούκια- γιατί αυτό μόνο ήξερε να κάνει- να χαμογελάσει, να πει τ’ όνομά μου, να καθίσει να παίξει μαζί μου και να περάσει καλά».

Με τα παραπάνω λόγια η 63χρονη Δωροθέα μου περιγράφει τις συγκλονιστικές, όπως τις χαρακτηρίζει, στιγμές που βιώνει ως εθελόντρια στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών. Τα τελευταία τρία χρόνια αφιερώνει μία μέρα την εβδομάδα στα νοσοκομεία Παίδων «Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού» προκειμένου να φροντίσει εγκαταλελειμμένα μωρά και ανήλικους που βρίσκονται εκεί με εισαγγελική εντολή.

Όταν το 2014 εξέφρασε το ενδιαφέρον της να συμμετάσχει στην Εθελοντική Διακονία Ασθενών, παρακολούθησε ειδικά μαθήματα και στη συνέχεια ξεκίνησε για εκείνη ένα πολύ όμορφο ταξίδι με συνοδοιπόρους κάποια μωρά που γεννήθηκαν με σοβαρές ασθένειες και εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους, παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας που απομακρύνθηκαν από το οικογενειακό τους περιβάλλον αλλά και ασυνόδευτα προσφυγόπουλα.

«Κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί βιώνω και μια μοναδική εμπειρία που δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος που δεν έχει ζήσει κάτι ανάλογο. Όταν νιώθεις ένα παιδικό χέρι να σφίγγει το δικό σου κι ένα κεφαλάκι να γέρνει στον ώμο σου και να κοιμάται επειδή νιώθει ασφάλεια, τα ξεχνάς κυριολεκτικά όλα και αντιλαμβάνεσαι την ουσία της ζωής που δεν είναι άλλη από την προσφορά», μου λέει φανερά συγκινημένη.

Για την ίδια, ένα παιδικό βλέμμα κι ένα χαμόγελο ανακούφισης από πλάσματα που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν μόνα τους, είναι η σπουδαιότερη ανταμοιβή που της προσφέρει ο εθελοντισμός.

Αντιμετωπίζοντας τη βία

Εκτός όμως από τα εγκαταλελειμμένα μωρά καλείται να αντιμετωπίζει και περιπτώσεις μεγαλύτερων παιδιών που είναι επιθετικά απέναντί της επειδή αυτό είχαν μάθει από το οικογενειακό ή το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον. Πρόκειται για ανήλικους που βρίσκονται εκεί με εισαγγελική εντολή και η συμπεριφορά τους απαιτεί μια διαφορετική μεταχείριση.

«Τις δύσκολες περιπτώσεις τις αντιμετωπίζω με διάλογο. Εξηγώ δηλαδή στο παιδί ότι οι άνθρωποι συζητάνε μεταξύ τους και δε χτυπάνε. Στη συνέχεια ζητώ να μου πει τι το προβληματίζει και μέσα από την κουβέντα το κάνεις να σκέφτεται. Όταν ένα παιδί έχει μάθε μόνο να χαστουκίζει και να μιλά άσχημα, πρέπει να του εξηγήσεις ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Δε φταίει ποτέ το παιδί, έτσι είχε μάθει να κάνει. Σιγά σιγά όμως, βλέποντάς με, αρχίζει να μου έχει εμπιστοσύνη, να ανοίγεται και να χτίζεται μια σχέση μεταξύ μας».

Τα προσφυγόπουλα

Εξίσου ιδιαίτερες είναι οι στιγμές που έχει περάσει ως εθελόντρια και η 42χρονη Σταματίνα που από το 2012 βρίσκεται στο πλευρό των παιδιών που δεν έχουν κανέναν δικό τους άνθρωπο στο πλευρό τους.

Όπως μου είπε, ενημερώθηκε για την Εθελοντική Διακονία Ασθενών την κατάλληλη στιγμή, μια χρονική δηλαδή περίοδο που ένιωθε έτοιμη να προσφέρει. «Για μια περίπου δεκαετία είχα κλειστεί στον εαυτό μου κι όταν αποφάσισα πως αυτό έπρεπε να τελειώσει, έμαθα για τη συγκεκριμένη δράση και πήρα την πρωτοβουλία να συμμετάσχω».

Η στιγμή που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει, είναι όταν ένα ανήλικο προσφυγόπουλο έκλαιγε διαρκώς κι εκείνη μη ξέροντας πώς να αντιδράσει το πήγε σε μια θεατρική παράσταση που έπαιζαν εντός του νοσοκομειακού χώρου κάποιοι άλλοι εθελοντές. «Μόλις ολοκληρώθηκε η παράσταση, το μικρό κορίτσι με κοίταξε στα μάτια και με τράβηξε έξω με το χέρι του. Κάναμε βόλτα στην αυλή, της σιγοτραγουδούσα κάποια τραγούδια για νανούρισμα κι εκείνη με κοιτούσε και χαμογελούσε χωρίς να καταλαβαίνει τη γλώσσα που άκουγε. Πρόκειται για πολύ έντονα συναισθήματα που σου δίνουν δύναμη και θες να πας και να ξαναπάς για να προσφέρεις ό,τι μπορείς σε αυτά τα παιδιά», αναφέρει.

Όπως μου εξηγεί, το πρόγραμμα των εθελοντών είναι διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πηγαίνει ποτέ ένας εθελοντής πολλές φορές στο ίδιο παιδί. «Αυτό γίνεται για λόγους προστασίας, για να μη δεθεί ούτε το παιδί μαζί μας ούτε κι εμείς μαζί του», διευκρινίζει.

 

«Χρειαζόμαστε εθελοντές»

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών κ. Αθανάσιο Κοντογιάννη, οι άνθρωποι που μένουν μόνοι τους στους τέσσερις τοίχους ενός νοσοκομείου, αυξάνονται δραματικά με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν και οι ανάγκες για εθελοντές.

«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 480 άνθρωποι που προσφέρουν τη φροντίδα τους σε παιδιά και ηλικιωμένους αλλά δεν είναι αρκετοί αν αναλογιστείτε πως καθημερινά χρειαζόμαστε τρεις εθελοντές για έναν ασθενή», αναφέρει τονίζοντας πως εκτός από τις περιπτώσεις εγκατάλειψης και κακοποίησης, αυξάνεται ραγδαία και ο αριθμός των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων που βρίσκονται στα νοσοκομεία.

Στόχος της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών είναι να γίνει όλο και περισσότερο γνωστή η δράση της ώστε να συμμετάσχουν πιο πολλοί άνθρωποι. «Θέλουμε όλοι οι ασθενείς που είναι μόνοι τους να έχουν έναν άνθρωπο δίπλα τους. Αν μπορέσουν να έρθουν περισσότεροι εθελοντές να εκπαιδευτούν και να προσφέρουν, θα είναι πολύ καλύτερο για τους μοναχικούς ανθρώπους».

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών.

 

Εθελοντές: «Μας απειλούν και μας δέρνουν κάθε φορά που ταΐζουμε τα αδέσποτα»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Εικόνες με σκυλιά κρεμασμένα σε κλαδιά δέντρων, τεμαχισμένα ή χτυπημένα σε διάφορα σημεία του σώματος, ζώα δεμένα με αλυσίδα σε κάποιο ερημωμένο σημείο χωρίς τροφή και νερό, κουτάβια τοποθετημένα μέσα σε χάρτινες κούτες που βρίσκονται πεταμένες στους κάδους απορριμμάτων και τετράποδα εγκαταλελειμμένα σε κεντρικούς δρόμους με σπασμένα άκρα, είναι κάποιες μόνο από τις εικόνες που, δυστυχώς, είναι σχεδόν καθημερινά φαινόμενα τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας.

Πλέον, όλο και πιο συχνά έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιπτώσεις κακοποίησης ανά την Ελλάδα που ακόμη και ο πιο νοσηρός νους θα αδυνατούσε να συλλάβει.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση της βάναυσης θανάτωσης δύο μικρόσωμων σκυλιών στο δημοτικό κυνοκομείο Σερρών, τα οποία βρέθηκαν νεκρά μέσα σε μια σακούλα. Το ένα μάλιστα,  ήταν απανθρακωμένο.

Ο Wilson (φωτο) είναι ένα από τα σκυλιά του κυνοκομείου που σκότωσε ο συμβασιούχος υπάλληλος.

 

Ο 37χρονος δράστης, που ήταν μάλιστα και συμβασιούχος υπάλληλος του κυνοκομείου, αφού καταδικάστηκε σε 1 χρόνο φυλάκιση με αναστολή και πρόστιμο αξίας 5.000 ευρώ, άσκησε έφεση στην απόφαση κι έτσι αφέθηκε ελεύθερος.

Σύμφωνα με όσα είπε ο πατέρας του στην Ιωάννα, εθελόντρια του κυνοκομείου και μάρτυρα στο δικαστήριο, ο 37χρονος ήταν για 18 χρόνια τοξικομανής και παρακολουθούταν από έναν ψυχίατρο και δύο ψυχολόγους. «Μου είπε πως ο γιος του ήταν καθαρός τους τελευταίους μήνες αλλά όσοι είμαστε εδώ δεν καταλάβαμε ποτέ πως ο συγκεκριμένος υπάλληλος είχε σχέση με ναρκωτικά στο παρελθόν. ‘Εδειχνε να αγαπά πολύ τα ζώα και ήταν ήρεμος κι ευγενικός με όλους», εξηγεί.

Η Μάνια (φωτο) είναι το δεύτερο σκυλί που βρέθηκε σκοτωμένο στο κυνοκομείο Σερρών.

Η ίδια πάντως τα μεσάνυχτα της επόμενης ημέρας δέχθηκε απειλητικό τηλεφώνημα από κάτοικο της περιοχής που της είπε πως θα της κάψει το αυτοκίνητο και θα πάθει ό,τι έπαθαν τα δυο άτυχα σκυλιά.

Όπως αποκάλυψε η νεαρή γυναίκα, πρόκειται για «φιλόζωους του καναπέ» που υπάρχουν στην περιοχή και πιστεύουν πως οι εθελοντές του κυνοκομείου είτε συγκαλύπτουν τον δράστη είτε συμμετείχαν στη δολοφονία των ζώων. «Πως μπορεί να συμβαίνει αυτό αφού εμείς οι ίδιοι οδηγήσαμε την αστυνομία στο σπίτι του 37χρονου άνδρα και ο ίδιος παραδέχθηκε τις πράξεις του στο δικαστήριο;», διερωτάται και προσθέτει: «δεχόμαστε συνέχεια πόλεμο από ανθρώπους που ποτέ δεν έχουν βοηθήσει αδέσποτο, αλλά δηλώνουν φιλόζωοι και οι δράσεις τους περιορίζονται σε αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι με τον φερετζέ της φιλοζωίας προσπαθούν να κερδίσουν χρήμα και προβολή».

Πάντως, αυτό δεν είναι το μόνο περιστατικό κακοποίησης που έλαβε χώρα στην περιοχή. Φόλες, παραμέληση και κρεμάσματα ζώων, είναι σχεδόν καθημερινά φαινόμενα , ιδιαίτερα στα χωριά γύρω από την πόλη. Μάλιστα, οι πρακτικές αυτές είναι τόσο φυσιολογικές στις αγροτικές περιοχές που κάποιες γυναίκες μεγάλης ηλικίας τηλεφωνούν για καταγγελίες στα κρυφά διότι ντρέπονται μήπως το μάθουν οι συγχωριανοί τους.

«Η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν αντίκρισα πολλά σκυλιά μαζί κλεισμένα σ’έναν μικρό χώρο, χωρίς φαγητό και νερό. Το ένα έτρωγε το άλλο ενώ κάποια τρεφόντουσαν από τα πτώματα που υπήρχαν μέσα», δηλώνει. Όπως μου λέει, πρόκειται για μια υπόθεση γνωστή στην τοπική κοινωνία η οποία ωστόσο δεν έλαβε διαστάσεις διότι αυτός που μάντρωνε τα ζώα απειλούσε τους κατοίκους λέγοντας τους πως είναι συγγενής του πρωθυπουργού ή… υπάλληλος της Ιντερπόλ.

 

«Δεχόμαστε απειλές και μας δέρνουν»

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στο Αγρίνιο όπου σε καθημερινή βάση εθελοντές της φιλοζωική εταιρία απειλούνται από κατοίκους της περιοχής. Όπως μου  είπε η κ. Βούλα, πρόεδρος του συλλόγου, κάθε φορά που βγαίνει στους δρόμους για να ταΐσει τα αδέσποτα, την απειλούν τόσο για τη ζωή των ζώων όσο και για τη σωματική ακεραιότητά της.

«Με προειδοποιούν πως θα δηλητηριάσουν τα ζώα και πως θα με χτυπήσουν. Ένας άνδρας μάλιστα κατέβηκε από το αυτοκίνητό του και με έσπρωξε. Δε μπορείτε να φανταστείτε τι περνάμε, μόνο αν το βιώσει κάποιος, θα καταλάβει», δηλώνει.

Εκτός από τις φόλες, τον ξυλοδαρμό και τις θανατώσεις, ιδιαίτερα έντονο είναι στην περιοχή και το φαινόμενο της εγκατάλειψης των ζώων. Σύμφωνα με την πρόεδρο του σωματείου, σε μια τέτοια πράξη προχωρούν κυρίως οι φοιτητές που παίρνουν ένα σκύλο, τον κρατάνε το χειμώνα και το καλοκαίρι που φεύγουν, τον εγκαταλείπουν στο δρόμο. «Θα περίμενε κανείς πως η νέα γενιά θα ήταν περισσότερο ευαισθητοποιημένη αλλά δυστυχώς δεν είναι. Σαφώς υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις παιδιών που πήραν κάποιο κακοποιημένο ζώο για να το φιλοξενήσουν ώσπου να βρεθεί κάποιος να το υιοθετήσει και τελικά το κράτησαν και το έχουν μέχρι σήμερα», τονίζει.

Σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης της τοπικής κοινωνίας σε θέματα που αφορούν στην εγκατάλειψη και κακοποίηση των τετράποδων, τα μέλη του συλλόγου πραγματοποιούν ομιλίες σε σχολεία προκειμένου να ενημερώσουν τα παιδιά για ζητήματα γύρω από τα ζώα και τα δικαιώματα αυτών.

«Πλέον παρατούν στο δρόμο και σκυλιά ράτσας»
Στον Ασπρόπυργο η κατάσταση δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από τις προαναφερθείσες περιοχές μιας κι εκεί σημειώνονται καθημερινά ανάλογα περιστατικά. Εκείνο που ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί ως νέο φαινόμενο, είναι πως σύμφωνα με εθελόντρια της περιοχής, ο κόσμος πια δεν παρατά μόνο τα ζώα που υιοθέτησε από κάποιο καταφύγιο αλλά κι εκείνα για τα οποία πλήρωσε και μάλιστα αδρά. Έτσι, μαλτέζ, τζακ ράσελ, ακίτα, πιτ μπουλ και πολλά άλλα σκυλιά που παλιότερα συναντούσε κανείς σε σπίτια και pet shops, εγκαταλείπονται στο δρόμο και αφήνονται στο έλεος της τύχης τους.
Αυτό πάντως που δυσκολεύει σε μεγάλο βαθμό το έργο των λιγοστών εθελοντών της περιοχής είναι η αδιαφορία και σε κάποιες περιπτώσεις ο φόβος των κατοίκων που έχουν γίνει κατά καιρούς μάρτυρες κακοποίησης ή εγκατάλειψης.
«Υπάρχει στην περιοχή ένας άνδρας ψυχικά άρρωστος που πυροβολεί σκυλιά και γάτες. Πολλοί μας είπαν πως τον έχουν δει με τα μάτια τους να το κάνει αλλά κανείς δεν τον καταγγέλει. Επίσης, κάποιοι μας κατήγγειλαν πως είδαν αυτοκίνητο διερχόμενο να πετά στο δρόμο κουτί με κουτάβια. Πήραν μάλιστα και τον αριθμό της πινακίδας του εν λόγω οχήματος αλλά όχι την αστυνομία. Φοβούνται», υπογραμμίζει η 21χρονη Φένια, εθελόντρια της περιοχής.

Η σκηνή που τη σημάδεψε περισσότερο όσο καιρό ασχολείται με την προστασία των τετράποδων, ήταν η θέα ενός άγρια χτυπημένου σκύλου, στο κεφάλι του οποίου υπήρχαν αίματα και πολλά σκουλήκια.

«Κάποιος πιθανότατα το χτύπησε δυνατά στο κεφάλι και μετά το παράτησε», αναφέρει φανερά λυπημένη.

«Σημαντικά τα μηνύματα που δέχονται τα παιδιά μέσα στην οικογένεια»
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προκαλεί έντονο προβληματισμό μετά από μία βάναυση κακοποίηση είναι το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φέρεται με τόση βαρβαρότητα και σαδισμό σ’ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα. Ένα από τα βασικά ερωτήματα που γεννιούνται σε πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται για ποιο λόγο κάποιοι άνθρωποι φέρονται με τόσο βάναυσο τρόπο σε ανυπεράσπιστα πλάσματα, όπως είναι τα ζώα.

Σύμφωνα με τον Δημήτρη Παπαδημητριάδη MD MSc ψυχίατρο- ψυχοθεραπευτή, εκείνοι που απολαμβάνουν την κακοποίηση των ζώων στην πραγματικότητα αντλούν ευχαρίστηση από την κατάχρηση εξουσίας.
«Ακριβώς επειδή αισθάνονται μια έλλειψη ελέγχου ή δύναμης σε άλλους τομείς της ζωής τους, νιώθουν ότι γίνονται ισχυροί με την αδίστακτη επιβολή της κυριαρχίας τους πάνω σε αδύναμους και ευάλωτους στόχους», δηλώνει ο ίδιος στα parapolitika.gr. Άλλωστε, όπως εξηγεί, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλές μελέτες που αφορούν σε σειριακούς βιαστές και δολοφόνους, επιβεβαιώνουν ότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς έχουν βασανίσει ζώα κατά την παιδική ηλικία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνεχίζουν και ως ενήλικες.
«Πρόκειται δηλαδή για συμπεριφορές που απαντούμε σε ανθρώπους στους οποίους συνυπάρχει η ψυχοπαθητική διαταραχή της προσωπικότητας με το παραβατικό ιστορικό, ή με αλλά στοιχεία της σκοτεινής τριάδας της προσωπικότητας, που περιλαμβάνει ακόμη τον μακιαβελισμό και τον ναρκισσισμό, άτομα δηλαδή με έντονη παρορμητικότητα, ανένδοτο εγωισμό, φτωχή ενσυναίσθηση και έλλειψη τύψεων για πράξεις που παραβιάζουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των άλλων».
Όπως επισημαίνει ο γνωστός ψυχίατρος, ο τυπικός ζωοσαδιστής είναι το εννιάχρονο αγόρι με ιστορικό παραμέλησης ή κακοποίησης από τους γονείς και με μάλλον μέση νοημοσύνη.
«Έχει, επομένως, τη δική της ξεχωριστή σημασία η φροντίδα που δέχονται τα παιδιά στην οικογένεια, και βέβαια τα μηνύματα και πρότυπα που προβάλλονται στα παιδιά από γονείς. Ειδικά σε ό,τι αφορά στο τελευταίο, ο σεβασμός για το σύνολο της φύσης, όχι μόνο μέσω της συμπεριφοράς προς τα ανυπεράσπιστα ζώα, αλλά ακόμη και προς τα ενοχλητικά έντομα…, είναι μια στάση ζωής που μαθαίνουμε από το σπίτι μας», καταλήγει.

 

 

Ο «συνωστισμός» των νεκρών στα κοιμητήρια της Αττικής (ΦΩΤΟ)

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κουτιά στοιβαγμένα κατά εκατοντάδες, λευκές ετικέτες με τα ονόματα εκείνων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πήραν το δρόμο για το «μεγάλο ταξίδι» αλλά και ξεθωριασμένα πορτρέτα με λίγα ξερά λουλούδια, συνθέτουν το σκηνικό που σήμερα θυμίζει ένα οστεοφυλάκιο στα κοιμητήρια των μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας.

Άλλωστε, ο μεγάλος συνωστισμός που παρατηρείται στα νεκροταφεία, οδηγεί σχεδόν μοιραία στην εκταφή των νεκρών ανά τρία χρόνια και τη μεταφορά τους στα οστεοφυλάκια. Το δε κόστος της εκταφής στοιχίζει στους συγγενείς του νεκρού κοντά στα 200 ευρώ ενώ για τη συντήρηση των οστών πρέπει να καταβάλλουν το ποσό των 50 ευρώ ετησίως – το κόστος ανεβαίνει ανάλογα με τον αριθμό των θανόντων συγγενών. Σε περίπτωση μάλιστα, που κάποιος μπορέσει να ανταπεξέλθει οικονομικά σε κάτι τέτοιο, τα κόκαλα πετιούνται σ’ένα πηγάδι, γνωστό και ως χωνευτήρι και με ειδικές χημικές ουσίες γίνεται η θρυμμάτιση

Η διαδικασία της εκταφής είναι ιδιαίτερα μακάβρια, ωστόσο, είναι υποχρεωτική προκειμένου ο τάφος να νοικιαστεί ξανά από τον επόμενο.

Όπως μου είπε η 51χρονη Φ. που κάνει αυτή τη δουλειά τα τελευταία 14 χρόνια, η έλλειψη χώρου στα νεκροταφεία είναι τόσο μεγάλη, που αναγκάζεται σε καθημερινή βάση να κάνει τρεις εκταφές στο δημοτικό κοιμητήριο που εργάζεται. «Φορώντας ειδικές μάσκες και γάντια ανοίγουμε τον τάφο, σκίζουμε τα ρούχα του νεκρού κι αν το σώμα είναι σε αποσύνθεση, βγάζουμε τα κόκκαλα, τα απολυμαίνομε με χλωρίνη και τα δίνουμε στην οικογένεια, η οποία με τη σειρά της θα τα δώσει στα ειδικά οστεοφυλάκια. Σε περίπτωση που το σώμα δεν έχει λιώσει ακόμη, το αφήνουμε για έξι ακόμη μήνες», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Πρόκειται, σύμφωνα με την ίδια, για μια ιδιαίτερα δύσκολη δουλειά καθώς έρχεται αντιμέτωπη με σκληρές εικόνες, ωστόσο, για λόγους καθαρά βιοποριστικούς είναι αναγκασμένη να την κάνει. «Παρά το γεγονός πως κάνω αυτό το επάγγελμα για αρκετά χρόνια, το θέαμα δε συνηθίζεται. Ειδικότερα όταν πρέπει να ανοίξω τάφους μικρών παιδιών και νέων ανθρώπων σοκάρομαι διότι είμαι κι εγώ μητέρα και καταλαβαίνετε πως νιώθω», υπογραμμίζει φανερά συγκινημένη.

Τα οστεοφυλάκια

ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια οποιαδήποτε σκέψη για κάτι περισσότερο από την αναμονή θα μπορούσε από μόνη της να θεωρηθεί αναθεωρητική και επικίνδυνη έναντι των πατροπαράδοτων ηθών της χώρας. Πλέον όμως και κυρίως μετά την ωρίμανση της ιδέας, η εναλλακτική ταφή της καύσης των νεκρών γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Πάντως, η διαδικασία φαίνεται να έχει «κολλήσει» παρά τη θέσπιση του νέου νομικού πλαισίου που δίνει τη δυνατότητα σε όποιο δήμο το επιθυμεί να φτιάξει τις σχετικές εγκαταστάσεις, καθώς παραμένουν οι παραδοσιακές αντιδράσεις από το στρατόπεδο της εκκλησίας. Ο Αντώνης Αλακιώτης, πρόεδρος της Επιτροπής για το Δικαίωμα της Αποτέφρωσης Νεκρών στην Ελλάδα μου εκφράζει την αγανάκτησή του για τη κατάσταση που επικρατεί. «Αγωνίζομαι από το 1996 για το δικαίωμα της καύσης του νεκρού εξαιτίας μιας υπόσχεσης που έδωσα σ’έναν φίλο μου πριν πεθάνει. Εκείνο λοιπόν που κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως οι δήμαρχοι πριν τις εκλογές και για να συσπειρώσουν τους προοδευτικούς ψηφοφόρους, υπόσχονται αποτεφρωτήρια. Ωστόσο, όταν εκλέγονται ξεχνούν τις υποσχέσεις τους επειδή φοβούνται να τα βάλουν με την εκκλησία», τονίζει αναφερόμενος στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης που ουκ ολίγες φορές έχει εκφράσει την επιθυμία του για τη δημιουργία κρεματορίου στη συμπρωτεύουσα. «Ο κ. Μπουτάρης έχει πει τόσες φορές πως θα φτιάξει αποτεφρωτήριο που πολλοί Θεσσαλονικείς πιστεύουν ότι υπάρχει στην πόλη τους», τονίζει.

ΚΟΣΤΟΣ

Σύμφωνα με έρευνα του ICAP, το 51% των ελλήνων προτιμά την αποτέφρωση από την ταφή γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τον αυξανόμενο αριθμό εκείνων που επισκέπτονται τη Βουλγαρία ή τη Γερμανία προκειμένου να αποτεφρώσουν τον συγγενή τους. Το συνολικό κόστος για μια τέτοια διαδικασία όμως αγγίζει τα 2.500 ευρώ, όσο δηλαδή η παραδοσιακή ταφή στα χριστιανικά νεκροταφεία, τη στιγμή που σύμφωνα με την Ελληνική Κοινωνία Αποτέφρωσης, θα μπορούσε να γίνει στη χώρα μας έναντι 1.000 ευρώ το πολύ.

«Από τις χώρες της Ευρώπης  μόνο η Ελλάδα και τα Σκόπια δεν διαθέτουν αποτεφρωτήριο. Δηλαδή οι 300.000 καθολικοί έλληνες πολίτες, οι 100.000 προτεστάντες και οι υπόλοιποι αλλόθρησκοι που υποβάλλουν τις φορολογικές τους δηλώσεις στο ελληνικό κράτος, στερούνται των ταφικών τους δικαιωμάτων», τονίζει με νόημα. Βασική αιτία, όπως μου λέει, είναι πως εξαιτίας της εκταφής που υποχρεωτικά γίνεται ανά τρία χρόνια, πολλοί θα είναι εκείνοι που θα προτιμήσουν την αποτέφρωση προκειμένου να αποφύγουν αυτή την βέβηλη διαδικασία αλλά και για να γλιτώσουν χρήματα. «Έτσι οι παπάδες θα χάσουν το μεροκάματο από τα νεκροταφεία κι αυτός είναι και ο λόγος που αντιδρούν τόσο έντονα», προσθέτει.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Αποτέφρωσης σημειώνει πως η τέφρα του νεκρού μπορεί να θαφτεί μέσα στη γη ή σε ένα νεκροταφείο, να παραμένει σε έναν ειδικό χώρο που λέγεται τεφροφυλάκιο και είναι αντίστοιχο του γνωστού οστεοφυλακίου ή να φυλαχτεί μέσα σε τεφροδόχους στα σπίτια. Ακόμη σε περίπτωση που οι συγγενείς το επιθυμούν, υπάρχει δυνατότητα διασκορπισμού σε χώρους που ήταν η τελευταία επιθυμία του θανόντος.

Στη φωτογραφία βλέπετε μια βιοδιασπώμενη τεφροδόχο που μπορεί να τοποθετηθεί στη θάλασσα και τη φύση.

Σε περίπτωση που η επιθυμία του νεκρού ήταν να πεταχτεί η τέφρα του στη θάλασσα, οι συγγενείς, μεταφέρουν την στάχτη του στην ειδική αυτή τεφροδόχο και κρατώντας την από τα δύο σχοινιά τη ρίχνουν σιγά σιγά στη θάλασσα. Μάλιστα το νερό μπαίνει μέσα από τις δύο μικρές τρύπες κι όσο περνά η ώρα η τεφροδόχος βυθίζεται και ανάλογα το υλικό διαλύεται από τρεις ημέρες έως τρεις μήνες.