Ο Λουί Ψυχογιός επιθυμεί να «αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού» με μια ταινία – ύμνο στην αυστηρή χορτοφαγία

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

 

Να αποδομήσει το μύθο – όπως τον αποκαλεί – που θέλει τους ανθρώπους να καταναλώνουν κρέας προκειμένου να είναι υγιείς και δυνατοί, προσπαθεί μέσα από τη νέα του ταινία με τίτλο «The Game Changers» ο βραβευμένος με Όσκαρ ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Λουί Ψυχογιός. Στην ταινία της οποίας παραγωγός είναι ο δημιουργός του «Τιτανικού» Τζέιμς Κάμερον, σπουδαίοι αθλητές απ’όλο τον κόσμο, όπως ο μπόντι μπίλντερ – και πρώην κυβερνήτης της Καλιφόρνιας – Άρνολντ Σβαρτζενεγκερ, ο υπερμαραθωνοδρόμος Σκοτ Χουρέκ, o κορυφαίος πυγμάχος Μπριάντ Τζέννινγκς, η παγκόσμια πρωταθλήτρια του σερφ Τία Μπλάνκο και πολλοί άλλοι, εξηγούν με ποιο τρόπο η αυστηρή χορτοφαγία τους βοήθησε όχι μόνο να παραμείνουν υγιείς αλλά και να διαπρέψουν στον αθλητισμό.

«Κατάγομαι από την Ελλάδα και μέχρι πριν λίγα χρόνια πίστευα ό,τι και οι περισσότεροι, ότι δηλαδή για να έχω υγεία και δύναμη πρέπει να τρώω κρέας. Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος μύθος στον κόσμο», μου εξηγεί ο κ. Ψυχογιός. Η ταινία παρουσιάστηκε πριν κάποιους μήνες σε φεστιβάλ ντοκιμαντέρ ανά τον κόσμο, και, όπως είναι φυσικό, προκάλεσε ποικίλες συζητήσεις. Μάλιστα, όπως λέει, η προβολή του «The Game Changers» στο Τέξας, μια Πολιτεία που οι περισσότεροι άνθρωποι τρώνε κατά βάση κρέας, όχι μόνο έβαλε σε σκέψη τους θεατές αλλά κάποιοι από αυτούς, έγιναν χορτοφάγοι. «Μετά την προβολή κάναμε έρευνα και διαπιστώσαμε ότι 400 περίπου άνθρωποι από αυτούς που είδαν την ταινία, σταμάτησαν να καταναλώνουν προϊόντα ζωικής προέλευσης», σημειώνει.

Πράγματι, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανά τον κόσμο επιλέγουν να βγάλουν από τη διατροφή τους το κρέας και τα παράγωγα αυτού, όπως είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα αυγά. Σύμφωνα με τον ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη αυτό οφείλεται σε όλο και περισσότερες έρευνες σπουδαίων επιστημόνων που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και αποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες προσφέρουν υγεία και μακροζωία. Ο ίδιος έπαψε να καταναλώνει κρέας όταν το 1986 επισκέφθηκε σφαγείο ζώων. Για αρκετά χρόνια σημαντικό μέρος της διατροφής του ήταν τα ψάρια, μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησε να κινηματογραφεί το – βραβευμένο με Όσκαρ και εξήντα ακόμη διακρίσεις – ντοκιμαντέρ »Τhe Cove» που αποκαλύπτει τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως στην Ιαπωνία. «Όλα τα δελφίνια έχουν τοξικά επίπεδα υδραργύρου. Το πιο συγκλονιστικό θέαμα που είδα ποτέ μου, ήταν ο γεμάτος τρύπες εγκέφαλος ενός ανθρώπου που πέθανε από αυτό. Δεν έτρωγα δελφίνια αλλά αποφάσισα να ελέγξω τα επίπεδα ψευδαργύρου στον οργανισμό μου διότι κατανάλωνα πολλά ψάρια. Μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα, έκοψα τα ψάρια», εξηγεί.

Για τα γυρίσματα του »The Cove» τόσο ο ίδιος, όσο και οι συνεργάτες του, εξοπλίστηκαν με στρατιωτική τεχνολογία και θερμικές κάμερες προκειμένου να συλλέξουν το απαραίτητο υλικό. Το φιλμ κινηματογραφήθηκε μυστικά τις νύχτες και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι αστυνομικοί τον απείλησαν πως θα τον συλλάβουν. Μετά τη δημοσιοποίηση του ντοκιμαντέρ, η ιαπωνική κυβέρνηση  ανακοίνωσε ότι το φιλμ ήταν ιδιαίτερα σκληρό και έκτοτε ο Λουί Ψυχογιός θεωρείται ανεπιθύμητο πρόσωπο στη χώρα. «Κάθε λεπτό που περνούσε, ερχόμασταν αντιμέτωποι με τη σύλληψη αλλά είχαμε συνειδητά αποφασίσει να προχωρήσουμε ως το τέλος και να αποκαλύψουμε την κτηνωδία που λαμβάνει χώρα στον κόλπο Ταϊτζί. Ήταν φρικιαστικό να βλέπουμε τους ψαράδες να σκοτώνουν τα δελφίνια μπροστά στα μάτια μας και να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Όταν στη συνέχεια ανακαλύψαμε πως το κρέας τους προωθείται στα σχολεία και το καταναλώνουν οι μαθητές, τρομοκρατηθήκαμε», λέει ο Λουί Ψυχογιός.

Ο Λουί Ψυχογιός στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ »The Cove». Έχει μεταμφιεστεί με τους συνεργάτες του για να μη γίνει αντιληπτός από τους ψαράδες.

Ο ομογενής σκηνοθέτης είναι ένας από τους ιδρυτές της οργάνωσης »Oceanic Preservation Society», που προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για το τι πραγματικά συμβαίνει στους ωκεανούς. Ενδεικτική είναι και η προηγούμενη ταινία του με τίτλο »Κούρσα Εξαφάνισης», στην οποία αναδεικνύει τη μοναδική ομορφιά της φύσης καθώς και τα πλάσματα που την κατοικούν και απειλούνται με εξαφάνιση. «Με την ομάδα μου κάνουμε ταινίες για αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν μετράμε την επιτυχία τις εισπράξεις αλλά από την επιρροή που είχε στους θεατές. Η ταινία είναι το πιο ισχυρό όπλο στον κόσμο», λέει επισημαίνοντας ότι μετά την αποκάλυψη σφαγής χιλιάδων δελφινιών στον κόλπο Ταϊτζί ο αριθμός των θαλάσσιων θηλαστικών που σκοτώθηκαν μειώθηκε κάθετα. «Την πρώτη μέρα που η ταινία »Κούρσα Εξαφάνισης» προβλήθηκε, την παρακολούθησαν 36.000.000 θεατές και με τον καιρό συνέλαβε στην αλλαγή των σχετικών νόμων. Με τη νέα αυτή ταινία ευελπιστώ να βελτιώσω την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων αλλά και να σώσω τη ζωή δισεκατομμυρίων ζώων που θανατώνονται για να φτάσουν στο τραπέζι μας», καταλήγει.

Το τρέιλερ της ταινίας »The Game Changers»

 

Πολέμησε το ISIS και τώρα βοηθά τους πυρόπληκτους στο Μάτι

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κάποιοι θα τον χαρακτήριζαν ρομαντικό, άλλοι τολμηρό και οι περισσότεροι ακόμη και τρελό καθώς για πολλούς η επιλογή του να αφήσει της βολή της καθημερινότητάς του  κυνηγώντας τα γεγονότα στα μήκη και τα πλάτη της Γης δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ο ίδιος δηλώνει ότι απλά κάνει το καθήκον του ως άνθρωπος σπεύδοντας όπου υπάρχει ανάγκη να προσφέρει απλόχερα τη βοήθειά του. Ο λόγος για τον 30χρονο βραβευμένο και υπερδραστήριο Ιταλό δημοσιογράφο Κλαούντιο Λοκατέλι που βρέθηκε στην Αθήνα από τα τέλη Ιουλίου, όταν η φονική πυρκαγιά κατέκαψε την ανατολική Αττική σκοτώνοντας 98 ανθρώπους. Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που ο νεαρός Κλαούντιο αφήνει πίσω του τη ζωή του και την επιτυχημένη δημοσιογραφική του καριέρα – με ανταποκρίσεις από την κηδεία του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα έως την κρίση στην Παλαιστίνη – και ταξιδεύει για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Πριν από περίπου δύο χρόνια πήρε τη γενναία απόφαση να παίξει τη ζωή του »κορόνα γράμματα» και να καταταχθεί εθελοντικά εναντίον του ISIS στη Συρία.

«Δε μπορούμε να παραπονιόμαστε για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο και να μην κάνουμε τίποτα. Όταν στις 23 Ιουλίου είδα τι έγινε στη χώρα σας, αμέσως σκέφτηκα ότι δε μπορώ να κάθομαι και απλά να κοιτάζω τις εξελίξεις από το κινητό μου. Ξεκίνησα μια διαδικτυακή καμπάνια στήριξης των πυρόπληκτων, μάζεψα 1.000 ευρώ από Ιταλούς πολίτες και ήρθα στην Ελλάδα μαζί με κάποια άτομα, με τα οποία φτιάξαμε μια μικρή ομάδα αλληλεγγύης», μου λέει ο ίδιος.

 

Ο Κλαούντιο με Έλληνες εθελοντές. Μαζί του και μια Ιταλίδα που ήρθαν μαζί στην Ελλάδα για να βοηθήσουν τους πυρόπληκτους

Το πρόγραμμά του στην Αθήνα ξεκινά από νωρίς το πρωί με την επίσκεψή του στο Πολιτιστικό και Αθλητικό  Κέντρο της Νέας Μάκρης, όπου μεταξύ άλλων βοηθά στην αποθήκευση και διαχείρηση των προϊόντων που καθημερινά καταφθάνουν από δωρεές. «Στη συνέχεια μεταφέρω με το όχημά μου τους ανθρώπους που επλήγησαν από τη φωτιά και μετά παραδίδω γεύματα από σπίτι σε σπίτι. Όλη αυτή τη διαδικασία την καταγράφω και το βράδυ δουλέυω στον υπολογιστή μου και μέσα από την  επίσημη σελίδα μου στο Facebook με την ονομασία ‘‘Claudio Locatelli – Il giornalista combattente»,  γνωστοποιώ στους Ιταλούς την κατάσταση και τους δείχνω με ποιον τρόπο μπορούν να βοηθήσουν». Με τα χρήματα που συγκέντρωσε από τη διαδικτυακή του καμπάνια, αγόρασε είδη πρώτης ανάγκης από ελληνικά σουπερμάρκετ προκειμένου αυτά να διατεθούν στους έχοντες ανάγκη.

Καθόλη τη διάρκεια της αποστολής του στη χώρα μας ο 30χρονος δημοσιογράφος φορά μια συγκεκριμένη στολή που στην πίσω πλευρά γράφει «Δράση Αλληλεγγύης», στο μπροστινό μέρος υπάρχει η ιταλική σημαία και στα πλάγια η ελληνική καθώς κι ένα γαλόνι με το σύμβολο του YPG, των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας που μάχονται στα Βόρεια της Συρίας κατά του ISIS.

Στην Ελλάδα λίγο πριν μοιράσει τα γεύματα σε πυρόπληκτους

«Τη συγκεκριμένη σημαία την κουβαλώ πάντα μαζί μου με μεγάλη υπερηφάνεια διότι αποτυπώνει την έννοια της αλληλεγγύης των λαών. Στη Συρία ο εχθρός ήταν ο ISIS, εδώ η φωτιά. Οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη, υπάρχει και αλληλεγγύη κι αυτό φροντίζω να το δείχνω με πράξεις μαζί με την ομάδα μου», επισημαίνει. Στις 27 Φεβρουαρίου 2017 πήγε στο Ιράκ κι από εκεί πέρασε τα σύνορα για να φτάσει στη Συρία. Όπως λέει, την κίνησή του αυτή την προετοίμαζε από το 2015 και στόχος του ήταν να απελευθερωθεί η Ράκκα, το προπύργιο του Ισλάμικού Κράτους στη Συρία. Όταν πια πάτησε σε ελεγχόμενο από Κούρδους έδαφος, ζήτησε να καταταγεί στο Διεθνές Τάγμα της Ελευθερίας, του ξένου σώματος του στρατιωτικού τμήματος των Κούρδων που αποτελούταν από αρκετούς δυτικούς που άφησαν τις ζωές τους και πήγαν στη Μέση Ανατολή για να πολεμήσουν.

Ο Κλαούντιο Λοκατέλι στη Συρία

Αφού έγινε δεκτός, παρακολούθησε την ειδική εκπαίδευση που απαιτούταν, η οποία κράτησε ένα μήνα και περιελάμβανε μεταξύ άλλων το χειρισμό του όπλου,την εκμάθηση της κουρδικής γλώσσας αλλά και της κουρδικής ιστορίας. «Σε όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης, δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα της καταπίεσης των γυναικών από το Ισλαμικό Κράτος και την προώθηση της ισότητας των φύλων», προσθέτει.

Τους επτά μήνες που πολέμησε στη Συρία, ήρθε αντιμέτωπος με τη φρικαλεότητα του πολέμου και είδε φίλους του να ξεψυχούν μπροστά στα μάτια του. Ο ίδιος νιώθει ιδιαίτερα τυχερός που κατάφερε να γυρίσει ζωντανός από το πεδίο μάχης. Όπως λέει, δεν έχει αντικρίσει ποτέ του πιο σκληρές εικόνες. Τα πιο όμορφα όμως λεπτά της ζωής του τα έζησε στην κηδεία του Νέλσον Μαντέλα, στη Νότιο Αφρική. « Είδα πλήθη προερχόμενα από εντελώς μεταξύ τους διαφορετικούς πολιτισμούς να αποτίουν φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε και φυλακίστηκε για την εξάλειψη των διακρίσεων. Αυτό που βίωσα εκείνη την ημέρα δε μπορεί να συκριθεί με τίποτα άλλο», καταλήγει.

84χρονος μπήκε πρώτος στη Σχολή Αρχαιολογίας Ρεθύμνου!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ιστορία του 84χρονου Δημήτρη  Μουδατσάκη αποδεικνύει περίτρανα πως η ανθρώπινη θέληση μπορεί να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο, ακόμη κι αυτό του πανδαμάτορος χρόνου. Δε μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός ότι όχι μόνο μπήκε στο πανεπιστήμιο, αλλά πέρασε και πρώτος στη σχολή της επιλογής του στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Ρέθυμνο!

Όπως μου είπε, δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, διότι ο λόγος που ξεκίνησε σε τέτοια ηλικία το σχολείο ήταν για να πάρει γνώσεις και όχι για να μπει στο πανεπιστήμιο. «Όταν το απόγευμα της Δευτέρας μπήκα στο διαδίκτυο για να δω τα αποτελέσματα, δεν πίστευα σε αυτό που έβλεπα. Κι ακόμη δε μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Στο ίδιο τμήμα, σε αυτό το πανεπιστήμιο φοιτά και η εγγονή μου. Είναι στο δεύτερο έτος κι έτσι θα βοηθά τον παππού της που θα είμαι πρωτοετής», λέει χαριτολογώντας από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο κ. Δημήτρης.

Ο ίδιος αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο όταν το 1945 έφυγε από το χωριό του, το Σκοτεινό, για να δουλέψει και να βγάζει τα προς το ζην. «Εκείνη την εποχή αν έβρισκες κάποιον να σε πάρει στη δούλεψή του, ήσουν πολύ τυχερός. Έκανα λοιπόν ό,τι δουλειά μου ζητούσαν και ταυτόχρονα μάθαινα την τέχνη του αφεντικού μου, τη βιβλιοδεσία». Παράλληλα, ολοκλήρωσε και το δημοτικό – παρακολουθώντας νυχτερινά μαθήματα διότι την ημέρα δούλευε – πήγε φαντάρος και στη συνέχεια άνοιξε το δικό του τυπογραφείο στο κέντρο του Ηρακλείου. Όταν μετά από αρκετά χρόνια τα τρία παιδιά του αποκαταστάθηκαν και τα εγγόνια του μεγάλωσαν, πήρε τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσει και πάλι το σχολείο. «Είναι πολύ άσχημο να είσαι αγράμματος. Δε μπορώ να σου περιγράψω πως ένιωθα που δεν ήξερα τι είναι η γνώση, τι ξέρουν οι άλλοι, πως είναι η ζωή. Κάθε μέρα πήγαινα στο σχολείο με πολύ μεγάλη όρεξη, σα να πήγαινα για διασκέδαση. Ήθελα να μάθω πράγματα και να απορροφήσω και την παραμικρή λεπτομέρεια από την παράδοση των μαθημάτων», εξομολογείται.

Στο πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια του μαθητικού ταξιδιού στάθηκαν εκτός από την οικογένειά του, οι καθηγητές του και οι συμμαθητές του. Μετά το τέλος του κάθε μαθήματος όλοι μαζί συζητούσαν τις απορίες τους, εξέφραζαν τους προβληματισμούς τους για όσα ειπώθηκαν κι αυτή η διαδικασία βοηθούσε τον κ. Δημήτρη να κατανοεί περισσότερο την ύλη. «Δεν αρκεί το να διαβάζεις πολύ από μόνος σου. Χρειάζεται να δέσεις με το περιβάλλον της τάξης σου ώστε να μπορέσεις να γίνεις καλύτερος. Ευτυχώς έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα χρόνια του λυκείου. Ανυπομονώ να ξεκινήσει η σχολή», καταλήγει.

 

Το πρωί στη δουλειά, το βράδυ στην απεξάρτηση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας, οικογενειάρχες, μορφωμένοι και ευκατάστατοι, αντιμετωπίζουν καθημερινά το δικό τους προσωπικό δράμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Και μπορεί το πρωί να πηγαίνουν κανονικά στις δουλειές τους και να είναι λειτουργικοί για το επόμενο της ημέρας, το βράδυ όμως δίνουν αγώνα για να κρατηθούν «καθαροί» μέσω του προγράμματος «Ανοιχτή Γραμμή Υποστήριξης» του ΚΕΘΕΑ Νόστος.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η ψυχολόγος και υπεύθυνη του προγράμματος Νεκταρία Αποστολίδου, πρόκειται για ανθρώπους που δεν παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά και ξεφεύγουν κατά πολύ από τις στερεοτυπικές απόψεις που επικρατούν για τα εξαρτημένα άτομα. «Ακούγοντας κανείς τη φράση »χρήστης ναρκωτικών», αυτόματα του έρχεται στο νου η εικόνα ενός ανθρώπου με βελόνα σε κάποιο παγκάκι. Η εξάρτηση ωστόσο έχει πολλά πρόσωπα κι αυτό είναι κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά μέσω του προγράμματός μας. Χρήστης μπορεί να είναι λοιπόν ο γείτονάς μας, ο συνάδελφός μας, ο άνθρωπος που μας εξυπηρετεί στις δημόσιες υπηρεσίες και γενικότερα οποιοσδήποτε από το κοντινό ή ευρύτερο περιβάλλον μας χωρίς απαραίτητα να το έχουμε αντιληφθεί».

Αυτή τη στιγμή συνολικά δέκα άνθρωποι άνω των 21 ετών συμμετέχουν στο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ Νόστος, σε μια προσπάθεια να συνεχίζουν να ζουν μακριά από κάθε είδους εξαρτησιογόνα ουσία. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα πληθυσμού που ναι μεν ανταπεξέρχεται επιτυχώς στην εργασία και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της ημέρας, ωστόσο, κάνει συστηματική ή περιστασιακή χρήση ναρκωτικών. «Αυτός ο πληθυσμός συνεχώς μεταβάλλεται. Όταν κάποιος απευθύνεται σε εμάς, αρχικά κάνει ατομικές συνεδρίες με ειδικούς και στη συνέχεια, εφόσον αποφασίσει να σταματήσει τη χρήση, εντάσσεται σε ομάδα αυτοβοήθειας που αποτελείται από άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα», εξηγεί η κ. Αποστολίδου.

Οι άνθρωποι που απευθύνονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ είναι χρήστες χασίς, ηρωίνης και λοιπών ουσιών που μπορεί κάποιος εύκολα να προμηθευτεί. Όπως διευκρινίζει η ψυχολόγος, η κάνναβη μπορεί να μην έχει άμεσα αποτελέσματα, ωστόσο η συστηματική χρήση σε βάθος χρόνου προκαλεί κοινωνική απόσυρση, μακροχρόνια ανεργία ή δυσκολία συντήρησης μιας σταθερής εργασίας.

Πάντως, μπορεί οι έρευνες των τελευταίων ετών να δείχνουν ότι η οικονομική κρίση συνδέεται με την κατανάλωση αλκοόλ, ωστόσο, η κ. Αποστολίδου μέσα από την εμπειρία της διαπιστώσει ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που στρέφονται στα ναρκωτικά και μάλιστα σε εκείνα που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί εύκολα, όπως είναι το σίσα και τα συνθετικά κανναβιδοειδή, τα οποία, όπως λέει, έχουν τρομακτικές σωματικές συνέπειες.

«Πρόκειται για ουσίες που διακινούνται εύκολα και μπορείς να τις βρει κανείς στο εμπόριο. Κάποιες από τις συνέπειες είναι η υπερένταση, η ταχυκαρδία, το »χάσιμο του μυαλού» αλλά μπορεί να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατο».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 07/08/18.

Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα: Μια μοναχή που έζησε τον πύρινο εφιάλτη, εξομολογείται

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το ξημέρωμα της 23ης Ιουλίου δεν ήταν καθόλου διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα για τις μοναχές του Λυρείου Ιδρύματος που φιλοξενεί 45 ορφανά παιδιά στον υψηλότερο λόφο του Νέου Βουτζά. Κανείς και τίποτα μέσα στη γαλήνη της περιοχής δεν προμήνυε την ολοκληρωτική καταστροφή που θα ακολουθούσε λίγες ώρες μετά. Όταν νωρίς το απόγευμα η αδελφή Μαρία είδε τη φωτιά από μακριά, δεν ανησύχησε ιδιαίτερα. Από το 1975 που είναι στο Ίδρυμα, το απέναντι βουνό έχει καεί συνολικά έξι φορές χωρίς όμως να φτάσει ως την αυλή του ιδρύματος. «Κατευθύνθηκα προς το λογιστήριο για να τηλεφωνήσω στην Πυροσβεστική και να μάθω αν η φωτιά έρχεται προς τα εδώ. Πριν προλάβω να μπω στο γραφείο, βλέπω έναν μοτοσικλετιστή να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πίστεψα ότι ήταν εμπρηστής γιατί αυτό συνήθως κάνουν, ανάβουν εστίες και φεύγουν. Τελικά ήταν εργαζόμενος του ιδρύματος που έτρεχε για να μας ειδοποιήσει ότι η φωτιά ερχόταν σε εμάς κι έπρεπε άμεσα να εκκενώσουμε το κτίριο», αναφέρει στη «δημοκρατία» η μοναχή στην προσπάθειά της να περιγράψει τις σκηνές τρόμου που βίωσε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο Λύρειο ήταν σε κατασκήνωση, ωστόσο στο εσωτερικό του κτιρίου υπήρχαν οι υπόλοιπες μοναχές, κάποιες από τις οποίες ήταν κατάκοιτες, λίγοι ηλικιωμένοι που διαμένουν εκεί κι ένα ανήλικο παιδί που σε λίγες ημέρες θα πήγαινε να βρει τα υπόλοιπα. «Έτρεχα σαν τρελή να ειδοποιήσω τις γερόντισσες και να μετακινήσω με τα αναπηρικά αμαξίδια όσες είχαν κινητικά προβλήματα. Τις έβαζα άρον άρον σε αυτοκίνητα εργαζομένων κι έφευγαν. Η φωτιά μέσα σε δέκα λεπτά είχε φτάσει στην αυλή μας. Τρέχαμε, προσευχόμασταν και φωνάζαμε ότι αύριο θα γίνει η κηδεία μας».

Η πιο συνταρακτική στιγμή εκείνου του απογεύματος ήταν για την αδελφή Μαρία όταν οι φλόγες κύκλωσαν το αυτοκίνητο ενός εργαζόμενου που μετέφερε σε ασφαλές μέρος δύο μοναχές κι έναν παππά. Τελικά η φορά του ανέμου άλλαξε, οι επιβαίνοντες κατάφεραν να βγουν από το όχημα και κλείστηκαν στην εκκλησία για να σωθούν. «Προσευχόμουν να μην καούν οι άνθρωποι κι ας καιγόταν το κτίριο. Τα κτίρια με κόπο και χρήμα ξαναγίνονται, οι άνθρωποι όμως όχι. Άκουγα στο ραδιόφωνο ότι υπήρχαν νεκροί στο Μάτι και με έπιασε τρέλα. Ειδοποίησα την Πυροσβεστική, η οποία ήρθε τρεις ώρες μετά καθώς καιγόντουσαν τα πάντα γύρω και δε μπορούσε να μπει. Τελικά καταφέραμε να σωθούμε όλοι».

Το κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς, τα παιδιά του ιδρύματος αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται σε προσφερόμενη στέγη στην Ανάβυσσο ενώ οι μοναχές και οι ηλικιωμένοι που διέμεναν εκεί διανυκτερεύουν σε ξενοδοχείο στο Μαραθώνα. Πάντως, παρά τα συντρίμμια που παρέπεμπαν σε μια μορφή Βιβλικής καταστροφής, στο πρόσωπο της μοναχής μπορούσε κανείς να διακρίνει μια αίσθηση ανακούφισης που εκπορευόταν από το γεγονός πως δεν υπήρξαν θύματα στο ορφανοτροφείο. «Αφού σωθήκαμε όλοι, ας γίνουν στάχτη τα υπόλοιπα. Αν είχε μείνει όρθιο το κτίριο και είχε γεμίσει με φέρετρα, δε θα το άντεχα». Εκείνο που από την επόμενη κιόλας ημέρας της πυρκαγιάς τη συγκίνησε περισσότερο, ήταν το κύμα αλληλεγγύης από εισέπραξε από κάθε γωνιά της Ελλάδας, από ανθρώπους κάθε ηλικίας που ακόμη μέχρι σήμερα σπεύδουν στο σημείο προκειμένου να προσφέρουν βοήθεια. «Έπρεπε να γίνει όλο αυτό το κακό για να να αποκαλύψουν την ομορφιά της ψυχής τους οι άνθρωποι», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 30/07/18

Ο 73χρονος που έδωσε «ζωή» στους τοίχους 30 σχολείων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τι κι αν είναι 73 ετών, φορά καθημερινά τη στολή εργασίας του, παίρνει τα σύνεργά του και πηγαίνει σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία του Δήμου Πατρέων προκειμένου να ζωγραφίσει στους τοίχους τους ήρωες παιδικών παραμυθιών. Ο λόγος για τον κ. Γιώργο Κατσίποδο, πρώην οικοδόμο, ο οποίος το 2012 αποφάσισε να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που του προσφέρει η συνταξιοδότηση και να ομορφύνει τον χώρο όπου περνούν οι μαθητές τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Ολα άρχισαν ένα πρωί όταν, πηγαίνοντας τα εγγόνια του στο νηπιαγωγείο, διαπίστωσε ότι τόσο οι εσωτερικοί χώροι όσο και εκείνοι του προαυλίου ήταν σε κακή κατάσταση. «Ασχολιόμουν με χρώματα για πολλά χρόνια λόγω δουλειάς κι αποφάσισα να ζωγραφίσω τους τοίχους. Το αποτέλεσμα άρεσε σε παιδιά κι εκπαιδευτικούς κι έτσι ξεκίνησαν όλα» δηλώνει στη «δημοκρατία». Οι προτάσεις από δασκάλους της περιοχής διαδέχτηκαν η μία την άλλη και πλέον έχει ζωγραφίσει συνολικά 30 σχολεία, στη λίστα αναμονής του βρίσκονται άλλα 10, ενώ το 2016 βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Πατρών ως «Ανθρωπος της Χρονιάς» για την εθελοντική προσφορά του. «Αν είμαι καλά στην υγεία μου, θα τα φτιάξω όλα. Ο εθελοντισμός είναι μια προσφορά προς τον συνάνθρωπο που μου έχει χαρίσει αναρίθμητες συγκινήσεις» λέει και θυμάται την ημέρα που μια μαθήτρια της Δ΄ δημοτικού ζήτησε να τον φιλήσει στο μάγουλο: «Ζωγράφιζα στους τοίχους μικρά παιδιά και, μόλις πέρασε το κοριτσάκι, του είπα ότι μοιάζει με την εικόνα που φτιάχνω. Μπήκε στην τάξη της και λίγη ώρα μετά ήρθε και μου ζήτησε να μου δώσει ένα φιλάκι. Ήταν μια αμήχανη στιγμή, που όμως δεν μπορώ να ξεχάσω».

Ένα άλλο περιστατικό το οποίο έρχεται στη μνήμη του κάθε φορά που κάποιος τον ρωτά πώς αντέχει να εργάζεται τόσες ώρες και μάλιστα εθελοντικά είναι η στιγμή που δέχτηκε γράμμα από μαθητή: «Κύριε Γιώργο, σας αγαπώ πολύ γιατί φτιάχνετε όμορφο το σχολείο μου. Ο φίλος σας ο Νικόλας» του έγραψε ο μαθητής στην προσπάθειά του να τον ευχαριστήσει για τη δουλειά του.

«Τα παιδιά με αποκαλούν παππού Γιώργο! Ολη αυτή η ανταπόκριση μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την εργασία, παρόλο που αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας και εργάζομαι πολλές ώρες την ημέρα, κάθε μέρα» σημειώνει ο κ. Κατσίποδος. Αυτήν την περίοδο έχει αναλάβει να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου και καθημερινά δουλεύει από τις 6.30 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι. «Κουράζομαι πάρα πολύ, αλλά τα χαμόγελα που λαμβάνω από τα παιδιά με κάνουν να ξεχνώ τις δυσκολίες».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 18 – 07 -18

Τα κορίτσια της Εθνικής Αστέγων έβαλαν «γκολ στη φτώχεια»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Είχα πολύ άγχος αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο τα ξέχασα όλα κι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έμαθα να παίζω με τους κανόνες του παγκόσμιου κυπέλλου και πέρασα πολύ όμορφα.  Η Εθνική Αστέγων μου προσφέρει πολλά αλλά κυρίως το συναίσθημα ότι ανήκω κάπου». Με τα παραπάνω λόγια η 14χρονη Αγγελική που ζει σε ορφανοτροφείο περιγράφει στη «δημοκρατία» την εμπειρία της από  τη συμμετοχή της στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κοινωνικού Ποδοσφαίρου που διεξήχθη στο Γκρατς της Αυστρίας από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου.

Με κεντρικό σύνθημα «Γκολ στη Φτώχεια» 14 ομάδες  αποτελούμενες από ανθρώπους που βιώνουν τον αποκλεισμό σε 11 χώρες της γηραιάς ηπείρου, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό περνώντας παράλληλα το πανανθρώπινο μήνυμα της χαράς που προσφέρει ο αθλητισμός. Η Ελλάδα την οποία εκπροσωπούσε η Εθνική Ποδοσφαίρου Αστέγων Γυναικών κατέκτησε την 6η θέση στο τουρνουά,  το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εράσμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και  διοργανώθηκε από το Ίδρυμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων και την αυστριακή πρωτοβουλία «Goal-Caritas».

Ήταν η πρώτη φορά που η Αγγελική συμμετείχε σε παγκόσμιο αγώνα, μιας και το νεαρό της ηλικίας της δεν της επέτρεπε να πάρει μέρος σε προγενέστερους αγώνες με την Εθνική Ομάδα Αστέγων Γυναικών. «Μέχρι πρότινος έπαιζα μόνο εντός Ελλάδας αλλά η φετινή εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη. Ήμουν πολύ συγκεντρωμένη στο στόχο μου και με τα υπόλοιπα κορίτσια της ομάδας υπήρχε απίστευτο δέσιμο, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου», σημειώνει. Όπως λέει, παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε στον τετρακέφαλο, είναι κάτι που θα ξαναέκανε με ευχαρίστηση και παροτρύνει ανθρώπους που δεν ξέρουν για την Εθνική Αστέγων, να ενημερωθούν και να μπουν στην ομάδα.

Εξίσου ιδιαίτερη ήταν η εμπειρία του τουρνουά και για την 21χρονη Έλενα που ζει σε δομή αστέγων. Έχοντας συμμετάσχει κατά το παρελθόν σε αγώνες σε Βουλγαρία και Φινλανδία με την Εθνική Αστέγων, φέτος δεν είχε τόσο άγχος. «Ήμουν πιο άνετη από ποτέ και πήγα πολύ καλά. Όλα τα κορίτσια της ομάδας είμαστε αγαπημένα κι αυτό βγήκε και στους αγώνες», δηλώνει. Όταν πριν από περίπου ενάμισι χρόνο την ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της δομής στην οποία ζει για την Εθνική Αστέγων, δεν φανταζόταν πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα άλλαζε η στάση ζωής της. «Είχα πολύ ελεύθερο χρόνο κι αποφάσισα να το δοκιμάσω.  Η συμμετοχή μου στην ομάδα αυτή με έκανε καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να διαχειρίζομαι με σύνεση τις νίκες και τις ήττες στη ζωή μου, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Έμαθα να σέβομαι τις ανάγκες των άλλων και να ξεπερνώ τον εαυτό μου», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 13-07-18

Αριστείο στη ζωή και στο σχολείο για τον 15χρονο Νικόλα που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ακαταμάχητη «δίψα» για ζωή και η ισχυρή θέληση είναι κάποια μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει κανείς στον 15χρονο μαθητή από την Κύπρο Νικόλα Μαρκαντώνη. Καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο και χωρίς να μεμψιμοιρεί – όπως πολλοί αρτιμελείς – ο Νικόλας που γεννήθηκε πρόωρα με εγκεφαλική παράλυση, τετραπληγία και απώλεια ακοής, επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο για μάθηση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως τη φετινή χρονιά αποφοίτησε από τη Β’ Γυμνασίου με γενικό μέσο όρο πάνω από 18,5.

Για όλα τα παραπάνω, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι μάχες που για χρόνια δίνουν οι γονείς του με το κυπριακό κράτος προκειμένου να αποδείξουν πως ο Νικόλας δεν είναι παιδί ενός κατώτερου Θεού και να τον εντάξουν σε κανονικό σχολείο, μιας και στην ειδική μονάδα που ήταν μέχρι πρότινος, δεν παρουσίαζε κάποια εξέλιξη.

Όπως μου εξηγεί η μητέρα του κ. Γιούλα Πιτσιάλη, ο γιος της κατά τη φοίτησή του σε ειδική μονάδα στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Αντωνίου έχασε πολύτιμο χρόνο εξαιτίας της έλλειψης ειδικής δασκάλας που να γνωρίζει τη νοηματική γλώσσα αλλά και ειδικού υποστηρικτικού τεχνολογικού εξοπλισμού, όπως είναι ο υπολογιστής βλεμματικού ελέγχου. «Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα ότι ο Νικόλας ενώ είχε δυνατότητες, δεν προχωρουσε εκπαιδευτικά κι έμεινε στο ίδιο επίπεδο για πολλά χρόνια. Έπειτα από ειδικά σεμινάρια που παρακολούθησα και κουβέντες με κορυφαίους επιστήμονες του είδους, επιβεβαίωσα το ότι δεν του παρείχαν όλα όσα έπρεπε κι έκτοτε ξεκίνησα με το σύζυγό μου έναν μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα του παιδιού μας». Μετά από πολλές συγκρούσεις με το κυπριακό υπουργείο Παιδείας, οι μάχες σταδικά κερδήθηκαν και ο Νικόλας εντάχθηκε επιτυχώς σε ενιαίο Γυμνάσιο με συνοδεία πεπειραμένου καθηγητή νοηματικής γλώσσας, ο οποίος βοηθά και τον ίδιο αλλά και τους καθηγητές κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. «Ο συγκεκριμένος διερμηνέας είναι και το μυστικό της επιτυχίας του παιδιού μου καθώς εκτός των άλλων, τον βοήθησε πολύ να ενταχθεί στο σύνολο. Ξεκίνησε την πρώτη τάξη του Γυμνασίου με νέα δεδομένα και για πρώτη φορά είχε την ευκαιρία να μάθει για όλα τα μαθήματα. Έμαθε γεωγραφία, βιολογία, διδάχθηκε για το Διάστημα και τους πλανήτες και παρά το γεγονός ότι δε μπορούσε να μιλήσει, στα μάτια του μπορούσε να διακρίνει κανείς τον ενθουσιασμό του. Το ενδιαφέρον του για μάθηση ήταν τεράστιο», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη. Μάλιστα, μετά από πιέσεις που άσκησε η ίδια μέσω επιστολών προς την Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης , η ύλη διαφοροποιήθηκε με την ένταξη ενός ειδικού συστήματος ανάγνωσης που λέγεται συμβολογράφος και επιτρέπει στα παιδιά με αναπηρία να βλέπουν σε εικόνες οτιδήποτε είναι γραμμένο στα βιβλία.

«Δεν λήφθηκαν υπόψιν οι ανάγκες αυτών των παιδιών κι αυτό αποτελεί διάκριση διότι τα σχολεία απευθύνονται σε όλους τους και όχι μόνο σε μια μερίδα μαθητών», προσθέτει η μητέρα του Νικόλα.

Πλέον, ο 15χρονος έχει ενταχθεί πλήρως στο σχολείο και με τη βοήθεια του ειδικού διερμηνέα, οι συμμαθητές του κατανόησαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και διδάχθηκαν τη νοηματική προκειμένου να επικοινωνούν μαζί του. Μάλιστα, τα περσινά Χριστούγεννα οι 460 συνολικά μαθητές του Γυμνασίου έμαθαν ένα τραγούδι στη νοηματική και γιόρτασαν όλοι μαζί αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αποδέχονται τη διαφορετικότητα. «Ο Νικόλας δεν είναι το παιδί – θαύμα. Αν τον αφήναμε χωρίς διερμηνέα και χωρίς διαφοροποιημένη ύλη, δεν θα τα κατάφερνε. Απλά επιτρέψαμε σε ένα παιδί να έχει πρόσβαση στην ενιαία εκπαίδευση κι αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω. Όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν, αρκεί να τους δώσουμε την ευκαιρία».

Επόμενος στόχος για τον 15χρονο Νικόλα είναι, όπως λέει η μητέρα του, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας χωρίς τη συνοδεία εικόνων και καθηγητή νοηματικής. Επίσης, η ίδια σε συνεργασία με έναν καθηγητή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι σε αναζήτηση της κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας που θα επιτρέπει στο Νικόλα να διαβάζει αλλά και να είναι αυτόνομος στην καθημερινότητά του. «Έχει έναν υπολογιστή βλεμματικού ελέγχου στον οποίο έχει πρόσβαση με τα μάτια του αλλά η σπαστικότητα του σώματός του επηρεάζει την εστίασή του», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να παλεύουν οι γονείς αυτών των παιδιών για τα δικαιώματά τους. «Δεν πρέπει να στερούμε σε κανένα παιδί με αναπηρία το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπους ώστε η εκπαίδευση να προσαρμόζεται στις ανάγκες τους. Αυτή είναι και η επιτυχία του Νικόλα. Ένα παιδί με πολύ σοβαρή αναπηρία κατάφερε να αριστεύσει μόλις οι γύρω του δημιούργησαν το κατάλληλο περιβάλλον».

 

Κήρυκας της μουσικής στα Πέρατα του Κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η δύναμη της μουσικής προκειμένου ν’ απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο; Σε αυτό ερώτημα κλήθηκε ν’ απαντήσει πριν από μερικά χρόνια ο Πάνος Καράν αποφασίζοντας να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά της Γης για να προσφέρει παρηγοριά σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ο διεθνούς φήμης σολίστ που ίδρυσε το 2011 τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Keys of Change», πήρε στα χέρια το φορητό του πιάνο και ξεκίνησε τη μικρή του Οδύσσεια όντας πεπεισμένος πως οι νότες είναι ικανές να θεραπεύσουν τις κοινωνικές πληγές που ανοίγουν τα καθημερινά προβλήματα. Μάλιστα, θέλοντας να διαψεύσει τα κλισέ που θέλουν την κλασική μουσική να απευθύνεται σε λίγους, επισκέφτηκε τη Σιέρα Λεόνε, την Ουγκάντα, τον Αμαζόνιο, την πληγείσα από πάμπολλα δεινά Φουκουσίμα αλλά και πολλά ακόμη μέρη. 

«Πρόκειται για μια παγκόσμια δραστηριότητα ανθρώπινης έκφρασης. Όταν μοιράζεσαι την ομορφιά ενός αφρικανικού ρυθμού, μιας μελωδίας από το Μπαλί ή, στη δική μου περίπτωση, μιας σονάτας του Μπετόβεν, αυτό δεν έχει σύνορα , μιλάει σ’ όλη την ανθρωπότητα», δηλώνει ο ίδιος στο «Enjoy».

Εμπειρίες

Όταν πριν από κάποια χρόνια επισκέφθηκε τη Σιέρα Λεόνε, δεν φανταζόταν τα μικρά θαύματα που θα εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια του. Όπως εκμυστηρεύεται, το ταξίδι αυτό παραμένει ανεξίτηλο στη μνήμη του κι αυτό γιατί μολονότι η κλασική μουσική ήταν εντελώς άγνωστη στους κατοίκους της περιοχής, εν τέλει τους ενέπνευσε και εκφράστηκαν εκπληκτικά μέσω της κίνησης. «Μια ομάδα πρώην ιερόδουλων πετάχτηκε αυθόρμητα από τις καρέκλες για να χορέψει με ελληνική μουσική, και στη συνέχεια με Τσαϊκόφσκι. Χίλιοι κρατούμενοι στη φυλακή δημιούργησαν σχεδόν εξέγερση χτυπώντας τα πόδια τους στον ρυθμό του Χαίντελ. Μια ομάδα τυφλών παιδιών χόρεψε θεαματικά ακούγοντας Σοπέν και χοροπηδούσε μέσα σ’ ένα μικρό δωμάτιο εκφράζοντας ελεύθερα αυτή τη νέα μουσική, με τον όμορφο τρόπο, ίσως επειδή κανένας δεν τους είπε ότι δεν μπορούν», εξηγεί τονίζοντας πως η μουσική μπορεί να διαλύσει προκαταλήψεις και μίσος. «Είναι ένας από τους πιο απλούς, και πιο υποτιμημένους τρόπους, να κάνουμε το κόσμο μας καλύτερο».

Εξίσου συναρπαστική όμως ήταν και η εμπειρία του στον Αμαζόνιο, τον οποίο επισκέφθηκε ξανά τον περασμένο Οκτώβρη. Οι περιπέτειές του εκεί ξεκίνησαν το 2011 σε μια προσπάθεια να βρει απάντηση στο ερώτημα «γιατί παίζει μουσική». Τελικά, όπως λέει, διαπίστωσε τη δύναμή της και εντυπωσιάστηκε με το γεγονός ότι μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά χωρίς καμία ανάγκη μετάφρασης ή επεξήγησης και να δώσει ελπίδα και δύναμη σε στιγμές βαθύτατης κρίσης.

Όμως, στο τελευταίο του ταξίδι εκεί, συνέβη κάτι που τον συγκίνησε αρκετά. «Πήγα σε ένα χωριό ιθαγενών στο οποίο τελευταία φορά βρέθηκα πριν από εφτά χρόνια. Προσπαθώντας να βρω κάποιο από τα παιδιά που είχα γνωρίσει τότε, βρήκα μια νεαρή κοπέλα που καθόταν ήσυχη στο πίσω μέρος της αίθουσας ενός σχολείου. Την πλησίασα και τη ρώτησα αν ήταν εκεί την τελευταία φορά κι αν θυμάται κάτι. Μου απάντησε ήρεμα, πως ναι, πήγαινε ακόμη όταν άκουσε τη μουσική μου για πρώτη φορά, και πως ο ήχος αυτός είχε μείνει μέσα της για πολύ καιρό. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό όταν γεννήθηκε ο γιος της, αποφάσισε να του δώσει το όνομά μου».

Συναυλία στη Νέα Υόρκη

Στις 8 Ιουνίου ο Πάνος Καράν θα παρουσιάσει ρεσιτάλ πιάνου στο Κάρνεγκυ Χωλ της Νέας Υόρκης, έναν ιστορικό χώρο στη σκηνή του οποίου έχουν ανέβει οι μεγαλύτεροι συνθέτες και ερμηνευτές της κλασικής μουσικής της τζαζ και της ποπ των τελευταίων 120 χρόνων. Το κονσέρτο αυτό αποτελεί μέρος ενός κύκλου συναυλιών που θα πραγματοποιηθούν στο Λονδίνο και το Τόκυο και σκοπό έχουν εκτός από τη μουσική ερμηνεία, την παρουσίαση των δραστηριοτήτων του «Keys Of Change» καθώς και την εξεύρεση πόρων.

«Είναι μια εξαιρετικά όμορφη και εκλεπτυσμένη αίθουσα με εντυπωσιακή ακουστική και λόγω της ιστορικότητάς της, αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο ορόσημο για έναν μουσικό. Βέβαια, μια αίθουσα συναυλιών, ακόμα και το Κάρνεγκυ Χωλ, δεν παύει να είναι απλά ο χώρος μέσα στον οποίο η μαγεία της μουσικής μπορεί να λάβει χώρα. Κατά τον ίδιο τρόπο, η μαγεία αυτή μπορεί να συμβεί για παράδειγμα σε ένα απομακρυσμένο χωριό του Αμαζονίου, σε ένα ορφανοτροφείο στην Σερβία, σε μία παραγκούπολη στο Μεξικό, όπως και έχει γίνει τους τελευταίους μήνες μέσω των προσπαθειών του οργανισμού Keys of Change».

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της εφημερίδας Δημοκρατία.

Νέα παγκόσμια διάκριση για τη Νομική Αθηνών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια Ελλάδα ξεχωριστή που δεν έχει καμία σχέση με τη μιζέρια και τη σκληρή πραγματικότητα της κρίσης και μπορεί όταν βάζει στόχους να φτάνει ακόμα και στον…ουρανό, έδειξαν με την επιτυχία τους στον παγκόσμιο νομικό κόσμο τρεις φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Οι Σταμάτιος Βασιλόπουλος, Αργυρή Λιαμέτη και Αικατερίνη Ζήση υπό την επίβλεψη του Λέκτορα Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου Γιώργου Κυριακόπουλου, έλαβαν μέρος στον παγκόσμιο διαγωνισμό Εικονικής Δίκης Αεροπορικού Δικαίου στη Σεούλ της Ν. Κορέας και κατέκτησαν την πρώτη θέση.

Εκείνο που τους χάρισε το πολυπόθητο βραβείο παγκοσμίως ήταν η σύνταξη γραπτών υπομνημάτων του εναγομένου σε μια υπόθεση που αφορούσε τη σύγκρουση ενός αεροσκάφους χωρίς χειριστή με ένα άλλο συμβατικό. Παράλληλα, ήρθαν τέταρτοι στον κόσμο στη συνηγορία του ενάγοντος και η επιτυχία τους γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι στον διαγωνισμό συμμετείχαν είκοσι ένα πανεπιστήμια απ’ όλο τον κόσμο με απείρως καλύτερες υλικοτεχνικές υποδομές και εκπαιδευτικό περιβάλλον.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» ο κύριος Κυριακόπουλος, η διαδικασία δεν ήταν καθόλου εύκολη και απαιτούσε μήνες σκληρής προετοιμασίας, ωστόσο, το αποτέλεσμα τους δικαίωσε. «Τα παιδιά βλέπουν ότι οι κόποι τους ανταμείβονται. Μια Εικονική Δίκη απαιτεί πολλή αφοσίωση και οι φοιτητές αφήνουν τα κανονικά τους μαθήματα και την εξεταστική για να ασχοληθούν με κάτι το οποίο σε ακαδημαϊκή ποιότητα ξεπερνά οτιδήποτε μπορούν να κάνουν στο πανεπιστήμιο. Φανταστείτε ότι προπτυχιακοί φοιτητές κάνουν έρευνα παράλληλα με δικηγορική δουλειά πολύ υψηλού επιπέδου».

Ο καθηγητής Γιώργος Κυριακόπουλος με τους φοιτητές που διακρίθηκαν

Σε ό,τι αφορά τη στήριξη των φοιτητών από το πανεπιστήμιο, εξηγεί ότι η έλλειψη χρηματοδότησης τον ανάγκασε να συντάξει και να στείλει περίπου είκοσι επιστολές σε χορηγούς προκειμένου να καλύψουν τα έξοδα μεταφοράς και διαμονής των φοιτητών. «Δεν μπόρεσα να συνοδέψω τα παιδιά καθώς δεν υπήρχαν τα απαραίτητα κονδύλια. Κάθε χρόνο χαίρομαι για τα επιτεύγματα των φοιτητών της Νομικής αλλά παράλληλα θλίβομαι διότι έχουμε φοιτητές εξαιρετικού επιπέδου που όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να εκπληρώσει τα όνειρά τους».

Μάλιστα, όπως λέει, την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί ο αριθμός των αποφοίτων της Νομικής που σταδιοδρομούν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού. «Στην χώρα μας έχει κλείσει αυτή η είσοδος… Η Νομική Αθηνών δεν παίρνει πλέον νέους επιστήμονες, δεν προκηρύσσονται νέες θέσεις, οι παλιοί φεύγουν και δεν αναπληρώνονται. Ας μην απορούμε γιατί οι νέοι προτιμούν το εξωτερικό», καταλήγει.