O μύθος των αντικαταθλιπτικών και η σκληρή αλήθεια για τα ηρεμιστικά

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια νέα, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα πραγματικότητα, διαμορφώνει η ταχεία αύξηση των προβλημάτων ψυχικής διάθεσης και η συνακόλουθη χρήση των λεγόμενων ψυχοτρόπων φαρμάκων.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και οι αλλαγές που αυτές επέφεραν σ’ένα ευρύ φάσμα της καθημερινότητας, έχουν οδηγήσει ανθρώπους όλων των ηλικιών και εισοδημάτων στη χρήση αντικαταθλιπτικών και ηρεμιστικών σκευασμάτων.

Σύμφωνα μάλιστα με τον  MD MSc ψυχίατρο – ψυχοθεραπευτή  Δημήτρη Παπαδημητριάδη, οι Έλληνες που υποφέρουν με διαταραχές της διάθεσης αντιστοιχούν σε πληθυσμό δύο μεγάλων επαρχιακών πόλεων ενώ κοντεύουν τα 350 εκατομμύρια σ’ όλο τον κόσμο.

«Για να αντιληφθούμε καλύτερα αυτά τα μεγέθη, ας αναλογιστούμε την εκτίμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ότι η κατάθλιψη θα αποτελεί τη δεύτερη αιτία αναπηρίας έως το 2020 και τον πλέον επιβαρυντικό παράγοντα για την υγεία, μεταξύ όλων των νοσημάτων ,σωματικών και ψυχικών, μέχρι το 2030», σημειώνει.

Ωστόσο, η κατακόρυφη αυτή αύξηση της χρήσης των σκευασμάτων δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη ενημέρωση αναφορικά με τη δράση και τις επιπτώσεις τους, με αποτέλεσμα ν’ αντιμετωπίζεται- ακόμα και από την Πολιτεία- με στερεότυπα περασμένων δεκαετιών και να συνδέονται ανοιχτά με το αίσθημα της ντροπής, την έννοια της παράνοιας ή της αδυναμίας χαρακτήρα. Ρόλο σε αυτό παίζουν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που αντιμετωπίζουν αρκετές φορές τέτοιου είδους ζητήματα με όρους τρομολαγνείας.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητριάδη, αυτή η αντίληψη οφείλεται στο στίγμα για την ψυχική υγεία, το φόβο για το άγνωστο, τις παραδοσιακές και στερεοτυπικές απόψεις της κοινωνίας μας που ταυτίζουν κάθε πρόβλημα της ψυχικής υγείας με την τρέλα ή με την αδυναμία χαρακτήρα, στις μεταφυσικές μας ερμηνείες για τη λειτουργία της ψυχής αλλά και στην αέναη κοινωνική σύγκριση της υπερευαίσθητης Ελληνικής οικογένειας που αισθάνεται εύκολα ντροπή για το οτιδήποτε τυχόν τη διακρίνει, τάχα μου, μειονεκτικά από την παραδίπλα οικογένεια.

« Επιπλέον, όλο αυτό οφείλεται και στο κίνημα αποστροφής προς τη δυτική ιατρική, το οποίο τροφοδοτεί η τρομολαγνική συνωμοσιολογία, ο ανεύθυνος ξερολισμός μας και η άγνοιά μας, την οποία οι διάφοροι εναλλακτικοί επιτήδειοι εκμεταλλεύονται για να θησαυρίζουν με διόλου εναλλακτικό χρήμα. Ευθύνονται και τα ΜΜΕ, ο κινηματογράφος και το θέατρο, με τις ενίοτε καρικατουρίστικες αναπαραστάσεις τους. Αλλά φταίει και ο επιστημονικός ελιτισμός που κρατάει τη γνώση αποστειρωμένη και σε απόσταση από το κοινωνικό σύνολο, συχνά με περίσσεια αλαζονείας», εξηγεί.

Αντικαταθλιπτικά VS Ηρεμιστικών

 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το εξής παράδοξο: Ενώ όλο και περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν ηρεμιστικά μιας και συνταγογραφούνται κατά κόρον από γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, στο άκουσμα των λέξεων «αντικαταθλιπτικά χάπια», πολλοί άνθρωποι φοβούνται. Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών φαρμάκων;

Ο κ. Παπαδημητριάδης είναι ξεκάθαρος: «Τα ηρεμιστικά φάρμακα είναι ναρκωτικά. Έχουν περιορισμένες ενδείξεις και συγκεκριμένο τρόπο και διάρκεια χρήσης που πολύ σπάνια δικαιολογείται να υπερβαίνει το μήνα. Οι ψυχίατροι που σεβόμαστε το λειτούργημά μας, καταφεύγουμε σε αυτά με μεγάλη φειδώ».

Από την άλλη, όπως αναφέρει, τα αντικαταθλιπτικά συνταγογραφούνται τυπικά από τους ειδικούς ψυχίατρους και τους γενικούς ιατρούς και δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα ηρεμιστικά φάρμακα. «Κάνουν άλλη δουλειά και έχουν άλλο μηχανισμό. Θεραπεύουν ή ανακουφίζουν διαταραχές του άγχους και της διάθεσης, μόνα τους ή σε συνδυασμό με την ψυχοθεραπεία και άλλοτε χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση περισσότερο περίπλοκων καταστάσεων, όπως οι διαταραχές του ιδεοψυχαναγκαστικού φάσματος, κ.α», συμπληρώνει.

Πάντως, σε αντίθεση με άλλες χώρες, στην Ελλάδα τα αντικαταθλιπτικά σκευάσματα μπορεί να τα προμηθευτεί κάποιος από το φαρμακείο χωρίς ιατρική συνταγή.

«Σε όλες τις ευνομούμενες χώρες τα χάπια αυτά παραλαμβάνονται από τα φαρμακεία αποκλειστικά με ιατρική συνταγή, μετρημένα χαπάκι το χαπάκι και τόσο – όσο προκρίνεται από τον θεράποντα, μέσα σε γυάλινο μπουκαλάκι που φέρει ετικέτα με το ονοματεπώνυμο του θεραπευόμενου. Αυτό εξασφαλίζει αφενός το ειδικό βάρος της ίδιας της ιατρικής πράξης, και αφετέρου την οικονομία ενός συστήματος υγείας. Στη χώρα μας, το λόμπι φαρμακευτικών εταιρειών, πολιτικών και φαρμακοποιών έχει επιτύχει – από πολλών ετών – όλα τα φάρμακα, από το τελευταίο αντιβιοτικό μέχρι τα ψυχοτρόπα ,παραδόξως με την εξαίρεση των ηρεμιστικών που όμως είναι φτηνά, να είναι διαθέσιμα και χωρίς τη συνταγή γιατρού, η οποία τελικά έχει σημασία μόνο σε ό,τι αφορά στη συμμετοχή του ασφαλιστικού φορέα στο κόστος του φαρμάκου».

Παρενέργειες

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες των νεότερων αντικαταθλιπτικών περιορίζονται στα γαστρεντερικά ενοχλήματα, την ήπια νευρικότητα και τον πονοκέφαλο ολίγων ημερών, ενώ ενδέχεται να επιδράσουν επιβραδυντικά στη σεξουαλική λειτουργία κατά τη διάρκεια της θεραπείας αν δεν παρέμβει ο θεράπων. Όλα τα παραπάνω υποχωρούν σύντομα μετά την έναρξη της θεραπείας.

Σε κάθε περίπτωση όμως, σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητριάδη, το όφελος από αυτά τα φάρμακα υπερτερεί πολλαπλάσια αυτών των παροδικών ενοχλημάτων. «Αξίζει, βέβαια, να αναφέρω ότι αρκετοί ανήσυχοι θεραπευόμενοι συμβαίνει καμιά φορά να μηρυκάζουν την αγωνία τους για την αγωγή που τους συνταγογραφείται και τελικά να αναπαράγουν, ψυχογενώς, ορισμένα πρόσθετα συμπτώματα», διευκρινίζει.

 

Αντικαταθλιπτικά και αυτοκτονικές τάσεις

Σε ό,τι έχει να κάνει με την ταύτιση αντικαταθλιπτικών σκευασμάτων και τάσεων αυτοκτονίας, ο ψυχίατρος διευκρινίζει πως κάτι τέτοιο δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά. Όπως λέει, η κατάθλιψη μπορεί να συνοδεύεται από αυτοκτονικό ιδεασμό ή αυτοκτονική τάση και αυτό είναι ένα σύμπτωμά της. «Υπάρχουν ορισμένες αναφορές επίτασης του αυτοκτονικού ιδεασμού σε εφήβους κατά την έναρξη μιας αντικαταθλιπτικής θεραπείας, γεγονός που οδήγησε στην υποχρεωτική διατύπωση μιας σχετικής επιφύλαξης στις οδηγίες χρήσης, αλλά ουδέποτε συσχετίστηκαν τα αντικαταθλιπτικά με αύξηση στις πραγματικές αυτοκτονίες, ούτε στους εφήβους ούτε πολύ περισσότερο στους ενήλικες. Πρόκειται για μια ρηχή ανάγνωση της επισήμανσης χωρίς γνώση».

Ενημέρωση δημοσιογράφων

Τον τελευταίο μήνα και εξαιτίας ενός συγκεκριμένου θέματος του αστυνομικού ρεπορτάζ, τα αντικαταθλιπτικά χάπια μονοπώλησαν τις συζητήσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα και αναπτύχθηκε μια παραφιλολογία, στα όρια της υπερβολής πολλές φορές, γύρω από αυτά τα φάρμακα.

Όπως υπογραμμίζει ο ψυχίατρος, όσοι απασχολούνται έμμεσα ή άμεσα με την ενημέρωση στο ευαίσθητο αντικείμενο της θεραπείας νοσημάτων, ειδικά δε νοσημάτων με τέτοιο επιπολασμό, οφείλουν να έχουν τη συναίσθηση ότι με κάθε δημόσια αναφορά τους, στην πραγματικότητα απευθύνονται σ’ ένα τεράστιο πλήθος αποδεκτών και με τρόπο εντελώς προσωπικό.

«Γνωρίζω ότι η κινδυνολογία, γενικά, έλκει περισσότερα κλικ, ακροαματικότητες και τηλεθέαση. Όμως, εδώ δεν συγχωρείται η επιπόλαιη ανάγνωση επιστημονικών δεδομένων, δεν επιτρέπεται η παραμικρή παρερμηνεία και δε χωράει ούτε η ελάχιστη υπερβολή», τονίζει εξηγώντας ότι τέτοιου είδους σφάλματα προκαλούν αλυσιδωτές ανεπιθύμητες ενέργειες με ανυπολόγιστες συνέπειες, όπως τον πανικό των ανθρώπων που λαμβάνουν θεραπεία, την ανώφελη ανησυχία τους που μπορεί μάλιστα να κοστίσει στη συμμόρφωση και στη συναίνεσή τους με τις ενδεδειγμένες ιατρικές οδηγίες και βέβαια την καθυστέρηση της πρόσβασης στην εξειδικευμένη βοήθεια λόγω αμφιβολίας και φόβου.

«Επιπλέον, το εύρος της διαθέσιμης πληροφορίας για τις αντικαταθλιπτικές θεραπείες είναι τόσο μεγάλο, που είναι πρακτικά αδύνατον για τον οποιοδήποτε μη ειδικό να ξεχωρίζει το έγκυρο και το αξιόπιστο και μάλιστα με τη δόκιμη εκτίμηση περί της σχετικότητας και της βαρύτητας της πάσης λεπτομέρειας. Έχω επομένως τη γνώμη ότι η καθοδήγηση από τους ειδικούς δεν είναι απλά χρήσιμη ή ουσιαστική, αλλά αυτονόητη. Δεν μου αρέσει, έτσι κι αλλιώς, που σε κάθε σεισμό γινόμαστε “σεισμολόγοι” γιατί αυτό είναι αφελές. Αλλά είναι ασυνείδητο και εγκληματικό να επιμένουμε να γινόμαστε γιατροί σε κάθε επίκαιρο ζήτημα της υγείας».

Αντικαταθλιπτικά και λειτουργικότητα του ατόμου

Τέλος, δε θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω για τον μύθο που αναπαράγεται συνεχώς γύρω από τη χρήση αυτών των φαρμάκων. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν, όσοι βρίσκονται σε αντικαταθλιπτική θεραπεία, δε βγαίνουν από το σπίτι, δε χαμογελούν, δεν εργάζονται και γενικότερα δεν είναι λειτουργικοί στην καθημερινότητά τους. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

«Κατηγορηματικά όχι. Δεν υπάρχει απολύτως καμία αλλιώτικη ενέργεια στην προσωπικότητα του ανθρώπου που λαμβάνει αντικαταθλιπτική θεραπεία. Τουναντίον, με τον καιρό ανατάσσεται το συναίσθημα και βελτιώνεται η διάθεση. Ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το κέφι του και τη ζωντάνια του. Γίνεται λειτουργικός, παραγωγικός και δημιουργικός ξανά και μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή και όλες τις δραστηριότητές του, που δυστυχώς ανέβαλε ή απέφευγε όσο διαρκούσε το πρόβλημα», καταλήγει.

Το τροχαίο δυστύχημα που σώζει ζωές

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Ήταν μεσημέρι της 22ας Μαρτίου 2004 όταν ο 22χρονος φοιτητής του Τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών Πάνος Μυλωνάς κατευθυνόταν με το αυτοκίνητό του προς το Πανεπιστήμιο Πατρών. Ένα όχημα που κινούταν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με κατεύθυνση προς Αθήνα, έχασε τον έλεγχο και πέρασε στο ρεύμα του Πάνου. Ο Πάνος προσπάθησε να το αποφύγει στρίβοντας απότομα το τιμόνι. Για κακή του τύχη όμως, την ίδια ώρα, μια μοτοσικλέτα που κινούταν με 230χλμ την ώρα ακριβώς από πίσω του, έπεσε επάνω στο αυτοκίνητο του άτυχου νέου και του στέρησε ακαριαία τη ζωή.

Μέσα από την τραγική αυτή ιστορία γεννήθηκε κάτι σπουδαίο: το πολυβραβευμένο Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» που από το 2005 μέχρι και σήμερα συνεχίζει αδιάκοπα να ευαισθητοποιεί και να εκπαιδεύει για θέματα οδικής ασφάλειας τους πολίτες όλης της χώρας.

Με τον τρόπο αυτό η μητέρα του, κα. Βασιλική Μυλωνά αποτίει καθημερινά φόρο τιμής στον αδικοχαμένο γιο της θέλοντας να διατηρήσει για πάντα τη μνήμη του ζωντανή. Ίσως βέβαια στην απόφασή της αυτή να συνέβαλαν και τα παράταιρα παιχνίδια της μοίρας που ήθελαν τον Πάνο παράλληλα με τις σπουδές του να ασχολείται με τη δημοσιογραφία του αυτοκινήτου γράφοντας για το περιοδικό  Auto Motor und Sport και όντας ο μικρότερος διαπιστευμένος δημοσιογράφος του WRC.

«Μου έφεραν μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών»

Όταν η κα. Μυλωνά, ενημερώθηκε από το σύζυγό της για το τροχαίο, σε καμία περίπτωση δε φανταζόταν ότι ο χαρισματικός Πάνος της, όπως τον αποκαλούσαν, ήταν νεκρός. Έβαλε πρόχειρα κάποια ρούχα σε μια τσάντα κι έφυγε με τον άντρα της για το νοσοκομείο του Αιγίου.

«Μόλις είδα τη νοσοκόμα, τη ρώτησα αμέσως που είναι ο Πάνος. Εκείνη μας ρώτησε αν θέλουμε κάτι να πιούμε αλλά εγώ συνέχισα να τη ρωτώ επίμονα που είναι το παιδί μας. Δίπλα της ήταν ένας τραυματιοφορέας, ο οποίος μας είπε «ο γιος σας δεν έφταιγε». Συνέχισα να ρωτώ πως είναι ο Πάνος ώσπου η νοσοκόμα που ήταν εκεί έφυγε και εμφανίστηκε με μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών που ήταν πιασμένη μ’ ένα λευκοπλάστ, στο οποίο αναγραφόταν το όνομα του Πάνου, η ημερομηνία και η ώρα. “Να σας δώσω τα ρούχα του”, μου είπε κρατώντας τη σακούλα και μόλις τη ρώτησα αν ζει, έσκυψε το κεφάλι», μου λέει με δάκρυα η κα. Μυλωνά περιγράφοντας τη μέρα που άλλαξε για πάντα τη ζωή της.

Λίγες μέρες αργότερα, ώρες μετά την ταφή, μια τραγική ειρωνεία έρχεται να προστεθεί στην ιστορία του αδικοχαμένου Πάνου καθώς επιστρέφοντας η μητέρα του στο σπίτι και ανοίγοντας την αλληλογραφία, βρήκε την ειδοποίηση που όριζε το γιο της ως οδηγό για τους διακεκριμένους επισκέπτες στην Ολυμπιάδα.

«Ήταν πολύ καλός οδηγός και αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή για να γίνει εθελοντής. Φαντάσου πώς ένιωσα όταν επέστρεψα από την κηδεία και είδα κι αυτό».

….και εγένετο το Ινστιτούτο

Ο άδικος θάνατος του νεαρού Πάνου προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων στην πανεπιστημιακή κοινότητα της Πάτρας με χιλιάδες συμφοιτητές του να διαδηλώνουν με αφορμή το συγκεκριμένο δυστύχημα και για τα τροχαία συμβάντα στο δρόμο Κορίνθου – Πατρών, υπογράφοντας κείμενο διαμαρτυρίας.

Παράλληλα, στο περιθώριο της απόφασης του Πανεπιστημίου Πατρών για καθιέρωση υποτροφίας στο όνομα του Πάνου Μυλωνά, ο πρόεδρος του τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών, κ. Χρυσολούρης μαζί με κάποιους φοιτητές πρότειναν στην κα. Μυλωνά τη δημιουργία ενός Οργανισμού για τα θέματα της οδικής ασφάλειας.

Έκαναν το καταστατικό και μαζί με το υπόμνημα τα έστειλαν στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας  Κωστή Στεφανόπουλο. Η ανταπόκριση ήταν άμεση μιας και μόλις μία εβδομάδα αργότερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε κατ’ ιδίαν συνάντηση με την κα. Μυλωνά. «Αποφάσισα να του γράψω την επιστολή με την ιδιότητα μιας Ελληνίδας μητέρας που βίωσε το θάνατο του γιου τους και με τη θέληση να συνεισφέρω όπως μπορώ στο να μη συμβούν άλλα τέτοια τροχαία δυστυχήματα. Μόλις βρεθήκαμε, αφού με ρώτησε πώς έγινε το δυστύχημα, μου επισήμανε τις δυσκολίες του εγχειρήματος».

Η κα. Μυλωνά με τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο.

Τίποτα όμως δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη θέληση της κα. Μυλωνά και έτσι, ένα χρόνο μετά το τραγικό συμβάν, στις 11 Μαΐου 2005, συστάθηκε το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας το οποίο μέχρι και σήμερα επιτελεί σπουδαίο έργο για την πρόληψη των τροχαίων συμβάντων λαμβάνοντας πανελλαδική και διεθνή αναγνώριση.

Το Ινστιτούτο πραγματοποιεί δράσεις πανελλαδικά, με τη βοήθεια των εθελοντών του, ενώ μια από τις πρώτες ενέργειες που πραγματοποίησε το Ι.Ο.ΑΣ., ήταν η τοποθέτηση 22 ευδιάκριτων κίτρινων πινακίδων και δύο ραντάρ μέτρησης ταχύτητας, στην εθνική οδό Κορίνθου – Πατρών που επισήμαιναν την αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης τροχαίου.

Μία από τις 22 προειδοποιητικές πινακίδες.

«Κάναμε μια έρευνα προκειμένου να βρούμε τα σημεία με τα πιο πολύνεκρα θανατηφόρα ατυχήματα και 500 με 800 μέτρα πριν από αυτά τα σημεία, βάλαμε τις προειδοποιητικές πινακίδες. Η ανάλυση που έγινε ήταν σοκαριστική καθώς υπήρχαν σημεία που είχαν σκοτωθεί περισσότεροι από 20 άνθρωποι».

Κι αυτή ήταν μόλις η αρχή των παρεμβάσεων καθώς 13 χρόνια μετά, το Ινστιτούτο έχει αποκτήσει ρόλο Συμβουλευτικού Οργάνου του ΟΗΕ. Παράλληλα η κα. Μυλωνά έχει βραβευτεί από τη Σουηδική Κυβέρνηση για τη συμβολή της στη δημιουργία του ISO 39001 (πρότυπο που ορίζει τις απαιτήσεις για τη διαχείριση της οδικής ασφάλειας με βασικό στόχο τη μείωση / εξάλειψη των οδικών ατυχημάτων), ενώ έχει διακριθεί με το Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και το Βραβείο Γυναικείας Κοινωνικής Προσφοράς από το Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Επιπλέον, το Ι.Ο.ΑΣ. είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου (FIA) και προωθεί τα σχέδια της οδικής ασφάλειας ανά τον κόσμο.

Πρόσφατα μάλιστα μια σήραγγα της νέας Εθνικής οδού Κορίνθου – Πατρών αποφασίστηκε να φέρει το όνομα του «Πάνου Μυλωνά» ως μια συμβολική επιβράβευση του αδιάκοπου αγώνα του Ινστιτούτου και της κυρίας Μυλωνά που αφιέρωσε τη ζωή της και κατάφερε να μετατρέψει τον αβάσταχτο πόνο της σε δημιουργία για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Και τα όνειρα δεν σταματούν εδώ για την κα. Μυλωνά. Επόμενος στόχος της η δημιουργία του πρώτου εθνικού κέντρου για την οδική ασφάλεια που θα βασίζεται σε επιστημονική τεκμηρίωση αλλά θα χρησιμοποιεί και την τεχνολογία ώστε να γίνονται βιωματικές δράσεις που θα είναι αποτελεσματικές και θα περνούν ξεκάθαρα μηνύματα για ασφαλείς μετακινήσεις.

«Θα μπορούν να μας επισκέπτονται πολίτες από κάθε γωνιά της χώρας αλλά και μαθητές που μέσα από τις βιωματικές δραστηριότητες θα κατανοούν για ποιο λόγο πρέπει κάποιος να φορά τη ζώνη ασφαλείας, γιατί πρέπει να τηρεί τα προβλεπόμενα όρια ταχύτητας, πως διαφοροποιούνται οι αποστάσεις ασφαλείας σύμφωνα με τις συνθήκες κ.α.. Έχουμε ειδικό εξοπλισμό για το κάθε ένα από αυτά ώστε να βλέπουν οι οδηγοί και να προσαρμόζονται αναλόγως στις εκάστοτε συνθήκες», εξηγεί.

 Μείωση τροχαίων κατά 51%

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αλλά και της αστυνομίας, οι θανάσιμοι τραυματισμοί από τροχαία μειώθηκαν κατά 51% και οι σοβαροί τραυματισμοί κατά 55% τα τελευταία 10 χρόνια (2006 – 2016), γεγονός για το οποίο το Ι.Ο.ΑΣ. έχει συμβάλει καθοριστικά. Ωστόσο, όπως χαρακτηριστικά δηλώνει η κα. Μυλωνά, αυτή η μείωση δεν είναι αρκετή καθώς «κανένας θάνατος στο δρόμο δεν είναι αποδεκτός». Και μπορεί η ίδια να χαρακτηρίζει «διαστροφή της φύσης το να θάβει μια μάνα το παιδί της», εκείνη όμως κατάφερε να μετατρέψει τον αβάσταχτο πόνο της σε δύναμη προκειμένου όπως λέει, καμιά άλλη μάνα να μη βιώσει ό,τι βίωσε εκείνη.

Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι μητέρες που έχασαν σε τροχαίο το παιδί τους και απευθύνονται σε εκείνη προκειμένου να αντλήσουν δύναμη. «Είναι ό,τι χειρότερο για ένα γονιό. Μπορεί να βλέπουμε τους αριθμούς των τροχαίων ατυχημάτων αλλά όταν το δικό σου παιδί μπει μέσα σε αυτή τη λίστα όλα αλλάζουν. Εκείνο που συμβουλεύω τις μητέρες είναι να σταθούν στα πόδια τους κρατώντας τις όμορφες στιγμές που έζησαν δίπλα στο παιδί τους και να προχωρήσουν μπροστά. Το ξέρω ότι δεν είναι καθόλου εύκολο και τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως πριν. Τις συμβουλεύω όμως να δουν τι μπορούν να κάνουν ώστε να προσφέρουν στο συνάνθρωπο και να βοηθήσουν όσο μπορούν στο να μη νιώσουν άλλοι άνθρωποι αυτό που οι ίδιοι ένιωσαν».

Το βίντεο που ακολουθεί, το δημιούργησε η μητέρα του Πάνου και περιέχει στιγμιότυπα από τη ζωή του, το νήμα της οποίας κόπηκε πρόωρα, στα 22 του χρόνια.

Περισσότερες πληροφορίες για το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς», θα βρείτε εδώ. 

«Φύλακες άγγελοι» σε παιδικό εφιάλτη: Οι εθελοντές της διακονίας σκορπίζουν χαρά σε νοσοκομεία Παίδων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να θυμηθούν την παιδική τους υπόσταση, να γελάσουν, να παίξουν και να τραγουδήσουν έχουν για δύο ώρες κάθε εβδομάδα τα παιδιά που νοσηλεύονται ή βρίσκονται με εισαγγελική εντολή στα νοσοκομεία Παίδων «Αγία Σοφία» και «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού» αντίστοιχα.

Οι «άγγελοι» που φέρνουν στα χείλη τους το χαμόγελο είναι τα μέλη της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών, άνθρωποι που όχι μόνο κρατούν συντροφιά στα παιδιά -κάποια εκ των οποίων είναι εγκαταλελειμμένα- αλλά τα κάνουν να ξεχνιούνται από τα βάσανα που είναι «καταδικασμένα» να ζουν από μικρή ηλικία.

Έτσι, κάθε Δευτέρα και Τετάρτη ένας χώρος των νοσοκομείων μετατρέπεται σε παιδική χαρά όπου οι μικροί νοσηλευόμενοι έχουν τη δυνατότητα να παίξουν επιτραπέζια παιχνίδια, να τραγουδήσουν, να κάνουν εποχικές κατασκευές όπως για παράδειγμα έλατα και αστέρια ενόψει Χριστουγέννων και να περάσουν όσο πιο όμορφα γίνεται.

«Περιμένουν με ανυπομονησία αυτές τις ημέρες διότι οι ώρες που βρίσκονται μόνα σε ένα δωμάτιο είναι πάρα πολλές. Θυμάμαι ένα δεκάχρονο αγοράκι που ήταν στο νοσοκομείο με εισαγγελική εντολή μαζί με τα δυο του αδέρφια και μια ημέρα πριν τα πάνε σε ίδρυμα, μας έδωσε μια ζωγραφιά γράφοντας: «Ευχαριστώ τη διακονία που με έκανε χαρούμενο μέσα στο νοσοκομείο». Ως τότε δεν είχαμε καταλάβει πόσο σπουδαίες ήταν τελικά για τα παιδιά αυτές οι δύο ώρες της δημιουργικής απασχόλησης», μου λέει η 44χρονη Ματίνα που είναι εκπαιδευτικός και προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της στα νοσοκομεία Παίδων μέσω της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών.

Η ζωγραφιά του μικρού Ντομινίκ συγκίνησε όλα τα μέλη της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών

Μια ακόμη στιγμή που θυμάται συγκινημένη και αποδεικνύει περίτρανα τη σημασία του συγκεκριμένου προγράμματος για τα νοσηλευόμενα παιδιά, είναι όταν εξαιτίας κάποιου σοβαρού περιστατικού δεν ήταν σίγουρο εάν θα πραγματοποιηθεί ή όχι η καθιερωμένη δίωρη απασχόληση. «Τελικά έγινε και μόλις φτάσαμε  στο νοσοκομείο μαζί με τους υπόλοιπους εθελοντές, μας υποδέχθηκε μια μαμά με το παιδί της, το οποίο είχε πολύ σοβαρά εγκαύματα σε όλο του το σώμα και μας είπε: “Επιτέλους, σας περιμέναμε πώς και πώς για να βγούμε από το δωμάτιο”».

Εκτός από τους εθελοντές, τη διασκέδαση των παιδιών έχει αναλάβει κι ένας ηθοποιός που υποδύεται τον κλόουν και επισκέπτεται τα παιδιά στα δωμάτιά τους κυρίως στο Ογκολογικό τμήμα των νοσοκομείων. Ο κ. Κυριάκος Μερτζάνης προσφέρει κι αυτός τις υπηρεσίες του εθελοντικά και μοναδικός του στόχος είναι να κάνει χαρούμενους τους μικρούς ασθενείς. Ο ίδιος ασχολείται συνολικά 24 χρόνια με παιδιά, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια παιδοψυχολογίας, παιχνιδοθεραπέιας και μουσικοθεραπείας και όταν έμαθε για τις δράσεις της Εθελοντικής Διακονίας, εξέφρασε αμέσως το ενδιαφέρον του για να συμμετάσχει. Τα τελευταία έξι χρόνια λοιπόν έχει ξεκινήσει ένα πολύ όμορφο, όπως το χαρακτηρίζει, ταξίδι για εκείνον, γεμάτο παιχνίδια και πολλά,  πολλά χαμόγελα.

Ο Κυρικάκος Μερτζάνης εν δράσει

Η στιγμή που δε μπορεί με τίποτα να ξεχάσει είναι όταν είδε μια γυναίκα Ρομά να κλαίει με λυγμούς. Αφού την πλησίασε και τη ρώτησε τι της συνέβη, εκείνη του είπε πως το παιδί της έχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα με το μάτι του. «Πήγα στο παιδί, του μίλησα, παίξαμε και εν συνεχεία εξήγησα στη μητέρα του ότι τελικά η κατάστασή του δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο πίστευε. Και όντως, δεν ήταν, είχε καταλάβει λάθος όσα της είπαν οι γιατροί. Τότε λοιπόν, με ευχαρίστησε και μου ζήτησε να μου φιλήσει τα χέρια. Της εξήγησα ότι δεν έκανα κάτι σπουδαίο αλλά και να έκανα, δεν θα την άφηνα να κάνει μια τέτοια κίνηση. Τότε τραβήχτηκε αμήχανα και με ρώτησε: “φοβάστε μη σας λερώσω, ε;”. Έπιασα επί τόπου εγώ τα δικά της χέρια, τα έσφιξα κι ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα που μόνο ο εθελοντισμός μου έχει προσφέρει στη ζωή μου», εξομολογείται.

Ο κ. Μερτζάνης επισκέπτεται σχεδόν σε καθημερινή βάση τα παιδιά του νοσοκομείου και δεν είναι λίγες οι φορές που κάθεται για περισσότερες από δύο ώρες, όσες δηλαδή διαρκεί η δημιουργική απασχόληση. «Υπήρχε φορά που πήγα στις 5 το απόγευμα κι έφυγα στις 11 το βράδυ. Μακάρι να μπορούσα να κάτσω κι άλλο και να πηγαίνω κάθε μέρα», μου λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής και η λαχτάρα που αποτυπώνεται στη φωνή του δε μου αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Προσωπικά προβλήματα

Σε μια εποχή όπως αυτή που διανύουμε όπου τα πάσης φύσεως προβλήματα βρίσκονται στο ζενίθ τους, δε θα μπορούσα να μη ρωτήσω τους εθελοντές πώς καταφέρνουν να είναι εκεί για τα παιδιά, ορεξάτοι και χαμογελαστοί ενώ στη δική τους ζωή μπορεί να συμβαίνει κάτι άσχημο.

«Υπάρχουν σίγουρα φορές που δεν είμαι καλά αλλά ό,τι κι αν έχω το ξεχνώ, γίνομαι κι εγώ παιδί δίπλα τους», μου λέει η 39χρονη Δαμασκηνή και συνεχίζει: «Τα παιδιά αυτά δε θέλουν τον οίκτο μας, αλλά την αγάπη μας. Μετά από αυτό το δίωρο της δημιουργικής απασχόλησης, φεύγω γεμάτη από το νοσοκομείο όσα προβλήματα και να έχω. Η συναναστροφή με τα παιδιά σε κάνει περισσότερο υπομονετικό, ήρεμο και καλόκαρδο. Είναι πολύ σημαντικό να βοηθούμε όποιον υποφέρει, πόσο μάλλον μια παιδική ψυχή. Και η αγάπη που παίρνουμε, είναι για’ μένα θησαυρός, δεν εκτιμάται».

Αντίστοιχα είναι και τα συναισθήματα της Ματίνας, για την οποία η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι να βλέπει τα παιδιά αυτά, έστω και για δύο ώρες, χαρούμενα.

«Είχε τύχει στις αρχές του προγράμματος αυτού να συζητήσουμε και με άλλους εθελοντές το πώς καταφέρνουμε να δίνουμε όλο μας το είναι αυτές τις ώρες ενώ μέσα μας κάποιες φορές δεν είμαστε καλά. Την απάντηση μας την έδωσε λίγο καιρό μετά ένα κοριτσάκι που είχε ακρωτηριαστεί το πόδι του. Ερχόταν κάθε φορά που κάναμε το πρόγραμμα της δημιουργικής απασχόλησης αλλά δεν έπαιζε ποτέ μαζί μας ούτε με τα άλλα παιδιά και δε χαμογελούσε. Δεν ήθελε να συμμετέχει ποτέ αλλά ερχόταν κάθε φορά. Ώσπου μια μέρα που κάναμε κουκλοθέατρο, την είδα να χαμογελά. Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση στο ερώτημά σου», καταλήγει.

Η αίθουσα του νοσοκομείου Παίδων έχει μετατραπεί σε παιδική χαρά

 

Περισσότερες πληροφορίες για την Εθελοντική Διακονία Ασθενών και τις δράσεις της, θα βρείτε εδώ.

 

Ο γύρος του κόσμου με μια μηχανή!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το γύρο του κόσμου καβάλα σε μια μοτοσικλέτα αποφάσισε να κάνει πριν 30 χρόνια ο Κώστας Μητσάκης ως σύγχρονος Φιλέας Φονγκ. Συνδυάζοντας τις δύο του μεγάλες αγάπες, τα ταξίδια και τις μηχανές, πήγε στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου και πλέον έχει «γράψει» στο προσωπικό του κοντέρ, περισσότερα από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στα πέρατα της Γης. Μάλιστα, πριν τρία περίπου χρόνια αποφάσισε να κάνει ένα βήμα παραπέρα και να αλλάξει την έννοια του ταξιδιού πηγαίνοντας στην Ινδία με……παπάκι!

Από την Αλάσκα ως την Αφρική και από την Ασία έως την «χώρα των καγκουρό», συνοδοιπόρος του στα δίτροχα ταξίδια του όλα αυτά τα χρόνια είναι η σύζυγός του. Λάτρεις και οι δύο της περιπέτειας, αποφάσισαν πριν τρεις δεκαετίες τα ασταμάτητα ταξίδια, επαναπροσδιορίζοντας τις έννοιες της ελευθερίας και της απόλυτης περιπέτειας.

Ο κ. Μητσάκης στην Τανζανία

 

Πάντως, η αγάπη του  για τα δίκυκλα δεν ήταν κάτι που προέκυψε ξαφνικά. Όπως μου εξήγησε, από πολύ μικρή ηλικία θυμάται τον εαυτό του πάνω σε ένα ποδήλατο και εν συνεχεία σε μια μηχανή. «Η μοτοσικλέτα μου άρεσε γιατί μου έδινε μια ιδιαίτερη αίσθηση, αυτή της ελευθερίας και με έκανε να νιώθω πως είμαι σε επαφή με τη φύση. Πρόκειται για ένα μέσο μεταφοράς με το οποίο δένεται πολύ εύκολα κανείς εν αντιθέσει με το αυτοκίνητο το οποίο δεν με ικανοποιεί και αντιπροσωπεύει την προσωπικότητά μου».

Όπως μου λέει, η επιλογή του να ταξιδεύει σε δύο τροχούς, τον αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο καθώς πέρασε από σημεία που δύσκολα μπορεί να συναντήσει όποιος ταξιδεύει με αεροπλάνο. Επιπλέον, έζησε όλα όσα θα πρέπει, όπως λέει, να βιώνει ένας ταξιδιώτης. «Οι κάτοικοι πολλών χωρών όταν με έβλεπαν με τη μηχανή, ιδρωμένο και κουρασμένο , μου άνοιγαν την πόρτα των σπιτιών τους κι έτσι είχα τη δυνατότητα να συνομιλήσω μαζί τους, να μάθω πράγματα γι’αυτούς και για τον πολιτισμό τους. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι τουρίστες αγνοούν μιας και αρκούνται στο να φωτογραφίζουν τα μνημεία μιας χώρας που επισκέπτονται», αναφέρει.

Ο κ. Μητσάκης στην Αυστραλία

Δυσκολίες

Ωστόσο, όπως εξηγεί, οι αναβάτες των δίκυκλων είναι συνεχώς εκτεθειμένοι σε κινδύνους που σχετίζονται με τις καιρικές συνθήκες, τους οδηγούς και πολλούς άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Μπορεί στη διάρκεια των ταξιδιών του όλα αυτά τα χρόνια να μη συνέβη κάτι τραγικό αλλά δεν είναι λίγα τα δυσάρεστα περιστατικά που αποτυπώθηκαν στη μνήμη του όταν χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις. «Το 2005 στο Αφγανιστάν η σύζυγός μου πυροβολήθηκε από έναν Ταλιμπάν στο κράνος και το 1998 όταν κάναμε για πρώτη φορά το γύρο της Αφρικής, περάσαμε μέσα από το Σουδάν που τότε είχε εμφύλιο πόλεμο. Ήταν μια δύσκολη κατάσταση μιας και αρκετά σημεία της χώρας ήταν πολεμικές ζώνες», διηγείται ο κ. Μητσάκης.

Ο κ. Μητσάκης στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν

Αυτά και άλλα πολλά δύσκολα περιστατικά που εμφανίστηκαν στο δρόμο του, δεν στάθηκαν ικανά να τον αποτρέψουν από την μεγάλη του αγάπη που δεν είναι άλλη από τα ταξίδια. Μάλιστα, όταν πριν κάποια χρόνια αποφάσισε να κάνει ένα μικρό διάλειμμα, ένιωθε πολύ έντονα πως κάτι του έλειπε από τη ζωή του. «Ίσως ακουστεί περίεργο αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο να βγάλω από τη ζωή μου τα ταξίδια. Είναι τρόπος ζωής πια για μένα και θα συνεχίσω για όσο αντέξω», υπογραμμίζει.

Διάλειμμα για νερό στην Αίγυπτο

«Οι Έλληνες δεν ταξιδεύουν»

Μπορεί ο ίδιος να είναι ο πιο πολυταξιδεμένος Έλληνας αλλά όπως λέει, οι περισσότεροι στην Ελλάδα δεν ακολουθούν αυτό τον τρόπο ζωής. Σύμφωνα με τον κ. Μητσάκη, τα ταξίδια πέρα από ανεπανάληπτες εμπειρίες ζωής που προσφέρουν, δίνουν τη δυνατότητα σε κάποιον να βγει από τα στενά όρια του περίγυρού του, να κάνει συγκρίσεις ώστε να μην «καταπίνει» αμάσητα τις πληροφορίες σχετικά με το πώς είναι η ζωή σε άλλα κράτη. «Στην Ελλάδα γενικότερα οι άνθρωποι δεν ταξιδεύουν, δεν ξέρουν τι γίνεται έξω και είναι εγκλωβισμένοι στην πραγματικότητα της χώρας. Πιστεύω πως αν ο Έλληνας ταξίδευε δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Όταν έχεις συγκριτικά στοιχεία με τον έξω κόσμο, μπορείς να φτιάξεις μια καλύτερη καθημερινότητα σε πολλά επίπεδα», τονίζει.

Όπως επισημαίνει, καλό θα ήταν αν δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να ταξιδεύουν, να απεμπλακούν από τον υπολογιστή και την τηλεόραση και να βγουν στο δρόμο να γνωρίσουν τη ζωή. «Η ζωή υπάρχει έξω από το σπίτι και την οθόνη, είναι δίπλα μας. Αν δε βγούμε να την κυνηγήσουμε στο δρόμο, ζούμε σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και πιστεύουμε πως έτσι είναι ο κόσμος και σε άλλες χώρες», καταλήγει.

Από το ταξίδι του κ. Μητσάκη στη Βολιβία

 

 

Κόστα Ρίκα

Βλέποντας με τα μάτια των τετράποδων φίλων μας (VIDEO)

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Στην υπηρεσία των συνανθρώπων μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ικανά να δυσκολέψουν την καθημερινότητά τους, τίθενται και στην Ελλάδα «οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου». Ο Πάρις Διαμαντίδης, ο πρώτος εκπαιδευτής σκύλων – οδηγών στη χώρα μας,  έχει ξεκινήσει από το 2013 να εκπαιδεύει τα αγαπημένα μας τετράποδα προκειμένου να χαρίσει στους τυφλούς χειριστές το προνόμιο της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας.

Συνδυάζοντας τις σπουδές του στην ψυχολογία με την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφει για τα ζώα, αποφάσισε να βοηθήσει άτομα με αναπηρία μέσω της ειδικής εκπαίδευσης σκύλων.  Τις απαιτούμενες γνώσεις τις έλαβε από την Εθνική Σχολή Σκύλων-Οδηγών Τυφλών της Ιταλίας , η οποία λειτουργεί από το 1927. «Εκεί εκπαίδευσα την πρώτη μου ομάδα, δηλαδή το σκύλο με τον τυφλό χειριστή του. Αργότερα δούλεψα ως εκπαιδευτής σκύλων – οδηγών για μια σχολή στην Ελλάδα και στη συνέχεια, θέλοντας να αποκτήσω ακόμη περισσότερες γνώσεις, πήγα στην Εθνική Σχολή της Αγγλίας που είναι από τις καλύτερες του κόσμου», αναφέρει.

Ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο και παρακολουθούσε την έλλειψη των υποδομών στη χώρα μας και την αναλγησία της κοινωνίας,  αποφάσισε να επιστρέψει πίσω, να αξιοποιήσει τις γνώσεις του και να βοηθήσει όσο περισσότερο κόσμο μπορεί.

Πώς επιλέγονται οι σκύλοι – οδηγοί

Οι «σύντροφοι» ζωής των ανθρώπων με μερική ή ολική απώλεια όρασης, επιλέγονται με ιδιαίτερα αυστηρά κριτήρια μιας και ο σκοπός τους είναι «ιερός». Όπως μου εξηγεί ο 38χρονος εκπαιδευτής,  οι σκύλοι – οδηγοί προέρχονται από επιλεκτική εκτροφή, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ελεύθεροι δυσπλασίας ή άλλων γενετικών προβλημάτων όπως αυτά της όρασης.

«Υπάρχουν ειδικά τεστ που κάνουμε όταν το σκυλί είναι τριών μηνών. Αυτά τα τεστ είναι αξιόπιστα και επαναλαμβάνονται ως τους 12 μήνες ζωής του σκύλου αλλά όσον αφορά στη δυσπλασία, ποντάρουμε βλέποντας το γενεαλογικό δέντρο του ζώου, δηλαδή το pedigree. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να εξακριβώσουμε εάν οι γονείς ή οι παππούδες του είχαν ή όχι κάποια μορφή δυσπλασίας. Με τον τρόπο λοιπόν αυτό, επιλέγουμε τα κουτάβια από επίσημους εκτροφείς μέσω του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδος. Κάποιοι εκτροφείς μας τα παρέχουν δωρεάν και κάποιοι άλλοι έναντι χαμηλού αντιτίμου. Εμείς τα παραδίδουμε εκπαιδευμένα στους τυφλούς χειριστές εντελώς δωρεάν», εξηγεί.

Τα στάδια της εκπαίδευσης

Οι ράτσες που ενδείκνυνται για τη συγκεκριμένη εκπαίδευση είναι τα Λαμπραντόρ, τα Γκόλντεν Ριτρίβερ, κάποιες μίξεις τους ή μίξεις γιγαντιαίων Κανίς (τα λεγόμενα Poodles) με Λαμπραντόρ.

Τους πρώτους μήνες της ζωής του το σκυλί θα μεγαλώσει με μια ανάδοχη οικογένεια, με ανθρώπους δηλαδή που αγαπούν τα ζώα και θέλουν να βοηθήσουν εκείνους που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης. «Στόχος αυτής της κίνησης είναι η πλήρης κοινωνικοποίηση του ζώου. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών ο σκύλος θα πηγαίνει σε χώρους μαζικής εστίασης, σε λαϊκές αγορές, θα μπαίνει σε μέσα μαζικής μεταφοράς, θα εκτίθεται σε παιδιά, γατιά και άλλα σκυλιά και θα μάθει να εντοπίζει σκάλες και πεζοδρόμια. Αυτή η διαδικασία θα γίνεται με την εποπτεία και την καθοδήγηση του εκάστοτε εκπαιδευτή», εξηγεί ο Πάρις.

Μετά το πέρας των έξι μηνών, το σκυλί θα αλλάξει ξανά οικογένεια για δύο με τρεις μήνες, προκειμένου, όπως αναφέρει ο Πάρις, να μην προλάβει το ζώο να δεθεί, να συνηθίσει στην αλλαγή περιβάλλοντος και να τη θεωρεί ως κάτι το φυσιολογικό. Εν συνεχεία, όταν το σκυλί γίνει 12 μηνών, θα φορέσει το ειδικό σαμάρι και θα περάσει πια για έξι μήνες στα χέρια του εκπαιδευτή όπου θα μάθει να σταματά σε διαβάσεις, να περνά με ασφάλεια το χειριστή του από εμπόδια κάθε είδους όπως λακκούβες, κακοτεχνίες και κάδοι σκουπιδιών, να μπαίνει στα μέσα μαζικής μεταφοράς και να βρίσκει θέση στο χειριστή του.

«Το τελικό στάδιο της εκπαίδευσης, που διαρκεί γύρω στις τρεις εβδομάδες, περιλαμβάνει τη συνεκπαίδευση του χειριστή μαζί με το σκύλο του. Αυτό γίνεται για να μάθει ο ένας τον άλλον, να αναπτύξουν μια σχέση μεταξύ τους και φυσικά για να μάθει ο χειριστής κάποιες τεχνικές. Προτού παραδοθεί ο σκύλος τον τεστάρουμε. Φοράω δηλαδή μια μαύρη μάσκα και γίνομαι εγώ ο άνθρωπος με την ολική απώλεια όρασης που θα με βοηθήσει ο σκύλος να πάω στο μετρό, να περάσω με ασφάλεια απέναντι και  να κατέβω ή να ανέβω σκάλες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, υπάρχει πίσω μου ένας άλλος άνθρωπος που παρακολουθεί και κάνουμε την τελική αξιολόγηση».

Πάντως, πρωταρχική σημασία έχει για τον Πάρις ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος να αγαπά τα σκυλιά και να μην τα βλέπει μόνο ως εργαλεία. Όπως μάλιστα μου είπε, υπήρξε φορά που δεν έδωσε έναν σκύλο – οδηγό επειδή είδε ότι ο μελλοντικός χειριστής του δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τα ζώα.

Φόλες

Μιλώντας για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά στην ασφάλεια συνανθρώπων μας με μερική ή ολική απώλεια όρασης, δε θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω τι γίνεται σε περίπτωση που ο  σκύλος – οδηγός έρθει αντιμέτωπος με δηλητηριασμένη τροφή, τη γνωστή φόλα ή με αγέλη αδέσποτων ζώων.

Όπως επισήμανε, τα συγκεκριμένα σκυλιά εκπαιδεύονται στην άρνηση τροφής που είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία που ακολουθείται από τους ειδικούς εκπαιδευτές. «Ένα τέτοιο σκυλί δε θα φάει ποτέ από κάτω ή ακόμη κι αν προσπαθήσει, υπάρχει τρόπος που μαθαίνουμε στον τυφλό χειριστή ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο περιστατικό και να αποτρέψει το σκύλο».

Σε ό,τι έχει να κάνει με την επίθεση αγέλης, ξεκαθαρίζει πως οι σκύλοι – οδηγοί είναι στειρωμένοι, πράγμα που σημαίνει ότι κάποιο άλλο ζώο δεν θα τους επιτεθεί επειδή μυρίζει κάποιες ορμόνες. «Πρόκειται για το πρώτο προστατευτικό μέτρο που παίρνουμε. Από κει και πέρα, μαθαίνουμε πάλι στο χειριστή κάποιες τεχνικές αντιμετώπισης ενός τέτοιου περιστατικού. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα συμβεί. Είναι πάντα ένα ρίσκο».

Ο σκύλος – οδηγός κατευθύνει τον τυφλό χειριστή στο κουτί του σηματοδότη. Όταν ο ειδικός κώνος που υπάρχει στο κάτω μέρος του κουτιού, περιστρέφεται, σημαίνει ότι είναι πράσινο και μπορεί να περάσει με ασφάλεια το δρόμο.

Μην ενοχλείτε τον σκύλο – οδηγό

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για τον τυφλό χειριστή όσο και για τον τετράποδο οδηγό του, είναι να μην αποσπάται η προσοχή του σκύλου. Δυστυχώς, όπως εξηγεί ο Πάρις, η ελληνική κοινωνία δεν έχει ακόμη λάβει την κατάλληλη ενημέρωση για το τι σημαίνει αυτό το ζώο για έναν τυφλό άνθρωπο.

«Όταν βλέπουμε έναν σκύλο να φορά το ειδικό σαμάρι, δεν πρέπει να πηγαίνουμε κοντά του, να του μιλάμε ή να τον χαϊδεύουμε. Πρόκειται για έναν σκύλο εργασίας που εκείνη τη στιγμή οδηγεί τον τυφλό χειριστή του. Εάν με οποιονδήποτε τρόπο του αποσπάσουμε την προσοχή, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τραυματισμού του χειριστή. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι γι’ αυτόν τον άνθρωπο ο σκύλος είναι η προέκταση του εαυτού του, δεν πρόκειται απλά για ένα κατοικίδιο που βγάζει βόλτα», εξηγεί τονίζοντας πως ακόμη και τις φορές που φορά στους σκύλους κάποιο ειδικό ταμπελάκι με την ένδειξη «μη με ενοχλείτε, τώρα δουλεύω», κάποιοι συνεχίζουν να προσεγγίζουν το ζώο ή να αφήνουν τα σκυλιά τους να πηγαίνουν στο μέρος του.

Μάλιστα, ένα από τα μέτρα που λαμβάνει ο εκπαιδευτής προκειμένου ο σκύλος – οδηγός να παραμείνει προσηλωμένος στο στόχο του σε περίπτωση που κάποιος τον πλησιάσει και του μιλήσει, είναι να του μαθαίνει τις εντολές στα ιταλικά ή τα αγγλικά καθ’όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης.

Σχολή σκύλων οδηγών – βοηθείας

Όταν ο Πάρις επέστρεψε από την Αγγλία, όπου εντρύφησε ακόμη περισσότερο στο εν λόγω αντικείμενο, αποφάσισε μαζί με κάποιους φίλους να συνιδρύσει την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Mentor Guide Dogs for the Blind. Η ομάδα της Mentor απαρτίζεται από άτομα που έχουν κάποιου είδους αναπηρία και έχουν βιώσει αρκετές δυσκολίες εξαιτίας της παντελούς έλλειψης υποδομών για ΑμεΑ.

Στόχος τους εκτός από την άρτια εκπαίδευση σκύλων οδηγών ή βοηθείας σύμφωνα με τους κανόνες της Διεθνής Ομοσπονδίας Σκύλων Οδηγών και της Διεθνής Ομοσπονδίας Σκύλων Βοηθείας,  είναι η συνεχής υποστήριξη ατόμων με αναπηρία που έχουν συνεκπαιδευτεί με το σκύλο τους, η αντικατάσταση ενός σκύλου οδηγού ή βοηθείας με έναν νέο όταν ο προηγούμενος περάσει το δέκατο έτος της ηλικίας του αλλά και τυχόν τροποποίηση ή παρέμβαση σε ισχύουσες νομοθεσίες για ΑμεΑ.

«Θέλουμε να παρεμβαίνουμε στο νόμο και να τον αλλάζουμε προς όφελος των συμπολιτών μας που αντιμετωπίζουν τόσα θέματα πρόσβασης κάθε μέρα. Στην Ελλάδα του 2017 κανένας άνθρωπος με απώλεια όρασης ή κινητικό πρόβλημα δεν πρέπει να εγκλωβίζεται μέσα στο σπίτι του ή να εξαρτάται από κάποιον άλλο για να βγει έξω από το σπίτι του. Παρέχουμε εκπαίδευση όχι μόνο για ανθρώπους με προβλήματα όρασης αλλά και για όσους βρίσκονται σε αναπηρικό αμαξίδιο».

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι οι τροφές των σκύλων οδηγών παρέχονται εντελώς δωρεάν στους χειριστές καθ ’όλη τη διάρκεια ζωής του ζώου.Πρόκειται για ξηρά τροφή υψηλής ποιότητας από τον Καναδά και είναι ευγενική χορηγία της Pet Nutrition.

Ωστόσο, το γεγονός αυτό αυξάνει την ανάγκη για εύρεση κι άλλων χορηγιών που θα εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα καi γιατί όχι, την επέκταση της σημαντικής αυτής πρωτοβουλίας. Εξάλλου, κάποιες φορές όλοι μπορούν με μικρές πράξεις να δείξουν το ενδιαφέρον τους σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Περισσότερες πληροφορίες για τη σχολή Mentor θα βρείτε στην επίσημη σελίδα τους στο facebook.

 

Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να δείτε τον Πάρι στους δρόμους του Λονδίνου με έναν από τους σκύλους – οδηγούς που έχει εκπαιδεύσει.

 

Βόλτες στη γειτονιά των θαλάσσιων αγγέλων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Έναν πρωτότυπο και άκρως εντυπωσιακό τρόπο επέλεξε ο Νίκος Βογιατζάκης προκειμένου να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Αγόρασε ένα τουριστικό σκάφος, τον “ΑΓΓΕΛΟ”, δημιούργησε τον ιδιωτικό φορέα «Άγγελοι της Θάλασσας» κι έκανε το χόμπι του επάγγελμα διοργανώνοντας μονοήμερες ή διήμερες εξορμήσεις στον Κορινθιακό κόλπο, με σκοπό την παρατήρηση των δελφινιών και την καταγραφή της συμπεριφοράς τους.  Πρόκειται για το dolphin watching, μια συνήθεια ιδιαίτερα διαδεδομένη στο εξωτερικό που ο κ. Βογιατζάκης έφερε και στη χώρα μας.

Το σκάφος «Άγγελος» θα σας προσφέρει μια ανεπανάληπτη εμπειρία από την επαφή σας με τα δελφίνια

Η μεγάλη του αγάπη για τη θάλασσα και τα δελφίνια, τον ώθησε πριν κάποια χρόνια στη φωτογράφισή τους. Η έκθεση που διοργάνωσε στην Αθήνα λίγους μήνες αργότερα, έτυχε μεγάλης ανταπόκρισης από τον κόσμο που του εξέφραζε την επιθυμία του να έρθει σε επαφή με τα θαλάσσια αυτά θηλαστικά. Εκείνη την περίοδο μάλιστα,  ασχολιόταν επαγγελματικά με τη διοργάνωση συναυλιών σπουδαίων Ελλήνων  καλλιτεχνών όπως ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, αλλά και νεότερων όπως ο Μαχαιρίτσας. Τελικά, αφουγκραζόμενος την επιθυμία του κόσμου, αποφάσισε να αλλάξει επαγγελματική πορεία και να στραφεί στο dolphin watching.

Βόλτα με το σκάφος

Στις  εξορμήσεις που διοργανώνει φέρνει τους επισκέπτες σε επαφή με τα δελφίνια δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ακούνε τους ήχους των θηλαστικών μέσω των υδροφώνων που διαθέτει το σκάφος.  Ακόμη, ο «ΑΓΓΕΛΟΣ» είναι διακοσμημένος με  πλούσιο φωτογραφικό υλικό με όλα τα είδη των δελφινιών ώστε να μπορεί ο κόσμος να τα αναγνωρίσει.

«Όταν μας αντιληφθούν, έρχονται μισό μέτρο κοντά στο σκάφος. Πολλές είναι και οι φορές που τα θηλυκά δελφίνια φέρνουν μαζί και τα μωρά τους, δε φοβούνται. Τους αρέσει πολύ η επαφή με τους ανθρώπους και την αποζητούν. Ο κόσμος τα βλέπει, τα φωτογραφίζει, παίζει μαζί τους και γελάει. Εμείς τον παροτρύνουμε να τους μιλάνε γιατί αυτό αρέσει πολύ στα δελφίνια. Στη συνέχεια βαράμε παλαμάκια, τους τραγουδάμε και γίνεται ένα ωραίο παιχνίδι για όση ώρα θέλουν αυτά» δηλώνει ο κ. Βογιατζάκης.

Θεραπεία και εκπαίδευση

Στόχος του κ. Βογιατζάκη είναι να δημιουργηθεί στην ευρύτερη περιοχή ένα κέντρο όπου θα θεραπεύονται αυτιστικά παιδιά μέσα από την επικοινωνία τους με τα δελφίνια. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα διαδεδομένη πρακτική στις ΗΠΑ κατά την οποία τα θηλαστικά χρησιμοποιούνται για τη χαρά και την ανακούφιση των παιδιών.

«Ο Κορινθιακός κόλπος είναι η μόνη περιοχή στην Ελλάδα όπου συνυπάρχουν 4 είδη δελφινιών σ’ έναν πληθυσμό 350 περίπου και για το λόγο αυτό θα ήταν πολύ σημαντικό να μπορέσουν να βοηθηθούν κάποια παιδιά μέσα από αυτά. Ήδη έχουμε έρθει σε επαφή με κάποιους φορείς που ασχολούνται με τον αυτισμό με τους οποίους έχουμε κοινό όραμα. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε».

 

Παράλληλα, ο κ. Βογιατζάκης με την ομάδα του διοργανώνουν εκπαιδευτικά προγράμματα σε δημοτικά και γυμνάσια της χώρας, όπου μέσα από ντοκιμαντέρ και φωτογραφικό υλικό, ενημερώνουν τους μαθητές για τα δελφίνια. Τα προγράμματα αυτά περιλαμβάνουν ένα επιμορφωτικό βίντεο 25 λεπτών, ένα slide show με φωτογραφίες δελφινιών, καθώς μια μικρού μήκους ταινία, διάρκειας τριών λεπτών, η οποία παρουσιάζει την επίσκεψη  μιας νεαρής πτεροφάλαινας  στον Κορινθιακό κόλπο . Όπως ο ίδιος εξηγεί, η ανταπόκριση των μαθητών είναι κάτι περισσότερο από ικανοποιητική. «Τα παιδιά συμμετέχουν, συζητούν και ρωτάνε συνεχώς. Δείχνουν πολύ ενθουσιασμένα με τον κόσμο των δελφινιών και αυτό μας γεμίζει ελπίδα και δύναμη να συνεχίσουμε», τονίζει.

Στην αρχαιότητα

Στον Κορινθιακό, σύμφωνα με τον κ. Βογιατζάκη, συνυπάρχουν τέσσερα είδη δελφινιών. Πρόκειται για το κοινό δελφίνι (το οποίο παρά το ότι δηλώνει το όνομά του είναι εξαιρετικά σπάνιο)  το ζωνοδέλφινο, το σταχτοδέλφινο και το ρινοδέλφνο. Μάλιστα, τα τελευταία τρία χρόνια στην η περιοχή έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ένα νέο είδος δελφινιού που προκύπτει από το ζευγάρωμα του ζωνοδέλφινου με το κοινό δελφίνι και δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο.

 «Ο αριθμός των δελφινιών έχει μειωθεί δραματικά  στην περιοχή. Πριν από δεκαπέντε χρόνια ο πληθυσμός τους αριθμούσε 600 μέλη αλλά πλέον, λόγω έλλειψης τροφής, έχουν μείνει μόνο 350», αναφέρει.

Όπως επισημαίνει, τα δελφίνια, υπάρχουν στον Κορινθιακό από την αρχαιότητα ενώ δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως στο πρώτο νόμισμα της Κορίνθου απεικονιζόταν ένα δελφίνι. «Όταν έρχονταν τα μινωικά πλοία για να πάρουν χρησμό από τους Δελφούς, δεν έφευγαν από κει, αν δεν ερχόντουσαν τα δελφίνια. Το θεωρούσαν κακό οιωνό. Έπρεπε πρώτα να έρθουν εκείνα και μετά να ξεκινήσουν να πάνε στους Δελφούς», εξηγεί.

 

Μήνυμα

Ο 58 χρονος Νίκος Βογιατζάκης, έχοντας καταφέρει να κάνει το χόμπι του επάγγελμα σε μια δύσκολη οικονομικά περίοδο, δίνει το δικό του μήνυμα σε όσους ταλανίζονται για το επαγγελματικό τους μέλλον. Όπως υποστηρίζει μια εποχή όπως η σημερινή, καλό θα είναι να κάνουμε αυτό που θέλει η καρδιά μας και εκείνο που πιστεύουμε ότι μας δίνει χαρά και ικανοποίηση. «Με τον τρόπο αυτό, θα είμαστε σίγουρα περισσότερο αποδοτικοί, πράγμα το οποίο με τη σειρά του θα αποφέρει και χρήματα. Όσο περισσότερο πάθος έχεις γι αυτό που κάνεις, τόσο πιο ικανοποιητικό θα είναι το αποτέλεσμα. Δεν πρόκειται για θεωρία, αλλά για πραγματικότητα την οποία βιώσαμε κι εμείς φέτος, που είχαμε περισσότερη δουλειά συγκριτικά με πέρυσι», καταλήγει.

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα «Οι Άγγελοι των Θαλασσών» στο facebook.

 

Μαρίνα Σάττι: «Δεν μ’ενδιαφέρει ο αριθμός των κλικ στο youtube»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Δημοσιεύθηκε στην αμερικάνικη έκδοση της Huffington Post

Είναι παραδοσιακή μα συνάμα τόσο σύγχρονη! Απλή σε ό,τι κάνει μα την ίδια στιγμή σύνθετη στην καλλιτεχνική της στάση! Η Μαρίνα Σάττι είναι το πρόσωπο που τους τελευταίους μήνες έχει μαγέψει μια ολόκληρη χώρα επενδύοντας στις αντιθέσεις. Ίσως βέβαια να ανταποκρίνεται και στην ίδια την βαθιά  αντίθεση της ελληνικής πραγματικότητας που επιχειρεί μετά από επτά συναπτά χρόνια κρίσης να βρει το βηματισμό της και να κοιτάξει το «αύριο», πατώντας στις παραδόσεις.

Η μουσική της, όπως αυτή συστήθηκε στο ευρύ κοινό,  συνδυάζει την παράδοση με την αδάμαστη δυναμική του youtube. Ένα μουσικό οδοιπορικό στις κακόφημες γειτονιές της Αθήνας με μια κάμερα και τη συνοδεία δέκα κοριτσιών, συνέθεσαν τη «Μάντισα» που μέσα σε μόλις μία εβδομάδα έφτασε τις πέντε εκατομμύρια θεάσεις στο youtube, ένα νούμερο διόλου συνηθισμένο για τα ελληνικά δεδομένα. Από την πρώτη κιόλας ημέρα που ανέβηκε στη γνωστή διαδικτυακή πλατφόρμα, η «Μάντισσα» πυροδότησε ποικίλες συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενώ τα δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό κι έντυπο Τύπο διαδέχονταν το ένα το άλλο.

Σήμερα, πέντε μήνες μετά, οι θεάσεις «σκαρφάλωσαν» στα 26 εκατομμύρια και τα διθυραμβικά σχόλια κάτω από το βίντεο είναι κυριολεκτικά από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Πρόκειται για ένα κορίτσι καλλιεργημένο, με σπουδές, στο μουσικό κολλέγιο Berklee της Βοστώνης, συνεργασίες με διεθνείς και εγχώριους αστέρες της μουσικής βιομηχανίας και με έντονο το πολυπολυτισμικό στοιχείο στη ζωή της που έχει αφήσει και τη σφραγίδα του στην ίδια της τη δουλειά, μιας και ο πατέρας της κατάγεται από το Σουδάν.Η ίδια ωστόσο, παρά την αλματώδη επιτυχία της παραμένει σεμνή και προσηλωμένη στο στόχο της. Όπως μου είπε, αν και δεν περίμενε όλον αυτό το χαμό γύρω από τη «Μάντισσα», δε δίνει καμιά απολύτως σημασία στους αριθμούς αλλά τη χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός πως δημιουργήθηκε μια γέφυρα επικοινωνίας με ανθρώπους όλων των ηλικιών.

 «Σίγουρα δε φανταζόμουν ότι θα γινόταν όλο αυτό αλλά αλήθεια δε με ενδιαφέρει ο αριθμός των κλικ στο Youtube. Εκείνο που έχει σημασία για εμένα είναι ότι πολλοί ταυτίστηκαν. Λαμβάνω σε καθημερινή βάση μηνύματα από νέο κόσμο και όχι μόνο, που βγαίνει στο δρόμο και χορεύει  τη Μάντισσα, με συγκινεί απίστευτα αυτό. Το όνειρό μου δεν ήταν να πω ένα τραγούδι και να γίνει χαμός αλλά να κάνω αυτό που γουστάρω και να υπάρχει μια συνεχεία σε αυτό. Γενικά δεν ψαρώνω, χαίρομαι πολύ για ό,τι έγινε αλλά ελπίζω να είναι το ένα κομμάτι του παζλ», μου λέει.

Εκείνο που η ίδια πιστεύει ότι κέντρισε την προσοχή του κοινού, είναι το γεγονός πως ήταν ένα low budget πρότζεκτ που έλαβε χώρα στο κέντρο της Αθήνας και πιο συγκεκριμένα σε δρόμους που έχουν για χρόνια ταυτιστεί με την πορνεία και τη χρήση ναρκωτικών. Μάλιστα, όπως εξηγεί, το βίντεο κλιπ της «Μάντισσας» την παραγωγή του οποίου ανέλαβε η ίδια, μπορεί να «διαβαστεί» με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

«Για κάποιους μπορεί να εμπνέει χαρά, αισιοδοξία κι ανεμελιά ενώ για άλλους να είναι ένα βίντεο που παρουσιάζει την κατάσταση της Ελλάδας γενικότερα και της Αθήνας ειδικότερα. Σε κάποιους άλλους ίσως έκανε εντύπωση η «συμμορία» των κοριτσιών που χορεύει στο δρόμο, το έχουμε συνηθίσει μόνο με παρέες αγοριών αυτό. Επίσης, σπουδαίο ρόλο μπορεί να έπαιξε και το μέρος που γυρίστηκε το βίντεο κλιπ, σε δρόμους δηλαδή κακόφημους. Εμείς μπήκαμε μέσα στο τοπίο αυτό και επιβάλλαμε τη διάθεσή μας, δεν μας την επέβαλε αυτό. Προσπαθήσαμε λοιπόν να αναδείξουμε μεταξύ άλλων ότι είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε γενικά τις διαθέσεις χωρίς να επηρεαστούμε από το τι γίνεται γύρω μας».

Το εν λόγω πολυσυζητημένο βίντεο κλιπ ήταν δική της ιδέα μιας και αγαπά πολύ την παρέα και ήθελε να κάνει κάτι ομαδικό ενώ επέλεξε το μονοπλάνο διότι, όπως εξηγεί, δεν ήθελε κάτι φτιαχτό αλλά κάτι που να δείχνει τη φυσική ροή των πραγμάτων. Η «Μάντισσα» πάντως, εκτός απ’όλα τα παραπάνω, αποτέλεσε και μια πρόκληση για την ίδια τόσο σε μουσικό επίπεδο όσο και σε προσωπικό.

 «Η χορογραφία συνδυάζει πολλά στοιχεία που θυμίζουν ελληνική παράδοση κι έχει κάποια ακόμη στοιχεία Bollywood. Μ’ αρέσει πολύ η μίξη των πολιτισμών και την αναζητώ συνεχώς.Όταν κάποιος μου λέει ότι κάτι δεν ταιριάζει ή δε γίνεται, μόνο και από αντίδραση θα μπω στη διαδικασία να ψάξω και να αποδείξω ότι γίνεται. Μου είπαν για παράδειγμα ότι δε γίνεται να κάνω βίντεο χωρίς λεφτά, κι όμως έγινε ή ότι δε γίνεται να βγάλω τραγούδι χωρίς να ανήκω σε κάποια δισκογραφική εταιρία,  κι αυτό έγινε. Επίσης, μου είπαν, ότι δε μπορώ να πάω στο κέντρο της Αθήνας, να βγω στο δρόμο με δέκα κορίτσια και να χορέψω αλλά έγινε. Όλα γίνονται».

 

Η Μαρίνα Σάττι τραγουδά και διασκεδάζει το κοινό της κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής της περιοδείας.

 

Η απάντηση στα σατυρικά βίντεο της «Μάντισσας»

 Εκτός από τα καλοπροαίρετα βίντεο που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο με ομάδες ανθρώπων που  χορεύουν τη «Μάντισσα» και περνούσαν όμορφα, υπήρξαν και κάποια σατυρικά που παράφραζαν τους στίχους του γνωστού τραγουδιού, που άνετα κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ακόμη και προσβλητικούς για εκείνη και την ομάδα της. Η ίδια δεν έχει προλάβει να τα δει μιας και οι επαγγελματικές της υποχρεώσεις δεν της αφήνουν και πολύ ελεύθερο χρόνο, όμως η απάντησή της είναι κάτι παραπάνω από αφοπλιστική:

 «Χαίρομαι γι’ αυτό που έγινε. Ακόμη δηλαδή κι αν σε κάποιους δεν άρεσε το τραγούδι μου ή το βίντεο και ήθελαν να το κοροϊδέψουν ή το έκαναν απλά επειδή γούσταραν να το κάνουν και να χαρούν, σημασία έχει ότι το υλικό αυτό δημιούργησε την ευκαιρία να αντιδράσει κάποιος, ακόμη κι αν είναι αρνητική αυτή η αντίδραση. Για μένα μετράει το γεγονός ότι είχε τη δύναμη, αν μπορώ να το πω έτσι, να προκαλέσει αντιδράσεις. Γενικά οτιδήποτε μας βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε ή να ταχθούμε υπέρ ή κατά σε κάτι, είναι θετικό».

 

Eurovision– «Δεν είμαι ακόμα έτοιμη»

 Μετά την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε πέρυσι η διασκευή που έκανε στο γνωστό τραγούδι «Κούπες» αλλά και φέτος η «Μάντισσα», η νεαρή τραγουδοποιός απέκτησε αμέτρητους φανατικούς θαυμαστές, πολλοί από τους οποίους  της ζητούν να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στo διεθνή διαγωνισμό της Eurovision πιστεύοντας ότι μπορεί να κατακτήσει ακόμη και την πρώτη θέση.

Εκείνη δηλώνει πως δεν αισθάνεται ακόμη έτοιμη για κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να συμβεί στο μέλλον, με τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

«Για εμένα είναι αρχή ακόμη. Φτιάχνω την ομάδα μου, τον εαυτό μου, τον τρόπο που δουλεύω. Μπορεί βέβαια και να γίνει στο μέλλον και μόνο εφόσον είχα την κατάλληλη ομάδα και είχαμε κάτι εξαιρετικό να προτείνουμε. Μόνο έτσι θα έκανα μια τέτοια κίνηση. Να λάβω μέρος σε έναν τέτοιο διαγωνισμό μόνο και μόνο επειδή είναι η Eurovision, δεν θα το έκανα».

 

«Η φράση «η Ελλάδα της κρίσης είναι δραματική»

 Για τη Μαρίνα πάντως ο τρόπος που αντιλαμβάνεται κανείς την έννοια την κρίσης και ο βαθμός που αυτός θα τον καταβάλει έχει τη δική του σημασία. Όπως αναφέρει επιστρέφοντας από τις σπουδές της στην Αμερική, «την πήρε από κάτω». Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου αποφάσισε να μην αφήσει τη νιότη της να περάσει σκεπτόμενη πως όλα είναι προδιαγεγραμμένα και ότι εξαρτώνται από εξωτερικούς παράγοντες.

«Προσπαθώ να νιώθω ότι αν κάτι δε μου αρέσει στη ζωή μου θα προσπαθήσω να το αλλάξω και να φτιάξω τη δική μου όπως μπορώ καλύτερα», δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια και προσθέτει: « έχω δει ανθρώπους να είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή τους και δεν έχει να κάνει με το αν είναι πλούσιοι ή όχι. Φυσικά κι εγώ δυσκολεύομαι και υπάρχουν κάποιες πρακτικές δυσκολίες που πιθανότατα σε άλλες χώρες να μην υπήρχαν αλλά νομίζω ότι η φράση η ‘Ελλάδα της κρισης» είναι κάπως δραματική. Εγώ θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου λέει ότι είχε έρθει από τη Μικρά Ασία μετά την καταστροφή και κοιμόντουσαν μέσα σε τάφους  γιατί φοβόντουσαν. Προφανώς και δεν είναι εύκολη η κατάσταση σήμερα αλλά ελπίζω, όπως σε κάθε κατάσταση ύφεσης, θα ακολουθήσει μια περίοδος ανάκαμψης και αναγέννησης». Μάλιστα όπως υπογραμμίζει όταν εστιάζει στα αρνητικά δεν αντιδρά σωστά. « Δεν είμαι δημιουργική, δεν είμαι φωτεινή, δεν είμαι καλή παρέα, καλή φίλη και καλή μουσικός  όταν αγχώνομαι».

Συμβουλή σε νέα παιδιά

Έχοντας διαγράψει μια σπουδαία πορεία στο χώρο της μουσικής παρά το νεαρό της ηλικίας της, δε θα μπορούσα να μην τη ρωτήσω για το τι θα συμβούλευε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική.

Όπως μου είπε, θα του τους απαντούσε το ίδιο που θα έλεγε και όσους δε θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική. Εκτός από τις σπουδές, σπουδαίο ρόλο για την ίδια παίζει το θάρρος αλλά και η αντίσταση σε καθετί που μπορεί να αποπροσανατολίσει κάποιον από το στόχο του.

«Ο καθένας μας έχει τη δύναμη να χαράξει το δικό του δρόμο, το πιστεύω πολύ αυτό. Παλιότερα σκεφτόμουν περισσότερο και δρούσα λιγότερο, τώρα κάνω το εντελώς αντίθετο. Η λέξη λάθος που άκουγα από μικρή με είχε στοιχειώσει αλλά κατάλαβα ότι ακόμη και τα λάθη είναι χρήσιμα διότι σε φέρνουν πιο κοντά στο σωστό δρόμο. Δεν υπάρχει πεπατημένη οδός. Αν υπήρχε θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι, πλούσιοι και πετυχημένοι».

 

Η καρδιά του ελληνισμού χτυπά και πάλι στην Ίμβρο (ΦΩΤΟ)

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ιστορία της αδιάκοπη στο πέρασμα του χρόνου, γεμάτη μνήμες που ακόμη και σήμερα μπορούν να συγκινήσουν τα εκατομμύρια των Ελλήνων της προσφυγιάς. Η κληρονομιά της τεράστια, αφήνει μια πικρή γεύση για όλα εκείνα που χάθηκαν με τη Καταστροφή του ’22 και τον ξεριζωμό που ακολούθησε.

Η Ίμβρος, δεν είναι απλά μια ανάμνηση, μια «χαμένη» πατρίδα αλλά ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς μπορεί με τη βοήθεια των κατάλληλων ανθρώπων το ελληνικό στοιχείο να επιβιώσει και να αναπτυχθεί. Κι αυτό γιατί φέτος και για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, θα υπάρχει στην περιοχή πλήρης πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια ελληνική εκπαίδευση. Έτσι, το άπιαστο μέχρι πρότινος όνειρο για τους ομοεθνείς μας, θα γίνει πραγματικότητα στις 28 Σεπτεμβρίου όπου και θα χτυπήσει το κουδούνι του γυμνασίου και λυκείου, δίνοντας την ευκαιρία στα παιδιά εκείνων που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη γενέτειρά τους μετά τα επεισόδια του ’64, να καθίσουν στα θρανία τους.

Παλιννόστηση

Το άνοιγμα των ελληνικών σχολείων στην Ίμβρο πέρα από την τεράστια ιστορική σημασία που έχει για τους λίγους ομογενείς κατοίκους του νησιού και όχι μόνο, αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την επιστροφή πολλών οικογενειών στην περιοχή.

Όπως εξηγεί στη “F” ο αντιπρόεδρος του συλλόγου Ιμβρίων στην Αθήνα κ. Κώστας Χριστοφορίδης, πέρυσι το νησί είχε έναν μαθητή στο μοναδικό ελληνικό δημοτικό σχολείο που ξεκίνησε τη λειτουργία του 2013. Αντίθετα φέτος τα μαθήματα θα παρακολουθούν σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης δεκατέσσερις μαθητές.

«Αρκετές οικογένειες εγκαταστάθηκαν στο νησί εξαιτίας των σχολείων. Πρόκειται για έλληνες της Ίμβρου που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στον τόπο τους αλλά η απουσία εκπαιδευτικών δομών, αποτελούσε τροχοπέδη», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Πάντως, για την αναβίωση του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή χρειάστηκαν προσπάθειες πολλών χρόνων. Σύμφωνα με τον κ. Χριστοφορίδη, η επαναλειτουργία των σχολείων δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τη συμβολή του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου αλλά και κάποιων μονών του Αγίου όρους.

Μάλιστα, όπως μας λέει δεν είναι λίγοι ακόμα και οι Τούρκοι αστοί που αγοράζουν σπίτια στο νησί και παράλληλα στηρίζουν τις προσπάθειες των ελλήνων κατοίκων. «Νοιάζονται για τα προβλήματά μας και έχει αναπτυχθεί μια ιδιαίτερη αλληλεγγύη μεταξύ μας», υπογραμμίζει.

Συγκίνηση

Ανάμεσα στους ανθρώπους που με την επιμονή και το θάρρος τους κατάφεραν να δώσουν σάρκα και οστά στο όνειρο χιλιάδων ξενιτεμένων Ρωμιών της Ίμβρου, είναι ο 52χρονος εκπαιδευτικός κ. Ιωακείμ Καμπουρόπουλος.
Ήταν περίπου επτά ετών όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την οικογένειά του και να πάει στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να παρακολουθήσει ελληνικό σχολείο. Φέτος, 45 χρόνια μετά, επιστρέφει στο νησί ως διευθυντής του ελληνικού γυμνασίου και του λυκείου, εκεί όπου κάποτε ως μαθητής της δευτέρας δημοτικού παρακολουθούσε τα μαθήματα στα τουρκικά.

«Τότε ήμουν ένα παιδί ανήμπορο να αντιδράσει σε όλα αυτά που γινόντουσαν. Πλέον, μπορώ να βοηθήσω να διορθωθεί μια αδικία του παρελθόντος, στο βαθμό βέβαια που αυτό μπορεί να γίνει διότι τα πράγματα ποτέ δεν θα είναι όπως παλιά. Δεν πρόκειται απλά για συγκίνηση αλλά αυτό που μου συμβαίνει αγγίζει τα όρια του συγκλονισμού», αναφέρει επισημαίνοντας πως ελπίζει όλο αυτό να αποτελέσει την απαρχή μιας γενικότερης αναγέννησης στο νησί προκειμένου να μπορέσει να διατηρηθεί ο ελληνισμός.

????????????????????????????????????

Ο διευθυντής του Γυμνασίου-Λυκείου Ίμβρου κ. Ιωακείμ Καμπουρόπουλοςμαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά την επίσκεψη του τελευταίου στο σχολείο.

Ύψιστης σημασίας για τον κύριο Καμπουρόπουλο είναι η επιστροφή νέων ζευγαριών στο νησί και γέννηση παιδιών. Φέτος μάλιστα, όπως μας λέει, είναι η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που στο νησί υπάρχουν έξι μωρά. «Πρέπει να ετοιμάσει κανείς ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον γι’αυτά τα παιδιά διότι αλλιώς είναι σαν να τους λέμε να βγάλουν από τώρα διαβατήριο. Είμαστε κουρασμένοι από την όλη προσπάθεια αλλά αισιόδοξοι ότι διενεργούμε μια δυναμική που μπορεί να φέρει καλύτερες μέρες γενικά», καταλήγει.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Freddo» στις 13/9/15

Το μεροκάματο του τρόμου στο Δαφνί : «Η ζωή μας κινδυνεύει κάθε μέρα»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τα γεμάτα κρεβάτια, τα ράντζα στους διαδρόμους, οι απόπειρες αυτοκτονίας, οι επιθετικές συμπεριφορές προς εργαζόμενους και ασθενείς σε συνδυασμό με τις ακούσιες νοσηλείες – εισαγωγές με εντολή εισαγγελέα- συνθέτουν το νοσηρό σκηνικό στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών.

Σε καθημερινή βάση το νοσηλευτικό προσωπικό έρχεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο, ο οποίος εξαιτίας της σοβαρής υποστελέχωσης του ιδρύματος, ελλοχεύει σε κάθε γωνιά του κτιρίου. Ψυχικά ασθενείς σε οξεία φάση που δεν έχουν γνώση της νοσηρότητάς τους, αρνούνται πεισματικά να ακολουθήσουν τη φαρμακευτική αγωγή που τους έδωσε ο γιατρός, με αποτέλεσμα να επιτίθενται στους νοσηλευτές κάθε φορά που εκείνοι προσπαθούν να κάνουν τη δουλεία τους.

«Έχω έρθει πάρα πολλές φορές αντιμέτωπος με επιθετικότητα ασθενών. Όσοι νοσηλεύονται στα ψυχιατρεία δεν είναι σαν τους υπόλοιπους τροφίμους. Χρειάζονται ιδιαίτερη μεταχείριση κι επικοινωνία αλλά η έλλειψη εξιδανικευμένου προσωπικού που θα αναλαμβάνει τη φύλαξή τους, έχει σαν αποτέλεσμα εκτός από την περίθαλψη, να επωμιζόμαστε και τον έλεγχο του χώρου ώστε να μην κάνει κάποιος κακό στον εαυτό του, στον διπλανό του ή σε εμάς», δηλώνει στα parapolitika.gr ο Γιώργος Αβραμίδης, νοσηλευτής στο Ψ. Ν.Α. και πρόεδρος του Συλλόγου Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων Αττικής.

Αυτό, όπως εξηγεί, συνεπάγεται όχι μόνο την εξουθένωση των εργαζομένων αλλά και τη μειωμένη ποιότητα περίθαλψης μιας και αυτό που προέχει σε κάθε βάρδια είναι η ασφάλεια όσων βρίσκονται μέσα. «Δεν σπουδάσαμε πολεμικές τέχνες ή τεχνικές άμυνας. Το αντικείμενο της εργασίας μας είναι να φροντίσουμε τον άρρωστο, να τον βοηθήσουμε να πάρει τη θεραπεία και να πάει σπίτι του. Στο ΔΑΦΝΙ όμως δε μπορούμε να ανταποκριθούμε σε αυτόν τον ρόλο καθώς προέχει η ασφάλεια», τονίζει.

Οι ακούσιες νοσηλείες φτάνουν το 60%

Εκείνο που εντείνει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο σε βάρος των εργαζομένων εντός του νοσοκομείου είναι οι εισαγωγές οξέων περιστατικών με εντολή εισαγγελέα, μια τακτική που, όπως μας λέει ο κ. Αβραμίδης, δεν εφαρμόζεται σε καμία πολιτισμένη χώρα στον κόσμο αλλά στην Ελλάδα αγγίζει το 60% των περιστατικών. Πρόκειται για ψυχικά άρρωστους που δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημά τους, αρνούνται να εισαχθούν στο νοσοκομείο κι έπειτα από εντολή εισαγγελέα, η αστυνομία τους παραλαμβάνει με χειροπέδες από την πόρτα του σπιτιού τους. «Αφού λοιπόν μπουν στο νοσοκομείο με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο, εξετάζονται από δύο ψυχιάτρους κι αν κριθεί απαραίτητο, γίνεται εισαγωγή. Όλο αυτό όμως που προηγήθηκε ώσπου να φτάσουν, τους κάνει ακόμη πιο διεγερτικούς με αποτέλεσμα οι νοσηλευτές να πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτή την επιθετικότητα».

Σύμφωνα με τον κ. Αβραμίδη, στα σύγχρονα κράτη, τους ασθενείς αυτούς τους παραλαμβάνει από το σπίτι τους ασθενοφόρο μέσα στο οποίο υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό με ψυχιάτρους, ψυχολόγους και ειδικά εκπαιδευμένους νοσηλευτές. Με μια τέτοια προσέγγιση, εξηγεί, αποφεύγεται εκτός των άλλων και ο στιγματισμός του ασθενούς και της οικογένειάς του.

«Αν προσθέσει κανείς και τα περιστατικά που υπάγονται στο άρθρο 69 του ποινικού κώδικα, ασθενείς δηλαδή που έχουν ήδη προβεί σε παραβατικές συμπεριφορές, ως επί το πλείστον δολοφονίες και λόγω ακαταλόγιστου απαλλάσσονται από τις ποινές, μπορεί να φανταστεί το μέγεθος του κινδύνου. Έχουμε κάνει την τελευταία δεκαετία κρούσεις στο υπουργείο Δικαιοσύνης και το Συνήγορο του Πολίτη ώστε να διαμορφωθεί τμήμα φύλαξης που θα επιβλέπεται από το υπουργείο αλλά τόσα χρόνια ακούμε υποσχέσεις», λέει ο κ. Τζιάτζιος νοσηλευτής τα τελευταία 17 χρόνια στο ΔΑΦΝΙ.

Σε μια δύσκολη λοιπόν περίοδο που οι ψυχικές ασθένειες βρίσκονται στο ζενίθ και οι πολίτες έχουν στραφεί εξ’ολοκλήρου στη δημόσια υγεία με αποτέλεσμα στα νοσοκομεία να παρατηρείται υπερπλήρωση κλινών, τα προβλήματα δεκαετιών πολλαπλασιάζονται κάνοντας ακόμη πιο δύσκολη τη ζωή της ευάλωτης αυτής ομάδας του πληθυσμού.

«Ο λόγος που εξακολουθούν και λειτουργούν οι μονάδες ψυχικής υγείας είναι οι φιλότιμες προσπάθειες των εργαζομένων που καθημερινά δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των ασθενών», καταλήγει ο κ. Αβραμίδης.

 

Δημοσιεύθηκε στα parapolitika.gr στις 22-07-16

Φωτο: Eurokinissi

 

Ένα πρωί στους Αλκοολικούς Ανώνυμους (ΦΩΤΟ)

Κείμενο και φωτο: Κέλλυ Φαναριώτη

«Απέκτησα πρόβλημα με την καρδιά και βρέθηκα ένα βήμα πριν τη σχιζοφρένεια. Κάθε φορά που έμπαινα στο σπίτι, τα παιδιά μου κρυβόντουσαν κάτω από το κρεβάτι και στο τέλος η γυναίκα μου με παράτησε. Γυρνούσα στους δρόμους μεθυσμένος, κάνοντας την ανάγκη μου ενώ περπατούσα χωρίς να με νοιάζει αν με κοιτάνε ή τι λένε για μένα. Ήθελα μόνο να πίνω». Η ιστορία του 58χρονου – καθαρού πλέον- Κώστα είναι μία μόνο από τις αμέτρητες που θα ακούσει κανείς σ’ένα παλιό διαμέρισμα επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Εκεί, μπαινοβγαίνουν νυχθημερόν άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοτε κατεστραμμένοι από το αλκοόλ, κι άλλοτε εντελώς «καθαροί» που θέλουν να παραμείνουν έτσι και να μην πέσουν ξανά στην παγίδα του «πρώτου ποτηριού».

Οι Αλκοολικοί Ανώνυμοι που συστάθηκαν στην Ελλάδα το 1981 αποτελούνται από γυναίκες και άνδρες όλων των κοινωνικών στρωμάτων, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι η απόφαση να ξεπεράσουν το πρόβλημα του αλκοολισμού. Τα μέλη πραγματοποιούν σε καθημερινή βάση δύο συναντήσεις που μοιάζουν με ομαδική ψυχοθεραπεία χωρίς όμως την παρουσία επαγγελματία κι αφού διαβαστούν τα «12 βήματα» και οι»12 παραδόσεις», μια άτυπη Βίβλος του αλκοολισμού για ανάρρωση κι αυτοβοήθεια , ξεκινούν οι προσωπικές εξιστορήσεις.

WP_20160720_12_20_37_Pro

Στην είσοδο του πολυσυζητημένου αυτού διαμερίσματος, συνάντησα δύο μέλη, τα οποία όσο περνούσε η ώρα γινόντουσαν ολοένα και περισσότερα. Ο Γιώργος που απευθύνθηκε στους Αλκοολικούς Ανώνυμους πριν 21 χρόνια, αφού έκανε μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν προκειμένου να μου εξηγήσει πως ιδρύθηκε η αδελφότητα, στη συνέχεια με μύησε στον τρόπο λειτουργίας της.

«Όσοι έρχονται εδώ, είναι ναυάγια, ερείπια, άνθρωποι κατεστραμμένοι από το αλκοόλ που έχουν αποφασίσει πως δε θέλουν να πιουν ξανά», εξηγεί με στόμφο επισημαίνοντας πως τα στερητικά συμπτώματα υπάρχουν και είναι δυνατά αλλά τα μέλη της ομάδας είναι διαθέσιμα όλο το 24ωρο όταν παραστεί ανάγκη.

«Σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί κάποιος να τηλεφωνήσει τα ξημερώματα σε κάποιος άλλο μέλος ζητώντας βοήθεια. Ο δεύτερος με τη σειρά του θα πάρει ακόμη έναν και θα έρθουν εδώ να συζητήσουν. Αν το περιστατικό είναι πιο ήπιο, αυτό μπορεί να γίνει και τηλεφωνικά. Στηριζόμαστε μονάχα στις εμπειρίες μας, δε λέμε ποτέ τη γνώμη μας», υπογραμμίζει.
Στη μέση του μεγάλου ορθογώνιου τραπεζιού που καθόμασταν, εκεί δηλαδή που πραγματοποιούνται οι συναντήσεις, υπήρχε ένας μεταλλικός κουμπαράς όπου τα μέλη αφήνουν όποιο ποσό θέλουν και μόνο όταν τους περισσεύει, για τα λειτουργικά έξοδα. Όπως εξηγεί ο Γιώργος, οι Α.Α. είναι εντελώς ανεξάρτητοι και δεν αποδέχονται καμιά χορηγία, είτε από ιδιώτη, είτε από το κράτος.

«Είναι αρχή μας αυτό. Το άσκοπο χρήμα μολύνει κι εμείς αποζητούμε μια καθαρή ψυχική διάθεση, όχι επειδή είμαστε καλοί άνθρωποι αλλά κυρίως διότι αν δε μείνουμε καθαροί μέσα μας, κινδυνεύουμε να ξεκινήσουμε πάλι το ποτό», εξηγεί και αναφέρεται στο παράδειγμα μιας εύπορης οικογένειας που θέλησε να προσφέρει χρήματα στους Α.Α. ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την ανάρρωση ενός συγγενή. «Δεν δεχθήκαμε το ποσό αυτό, είμαστε εντελώς αυτόνομοι και δεν συνδεόμαστε με κανέναν. Και φυσικά είμαστε πάντα διαθέσιμοι να βοηθήσουμε όποτε αυτό ζητηθεί, χωρίς φυσικά οικονομικό όφελος», ξεκαθαρίζει.

«Έγινα βίαιος, η οικογένειά μου δεν ήθελε να με βλέπει. Είμαι καλά χάρη στους Α.Α.»

Στην κεντρική θέση του τραπεζιού καθόταν ο Βασίλης, ένας άνδρας γύρω στα 40 που όταν τον βλέπει κανείς για πρώτη φορά, δε φαντάζεται ότι υπήρξε αλκοολικός. Η σχέση του με το ποτό ξεκίνησε από την τρυφερή ηλικία των 11 χρόνων κι όσο περνούσε ο καιρός αυτό γινόταν απαραίτητο καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν η κατάστασή του χειροτέρεψε, χρειάστηκε να νοσηλευθεί σε κλινική δύο φορές, κίνηση που όπως μας λέει, ήταν αναποτελεσματική.

«Όσο ήμουν μέσα, σκεφτόμουν μόνο το ποτό. Θυμάμαι πως είχα αποφασίσει να πίνω μόνο το βράδυ ή μόνο ένα ποτήρι με το φαγητό. Δε μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου το αλκοόλ. Και τις δύο φορές που βγήκα από την κλινική, γύρισα πάλι στα ίδια και ίσως σε χειρότερα χάλια», εξομολογείται. Η βία που ασκούσε στα παιδιά του και τη σύζυγό του είχαν σαν αποτέλεσμα να μείνει μόνος του και να ξεκινήσει, όπως μας λέει, τις απειλές. Ωστόσο, όλα άλλαξαν όταν η γυναίκα του που είχε ακούσει για τους Α.Α., τον άφησε στην είσοδο κι έφυγε.

proseuxi

«Εδώ ένιωσα απίστευτη ταύτιση αλλά και ζεστασιά από τα υπόλοιπα μέλη κι αυτοί ήταν οι λόγοι που με κράτησαν. Ακολουθώντας τα 12 βήματα και με τη βοήθεια των υπολοίπων, έμεινα καθαρός. Είδα τη γυναίκα μου ξανά μετά από κάποια χρόνια και σχεδόν δε με αναγνώριζε. Είμαστε ξανά μαζί και η σχέση με τα παιδιά μου έχει αποκατασταθεί», λέει φανερά ικανοποιημένος. Εκείνο που του έμαθε όλη αυτή η εμπειρία είναι πως μπορεί το πρόβλημά του να φάνταζε βουνό, αλλά η λύση βρέθηκε και η ζωή του έφτιαξε ξανά.

«Κακοποίησα την οικογένειά μου με τον αλκοολισμό μου. Είμαι καθαρός 12 χρόνια»
Τη σκυτάλη πήρε ο άλλος Γιώργος της παρέας, ένας ευγενικός άνδρας, η πορεία του οποίου αποδεικνύει περίτρανα πως ο αλκοολισμός δεν είναι αθεράπευτος. Όπως μου είπε, στο ποτό έβρισκε καταφύγιο από τα προβλήματα και την πίεση της καθημερινότητάς του και μπορεί οι εικόνες του αλκοολικού πατέρα του να του προκαλούσαν απέχθεια, ωστόσο δεν καταλάβαινε πως τελικά έκανε ακριβώς τα ίδια.

«Ξεκίνησα να πίνω από μικρός αλλά ποτέ δεν παραδεχόμουν πως είχα πρόβλημα αλκοολισμού. Ένιωθα άνετος κι απελευθερωμένος κάθε φορά που έπινα και με τον καιρό το ποτό έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Υιοθετούσα τις συμπεριφορές του βίαιου πατέρα μου χωρίς να το συνειδητοποιώ», αναφέρει. Η επιθετικότητα, η εξαφάνισή του από το σπίτι για ημέρες και τα τροχαία ατυχήματα, ήταν κάποιες μόνο από τις συνέπειες που είχε επάνω του το ποτό. Μάλιστα, η μητέρα του έφτασε σε σημείο να μπει στο νοσοκομείο από το άγχος της, ένα περιστατικό που δυστυχώς δεν τον ένοιαξε καθόλου τότε.

«Χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια από αυτό το συμβάν για να ζητήσω βοήθεια. Πήγα οικειοθελώς σ’έναν ψυχίατρο και μου μίλησε για τους Αλκοολικούς Ανώνυμους. Ένιωσα πως αυτό το μέρος το αναζητούσα χρόνια. Πολλές φορές νιώθω σα να έρχομαι πρώτη φορά εδώ κι αυτό δεν είναι κάτι που κάνω τυχαία. Το κάνω για να μην ξεχάσω διότι αν το κάνω, είναι πολύ εύκολο να ξαναπιώ», επισημαίνει.
Τελειώνοντας τη δική του εξομολόγηση επισήμανε πως μπορεί κάποιος να ξεφύγει από αυτή την κόλαση που ακούει στο όνομα αλκοολισμός, αρκεί να το έχει πάρει απόφαση. «Όλοι πιστεύαμε πως η δική μας περίπτωση ήταν η χειρότερη. Φυσικά δεν ισχύει αυτό. Εδώ μέσα συνάντησα περιστατικά από αυτά που αποκαλούμε “τελειωμένα”, τα οποία εν τέλει συνήλθαν».

Η συνάντησή μας είχε ολοκληρωθεί και στο διαμέρισμα έμπαιναν νέα άτομα για την αγγλόφωνη συνάντηση. Ήταν γυναίκες και άνδρες από Αμερική και διάφορες ευρωπαϊκές χώρες που στον 6ο όροφο της Λ. Αλεξάνδρας βρήκαν το καταφύγιο που δε φανταζόντουσαν ότι υπάρχει πριν γνωρίσουν τους Α.Α.