ΕΝΑ «ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ» ΓΙΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να απολαύσουν ένα ζεστό μπάνιο, παρέα και κυρίως την ασφάλεια της στέγης, δίνει σε εκείνους που ζουν στο δρόμο το πρώτο μεικτό υπνωτήριο για άστεγους.

Ο συγκεκριμένος χώρος φιλοξενεί 50 άτομα ημερησίως, βρίσκεται στην Ακαδημία Πλάτωνος και παρέχει τη δυνατότητα σε εκείνους που έχασαν τη στέγη τους, να πλυθούν, να καθαρίσουν τα ρούχα τους και να κοιμηθούν εκεί το βράδυ.  Η υποδοχή ξεκινά από τις επτά το απόγευμα και αφού γίνει εξονυχιστικός έλεγχος στην είσοδο για τυχόν μεταλλικά αντικείμενα, κάνουν υποχρεωτικά μπάνιο και στη συνέχεια κάθονται όλοι μαζί στο σαλόνι και κουβεντιάζουν πίνοντας καφέ ή τσάι. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των Γιατρών του Κόσμου  σε συνεργασία με το δήμο Αθηναίων και άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις , όπως η Κλίμακα και η Equal.

Image

Τα κρεβάτια όπου κοιμούνται οι άστεγοι

Image

Οι ντουζιέρες όπου κάνουν μπάνιο κάθε βράδυ υποχρεωτικά

Η επιλογή των ανθρώπων που θα φιλοξενηθούν στο συγκεκριμένο χώρο γίνεται με αυστηρά κριτήρια όπως είναι οι ιατρικές εξετάσεις, η ψυχιατρική γνωμάτευση καθώς και η αποχή από αλκοόλ και εξαρτησιογόνες ουσίες. Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο αρμόδιος για το πρόγραμμα και πρώην πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου κ. Κανάκης, η παραμονή του κάθε ατόμου στο Υπνωτήριο διαρκεί πέντε ημέρες, διότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση και τα κρεβάτια προς το παρόν μπορούν να φιλοξενήσουν συγκεκριμένο αριθμό αστέγων. Μόλις περάσει το διάστημα αυτό, οι προηγούμενοι μπορούν να επιστρέψουν για ακόμη πέντε ημέρες κ.ο.κ.

«Αποκλείουμε ανθρώπους οι οποίοι είναι εν ενεργεία χρήστες ή αλκοολικοί και γενικότερα όσους εμφανίζουν μια προβληματική συμπεριφορά και δεν μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους υπόλοιπους. Προσφέρουμε ουσιαστικά ένα καταφύγιο, το οποίο μου αρέσει να αποκαλώ λαϊκό υπνωτήριο, για ανθρώπους οι οποίοι είναι το δρόμο», δηλώνει.

Image

Προφίλ αστέγων

Όπως επισημαίνει ο κ. Κανάκης, η εικόνα που είχαμε μέχρι πρότινος για τους άστεγους έχει αλλάξει άρδην. «Οι νεοάστεγοι είναι άνθρωποι που ζούσαν αξιοπρεπώς και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κατέληξαν να ζουν στο δρόμο. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για χρήστες ναρκωτικών ή άτομα με ψυχιατρικές ασθένειες», υπογραμμίζει. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων προσεγγίζουν το υπνωτήριο είναι άντρες που κατάγονται από την Ελλάδα και ο μέσος όρος ηλικίας κυμαίνεται στα 45 χρόνια. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προτιμούν να κρύψουν από τα παιδιά τους την κατάστασή στην οποία έχουν περιέλθει.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση του 62χρονου Αντώνη ο οποίος διατηρούσε  περίπτερο στον Πειραιά αλλά  από το 2009 έχασε το σπίτι του και ζούσε για τρία χρόνια στο αυτοκίνητό του. «Το χρονικό διάστημα που έμενα στο αυτοκίνητο, δεν έκανα μπάνιο ούτε μία φορά, τα μαλλιά μου και τα γένια μου είχαν μακρύνει πολύ και επιβίωνα χάρη στην ανεκτικότητα των γειτόνων, οι οποίοι μου έφερναν κάθε μέρα ένα πιάτο φαγητό», αναφέρει. Όταν πριν από ένα περίπου χρόνο αποφάσισε να πάει  στα Τρίκαλα και να εργαστεί  ως βοσκός , δεν φανταζόταν την κατάληξη που θα είχε. «Δούλευα για 50 ευρώ το μήνα, ώσπου απηύδησα και γύρισα πίσω. Έμαθα για το υπνωτήριο, έκανα αίτηση και με δέχτηκαν», λέει και προσθέτει με δάκρυα στα μάτια : «ξέρω πως οι μέρες θα περάσουν και θα πρέπει να φύγω για να έρθουν άλλοι στη θέση μου. Φοβάμαι στην ηλικία μου να βγω στο κρύο και να κοιμάμαι στα παγκάκια. Η κόρη μου ζει μόνιμα στη Γερμανία και δεν θέλω να μάθει τα χάλια μου».

«Μου ζητούσαν αντάλλαγμα»

Οι γυναίκες που φιλοξενούνται στο υπνωτήριο είναι ελάχιστες, κάτι που ο κ. Κανάκης θεωρεί πως θα αλλάξει στο προσεχές διάστημα λόγω της ραγδαίας αύξησης των αστέγων.  Η πιο ομιλητική είναι η 53χρονη Μαρία, γνωστή και ως «Μαρία η άστεγη» στην πλατεία Κυψέλης. Για μεγάλο χρονικό διάστημα δούλευε σε ξενοδοχειακό συγκρότημα της Κρήτης και παρά το γεγονός ότι μιλά τρεις γλώσσες, εδώ και περίπου τρία χρόνια ζει δίπλα από ένα περίπτερο στο κέντρο της Αθήνας. «Με προσέγγισαν πολλοί για να μου προσφέρουν βοήθεια, αλλά ζητούσαν αντάλλαγμα. Είναι δύσκολο να είσαι άστεγη γυναικά, είσαι ευάλωτη σε κάθε είδους προτάσεις», δηλώνει.

Για την ίδια το υπνωτήριο αστέγων αποτελεί ένα ζεστό καταφύγιο όχι μόνο γιατί της προσφέρει ένα ζεστό μπάνιο και καθαρά ρούχα, αλλά κυρίως επειδή νιώθει πως υπάρχουν άνθρωποι που τη νοιάζονται. Ωστόσο, εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνη, είναι η ανεύρεση μιας εργασίας προκειμένου να νιώσει και πάλι παραγωγική. «Θέλω να δουλέψω, έστω και εθελοντικά αλλά δεν μου δίνονται ευκαιρίες. Έχω χτυπήσει πολλές πόρτες αλλά η απάντηση είναι πάντα αρνητική, κυρίως εξαιτίας της ηλικίας μου». Έχοντας ζήσει κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για μια γυναίκα, η Μαρία δίνει το δικό της μήνυμα μέσα από τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»: «Δεν το βάζω κάτω, ελπίζω και  πεισμώνω ακόμη περισσότερο επειδή δεν υπάρχει πιο χαμηλά για να φτάσω».

Παράλληλα, οι Γιατροί του Κόσμου εδώ και περίπου ενάμισι χρόνο, «χτενίζουν» τις γειτονιές της Αθήνας και προσφέρουν βοήθεια σε άστεγους. Πιο συγκεκριμένα, βανάκι της οργάνωσης, επανδρωμένο με γιατρό, ψυχολόγο και κοινωνικό λειτουργό, επισκέπτεται, σιτίζει και εξετάζει τους συνανθρώπους μας που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες.  Όπως εξηγεί ο κ. Κανάκης, παραφράζοντας τη γνωστή παροιμία, όταν ο ασθενής δεν μπορεί να φτάσει στο γιατρό, τότε ο γιατρός φτάνει στον ασθενή.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

 

ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Λένε ότι το αίσθημα αλληλεγγύης ενισχύεται σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Ότι οι άνθρωποι αποκηρύττουν τα καταναλωτικά τους πρότυπα και παύουν να ασχολούνται αποκλειστικά με την εικόνα του εαυτού τους. Στην περίπτωση της κας Βέρας Μεσσήνη, ψυχολόγου και επικεφαλής της Μ.Κ.Ο. «Ανθρώπινοι Άνθρωποι», η θεωρία βρήκε την εφαρμογή της. Κι αυτό γιατί με δική της πρωτοβουλία, θα στεγαστούν στα Εξάρχεια 17 οικογένειες που μέχρι πρότινος ζούσαν στο δρόμο.

Μάλιστα, η δημοσιότητα που έλαβε το εγχείρημά της, συγκίνησε πολλούς ιδιώτες με αποτέλεσμα να προσφέρουν νέες κατοικίες σε άστεγους συμπολίτες μας.

Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», ήδη μια κυρία παραχώρησε ακόμη μία πολυκατοικία ενώ δεκαπέντε περίπου ιδιώτες προσφέρουν για κάποια χρόνια τα διαμερίσματά τους προκειμένου να φιλοξενηθούν ακόμη περισσότεροι.

«Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβα ένα mail από έναν έλληνα που ζει μόνιμα στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια και ο οποίος ήθελε να μου ανακοινώσει πως επιθυμεί να παραχωρήσει τη μονοκατοικία του στους άστεγους. Είναι πάρα πολύ συγκινητικό και ελπιδοφόρο όλο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες», αναφέρει φανερά συγκινημένη.

Χρονικό 

Όλα ξεκίνησαν όταν η κα. Μεσσήνη, πριν κάποιους μήνες ήρθε αντιμέτωπη με ένα δυσάρεστο περιστατικό στο γραφείο της. «Δύο πελάτισσές μου, οι οποίες δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, με επισκέφθηκαν την ίδια ήμερα με το χαρτί της έξωσης. Πρόκειται για μια τραγική σύμπτωση, η οποία όμως με έβαλε σε σκέψεις και με κινητοποίησε», εξηγεί.

Η κυρία Βέρα Μεσσήνη

Το κτήριο της οδού Μπουμπουλίνας 36 στα Εξάρχεια φαινόταν μια εξαιρετική περίπτωση. Άνηκε σε ένα ίδρυμα στο οποίο η ίδια εργαζόταν για οκτώ χρόνια και τα έσοδα από τα ενοίκια δίνονταν σε ορφανά παιδιά.

Ωστόσο, πριν λίγο καιρό, η 60χρονη ψυχολόγος γνωρίζοντας πως όλοι οι ένοικοι είχαν φύγει και το κτήριο παρέμενε ανεκμετάλλευτο, απευθύνθηκε στο ίδρυμα όπου ανήκε και τους έπεισε να το παραχωρήσουν έναντι μειωμένου αντιτίμου στον Δήμο Αθηναίων. Αυτός με τη σειρά του ανέλαβε τα έξοδα σίτισης των ανθρώπων που θα στεγαστούν εκεί αλλά και την αποπληρωμή των λογαριασμών (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κοινόχρηστα).

Από την πλευρά της η ΜΚΟ «Ανθρώπινοι Άνθρωποι» ανέλαβε την ανακαίνιση και επισκευή των διαμερισμάτων ενώ πολλοί άνθρωποι προθυμοποιήθηκαν να συνεισφέρουν εθελοντικά, είτε ως μάστορες και διακοσμητές είτε δίνοντας περισσευούμενα έπιπλα, οικιακά είδη και παιχνίδια.

«Σε λίγες ημέρες θα έχει ολοκληρωθεί η τοποθέτηση των επίπλων στα διαμερίσματα και οι μικροεπισκευές που κάποια από αυτά χρειάζονται. Η επιλογή των οικογενειών που θα στεγαστούν θα γίνει από το δήμο Αθηναίων και προτεραιότητα θα δοθεί στις πιο ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες. Σημαντικό είναι και το γεγονός πως ο δήμος θα πληρώνει μέσω ΕΣΠΑ ένα συμβολικό ενοίκιο που θα πηγαίνει στα ορφανά παιδιά, όπως συνέβαινε και παλιά. Έτσι λοιπόν, θα ωφεληθούν και τα παιδιά αυτά και πολλές άστεγες οικογένειες », εξηγεί.

Άστεγοι εθελοντές

Εκτός από τους ιδιοκτήτες ακινήτων, αρκετοί είναι και οι άνθρωποι όλων των ηλικιών, ανάμεσά τους και άστεγοι, που προσεγγίζουν καθημερινά την κα. Μεσσήνη προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 50χρονου Κώστα, ο οποίος τα τελευταία δύο χρόνια ζει σ’ένα αυτοσχέδιο κατάλυμα στη θάλασσα και βοηθά καθημερινά την κα. Μεσσήνη στη μεταφορά των επίπλων και τη διακόσμηση των διαμερισμάτων. Όταν το 2011 η επιχείρησή του έπεσε έξω, προτίμησε να μείνει στο δρόμο και με τα λίγα χρήματα που είχε στην άκρη να ξεχρεώσει το ΤΕΒΕ και την εφορία. Πλέον, δραστηριοποιείται έντονα σε οργανώσεις που βοηθούν ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

«Έμαθα για την πρωτοβουλία της κας. Βέρας και ήρθα αμέσως να βοηθήσω. Είμαι άνεργος και άστεγος και προσπαθώ να γεμίζω το χρόνο μου προσφέροντας τη βοήθειά μου σε αλληλέγγυες δομές. Η πρωτοβουλία της κας. Μεσσήνη είναι αξιέπαινη και ευελπιστώ να ακολουθήσουν το παράδειγμά της κι άλλοι. Μακάρι να υπήρχαν πολλοί άνθρωποι σαν εκείνη», τονίζει.

Ένα από τα διαμερίσματα που έχει επισκευαστεί και διακοσμηθεί από τους εθελοντές 

Στην επαρχία

Την ίδια ώρα, οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται σε όλη τη χώρα και πολλοί είναι οι ιδιώτες από την επαρχία που επικοινωνούν με την κα. Μεσσήνη προκειμένου να καθοδηγήσει τη δράση τους.

«Καθημερινά λαμβάνω τηλεφωνήματα από ανθρώπους της επαρχίας που έχουν συσπειρωθεί και θέλουν να προχωρήσουν σε αντίστοιχες δράσεις. Άστεγοι δεν υπάρχουν μόνο στην πρωτεύουσα αλλά σε όλη την Ελλάδα και για το λόγο αυτό πρέπει να δράσουμε αποτελεσματικά», εξηγεί εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα της πως η ανάκαμψη για τη χώρα μας μπορεί να επέλθει μέσα από τη μαζική κινητοποίηση. «Εμείς είμαστε το κράτος, οι πολίτες του. Αν ενώσουμε όλοι τα μικρά μας χέρια θα κάνουμε τη διαφορά. Από εμάς εξαρτάται αν θα σταματήσει όλη αυτή την κατρακύλα κι αν με τη προσφορά μας θα καταφέρουμε να μοιράσουμε ελπίδα και χαρά σε όσους μας χρειάζονται».

Μόλις ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες των διαμερισμάτων στα Εξάρχεια, η κα. Μεσσήνη μαζί με τους εκατοντάδες εθελοντές θα συνεχίσουν τη δράση τους και στα υπόλοιπα κτήρια που παραχώρησαν οι ιδιώτες, ενώ η ίδια θα αναλάβει και την ψυχολογική στήριξη όλων εκείνων που μέχρι πρότινος ζούσαν στο δρόμο. « Όταν ένας άνθρωπος βρεθεί στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη είναι πολύ ευάλωτος. Δεν αρκεί λοιπόν μόνο η στέγη. Χρειάζονται καθημερινή φροντίδα, στήριξη αλλά και εργασία ώστε να επανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους και να νιώσουν πάλι παραγωγικοί»,καταλήγει.

Tετράποδοι «γιατροί»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Η συντροφιά ενός σκύλου, σύμφωνα με μελέτες, είναι ευεργετική τόσο για την ψυχική όσο και για τη σωματική μας υγεία. Ο «καλύτερος φίλος του ανθρώπου» μπορεί να προσφέρει βοήθεια ακόμα και στην αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών όπως νεοπλασίες, εγκεφαλικό και μαθησιακές δυσκολίες. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα που τα προγράμματα θεραπείας με τη βοήθεια ζώων – γνωστά και ως pet therapy- εφαρμόζονται εδώ και χρόνια σε σχολεία, νοσοκομεία ακόμη και σε σωφρονιστικά ιδρύματα του εξωτερικού, έχοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Πρόσφατα, ένα ενδιαφέρον περιστατικό ήρθε στο φως της δημοσιότητας, όταν ένα τρίχρονο αγόρι με μεγάλη δυσκολία στο λόγο, μίλησε χάρη σ’ένα ημίαιμο σκύλο, τον Σπίθα. Πρόκειται για ένα ειδικά εκπαιδευμένο τετράποδο που βοηθά στη συναισθηματική στήριξη ατόμων με ειδικές ανάγκες και συμμετέχει στο πρωτοποριακό πρόγραμμα θεραπείας με σκυλιά, που πραγματοποιείται από το Σωματείο Φίλων Α.Μ.Ε.Α. «Δράση για το Κάτι Άλλο», στη Θεσσαλονίκη.

« Ξεκινήσαμε δειλά το συγκεκριμένο πρόγραμμα πριν περίπου ένα χρόνο και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Παιδιά που παρουσιάζουν προβλήματα στη συμπεριφορά, στη συγκέντρωση, στο λόγο ακόμη και εκείνα με αναπηρικά προβλήματα, μόλις έρχονται σε επαφή με τα ειδικά εκπαιδευμένα ζώα εμφανίζουν σημαντική βελτίωση», δηλώνει στο metrogreece.gr ο πρόεδρος του σωματείου Αριστείδης Παπαπουλίδης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η επιτυχία του προγράμματος οφείλεται στην αλλαγή ρόλων που πραγματοποιείται κατά την επαφή των παιδιών με τα ζώα. «Τα παιδιά εκείνη την ώρα νιώθουν ότι αναλαμβάνουν μια ευθύνη απέναντι στο ζώο, αφού πρέπει να το χαϊδέψουν, να το φροντίσουν και να το ταΐσουν. Μέσα από τη διαδικασία αυτή αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και τονώνεται η αυτοεκτίμησή τους».

Παράλληλα, όπως εξηγεί στo metrogreece.gr, η κα. Ίριδα Παναγιωτοπούλου, ψυχολόγος με ειδίκευση στην αγωγή και την οικογενειακή θεραπεία, έχει παρατηρηθεί ότι μετά από έντονη επαφή με σκυλιά, τα παιδιά γίνονται πιο επιμελή, κάνουν λιγότερα λάθη και αυξάνεται η αγάπη τους για την ανάγνωση ή άλλα μαθήματα που μπορεί να έχουν μοιραστεί με τον τετράποδο φίλο τους.

Η κα. Παναγιωτοπούλου επισημαίνει πως η ανιδιοτελής αποδοχή των σκύλων, μέσω της συμμετοχής τους σε μαθησιακές δραστηριότητες ,φαίνεται να προσφέρει μια μοναδική μορφή κοινωνικής και συναισθηματικής υποστήριξης.

«ΤΔεν έχει εισαχθεί τίτλοςα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες επειδή συνήθως αισθάνονται μειονεκτικά για τις σχολικές τους επιδόσεις , μέσα από την επαφή τους με τα ζώα αποκτούν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Με τον τρόπο αυτό, λειτουργούν καλύτερα, γιατί τα ζώα εκφράζουν την αγάπη τους χωρίς ταυτόχρονα να τα κρίνουν ή να τα επικρίνουν, όπως πολλές φορές συμβαίνει με τους δασκάλους και τους γονείς τους. Μέσα λοιπόν από τη μη λεκτική επικοινωνία που έχουν με τα ζώα, νιώθουν μεγαλύτερη αποδοχή. Τα προγράμματα με τη βοήθεια ζώων θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολύτιμο συμπληρωματικό εργαλείο στο χώρο της εκπαίδευσης».

Η εκπαίδευση ενός σκύλου θεραπείας, κατά την θετική εκπαιδεύτρια κα. Μαρία Στογιάννη, αποτελεί μια σχετικά εύκολη διαδικασία, ιδίως αν αυτή ξεκινήσει από μικρή ηλικία. «Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι ένας ενήλικος σκύλος με καλό χαρακτήρα δεν μπορεί να συμμετέχει σε πρόγραμμα θεραπευτικής επαφής», ανεφέρει.

Φράνκα,ημίαιμη και παράλυτη στα πίσω άκρα

Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης ένας σκύλος θα πρέπει να μάθει να κατανοεί τις εντολές «κάτσε», «ξάπλωσε», «μείνε», «άστο», να είναι εξοικειωμένος με ιατρικό εξοπλισμό όπως αναπηρική καρέκλα, να προσαρμόζεται στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες όπως είναι το αργό βάδισμα, οι ιδιαίτερες κινήσεις χεριών και η διαφορετική ομιλία, να δέχεται ήρεμα τα χάδια ανθρώπων και παιδιών, να είναι κοινωνικοποιημένος με άλλα σκυλιά, να μένει με άλλα άτομα, για μικρό χρονικό διάστημα χωρίς την παρουσία του κηδεμόνα του .

Η ράτσα, υπογραμμίζει, δεν αποτελεί ζητούμενο της εκπαίδευσης. «Σκύλοι θεραπείας υπάρχουν σε οποιοδήποτε μέγεθος, φύλο, ράτσα ή μή, χρώμα ή ηλικία. Κυρίως η προσωπικότητα του σκύλου είναι ο σημαντικότερος παράγοντας στην επιλογή του ως σκύλος θεραπείας. Θα πρέπει δηλαδή να του αρέσουν οι άνθρωποι, να είναι ήρεμος, φιλικός, σταθερός χαρακτήρας και με καλή σωματική υγεία».

Φοίβος (Ημίαιμο), Σπίθας (Ημίαιμο) & Φράνκα (Ημίαιμη και παράλυτη στα πίσω άκρα) 

Εκτός από αγάπη, στοργή και συντροφιά, οι σκύλοι βοηθούν παιδιά με σωματική αναπηρία και μεγαλύτερους που έχουν υποστεί εγκεφαλικό δίνοντάς τους κίνητρο να κινήσουν τα άκρα τους. Αυτό τουλάχιστον τονίζει η κα. Στογιάννη εξηγώντας πως «και μόνο που σηκώσουν το χέρι τους για να τα χαϊδέψουν είναι πολύ σημαντικό για τέτοιου είδους παθήσεις».

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την πρόεδρο του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου κα. Αθηνά Τραχήλη, η συγκεκριμένη θεραπευτική μέθοδος δεν είναι ευρέως αποδεκτή. «Ενώ στο εξωτερικό η θεραπεία μέσω των ζώων όπως είναι ο σκύλος, η γάτα και το κουνέλι είναι πολύ συνηθισμένη ήδη από το 1960, στη χώρα μας αντιμετωπίζεται με καχυποψία κι αυτό κατά τη γνώμη μου, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη παιδείας». Όπως υποστηρίζει, τα τελευταία πέντε χρόνια έχει στείλει αναρίθμητες επιστολές στο υπουργείο Παιδείας προκειμένου να ενταχθεί στα σχολεία μάθημα που να προωθεί τη ζωοφιλία. «Από τα νήπια κιόλας θα πρέπει τα παιδιά να μαθαίνουν τη σημασία των ζώων και να συμβιώνουν αρμονικά μ’ αυτά. Η εκπαίδευση αυτή αποτελεί τη βάση για την αποδοχή αυτού του είδους θεραπευτικής παρέμβασης».

Αξίζει να σημειωθεί πως η πρώτη απόπειρα «pet therapy» πραγματοποιήθηκε πριν λίγα χρόνια στο ογκολογικό τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού” με πρωταγωνιστή ένα αρσενικό κουνέλι. «Το ζώο αυτό βοηθά παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες να ανταποκρίνονται πιο εύκολα στη θεραπεία. Η συμβίωση με το κουνέλι αποδείχθηκε αποτελεσματική και για το λόγο αυτό, η εφαρμογή της συγκεκριμένης θεραπείας συνεχίζεται ακόμη και σήμερα», καταλήγει.

Δεύτερη η Ελλάδα στο διαδικτυακό εκφοβισμό

Aπό την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δεύτερη θέση πίσω από τη Ρουμανία καταλαμβάνει η Ελλάδα στον διαδικτυακό εκφοβισμό, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το φαινόμενο του εκφοβισμού μέσω του Διαδικτύου (γνωστό και ως cyber bullying), δηλαδή οποιασδήποτε πράξης επιθετικής συμπεριφοράς ή παρενόχλησης που πραγματοποιείται μέσω της χρήσης των ψηφιακών συσκευών επικοινωνίας (διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα) παίρνει νέες διαστάσεις.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ευρωπαϊκής μελέτης -της οποίας φορέας υλοποίησης στην Ελλάδα ήταν η Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών – μεγαλύτερα ποσοστά cyber bullying παρουσιάζονται σε Ρουμανία (37.3%), και Ελλάδα (26.8%) , ενώ ακολουθούν οι Γερμανία (24.3%), Πολωνία (21.5%), Ολλανδία (15.5%), Ισλανδία (13.5%) και Ισπανία (13.3 %).

 

«Πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχει παρουσιάσει σημαντική αύξηση τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας. Όποιο παιδί ξεχωρίζει, είτε εμφανισιακά, είτε πνευματικά, στοχοποιείται εύκολα από τους συμμαθητές του, οι οποίοι ικανοποιούν τη ανάγκη τους για επιβολή εξουσίας και ελέγχου», εξηγεί στο metrogreece.gr η κα. Άρτεμις Τσίτσικα, Λέκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών και Επιστημονική Υπεύθυνος της Μονάδας Εφηβικής Υγείας  Β’ Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής. Διευκρινίζει δε πως πολλοί είναι και οι νέοι που επιτίθενται σε συνομήλικούς τους για λόγους ψυχαγωγίας, αγνοώντας τον αντίκτυπο μιας τέτοιας συμπεριφοράς στην ψυχολογία του άλλου παιδιού.

Ακόμη, η κα. Τσίτσικα υπογραμμίζει ότι η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στις οικογενειακές σχέσεις, καθώς, όπως λέει, οι γονείς «παρκάρουν» τα παιδιά τους στο διαδίκτυο και δίνουν μεγαλύτερη βάση στις καθημερινές ανάγκες τους σπιτιού.

Το πρόβλημα, σύμφωνα με την ίδια, δε μπορεί εύκολα να εξαλειφθεί μιας και το διαδίκτυο είναι ιδιαίτερα «ελκυστικό» για τους εφήβους λόγω της  «δίψας» τους για ζωή αλλά και της περιέργειάς τους για τα πάντα. Η λύση, κατά τη γνωστή επιστήμονα, είναι η εκπαίδευση των νέων στη διαχείριση του κινδύνου προκειμένου να μην βλάπτονται από την έκθεση αυτή αλλά και η οριοθέτηση των γονέων στην καθημερινή ενασχόληση των παιδιών τους με το διαδίκτυο. 

 

Άνοδος ρατσισμού

Την ίδια ώρα, τα αυξανόμενα κρούσματα ρατσιστικής βίας και συμπεριφοράς στην ελληνική κοινωνία φαίνεται πως έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και τους εφήβους. Ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου Νικήτας Κανάκης ,τονίζει στο metrogreece.gr πως οι απόψεις των γονέων για το μεταναστευτικό και η άνοδος των ακροδεξιών οργανώσεων, επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά των παιδιών, τα οποία με τη σειρά τους εκφράζουν την επιθετικότητά τους από το διαδίκτυο.«Μέσα από το πρόγραμμα προώθησης της ανοχής στη διαφορετικότητα και πρόληψης της ρατσιστικής βίας που υλοποιούμε, ήρθαμε σε επαφή με αρκετά παιδιά μεταναστών, θύματα του cyber bullying,τα οποία μας έχουν εκμυστηρευτεί ότι δέχονται απειλές και ειρωνικά σχόλια μέσω του facebook. Πολλά απ’ αυτά μάλιστα αναγκάζονται να δημιουργήσουν ένα ψεύτικο προφίλ με ελληνικό όνομα ή σταματούν να δημοσιοποιούν φωτογραφίες με τα πρόσωπά τους προκειμένου να αποφύγουν τέτοιου είδους επιθέσεις.

Αλλαγές στη συμπεριφορά

Η κα. Μαρία Δάρρα, ψυχολόγος και εκπρόσωπος της γραμμής βοήθειας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ, παραθέτει τη δική της εμπειρία. «Τα περισσότερα τηλεφωνήματα που λαμβάνω είναι από γονείς, οι οποίοι παρατηρούν αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών τους. Συνήθως οι έφηβοι δε μιλούν ανοιχτά στο γονέα ή στον εκπαιδευτικό για την επίθεση που δέχονται. Η υπερβολική ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ειδικότερα με το facebook, η άρνηση συμμετοχής σε οποιαδήποτε εξωσχολική δραστηριότητα, η κατάθλιψη, η απότομη και επιθετική συμπεριφορά είναι τα συνηθέστερα συμπτώματα των παιδιών που είτε είναι θύτες είτε θύματα του διαδικτυακού εκφοβισμού».

Παράλληλα, σημαντική αύξηση έχει σημειώσει και η διαδικτυακή αποπλάνηση (Grooming). Πρόκειται για μια διαδικασία κατά την οποία παιδόφιλοι προσποιούμενοι ότι είναι έφηβοι, χρησιμοποιούν σελίδες κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να προσελκύσουν παιδιά με σκοπό να τα κακοποιήσουν. «Πάντα υπήρχαν ενήλικες που πλησίαζαν νέους με πονηρούς σκοπούς. Τώρα, εξαιτίας της διαδεδομένης χρήσης του διαδικτύου, δημιουργούν ένα ψεύτικο προφίλ στο facebook και προσπαθούν να χτίσουν σχέσεις εμπιστοσύνης με τα παιδιά ώστε να τα προσεγγίσουν. Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι πιο σύνηθες στα κορίτσια».

Πως αντιμετωπίζεται

Σύμφωνα με την κα. Δάρρα, επιτακτική είναι η ανάγκη λήψης μέτρων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου. Η σύσφιξη των οικογενειακών σχέσεων, όπως υποστηρίζει, είναι καίριας σημασίας. «Για να ανοιχτεί το παιδί και να εξομολογηθεί το πρόβλημά του στο γονέα, θα πρέπει να υπάρχει μια  υγιής και αρμονική σχέση μεταξύ τους. Η συμβουλή μας για τα θύματα του cyber bullying είναι ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να απαντάνε σε προσβλητικά μηνύματα, αλλά να μπλοκάρουν αμέσως τον χρήστη που τους επιτίθεται».

Τέλος, όσον αφορά το ρατσισμό, προτείνει από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού, οι γονείς να μυήσουν τα παιδιά τους στην έννοια της ισότητας, μέσα από διάφορα σχετικά παραμύθια.

Αξίζει να επισημανθεί  πως γονείς, εκπαιδευτικοί και έφηβοι που διαπιστώνουν προβλήματα διαδικτυακού εκφοβισμού μπορούν να επικοινωνούν με τη γραμμή βοήθειας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ 80011 80015 του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.

Ταυτότητα έρευνας: Αντιπροσωπευτικό δείγμα 13.300 εφήβων από επτά ευρωπαϊκές χώρες (έως 2.000 ερωτηματολόγια ανά χώρα), ηλικίας 14-17 ετών. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το διάστημα Οκτώβριος 2011-Μάιος 2012. Στην Ελλάδα φορέας υλοποίησης ήταν η Μονάδα Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ) Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής Παν/μίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων «Π.& Α. Κυριακού».