Το πρωί στη δουλειά, το βράδυ στην απεξάρτηση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας, οικογενειάρχες, μορφωμένοι και ευκατάστατοι, αντιμετωπίζουν καθημερινά το δικό τους προσωπικό δράμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Και μπορεί το πρωί να πηγαίνουν κανονικά στις δουλειές τους και να είναι λειτουργικοί για το επόμενο της ημέρας, το βράδυ όμως δίνουν αγώνα για να κρατηθούν «καθαροί» μέσω του προγράμματος «Ανοιχτή Γραμμή Υποστήριξης» του ΚΕΘΕΑ Νόστος.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» η ψυχολόγος και υπεύθυνη του προγράμματος Νεκταρία Αποστολίδου, πρόκειται για ανθρώπους που δεν παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά και ξεφεύγουν κατά πολύ από τις στερεοτυπικές απόψεις που επικρατούν για τα εξαρτημένα άτομα. «Ακούγοντας κανείς τη φράση »χρήστης ναρκωτικών», αυτόματα του έρχεται στο νου η εικόνα ενός ανθρώπου με βελόνα σε κάποιο παγκάκι. Η εξάρτηση ωστόσο έχει πολλά πρόσωπα κι αυτό είναι κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά μέσω του προγράμματός μας. Χρήστης μπορεί να είναι λοιπόν ο γείτονάς μας, ο συνάδελφός μας, ο άνθρωπος που μας εξυπηρετεί στις δημόσιες υπηρεσίες και γενικότερα οποιοσδήποτε από το κοντινό ή ευρύτερο περιβάλλον μας χωρίς απαραίτητα να το έχουμε αντιληφθεί».

Αυτή τη στιγμή συνολικά δέκα άνθρωποι άνω των 21 ετών συμμετέχουν στο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ Νόστος, σε μια προσπάθεια να συνεχίζουν να ζουν μακριά από κάθε είδους εξαρτησιογόνα ουσία. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα πληθυσμού που ναι μεν ανταπεξέρχεται επιτυχώς στην εργασία και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της ημέρας, ωστόσο, κάνει συστηματική ή περιστασιακή χρήση ναρκωτικών. «Αυτός ο πληθυσμός συνεχώς μεταβάλλεται. Όταν κάποιος απευθύνεται σε εμάς, αρχικά κάνει ατομικές συνεδρίες με ειδικούς και στη συνέχεια, εφόσον αποφασίσει να σταματήσει τη χρήση, εντάσσεται σε ομάδα αυτοβοήθειας που αποτελείται από άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα», εξηγεί η κ. Αποστολίδου.

Οι άνθρωποι που απευθύνονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ είναι χρήστες χασίς, ηρωίνης και λοιπών ουσιών που μπορεί κάποιος εύκολα να προμηθευτεί. Όπως διευκρινίζει η ψυχολόγος, η κάνναβη μπορεί να μην έχει άμεσα αποτελέσματα, ωστόσο η συστηματική χρήση σε βάθος χρόνου προκαλεί κοινωνική απόσυρση, μακροχρόνια ανεργία ή δυσκολία συντήρησης μιας σταθερής εργασίας.

Πάντως, μπορεί οι έρευνες των τελευταίων ετών να δείχνουν ότι η οικονομική κρίση συνδέεται με την κατανάλωση αλκοόλ, ωστόσο, η κ. Αποστολίδου μέσα από την εμπειρία της διαπιστώσει ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που στρέφονται στα ναρκωτικά και μάλιστα σε εκείνα που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί εύκολα, όπως είναι το σίσα και τα συνθετικά κανναβιδοειδή, τα οποία, όπως λέει, έχουν τρομακτικές σωματικές συνέπειες.

«Πρόκειται για ουσίες που διακινούνται εύκολα και μπορείς να τις βρει κανείς στο εμπόριο. Κάποιες από τις συνέπειες είναι η υπερένταση, η ταχυκαρδία, το »χάσιμο του μυαλού» αλλά μπορεί να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατο».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 07/08/18.

Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα: Μια μοναχή που έζησε τον πύρινο εφιάλτη, εξομολογείται

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το ξημέρωμα της 23ης Ιουλίου δεν ήταν καθόλου διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα για τις μοναχές του Λυρείου Ιδρύματος που φιλοξενεί 45 ορφανά παιδιά στον υψηλότερο λόφο του Νέου Βουτζά. Κανείς και τίποτα μέσα στη γαλήνη της περιοχής δεν προμήνυε την ολοκληρωτική καταστροφή που θα ακολουθούσε λίγες ώρες μετά. Όταν νωρίς το απόγευμα η αδελφή Μαρία είδε τη φωτιά από μακριά, δεν ανησύχησε ιδιαίτερα. Από το 1975 που είναι στο Ίδρυμα, το απέναντι βουνό έχει καεί συνολικά έξι φορές χωρίς όμως να φτάσει ως την αυλή του ιδρύματος. «Κατευθύνθηκα προς το λογιστήριο για να τηλεφωνήσω στην Πυροσβεστική και να μάθω αν η φωτιά έρχεται προς τα εδώ. Πριν προλάβω να μπω στο γραφείο, βλέπω έναν μοτοσικλετιστή να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πίστεψα ότι ήταν εμπρηστής γιατί αυτό συνήθως κάνουν, ανάβουν εστίες και φεύγουν. Τελικά ήταν εργαζόμενος του ιδρύματος που έτρεχε για να μας ειδοποιήσει ότι η φωτιά ερχόταν σε εμάς κι έπρεπε άμεσα να εκκενώσουμε το κτίριο», αναφέρει στη «δημοκρατία» η μοναχή στην προσπάθειά της να περιγράψει τις σκηνές τρόμου που βίωσε το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.

Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο Λύρειο ήταν σε κατασκήνωση, ωστόσο στο εσωτερικό του κτιρίου υπήρχαν οι υπόλοιπες μοναχές, κάποιες από τις οποίες ήταν κατάκοιτες, λίγοι ηλικιωμένοι που διαμένουν εκεί κι ένα ανήλικο παιδί που σε λίγες ημέρες θα πήγαινε να βρει τα υπόλοιπα. «Έτρεχα σαν τρελή να ειδοποιήσω τις γερόντισσες και να μετακινήσω με τα αναπηρικά αμαξίδια όσες είχαν κινητικά προβλήματα. Τις έβαζα άρον άρον σε αυτοκίνητα εργαζομένων κι έφευγαν. Η φωτιά μέσα σε δέκα λεπτά είχε φτάσει στην αυλή μας. Τρέχαμε, προσευχόμασταν και φωνάζαμε ότι αύριο θα γίνει η κηδεία μας».

Η πιο συνταρακτική στιγμή εκείνου του απογεύματος ήταν για την αδελφή Μαρία όταν οι φλόγες κύκλωσαν το αυτοκίνητο ενός εργαζόμενου που μετέφερε σε ασφαλές μέρος δύο μοναχές κι έναν παππά. Τελικά η φορά του ανέμου άλλαξε, οι επιβαίνοντες κατάφεραν να βγουν από το όχημα και κλείστηκαν στην εκκλησία για να σωθούν. «Προσευχόμουν να μην καούν οι άνθρωποι κι ας καιγόταν το κτίριο. Τα κτίρια με κόπο και χρήμα ξαναγίνονται, οι άνθρωποι όμως όχι. Άκουγα στο ραδιόφωνο ότι υπήρχαν νεκροί στο Μάτι και με έπιασε τρέλα. Ειδοποίησα την Πυροσβεστική, η οποία ήρθε τρεις ώρες μετά καθώς καιγόντουσαν τα πάντα γύρω και δε μπορούσε να μπει. Τελικά καταφέραμε να σωθούμε όλοι».

Το κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς, τα παιδιά του ιδρύματος αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται σε προσφερόμενη στέγη στην Ανάβυσσο ενώ οι μοναχές και οι ηλικιωμένοι που διέμεναν εκεί διανυκτερεύουν σε ξενοδοχείο στο Μαραθώνα. Πάντως, παρά τα συντρίμμια που παρέπεμπαν σε μια μορφή Βιβλικής καταστροφής, στο πρόσωπο της μοναχής μπορούσε κανείς να διακρίνει μια αίσθηση ανακούφισης που εκπορευόταν από το γεγονός πως δεν υπήρξαν θύματα στο ορφανοτροφείο. «Αφού σωθήκαμε όλοι, ας γίνουν στάχτη τα υπόλοιπα. Αν είχε μείνει όρθιο το κτίριο και είχε γεμίσει με φέρετρα, δε θα το άντεχα». Εκείνο που από την επόμενη κιόλας ημέρας της πυρκαγιάς τη συγκίνησε περισσότερο, ήταν το κύμα αλληλεγγύης από εισέπραξε από κάθε γωνιά της Ελλάδας, από ανθρώπους κάθε ηλικίας που ακόμη μέχρι σήμερα σπεύδουν στο σημείο προκειμένου να προσφέρουν βοήθεια. «Έπρεπε να γίνει όλο αυτό το κακό για να να αποκαλύψουν την ομορφιά της ψυχής τους οι άνθρωποι», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 30/07/18

Ο 73χρονος που έδωσε «ζωή» στους τοίχους 30 σχολείων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τι κι αν είναι 73 ετών, φορά καθημερινά τη στολή εργασίας του, παίρνει τα σύνεργά του και πηγαίνει σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία του Δήμου Πατρέων προκειμένου να ζωγραφίσει στους τοίχους τους ήρωες παιδικών παραμυθιών. Ο λόγος για τον κ. Γιώργο Κατσίποδο, πρώην οικοδόμο, ο οποίος το 2012 αποφάσισε να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που του προσφέρει η συνταξιοδότηση και να ομορφύνει τον χώρο όπου περνούν οι μαθητές τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Ολα άρχισαν ένα πρωί όταν, πηγαίνοντας τα εγγόνια του στο νηπιαγωγείο, διαπίστωσε ότι τόσο οι εσωτερικοί χώροι όσο και εκείνοι του προαυλίου ήταν σε κακή κατάσταση. «Ασχολιόμουν με χρώματα για πολλά χρόνια λόγω δουλειάς κι αποφάσισα να ζωγραφίσω τους τοίχους. Το αποτέλεσμα άρεσε σε παιδιά κι εκπαιδευτικούς κι έτσι ξεκίνησαν όλα» δηλώνει στη «δημοκρατία». Οι προτάσεις από δασκάλους της περιοχής διαδέχτηκαν η μία την άλλη και πλέον έχει ζωγραφίσει συνολικά 30 σχολεία, στη λίστα αναμονής του βρίσκονται άλλα 10, ενώ το 2016 βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Πατρών ως «Ανθρωπος της Χρονιάς» για την εθελοντική προσφορά του. «Αν είμαι καλά στην υγεία μου, θα τα φτιάξω όλα. Ο εθελοντισμός είναι μια προσφορά προς τον συνάνθρωπο που μου έχει χαρίσει αναρίθμητες συγκινήσεις» λέει και θυμάται την ημέρα που μια μαθήτρια της Δ΄ δημοτικού ζήτησε να τον φιλήσει στο μάγουλο: «Ζωγράφιζα στους τοίχους μικρά παιδιά και, μόλις πέρασε το κοριτσάκι, του είπα ότι μοιάζει με την εικόνα που φτιάχνω. Μπήκε στην τάξη της και λίγη ώρα μετά ήρθε και μου ζήτησε να μου δώσει ένα φιλάκι. Ήταν μια αμήχανη στιγμή, που όμως δεν μπορώ να ξεχάσω».

Ένα άλλο περιστατικό το οποίο έρχεται στη μνήμη του κάθε φορά που κάποιος τον ρωτά πώς αντέχει να εργάζεται τόσες ώρες και μάλιστα εθελοντικά είναι η στιγμή που δέχτηκε γράμμα από μαθητή: «Κύριε Γιώργο, σας αγαπώ πολύ γιατί φτιάχνετε όμορφο το σχολείο μου. Ο φίλος σας ο Νικόλας» του έγραψε ο μαθητής στην προσπάθειά του να τον ευχαριστήσει για τη δουλειά του.

«Τα παιδιά με αποκαλούν παππού Γιώργο! Ολη αυτή η ανταπόκριση μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την εργασία, παρόλο που αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας και εργάζομαι πολλές ώρες την ημέρα, κάθε μέρα» σημειώνει ο κ. Κατσίποδος. Αυτήν την περίοδο έχει αναλάβει να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου και καθημερινά δουλεύει από τις 6.30 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι. «Κουράζομαι πάρα πολύ, αλλά τα χαμόγελα που λαμβάνω από τα παιδιά με κάνουν να ξεχνώ τις δυσκολίες».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 18 – 07 -18

Τα κορίτσια της Εθνικής Αστέγων έβαλαν «γκολ στη φτώχεια»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Είχα πολύ άγχος αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο τα ξέχασα όλα κι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έμαθα να παίζω με τους κανόνες του παγκόσμιου κυπέλλου και πέρασα πολύ όμορφα.  Η Εθνική Αστέγων μου προσφέρει πολλά αλλά κυρίως το συναίσθημα ότι ανήκω κάπου». Με τα παραπάνω λόγια η 14χρονη Αγγελική που ζει σε ορφανοτροφείο περιγράφει στη «δημοκρατία» την εμπειρία της από  τη συμμετοχή της στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κοινωνικού Ποδοσφαίρου που διεξήχθη στο Γκρατς της Αυστρίας από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου.

Με κεντρικό σύνθημα «Γκολ στη Φτώχεια» 14 ομάδες  αποτελούμενες από ανθρώπους που βιώνουν τον αποκλεισμό σε 11 χώρες της γηραιάς ηπείρου, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό περνώντας παράλληλα το πανανθρώπινο μήνυμα της χαράς που προσφέρει ο αθλητισμός. Η Ελλάδα την οποία εκπροσωπούσε η Εθνική Ποδοσφαίρου Αστέγων Γυναικών κατέκτησε την 6η θέση στο τουρνουά,  το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εράσμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και  διοργανώθηκε από το Ίδρυμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων και την αυστριακή πρωτοβουλία «Goal-Caritas».

Ήταν η πρώτη φορά που η Αγγελική συμμετείχε σε παγκόσμιο αγώνα, μιας και το νεαρό της ηλικίας της δεν της επέτρεπε να πάρει μέρος σε προγενέστερους αγώνες με την Εθνική Ομάδα Αστέγων Γυναικών. «Μέχρι πρότινος έπαιζα μόνο εντός Ελλάδας αλλά η φετινή εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη. Ήμουν πολύ συγκεντρωμένη στο στόχο μου και με τα υπόλοιπα κορίτσια της ομάδας υπήρχε απίστευτο δέσιμο, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου», σημειώνει. Όπως λέει, παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε στον τετρακέφαλο, είναι κάτι που θα ξαναέκανε με ευχαρίστηση και παροτρύνει ανθρώπους που δεν ξέρουν για την Εθνική Αστέγων, να ενημερωθούν και να μπουν στην ομάδα.

Εξίσου ιδιαίτερη ήταν η εμπειρία του τουρνουά και για την 21χρονη Έλενα που ζει σε δομή αστέγων. Έχοντας συμμετάσχει κατά το παρελθόν σε αγώνες σε Βουλγαρία και Φινλανδία με την Εθνική Αστέγων, φέτος δεν είχε τόσο άγχος. «Ήμουν πιο άνετη από ποτέ και πήγα πολύ καλά. Όλα τα κορίτσια της ομάδας είμαστε αγαπημένα κι αυτό βγήκε και στους αγώνες», δηλώνει. Όταν πριν από περίπου ενάμισι χρόνο την ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της δομής στην οποία ζει για την Εθνική Αστέγων, δεν φανταζόταν πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα άλλαζε η στάση ζωής της. «Είχα πολύ ελεύθερο χρόνο κι αποφάσισα να το δοκιμάσω.  Η συμμετοχή μου στην ομάδα αυτή με έκανε καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να διαχειρίζομαι με σύνεση τις νίκες και τις ήττες στη ζωή μου, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Έμαθα να σέβομαι τις ανάγκες των άλλων και να ξεπερνώ τον εαυτό μου», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 13-07-18

Αριστείο στη ζωή και στο σχολείο για τον 15χρονο Νικόλα που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ακαταμάχητη «δίψα» για ζωή και η ισχυρή θέληση είναι κάποια μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει κανείς στον 15χρονο μαθητή από την Κύπρο Νικόλα Μαρκαντώνη. Καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο και χωρίς να μεμψιμοιρεί – όπως πολλοί αρτιμελείς – ο Νικόλας που γεννήθηκε πρόωρα με εγκεφαλική παράλυση, τετραπληγία και απώλεια ακοής, επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο για μάθηση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως τη φετινή χρονιά αποφοίτησε από τη Β’ Γυμνασίου με γενικό μέσο όρο πάνω από 18,5.

Για όλα τα παραπάνω, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι μάχες που για χρόνια δίνουν οι γονείς του με το κυπριακό κράτος προκειμένου να αποδείξουν πως ο Νικόλας δεν είναι παιδί ενός κατώτερου Θεού και να τον εντάξουν σε κανονικό σχολείο, μιας και στην ειδική μονάδα που ήταν μέχρι πρότινος, δεν παρουσίαζε κάποια εξέλιξη.

Όπως μου εξηγεί η μητέρα του κ. Γιούλα Πιτσιάλη, ο γιος της κατά τη φοίτησή του σε ειδική μονάδα στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Αντωνίου έχασε πολύτιμο χρόνο εξαιτίας της έλλειψης ειδικής δασκάλας που να γνωρίζει τη νοηματική γλώσσα αλλά και ειδικού υποστηρικτικού τεχνολογικού εξοπλισμού, όπως είναι ο υπολογιστής βλεμματικού ελέγχου. «Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα ότι ο Νικόλας ενώ είχε δυνατότητες, δεν προχωρουσε εκπαιδευτικά κι έμεινε στο ίδιο επίπεδο για πολλά χρόνια. Έπειτα από ειδικά σεμινάρια που παρακολούθησα και κουβέντες με κορυφαίους επιστήμονες του είδους, επιβεβαίωσα το ότι δεν του παρείχαν όλα όσα έπρεπε κι έκτοτε ξεκίνησα με το σύζυγό μου έναν μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα του παιδιού μας». Μετά από πολλές συγκρούσεις με το κυπριακό υπουργείο Παιδείας, οι μάχες σταδικά κερδήθηκαν και ο Νικόλας εντάχθηκε επιτυχώς σε ενιαίο Γυμνάσιο με συνοδεία πεπειραμένου καθηγητή νοηματικής γλώσσας, ο οποίος βοηθά και τον ίδιο αλλά και τους καθηγητές κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. «Ο συγκεκριμένος διερμηνέας είναι και το μυστικό της επιτυχίας του παιδιού μου καθώς εκτός των άλλων, τον βοήθησε πολύ να ενταχθεί στο σύνολο. Ξεκίνησε την πρώτη τάξη του Γυμνασίου με νέα δεδομένα και για πρώτη φορά είχε την ευκαιρία να μάθει για όλα τα μαθήματα. Έμαθε γεωγραφία, βιολογία, διδάχθηκε για το Διάστημα και τους πλανήτες και παρά το γεγονός ότι δε μπορούσε να μιλήσει, στα μάτια του μπορούσε να διακρίνει κανείς τον ενθουσιασμό του. Το ενδιαφέρον του για μάθηση ήταν τεράστιο», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη. Μάλιστα, μετά από πιέσεις που άσκησε η ίδια μέσω επιστολών προς την Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης , η ύλη διαφοροποιήθηκε με την ένταξη ενός ειδικού συστήματος ανάγνωσης που λέγεται συμβολογράφος και επιτρέπει στα παιδιά με αναπηρία να βλέπουν σε εικόνες οτιδήποτε είναι γραμμένο στα βιβλία.

«Δεν λήφθηκαν υπόψιν οι ανάγκες αυτών των παιδιών κι αυτό αποτελεί διάκριση διότι τα σχολεία απευθύνονται σε όλους τους και όχι μόνο σε μια μερίδα μαθητών», προσθέτει η μητέρα του Νικόλα.

Πλέον, ο 15χρονος έχει ενταχθεί πλήρως στο σχολείο και με τη βοήθεια του ειδικού διερμηνέα, οι συμμαθητές του κατανόησαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και διδάχθηκαν τη νοηματική προκειμένου να επικοινωνούν μαζί του. Μάλιστα, τα περσινά Χριστούγεννα οι 460 συνολικά μαθητές του Γυμνασίου έμαθαν ένα τραγούδι στη νοηματική και γιόρτασαν όλοι μαζί αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αποδέχονται τη διαφορετικότητα. «Ο Νικόλας δεν είναι το παιδί – θαύμα. Αν τον αφήναμε χωρίς διερμηνέα και χωρίς διαφοροποιημένη ύλη, δεν θα τα κατάφερνε. Απλά επιτρέψαμε σε ένα παιδί να έχει πρόσβαση στην ενιαία εκπαίδευση κι αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω. Όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν, αρκεί να τους δώσουμε την ευκαιρία».

Επόμενος στόχος για τον 15χρονο Νικόλα είναι, όπως λέει η μητέρα του, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας χωρίς τη συνοδεία εικόνων και καθηγητή νοηματικής. Επίσης, η ίδια σε συνεργασία με έναν καθηγητή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι σε αναζήτηση της κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας που θα επιτρέπει στο Νικόλα να διαβάζει αλλά και να είναι αυτόνομος στην καθημερινότητά του. «Έχει έναν υπολογιστή βλεμματικού ελέγχου στον οποίο έχει πρόσβαση με τα μάτια του αλλά η σπαστικότητα του σώματός του επηρεάζει την εστίασή του», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να παλεύουν οι γονείς αυτών των παιδιών για τα δικαιώματά τους. «Δεν πρέπει να στερούμε σε κανένα παιδί με αναπηρία το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπους ώστε η εκπαίδευση να προσαρμόζεται στις ανάγκες τους. Αυτή είναι και η επιτυχία του Νικόλα. Ένα παιδί με πολύ σοβαρή αναπηρία κατάφερε να αριστεύσει μόλις οι γύρω του δημιούργησαν το κατάλληλο περιβάλλον».

 

Κήρυκας της μουσικής στα Πέρατα του Κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η δύναμη της μουσικής προκειμένου ν’ απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο; Σε αυτό ερώτημα κλήθηκε ν’ απαντήσει πριν από μερικά χρόνια ο Πάνος Καράν αποφασίζοντας να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά της Γης για να προσφέρει παρηγοριά σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ο διεθνούς φήμης σολίστ που ίδρυσε το 2011 τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Keys of Change», πήρε στα χέρια το φορητό του πιάνο και ξεκίνησε τη μικρή του Οδύσσεια όντας πεπεισμένος πως οι νότες είναι ικανές να θεραπεύσουν τις κοινωνικές πληγές που ανοίγουν τα καθημερινά προβλήματα. Μάλιστα, θέλοντας να διαψεύσει τα κλισέ που θέλουν την κλασική μουσική να απευθύνεται σε λίγους, επισκέφτηκε τη Σιέρα Λεόνε, την Ουγκάντα, τον Αμαζόνιο, την πληγείσα από πάμπολλα δεινά Φουκουσίμα αλλά και πολλά ακόμη μέρη. 

«Πρόκειται για μια παγκόσμια δραστηριότητα ανθρώπινης έκφρασης. Όταν μοιράζεσαι την ομορφιά ενός αφρικανικού ρυθμού, μιας μελωδίας από το Μπαλί ή, στη δική μου περίπτωση, μιας σονάτας του Μπετόβεν, αυτό δεν έχει σύνορα , μιλάει σ’ όλη την ανθρωπότητα», δηλώνει ο ίδιος στο «Enjoy».

Εμπειρίες

Όταν πριν από κάποια χρόνια επισκέφθηκε τη Σιέρα Λεόνε, δεν φανταζόταν τα μικρά θαύματα που θα εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια του. Όπως εκμυστηρεύεται, το ταξίδι αυτό παραμένει ανεξίτηλο στη μνήμη του κι αυτό γιατί μολονότι η κλασική μουσική ήταν εντελώς άγνωστη στους κατοίκους της περιοχής, εν τέλει τους ενέπνευσε και εκφράστηκαν εκπληκτικά μέσω της κίνησης. «Μια ομάδα πρώην ιερόδουλων πετάχτηκε αυθόρμητα από τις καρέκλες για να χορέψει με ελληνική μουσική, και στη συνέχεια με Τσαϊκόφσκι. Χίλιοι κρατούμενοι στη φυλακή δημιούργησαν σχεδόν εξέγερση χτυπώντας τα πόδια τους στον ρυθμό του Χαίντελ. Μια ομάδα τυφλών παιδιών χόρεψε θεαματικά ακούγοντας Σοπέν και χοροπηδούσε μέσα σ’ ένα μικρό δωμάτιο εκφράζοντας ελεύθερα αυτή τη νέα μουσική, με τον όμορφο τρόπο, ίσως επειδή κανένας δεν τους είπε ότι δεν μπορούν», εξηγεί τονίζοντας πως η μουσική μπορεί να διαλύσει προκαταλήψεις και μίσος. «Είναι ένας από τους πιο απλούς, και πιο υποτιμημένους τρόπους, να κάνουμε το κόσμο μας καλύτερο».

Εξίσου συναρπαστική όμως ήταν και η εμπειρία του στον Αμαζόνιο, τον οποίο επισκέφθηκε ξανά τον περασμένο Οκτώβρη. Οι περιπέτειές του εκεί ξεκίνησαν το 2011 σε μια προσπάθεια να βρει απάντηση στο ερώτημα «γιατί παίζει μουσική». Τελικά, όπως λέει, διαπίστωσε τη δύναμή της και εντυπωσιάστηκε με το γεγονός ότι μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά χωρίς καμία ανάγκη μετάφρασης ή επεξήγησης και να δώσει ελπίδα και δύναμη σε στιγμές βαθύτατης κρίσης.

Όμως, στο τελευταίο του ταξίδι εκεί, συνέβη κάτι που τον συγκίνησε αρκετά. «Πήγα σε ένα χωριό ιθαγενών στο οποίο τελευταία φορά βρέθηκα πριν από εφτά χρόνια. Προσπαθώντας να βρω κάποιο από τα παιδιά που είχα γνωρίσει τότε, βρήκα μια νεαρή κοπέλα που καθόταν ήσυχη στο πίσω μέρος της αίθουσας ενός σχολείου. Την πλησίασα και τη ρώτησα αν ήταν εκεί την τελευταία φορά κι αν θυμάται κάτι. Μου απάντησε ήρεμα, πως ναι, πήγαινε ακόμη όταν άκουσε τη μουσική μου για πρώτη φορά, και πως ο ήχος αυτός είχε μείνει μέσα της για πολύ καιρό. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό όταν γεννήθηκε ο γιος της, αποφάσισε να του δώσει το όνομά μου».

Συναυλία στη Νέα Υόρκη

Στις 8 Ιουνίου ο Πάνος Καράν θα παρουσιάσει ρεσιτάλ πιάνου στο Κάρνεγκυ Χωλ της Νέας Υόρκης, έναν ιστορικό χώρο στη σκηνή του οποίου έχουν ανέβει οι μεγαλύτεροι συνθέτες και ερμηνευτές της κλασικής μουσικής της τζαζ και της ποπ των τελευταίων 120 χρόνων. Το κονσέρτο αυτό αποτελεί μέρος ενός κύκλου συναυλιών που θα πραγματοποιηθούν στο Λονδίνο και το Τόκυο και σκοπό έχουν εκτός από τη μουσική ερμηνεία, την παρουσίαση των δραστηριοτήτων του «Keys Of Change» καθώς και την εξεύρεση πόρων.

«Είναι μια εξαιρετικά όμορφη και εκλεπτυσμένη αίθουσα με εντυπωσιακή ακουστική και λόγω της ιστορικότητάς της, αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο ορόσημο για έναν μουσικό. Βέβαια, μια αίθουσα συναυλιών, ακόμα και το Κάρνεγκυ Χωλ, δεν παύει να είναι απλά ο χώρος μέσα στον οποίο η μαγεία της μουσικής μπορεί να λάβει χώρα. Κατά τον ίδιο τρόπο, η μαγεία αυτή μπορεί να συμβεί για παράδειγμα σε ένα απομακρυσμένο χωριό του Αμαζονίου, σε ένα ορφανοτροφείο στην Σερβία, σε μία παραγκούπολη στο Μεξικό, όπως και έχει γίνει τους τελευταίους μήνες μέσω των προσπαθειών του οργανισμού Keys of Change».

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της εφημερίδας Δημοκρατία.

Νέα παγκόσμια διάκριση για τη Νομική Αθηνών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια Ελλάδα ξεχωριστή που δεν έχει καμία σχέση με τη μιζέρια και τη σκληρή πραγματικότητα της κρίσης και μπορεί όταν βάζει στόχους να φτάνει ακόμα και στον…ουρανό, έδειξαν με την επιτυχία τους στον παγκόσμιο νομικό κόσμο τρεις φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Οι Σταμάτιος Βασιλόπουλος, Αργυρή Λιαμέτη και Αικατερίνη Ζήση υπό την επίβλεψη του Λέκτορα Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου Γιώργου Κυριακόπουλου, έλαβαν μέρος στον παγκόσμιο διαγωνισμό Εικονικής Δίκης Αεροπορικού Δικαίου στη Σεούλ της Ν. Κορέας και κατέκτησαν την πρώτη θέση.

Εκείνο που τους χάρισε το πολυπόθητο βραβείο παγκοσμίως ήταν η σύνταξη γραπτών υπομνημάτων του εναγομένου σε μια υπόθεση που αφορούσε τη σύγκρουση ενός αεροσκάφους χωρίς χειριστή με ένα άλλο συμβατικό. Παράλληλα, ήρθαν τέταρτοι στον κόσμο στη συνηγορία του ενάγοντος και η επιτυχία τους γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι στον διαγωνισμό συμμετείχαν είκοσι ένα πανεπιστήμια απ’ όλο τον κόσμο με απείρως καλύτερες υλικοτεχνικές υποδομές και εκπαιδευτικό περιβάλλον.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» ο κύριος Κυριακόπουλος, η διαδικασία δεν ήταν καθόλου εύκολη και απαιτούσε μήνες σκληρής προετοιμασίας, ωστόσο, το αποτέλεσμα τους δικαίωσε. «Τα παιδιά βλέπουν ότι οι κόποι τους ανταμείβονται. Μια Εικονική Δίκη απαιτεί πολλή αφοσίωση και οι φοιτητές αφήνουν τα κανονικά τους μαθήματα και την εξεταστική για να ασχοληθούν με κάτι το οποίο σε ακαδημαϊκή ποιότητα ξεπερνά οτιδήποτε μπορούν να κάνουν στο πανεπιστήμιο. Φανταστείτε ότι προπτυχιακοί φοιτητές κάνουν έρευνα παράλληλα με δικηγορική δουλειά πολύ υψηλού επιπέδου».

Ο καθηγητής Γιώργος Κυριακόπουλος με τους φοιτητές που διακρίθηκαν

Σε ό,τι αφορά τη στήριξη των φοιτητών από το πανεπιστήμιο, εξηγεί ότι η έλλειψη χρηματοδότησης τον ανάγκασε να συντάξει και να στείλει περίπου είκοσι επιστολές σε χορηγούς προκειμένου να καλύψουν τα έξοδα μεταφοράς και διαμονής των φοιτητών. «Δεν μπόρεσα να συνοδέψω τα παιδιά καθώς δεν υπήρχαν τα απαραίτητα κονδύλια. Κάθε χρόνο χαίρομαι για τα επιτεύγματα των φοιτητών της Νομικής αλλά παράλληλα θλίβομαι διότι έχουμε φοιτητές εξαιρετικού επιπέδου που όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να εκπληρώσει τα όνειρά τους».

Μάλιστα, όπως λέει, την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί ο αριθμός των αποφοίτων της Νομικής που σταδιοδρομούν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού. «Στην χώρα μας έχει κλείσει αυτή η είσοδος… Η Νομική Αθηνών δεν παίρνει πλέον νέους επιστήμονες, δεν προκηρύσσονται νέες θέσεις, οι παλιοί φεύγουν και δεν αναπληρώνονται. Ας μην απορούμε γιατί οι νέοι προτιμούν το εξωτερικό», καταλήγει.

«Φύλακας – άγγελος» με 4Χ4

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ζωντανές και ακμαίες παραμένουν ακόμα και στις μέρες μας οι πράξεις ανιδιοτελούς ηρωισμού που επιχειρούν να «σπάσουν» την καθεστηκυία αντίληψη για την κοινωνική προσφορά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο κ. Θέμης Ιερισσιώτης, εθελοντής της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Χαλκιδικής που πριν από λίγες ημέρες έσωσε ένα αγοράκι ηλικίας 1,5 έτους από βέβαιο θάνατο. «Το παιδί έπαιζε και ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις του. Όταν ο πατέρας του το έφερε σε εμένα, δεν ανέπνεε. Αν αργούσε λίγο ακόμη, το παιδί δεν θα ζούσε. Ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ζήσει από το 1999 που είμαι διασώστης», αναφέρει στη «δημοκρατία».

Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που έσωσε κάποιον από βέβαιο θάνατο καθώς τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει έρθει αντιμέτωπος με περιστατικά πνιγμού και ανακοπής στη θάλασσα. Μάλιστα, έχει εφοδιάσει το αυτοκίνητό του με τα απαραίτητα όπως είναι ο απινιδωτής, οι φιάλες οξυγόνου και οι νάρθηκες ώστε να είναι έτοιμος να ανταπεξέλθει ανά πάσα στιγμή.

Ο κ. Ιερισιώτης έχει εφοδιάσει το αυτοκίνητό του με απινιδωτή, φιάλες οξυγόνου και όλα τα απαραίτητα ώστε να είμαι σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή

Όπως λέει, η εκτίναξη της τουριστικής κίνησης έχει οδηγήσει στην αύξηση των περιστατικών πνιγμών των λουόμενων ενώ ο κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να ανταπεξέλθει λόγω υποστελέχωσης.

Τι πρέπει να προσέχουμε

Έχοντας σώσει αρκετούς ανθρώπους από βέβαιο πνιγμό, ο κ. Ιερισσιώτης εξηγεί πόσο σημαντικό είναι το γεύμα πριν το μπάνιο.

«Ένα ελαφρύ πρωινό πριν πάμε να κολυμπήσουμε είναι απαραίτητο. Δεν συνδυάζουμε ποτέ αλκοόλ ή φαγητό μαζί με το μπάνιο», αναφέρει επισημαίνοντας ότι σε καθημερινή σχεδόν βάση υπάρχουν περιστατικά λιποθυμίας εξαιτίας της έλλειψης τροφής. «Πολύς κόσμος δεν τρώει και κάθεται αρκετές ώρες στον ήλιο με αποτέλεσμα να χάνει τις αισθήσεις του. Επίσης, οι ηλικιωμένοι δεν θα πρέπει να κολυμπούν τις ώρες με την υψηλότερη θερμοκρασία».

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Ιερισιώτης είναι ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Τα παιδιά σώζουν ζωές» και τη φετινή χρονιά πραγματοποίησε σεμινάρια πρώτων βοηθειών σε 12.500 μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα ήταν να σωθεί ένα μικρό κορίτσι που πνίγηκε πριν λίγες ημέρες σε πισίνα της Αττικής χάρη στις γνώσεις της 14χρονης αδερφής του που το επανέφερε στη ζωή.  

«Η κοπέλα αυτή είχε  παρακολουθήσει τα σεμινάρια κι έτσι μπόρεσε κι έσωσε την αδερφή της. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο απ’ όλα», καταλήγει ο κύριος Ιερισσιώτης. 

 

Μια 16χρονη στο… Μουντιάλ της Microsoft

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Την ευκαιρία να αναμετρηθεί με τους καλύτερους του κόσμου διεκδικώντας μια θέση στο Πάνθεον της τεχνολογίας, θα έχει η 16χρονη Έφη Ζιώτα από την Καβάλα που πριν από λίγες ημέρες διακρίθηκε κερδίζοντας το πολυπόθητο εισητήριο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Microsoft που θα διεξαχθεί τέλη Ιουλίου στο Ορλάντο των ΗΠΑ.

Η 16χρονη μαθήτρια κατέκτησε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό »Microsft Office Specialist» που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στα μέσα Μαίου και αυτή την περίοδο ετοιμάζεται πυρετωδώς για το παγκόσμιο πρωτάθλημα στο οποίο θα διαγωνιστεί ανάμεσα στους 140 καλύτερους του κόσμου.

«Έμαθα για τον διαγωνισμό από τον καθηγητή μου Παναγιώτη Ασλανίδη, ο οποίος πίστεψε εξαρχής σε εμένα κι έτσι αποφάσισα να πάρω μέρος. Δεν περίμενα πως θα βγω πρώτη αλλά συνειδητοποίησα πως οι κόποι ανταμείβονται κι αυτό είναι ένα μάθημα που θα με ακολουθέι σ’όλη τη διάρκεια της ζωής μου», μου λέει η ίδια.

Η προετοιμασία για τον διαγωνισμό της Αθήνας διήρκησε πέντε μήνες και περιελάμβανε αρκετά μαθήματα, ειδικά τεστ αλλά και πολύ διάβασμα τα Σαββατοκύριακα. Ωστόσο, όπως λέει, ήταν μια ευχάριστη διαδικασία και δεν ένιωσε σε καμία περίπτωση να πιέζεται ή να παραμελεί τα μαθήματα του σχολείου της. Άλλωστε, η Πληροφορική είναι ένας τομέας με το οποίο έχει αποφασίσει ότι θα ασχοληθεί επαγγελματικά.

«Από τα δεκατέσσερά μου συνειδητοποίησα πόσο πολύ αγαπώ αυτόν τον τομέα. Πλέον, έχοντας κάνει αρκετά μαθήματα κι έχοντας καταλάβει τι ακριβώς είναι η Πληροφορική, την αγάπησα ακόμη πιο πολύ. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μου κινεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον όσο οι υπολογιστές», σημειώνει.

Αυτές τις ημέρες η Έφη προετοιμάζεται για τις εξετάσεις του σχολείου καθώς είναι μαθήτρια της Β’ Λυκείου και σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει με τον καθηγητή της μαθήματα προκειμένου να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στις ΗΠΑ. «Ανυπομονώ να πάω γιατί θα είναι εμπειρία ζωής. Δεν αγχώνομαι διότι θεωρώ το στρες μεγάλο εχθρό για έναν διαγωνιζόμενο. Είμαι έτοιμη να ξεκινήσω την προετοιμασία και να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό», λέει με σιγουριά.

Έχοντας καταφέρει κάτι σπουδαίο σε τόσο μικρή ηλικία, η 16χρονη δίνει το δικό της μήνυμα σε συνομήλικούς της. Όπως λέει, ιδιαίτερη σημασία έχει για κάποιον να δοκιμάζεται σε διάφορους τομείς ώσπου να βρει εκείνον στον οποίο έχει κλίση. «Όλοι κάπου έχουμε μια έφεση. Βέβαια, από μόνο του το ταλέντο δεν αρκεί αλλά απαιτείται παράλληλα και επίμονη προσπάθεια. Πλέον, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ένας ένας άνθρωπος που προσπαθεί σκληρά και αξίζει, στο τέλος πετυχαίνει».

Μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού απευθείας από τη… NASA

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να μυηθούν στα μυστικά διαφόρων επαγγελματικών κλάδων από τους πλέον ειδικούς, έχουν τον τελευταίο χρόνο οι μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα μέσω του προγράμματος Tipping Point (Σημείο καμπής). Πρόκειται για μια προσπάθεια που έχει ως στόχο να βοηθήσει τα παιδιά- ακόμα και των πιο απομακρυσμένων χωριών της ελληνικής επικράτειας- να επιλέξουν τη σταδιοδρομία που τους ταιριάζει δίνοντάς τους την ευκαιρία να συνομιλήσουν live με επιτυχημένους επαγγελματίες, τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα συναντούσαν ενδεχομένως ποτέ στη ζωή τους, όπως για παράδειγμα μηχανικούς της NASA, διακεκριμένους καθηγητές του Harvard και λοιπούς επιστήμονες.

Με μότο «η Παιδεία μας δεν πάσχει τόσο από έλλειψη οικονομικών πόρων, όσο από έλλειψη υγιών προτύπων», η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου μαζί με μια ομάδα ατόμων ξεκίνησε πριν από έναν περίπου χρόνο το συγκεκριμένο πρότζεκτ με σκοπό τη δημιουργία ενημερωμένων, ενσυνείδητων και ολοκληρωμένων νέων σε ό,τι αφορά τις ακαδημαϊκές επιλογές τους και τη μελλοντική τους επαγγελματική σταδιοδρομία.

Ούσα και η ίδια παιδί από την επαρχία με περιορισμένα ερεθίσματα, αναγνώρισε το κενό του εξειδικευμένου επαγγελματικού προσανατολισμού που υπήρχε στην εκπαίδευση κι αποφάσισε να βοηθήσει όσους περισσότερους μαθητές μπορεί.

Η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου

«Κοιτάζοντας τη δική μου πορεία, διαπίστωσα ότι τις περισσότερες αποφάσεις τις πήρα τυχαία και ότι τα πρότυπά μου ήταν άνθρωποι του οικογενειακού και ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Πλέον, οι μαθητές ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής ή οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με ανθρώπους της ειδικότητας που τους ενδιαφέρει, τους οποίους ονομάζουμε μέντορες και να τους κάνουν ερωτήσεις σχετικά με το επάγγελμα».

Η γκάμα των μεντόρων περιλαμβάνει 900 ανθρώπους κάθε ειδικότητας, από διεθνώς βραβευμένους γιατρούς μέχρι αγρότες του διπλανού χωριού. Όπως αναφέρει η συνιδρύτρια της οργάνωσης, σκοπός δεν είναι να προβάλλονται μόνο πρότυπα που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό αλλά και άνθρωποι της διπλανής πόρτας που παρά την οικονομική κρίση, έμειναν στον τόπο τους και επιβιώνουν από αυτό με το οποίο επέλεξαν να ασχοληθούν επαγγελματικά.

«Θέλουμε να δείξουμε στα παιδιά ότι ακόμη και στη χώρα τους μπορούν να κάνουν αυτό που αγαπάνε και να ζουν ευτυχισμένα. Σίγουρα ένας βραβευμένος επιστήμονας μπορεί να αποτελέσει έμπνευση αλλά πρέπει παράλληλα να ανακαλύψουν πώς μπορούν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα σε τομείς όμως ο τουρισμός, η γεωργία και παντός είδους άλλες επιχειρήσεις».

Η διαδικασία

Η οργάνωση συνεργάζεται με περίπου 90 Γυμνάσια και Λύκεια απ’ όλη την Ελλάδα και μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που διαθέτει, πραγματοποιούνται σε ζωντανή σύνδεση οι συνομιλίες των μεντόρων με τους μαθητές την ημέρα και την ώρα που επιθυμούν. Αρχικά τα παιδιά της κάθε σχολικής τάξης επιλέγουν το θέμα ή τον κλάδο για τον οποίο θα ήθελαν να ενημερωθούν περισσότερο και ανάλογα με την κατηγορία που θα διαλέξουν στην πλατφόρμα, θα εμφανιστεί μια σειρά από ειδικούς.

Οι μαθητές σε συνεργασία με τους καθηγητές τους μπορούν προτού ξεκινήσει η συνομιλία, να περιηγηθούν στην ιστοσελίδα, να δουν τα προφίλ μεντόρων και τις εκατοντάδες επιλογές που έχουν. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών, τα βίντεο καταγράφονται και δημιουργείται μια ψηφιακή «βιβλιοθήκη» βίντεο που μπορεί το εκάστοτε σχολείο να αξιοποιήσει όπως επιθυμεί ή να ανατρέξουν σ’ αυτήν οι μαθητές για να κατανοήσουν κάτι καλύτερα. Στο τέλος κάθε συνεδρίας, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τον κάθε μέντορα και να εξηγήσουν αν και κατά πόσο τους βοήθησε η συνομιλία μαζί του.

Απήχηση

Όπως αναφέρει η κα. Κωνσταντακοπούλου, οι μαθητές δείχνουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με το συγκεκριμένο εγχείρημα και δεν είναι λίγες οι φορές που ζητούν να συνομιλήσουν ξανά και ξανά με τον ίδιο μέντορα προκειμένου να λύσουν όλο και περισσότερες απορίες που προκύπτουν. «Είναι ευχάριστο για εμάς να βλέπουμε ότι τα παιδιά ψάχνονται για νέα ερεθίσματα. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ μαζεύονται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη των Πρεσπών προκειμένου να κάνουν συνδρίες με ειδικούς διαφόρων επαγγελμάτων και να λύσουν τυχόν απορίες που έχουν. Έχει πλέον μετατραπεί σε μια αγαπημένη συνήθεια».

Προς το παρόν, όπως αναφέρει, οι περισσότεροι μαθητές δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τομείς όπως η τεχνολογία, η ψυχολογία , ο τουρισμός και οι ανθρωπιστικές επιστήμες.