Μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού απευθείας από τη… NASA

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να μυηθούν στα μυστικά διαφόρων επαγγελματικών κλάδων από τους πλέον ειδικούς, έχουν τον τελευταίο χρόνο οι μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα μέσω του προγράμματος Tipping Point (Σημείο καμπής). Πρόκειται για μια προσπάθεια που έχει ως στόχο να βοηθήσει τα παιδιά- ακόμα και των πιο απομακρυσμένων χωριών της ελληνικής επικράτειας- να επιλέξουν τη σταδιοδρομία που τους ταιριάζει δίνοντάς τους την ευκαιρία να συνομιλήσουν live με επιτυχημένους επαγγελματίες, τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα συναντούσαν ενδεχομένως ποτέ στη ζωή τους, όπως για παράδειγμα μηχανικούς της NASA, διακεκριμένους καθηγητές του Harvard και λοιπούς επιστήμονες.

Με μότο «η Παιδεία μας δεν πάσχει τόσο από έλλειψη οικονομικών πόρων, όσο από έλλειψη υγιών προτύπων», η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου μαζί με μια ομάδα ατόμων ξεκίνησε πριν από έναν περίπου χρόνο το συγκεκριμένο πρότζεκτ με σκοπό τη δημιουργία ενημερωμένων, ενσυνείδητων και ολοκληρωμένων νέων σε ό,τι αφορά τις ακαδημαϊκές επιλογές τους και τη μελλοντική τους επαγγελματική σταδιοδρομία.

Ούσα και η ίδια παιδί από την επαρχία με περιορισμένα ερεθίσματα, αναγνώρισε το κενό του εξειδικευμένου επαγγελματικού προσανατολισμού που υπήρχε στην εκπαίδευση κι αποφάσισε να βοηθήσει όσους περισσότερους μαθητές μπορεί.

Η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου

«Κοιτάζοντας τη δική μου πορεία, διαπίστωσα ότι τις περισσότερες αποφάσεις τις πήρα τυχαία και ότι τα πρότυπά μου ήταν άνθρωποι του οικογενειακού και ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Πλέον, οι μαθητές ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής ή οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με ανθρώπους της ειδικότητας που τους ενδιαφέρει, τους οποίους ονομάζουμε μέντορες και να τους κάνουν ερωτήσεις σχετικά με το επάγγελμα».

Η γκάμα των μεντόρων περιλαμβάνει 900 ανθρώπους κάθε ειδικότητας, από διεθνώς βραβευμένους γιατρούς μέχρι αγρότες του διπλανού χωριού. Όπως αναφέρει η συνιδρύτρια της οργάνωσης, σκοπός δεν είναι να προβάλλονται μόνο πρότυπα που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό αλλά και άνθρωποι της διπλανής πόρτας που παρά την οικονομική κρίση, έμειναν στον τόπο τους και επιβιώνουν από αυτό με το οποίο επέλεξαν να ασχοληθούν επαγγελματικά.

«Θέλουμε να δείξουμε στα παιδιά ότι ακόμη και στη χώρα τους μπορούν να κάνουν αυτό που αγαπάνε και να ζουν ευτυχισμένα. Σίγουρα ένας βραβευμένος επιστήμονας μπορεί να αποτελέσει έμπνευση αλλά πρέπει παράλληλα να ανακαλύψουν πώς μπορούν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα σε τομείς όμως ο τουρισμός, η γεωργία και παντός είδους άλλες επιχειρήσεις».

Η διαδικασία

Η οργάνωση συνεργάζεται με περίπου 90 Γυμνάσια και Λύκεια απ’ όλη την Ελλάδα και μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που διαθέτει, πραγματοποιούνται σε ζωντανή σύνδεση οι συνομιλίες των μεντόρων με τους μαθητές την ημέρα και την ώρα που επιθυμούν. Αρχικά τα παιδιά της κάθε σχολικής τάξης επιλέγουν το θέμα ή τον κλάδο για τον οποίο θα ήθελαν να ενημερωθούν περισσότερο και ανάλογα με την κατηγορία που θα διαλέξουν στην πλατφόρμα, θα εμφανιστεί μια σειρά από ειδικούς.

Οι μαθητές σε συνεργασία με τους καθηγητές τους μπορούν προτού ξεκινήσει η συνομιλία, να περιηγηθούν στην ιστοσελίδα, να δουν τα προφίλ μεντόρων και τις εκατοντάδες επιλογές που έχουν. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών, τα βίντεο καταγράφονται και δημιουργείται μια ψηφιακή «βιβλιοθήκη» βίντεο που μπορεί το εκάστοτε σχολείο να αξιοποιήσει όπως επιθυμεί ή να ανατρέξουν σ’ αυτήν οι μαθητές για να κατανοήσουν κάτι καλύτερα. Στο τέλος κάθε συνεδρίας, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τον κάθε μέντορα και να εξηγήσουν αν και κατά πόσο τους βοήθησε η συνομιλία μαζί του.

Απήχηση

Όπως αναφέρει η κα. Κωνσταντακοπούλου, οι μαθητές δείχνουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με το συγκεκριμένο εγχείρημα και δεν είναι λίγες οι φορές που ζητούν να συνομιλήσουν ξανά και ξανά με τον ίδιο μέντορα προκειμένου να λύσουν όλο και περισσότερες απορίες που προκύπτουν. «Είναι ευχάριστο για εμάς να βλέπουμε ότι τα παιδιά ψάχνονται για νέα ερεθίσματα. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ μαζεύονται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη των Πρεσπών προκειμένου να κάνουν συνδρίες με ειδικούς διαφόρων επαγγελμάτων και να λύσουν τυχόν απορίες που έχουν. Έχει πλέον μετατραπεί σε μια αγαπημένη συνήθεια».

Προς το παρόν, όπως αναφέρει, οι περισσότεροι μαθητές δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τομείς όπως η τεχνολογία, η ψυχολογία , ο τουρισμός και οι ανθρωπιστικές επιστήμες.

Η Ελληνίδα μοναχή που «αγκαλιάζει» τα παιδιά του κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Τα ιδανικά της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης, της αγάπης και της αυτοθυσίας, προωθεί τα τελευταία 25 χρόνια στην καρδιά ενός από τους πιο σκληρούς τόπους στον κόσμο, η ελληνίδα μοναχή Νεκταρία.

Μέσα από το ιεραποστολικό της έργο στην Καλκούτα της Ινδίας η 66χρονη γυναίκα έχει αναλάβει ένα βαρύ φορτίο που υπό άλλες συνθήκες, θα χαρακτηριζόταν δυσβάστακτο: διοικεί πέντε σχολεία σε χωριά όπου υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κοινότητες, πέντε ιατρεία σε απομακρυσμένες περιοχές, δώδεκα εκκλησίες, τον κλήρο, το προσωπικό, το καθημερινό συσσίτιο που παρέχει μαγειρεμένο φαγητό σε ανάπηρους και ηλικιωμένους που δεν έχουν στέγη, διευθύνει το Ορφανοτροφείο θηλέων «Θεοτόκος», που φιλοξενεί 98 κορίτσια, και το Ορφανοτροφείο αρρένων «Άγιος Ιγνάτιος» με 50 αγόρια.

Όλα ξεκίνησαν το 1993 όταν η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τον πατέρα Ιγνάτιο Σενή και την μοναχή Νεκταρία Παραδείση, δημιούργησαν τη Φιλανθρωπική Οργάνωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Καλκούτα, με σκοπό να βοηθήσουν όλους αυτούς που ήταν αποκομμένοι από την κοινωνία, όπως άτομα που ζούσαν σε παραγκουπόλεις, αναλφάβητοι, ορφανά και άρρωστοι. Πριν λίγα χρόνια ο πατέρας Ιγνάτιος χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μαδαγασκάρης κι έτσι όλο το βάρος έπεσε στην αδελφή Νεκταρία.

Όπως διηγείται η ίδια, όταν πρωτοπήγε στην Ινδία, η κατάσταση στην ιεραποστολή ήταν πολύ δύσκολη μιας και ζούσε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Ξεκίνησε αρχικά να προσφέρει βοήθεια σε απομακρυσμένα χωριά που απείχαν από την πόλη έως και επτά ώρες και οργάνωσε ένα πρωινό συσσίτιο που εξυπηρετούσε άστεγα παιδιά που διανυκτέρευαν σε τάφους. «Υπήρχε πολλή φτώχεια, νηστικά παιδιά και έφηβες μητέρες με μωρά στην αγκαλιά. Εικόνες που για εμένα ήταν καθημερινότητα και δε μπορούσα να παραβλέψω. Δεν είναι όλοι χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά αυτό δεν παίζει ρόλο. Δε ρωτάμε αν είναι ορθόδοξος, μουσουλμάνος ή ινδουιστής. Είναι ένας άνθρωπος που πάσχει. Ο Χριστός σταυρώθηκε για όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας», αναφέρει.

Οι εικόνες των ανυπεράσπιστων κοριτσιών ήταν ίσως εκείνες που τη σημάδεψαν περισσότερο και την οδήγησαν στην ίδρυση του πρώτου Ορφανοτροφείου το 1997. Έτσι, αγόρασε ένα οικόπεδο σε μια περιοχή έξω από την Καλκούτα που ήταν πιο οικονομική και μέσα σε δύο χρόνια δέχθηκε τα πρώτα κορίτσια που πλέον έχουν μεγαλώσει κι έχουν τη δική τους οικογένεια.

«Με το που πάτησα το πόδι μου εδώ, ήθελα να βοηθήσω αυτά τα κορίτσια που ήταν άστεγα και τα βίαζαν μεθυσμένοι άνδρες της περιοχής. Δε μπορώ σίγουρα να σώσω όλη την Ινδία αλλά ήθελα με κάποιον τρόπο να προσφέρω». Μάλιστα, στο χώρο του ορφανοτροφείου θηλέων λειτουργεί αγγλικό σχολείο με δασκάλους που πληρώνει η ίδια από τις δωρεές. «Αν δε μορφωθεί εδώ ένα νεαρό κορίτσι, δεν έχει μέλλον. Το όπλο του είναι η μόρφωσή του. Διαφορετικά, δεν μπορεί γ να σταθεί στα πόδια του».

Η στιγμή που τη σημάδεψε ήταν όταν πέρυσι έχασε δύο ανήλικα κορίτσια, τα οποία είχε υπό την προστασία της από πολύ μικρά διότι δεν είχαν μητέρα και ο πατέρας τους δεν είχε φανεί ποτέ. «Ήταν Κυριακή, πίναμε το τσάι μας όταν ξαφνικά ήρθε ο πατέρας και μου ζήτησε να τα πάρει για μια μέρα στο σπίτι. Η μαμά τους είχε ένα μικρό οικόπεδο, το οποίο διεκδικούσαν οι συγγενείς κι εκείνος ήθελε τα παιδιά προκειμένου να τα παρουσιάσει ως νόμιμους κληρονόμους. Τον άφησα να τα πάρει με την προϋπόθεση να τα γυρίσει την επόμενη επειδή είχαν σχολείο. Οι μέρες πέρασαν και τα παιδιά δεν ξαναφάνηκαν. Έμαθα από συγγενείς τους ότι το ένα κορίτσι το πάντρεψε με ηλικιωμένο έναντι αμοιβής. Δηλαδή το πούλησε. Το άλλο κορίτσι δε μάθαμε ποτέ τι απέγινε».

Η θέση της γυναίκας

Όπως αναφέρει, η θέση της γυναίκας είναι ακόμη υποβαθμισμένη στην περιοχή. Από το παράθυρο του κελιού της βλέπει καθημερινά γυναίκες φορτωμένες με τσουβάλια να σέρνουν γαϊδούρια πάνω στα οποία είναι καθισμένοι οι άντρες τους ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που χτυπούν την πόρτα του κελιού της εργαζόμενες από το ορφανοτροφείο ή τα σχολεία της Ιεραποστολής που ξυλοκοπήθηκαν από τους συζύγους τους. «Πρόσφατα μια εργαζόμενη μου ζήτησε να μην της δώσω τα χρήματα αλλά να τα φυλάξω εγώ γιατί ο άντρας της μεθάει και της τα παίρνει», λέει τονίζοντας πως στην περιοχή υπάρχει η τοπική μαφία την οποία η ίδια έχει μάθει με τα χρόνια να αντιμετωπίζει. «Δεν πρέπει να φοβάσαι διότι αν το καταλάβουν, θα σε εκμεταλλευτούν. Ζητούσαν να έχουν τον έλεγχο σε όλα, μου έκαναν υποδείξεις ποιους εργάτες θα πάρω και τους το ξέκοψα. Χρειάζεται να τους αντιμετωπίσεις με θάρρος».

Αυτή την περίοδο η αδελφή Νεκταρία ετοιμάζει ένα νέο σχολείο, το οποίο θα πληροί όλες τις προδιαγραφές του υπουργείου Παιδείας ώστε να μπορούν οι μαθητές να δώσουν Πανινδικές εξετάσεις για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Η ανέγερσή του, όπως και όλα τα παραπάνω, στηρίζονται αποκλειστικά στις δωρεές ελλήνων από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Γιώργος Μπίζος: Ο παντοτινός υπερασπιστής του Νέλσον Μαντέλα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Όταν το 1941 έφυγε άρον άρον με τους γονείς του και τα αδέρφια του από το Βασιλίτσι Μεσσηνίας με προορισμό την Κρήτη, ο Γιώργος Μπίζος δεν φανταζόταν πως η μοίρα τον προόριζε να γράψει ιστορία σε μια χώρα άγνωστη και μακρινή. Παλεύοντας με τα κύματα για τρία συνεχόμενα μερόνυχτα μέσα σε μια ψαρόβαρκα, ενημερώθηκαν από ένα συμμαχικό πλοίο που βρέθηκε στο δρόμο τους πως η Κρήτη έχει καταληφθεί κι έτσι έβαλαν πλώρη για Αλεξάνδρεια. Μετά από τρεις μήνες παραμονής στην Αίγυπτο, κατέληξαν στη Νότιο Αφρική.

Στην καινούρια του πατρίδα ο Γιώργος Μπίζος ανακάλυψε πως τα δικαιώματα των έγχρωμων καταπατούνται βάναυσα κι έτσι αποφάσισε να γίνει δικηγόρος προκειμένου να τους υπερασπιστεί. Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον Νέλσον Μαντέλα και αμέσως αναπτύχθηκε μεταξύ τους μια βαθιά και ειλικρινής φιλία που διήρκησε 65 χρόνια.

Μάλιστα, αρκετά χρόνια μετά συνέταξαν μαζί το Σύνταγμα της Νοτίου Αφρικής, το οποίο θεωρείται ένα από τα καλύτερα στον κόσμο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Image

Η γνωριμία
Ο Γιώργος Μπίζος συνάντησε για πρώτη φορά τον Νέλσον Μαντέλα το 1948 στο πανεπιστήμιο Γουιτγουότερσραντ στο Γιοχάνεσμπουρκ. Την περίοδο εκείνη ο Μαντέλα ολοκλήρωνε τις σπουδές του στη Νομική ενώ ο Γιώργος Μπίζος ήταν στα πρώτα χρόνια. «Μιλούσε συνεχώς στους φοιτητές για τις φυλετικές διακρίσεις και τον παρακολουθούσα με μεγάλο ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, μου έδινε υποθέσεις για φτωχούς ανθρώπους και πολιτικές δίκες χωρίς χρήματα. Παρά το γεγονός πως ήταν ένας πολύ καλός δικηγόρος και είχε γίνει αρκετά γνωστός μέσα από τις δράσεις του, σε μια δίκη ο δικαστής τον αμφισβήτησε, ζητώντας του το πιστοποιητικό του, το οποίο δεν είχε μαζί του, και τελικά δεν του επέτρεψε να συνεχίσει. Πήγα στο ανώτατο δικαστήριο να τον υπερασπιστώ ζητώντας την παραίτηση εκείνου του δικαστή για ρατσιστικούς λόγους, αφού όλοι γνωρίζαμε τον Νέλσον Μαντέλα. Κερδίσαμε την υπόθεση κι έτσι γεννήθηκε μεταξύ μας μια βαθιά και μακρόχρονη φιλία», δηλώνει  ο 89χρονος δικηγόρος.

Τα χρόνια της φυλακής

Όταν το 1962 ο ιστορικός ηγέτης της Νοτίου Αφρικής συνελήφθη με βαρύτατες κατηγορίες και λίγους μήνες μετά μεταφέρθηκε στις φυλακές του νησιού Ρόμπεν στο Κέιπ Τάουν, ο έλληνας δικηγόρος ανέλαβε την υπεράσπισή του και ήταν ο πιο τακτικός του επισκέπτης. « Έπρεπε να επιλέξει ένα μόνο άτομο με το οποίο θα ερχόταν σε επαφή ο ίδιος και η οικογένειά του και διάλεξε εμένα. Ήταν πολύ δύσκολα χρόνια για εκείνον αλλά και για εμένα που τον έβλεπα σε ένα κελί τεσσάρων τετραγωνικών μέτρων να περνά την ώρα του σπάζοντας πέτρες», υπογραμμίζει τονίζοντας πως εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε κι εκείνος προβλήματα με τις Αρχές επειδή είχε αναλάβει τις πολιτικές δίκες του κόμματος του Μαντέλα.

Η αποφυλάκιση του Μαντίμπα (πατέρας του Έθνους) το 1990 χάρισε στον Γιώργο Μπίζο αλλά και σε ολόκληρη τη Νότιο Αφρική τεράστια χαρά και συγκίνηση. «Έμεινε στη φυλακή 27 ολόκληρα χρόνια και κατάφερε να μην αλλοιώσει καθόλου την προσωπικότητά του. Μια χώρα με πολλά χρώματα και διαφορετικές θρησκείες κατάφερε να ενωθεί χάρη σε εκείνον. Μακάρι και οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Τους παρακολουθώ να λένε τις τελευταίες ημέρες πως υιοθετούν την πολιτική του αλλά η πολιτική που εφαρμόζουν δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνη του Μαντέλα. Είτε δεν ξέρουν τελικά ποιος ήταν και τι έκανε ο Νέλσον Μαντέλα είτε δεν θέλουν να μάθουν», λέει.

Image

Η αγάπη του για την Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχα με το Γιώργο Μπίζο,  τόνιζε διαρκώς την αγάπη που έτρεφε ο Μαντέλα για τη χώρα μας και τη συγκίνησή του όταν αντίκρισε για πρώτη φορά τον Παρθενώνα.
« Ήταν θερμός φιλέλληνας, θεωρούσε την Ελλάδα μητέρα της δημοκρατίας και επιθυμούσε η Νότια Αφρική να γίνει η μικρή της κόρη» αναφέρει εξιστορώντας μια στιγμή που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν επιστρέφθηκαν μαζί την Ελλάδα το 2002. « Όταν είδε από το παράθυρο του ξενοδοχείου όπου διαμέναμε τον Παρθενώνα, μου είπε πως αυτό το θαύμα το είχε ξαναδεί. Αν και δεν είχε δει ποτέ από κοντά τον Παρθενώνα, υπήρχε μέσα του σαν ιδέα, ως σύμβολο της δημοκρατίας».

Στην μνήμη του πάντως έμεινε χαραγμένη και μια συγκεκριμένη στιχομυθία με τον Μαντέλα μέσα στη φυλακή λίγο μετά από ένα συνέδριο που παρακολούθησε το 1982 στην Αρχαία Ολυμπία. Ο δήμαρχος της περιοχής του ανακοίνωσε πως έχουν επικηρύξει τον Μαντέλα επίτιμο δημότη της. Του εξέφρασε δε και το παράπονό πως ενώ του έστειλαν γράμμα στη φυλακή, εκείνος δεν τους απάντησε ποτέ. «Τους εξήγησα πως τέτοιου είδους γράμματα δεν έφταναν ποτέ στα χέρια του διότι δεν συνέφερε τις Αρχές να λαμβάνει τιμές από ξένα κράτη. Όταν τον επισκέφτηκα μετά στη φυλακή και του το ανακοίνωσα, συγκινήθηκε λέγοντάς μου πως αυτό τον κάνει να αισθάνεται περήφανο και τον τιμά περισσότερα από καθετί που είχε ακούσει ως τότε».

Who is who
Ο Γιώργος Μπίζος γεννήθηκε το 1928 στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας. Στη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, δραπέτευσε από την κατεχόμενη πατρίδα του και κατέφυγε ως πρόσφυγας στη Νότια Αφρική. Σπουδάζει Νομικά και ασχολείται με τη μάχιμη δικηγορία. Υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των καταπιεσμένων Μαύρων, με εξέχουσα φιγούρα τον Νέλσον Μαντέλα και άλλα ηγετικά στελέχη του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, αναδεικνύεται σε μεγάλη νομική φυσιογνωμία. Μία από τις κύριες ενασχολήσεις του είναι σήμερα ο αγώνας του για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Έχει τιμηθεί από δεκάδες οργανισμούς σ’ όλο τον κόσμο για την προσφορά του στην αποκατάσταση της δημοκρατίας.

 

Η Νομική Αθηνών νίκησε το Κέιμπριτζ σε διεθνή διαγωνισμό

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σημαντικές διακρίσεις που φανερώνουν τις πραγματικές προοπτικές της ελληνικής εκπαίδευσης, κατακτά η Νομική Σχολή Αθηνών, οι φοιτητές της οποίας «απειλούν» σοβαρά να πάρουν τους Διεθνείς Διαγωνισμούς Εικονικής Δικής …σπίτι τους! Έτσι και φέτος «σκαρφάλωσαν» στην τρίτη θέση του 11ου Διεθνούς Διαγωνισμού Εικονικής Δίκης Ρωμαϊκού Δικαίου ρίχνοντας στο «κανναβάτσο» πανεπιστήμια εγνωσμένης αξίας με τεράστια παράδοση, όπως αυτό του Κέιμπριτζ.

Ειδικότερα, οι προπτυχιακοί φοιτητές Νίκος Αντωνίου (3ο εξάμηνο), Ρωμανός Οικονομάκος (3ο εξάμηνο), Μαρίνα-Μαρία-Μαργαρίτα Σιμοπούλου (8ο εξάμηνο), Χρήστος Σπέντζος (3ο εξάμηνο) υπό την επίβλεψη της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Ιστορίας του Δικαίου Αθηνάς Δημοπούλου, κατέκτησαν την τρίτη θέση επικρατώντας επί του Κέιμπριτζ στον Διαγωνισμό που διεξήχθη στο Έουπεν του Βελγίου. 

Μάλιστα, η φοιτήτρια Μαρίνα-Μαρία-Μαργαρίτα Σιμοπούλου απέσπασε το 3ο βραβείο καλύτερου ρήτορα μεταξύ των 40 φοιτητών που μετείχαν στο διαγωνισμό.  

Η φοιτήτρια Μαρίνα – Μαρία – Μαργαρίτα Σιμοπούλου που απέσπασε το 3ο βραβείο καλύτερου ρήτορα

Όπως μου είπε η κα. Αθηνά Δημοπούλου, η προετοιμασία των φοιτητών ξεκίνησε από τον περασμένο Νοέμβρη και ήταν ιδιαίτερα απαιτητική μιας και προϋπέθετε αμέτρητες ώρες έρευνας και πολλές πρόβες ώστε οι υποψήφιοι να μάθουν να λειτουργούν σε πολύ αυστηρά χρονικά πλαίσια. 

«Είναι μια αρκετά απαιτητική διαδικασία διότι δε μοιάζει με τίποτα με αυτά που έχουν κάνει ως τώρα στις σπουδές τους. Προϋποθέτει να περάσουν αρκετές ώρες στη βιβλιοθήκη για την έρευνα και να δουλέψουν όπως θα κάνουν αργότερα ως δικηγόροι συνθέτοντας το λόγο της υπεράσπισής τους. Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι διαγωνίζονται με σπουδαστές πανεπιστημίων που έχουν μακρά παράδοση στις νομικές σπουδές, αντιλαμβάνεται ότι ο ανταγωνισμός είναι αρκετά μεγάλος και οι φοιτητές πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένοι.  Είχαν στη διάθεσή τους δέκα μόνο λεπτά για να κάνουν την καλύτερη δυνατή εντύπωση στους κριτές και να απαντούν στις ερωτήσεις τους. Κι όλα αυτά στην αγγλική γλώσσα. Το αποτέλεσμα όμως τους χαροποίησε ιδιαίτερα και τους χάρισε, όπως μου είπαν, την ωραιότερη εμπειρία των φοιτητικών τους χρόνων». 

Για την ίδια όμως, δεν είναι μόνο η διάκριση καθαυτή που έχει σημασία αλλά όλη η εμπειρία που αποκόμισαν οι σπουδαστές από τις ημέρες της προετοιμασίας έως το τέλος του διαγωνισμού. «Απέκτησαν γνώσεις, είδαν πώς είναι να διαγωνίζεσαι έχοντας για κριτές καθηγητές κορυφαίων πανεπιστημίων του εξωτερικού και ανταγωνίστηκαν συναδέλφους από πανεπιστήμια με μακρά παράδοση στο Ρωμαϊκό Δίκαιο. Αυτό είναι το έπαθλο», υπογραμμίζει η κυρία Δημοπούλου. 

 

Οι φοιτητές Ρωμανός Οικονομάκος και Χρήστος Σπέντζος

Εμπόδια

Πάντως, η δραματική κατάσταση της χώρας επηρέασε και την προετοιμασία των φοιτητών καθώς η έλλειψη κονδυλίων δημιούργησε πολλαπλές αντιξοότητες. Σύμφωνα με την κυρία Δημοπούλου, η βιβλιοθήκη της Νομικής Σχολής δεν διέθετε ένα από τα βασικά βιβλία που έπρεπε να μελετήσουν οι φοιτητές για τον διαγωνισμό ενώ, παράλληλα, το πανεπιστήμιο αδυνατούσε να καλύψει τα έξοδα μετακίνησης και συμμετοχής στον διαγωνισμό, τα οποία εν τέλει πλήρωσαν ιδιώτες – δικηγόροι.

«Υπήρξαν πολλά εμπόδια αλλά από την άλλη, πρόκειται για παιδιά με υψηλό επίπεδο γνώσεων και επιθυμία διάκρισης και αριστείας. Έτσι, με συστηματική δουλειά αλλά και το γνωστό σε όλους ελληνικό φιλότιμο, φτάσαμε στο σημερινό αποτέλεσμα»

Δυο γενιές στην ίδια σέλα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το μόνο που χρειάστηκε ήταν μια μηχανή, τα αναγκαία χαρτιά για τις μετακινήσεις και πολύ κουράγιο προκειμένου να ξεκινήσει η εξερεύνηση σε τόπους μακρινούς και ξένους. Ο 54χρονος καθηγητής φυσικής αγωγής Κωνσταντίνος Μητσάκης που έχει πάθος με τις μηχανές και για περισσότερες από τρεις δεκαετίες «οργώνει» την υφήλιο παρέα με τη δίτροχη συντροφιά του, πριν λίγες ημέρες μύησε στα μυστικά των σαγηνευτικών αυτών ταξιδιών τον 11χρονο γιο του.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πατέρας ρώτησε τον Μητσάκη junior τί δώρο θα ήθελε να του κάνει για την επερχόμενη αποφοίτησή του από το δημοτικό και, προς μεγάλη του έκπληξη, πήρε την απάντηση: «Ένα ταξίδι με τη μηχανή οι δυο μας».

 

Έτσι, τη Μεγάλη Δευτέρα ξεκίνησε η περιπέτεια για πατέρα και γιο από την Πάτρα με προορισμό την κεντρική Ευρώπη. Το ταξίδι ωστόσο ανατράπηκε αφού μόλις έφτασαν στη Γένοβα κάτω από άστατες καιρικές συνθήκες και μετά από δύο μέρες οδήγησης και 1.000 χιλιόμετρα, ο νεαρός Μητσάκης ζήτησε από τον πατέρα του να αλλάξουν πορεία και να κατευθυνθούν προς…Αφρική!

«Ήθελε να ζήσει την περιπέτεια της απόκοσμης Σαχάρας στο νότο της Τυνησίας κι εγώ σαν έλληνας χαζομπαμπάς δεν του χάλασα χατίρι. Με γοητεύει πολύ η Αφρική αλλά προτού ξεκινήσουμε του εξήγησα ότι εκεί θα δει τελείως διαφορετικά πράγματα που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με όσα έχει δει ως τώρα σε Ευρώπη και Αμερική», αναφέρει στο »Enjoy» ο έλληνας «Φιλέας Φογκ».

Η εμπειρία του 11χρονου Γιώργου στην Αφρική ήταν συγκλονιστική αφού μαζί με τον πατέρα του έκαναν στάση στην πόλη El Jem για να θαυμάσουν το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της πόλης, γνωστό κι ως «Αφρικανικό Κολοσσαίο», στη συνέχεια έκαναν βόλτα με καμήλες, γνώρισαν ντόπιους κι επισκέφθηκαν τρωγλοδυτικές κατοικίες.

Την πιο δύσκολη όμως στιγμή τη βίωσαν καθοδόν, όταν μια σφοδρή αμμοθύελλα τους ταλαιπώρησε αφάνταστα και για περίπου 80 χλμ., ένας μανιασμένος άνεμος προσπαθούσε μάταια να τους ρίξει από την σέλα της μηχανής. Επόμενο ορμητήριό τους ήταν η πόλη Tozeur, στη νοτιοδυτική άκρη της Τυνησίας, όπου αφού διέσχισαν τη αλμυρή λίμνη Chot el Jerid, επισκέφθηκαν την τοποθεσία όπου έγιναν γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας “STAR WARS 1”.

«Δε φοβήθηκε καθόλου διότι είναι εξοικειωμένος με τις μοτοσικλέτες. Στην Ευρώπη και την Αμερική ταξιδεύαμε με αυτοκίνητο αλλά στην Ελλάδα έχουμε κάνει πολλές εκδρομές με μηχανή κι έχει και τον δικό του εξοπλισμό. Του αρέσει να βλέπει διαφορετικά πράγματα κι εδώ είδε πολλά που δεν είχε καν φανταστεί. Πρόκειται για έναν τελείως διαφορετικό πολιτισμό, κουλτούρα και συνήθειες. Υπάρχουν βέβαια και τρομερές αντιθέσεις στο θέμα διαβίωσης αλλά και τις καιρικές συνθήκες. Από τους -3 βαθμούς των Άλπεων, ήρθαμε στους 35 της Τυνησίας».

Τρόπος ζωής

Μπορεί για τον 11χρονο Γιώργο να ήταν το πρώτο του ταξίδι με μηχανή εκτός συνόρων, ωστόσο, ο πατέρας του έχει «γράψει» στο προσωπικό του κοντέρ περισσότερα από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στα πέρατα της Γης. Από την Αλάσκα ως την Αφρική και από την Ασία έως την «χώρα των καγκουρό», ο Κωνσταντίνος Μητσάκης είναι λάτρης της περιπέτειας και το αποδεικνύει συνεχώς. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που ήρθε αντιμέτωπος με τον κίνδυνο, όπως για παράδειγμα το 1998 όταν πέρασε μέσα από το Σουδάν που τότε είχε εμφύλιο πόλεμο ή το 2005 στο Αφγανιστάν όπου οι Ταλιμπάν πυροβόλησαν τη σύζυγό του στο κράνος. «Όταν επιλέγεις να ταξιδέψεις πάνω σε μια μηχανή, είσαι αποφασισμένος και ξέρεις από πριν ότι πρόκειται να ζήσεις την απόλυτη περιπέτεια. Δεν με πτοούν οι αναποδιές και οι δυσκολίες. Τα ξεπερνώ και προχωράω. Η ομορφιά της ζωής κρύβεται στο απρόβλεπτο».

Πατέρας και γιος ξεκουράζονται στην αλμυρή λίμνη Chot El Jerid

Όπως παραδέχεται, η επιλογή του να ταξιδεύει σε δύο τροχούς, τον αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο καθώς βίωσε καταστάσεις που δεν μπορεί να ζήσει κάποιος που ταξιδεύει με αεροπλάνο. Επιπλέον, έζησε όλα όσα θα πρέπει, όπως λέει, να βιώνει ένας ταξιδιώτης. «Οι περισσότεροι όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό αρκούνται στις επισκέψεις και τις φωτογραφίες των μνημείων. Τα ταξίδια με τη μηχανή μου έδωσαν την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τον ντόπιο πληθυσμό της κάθε χώρας, να συνομιλήσω μαζί τους και να μπω μέσα στα σπίτια τους. Σε πολλές περιοχές με έβλεπαν κουρασμένο και ιδρωμένο και άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών τους για να με βοηθήσουν».

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της εφημερίδας «Δημοκρατία»

Ο Έλληνας που «νίκησε» τον πάγο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Άρχισε ως μια σκέψη σχεδόν παράλογη αλλά με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε πρόκληση τόσο απαιτητική όσο ελάχιστα πράγματα στη ζωή.

Οι ακραίες καιρικές συνθήκες με τις σχεδόν απαγορευτικές θερμοκρασίες (-30 βαθμοί) αλλά και η απαιτητική απόσταση, αποτελούν από μόνες τους αιτίες που θα έκαναν τους περισσότερους να γυρίσουν πλευρό στον αναπαυτικό καναπέ τους.

Δε συνέβη το ίδιο όμως και με τον Αργύρη Παπαθανασόπουλο που έβαλε στόχο όχι μόνο να συμμετάσχει αλλά και να κερδίσει τον μαραθώνιο στον αφιλόξενο τόπο του Βόρειου Πόλου και τελικά τα κατάφερε γεμίζοντας με υπερηφάνεια τους έλληνες σε κάθε γωνιά της Γης.

Στιγμή έκστασης

Οι φωτογραφίες του τερματισμού με τον ίδιο να γονατίζει κρατώντας στα χέρια του τη γαλανόλευκη και έχοντας το πρόσωπό του καλυμμένο με πάγο, έκαναν το γύρο του διαδικτύου. Όπως μου είπε, αυτή ήταν μια στιγμή απόλυτης έκστασης για τον ίδιο και, παρότι έχε τρέξει ξανά στο παρελθόν κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως για παράδειγμα στη Σαχάρα στους 50 βαθμούς Κελσίου, αυτή τη φορά έβαλε τα κλάματα.

«Γονάτισα και δάκρυσα γιατί για πρώτη φορά αναμετρήθηκα με πολικές θερμοκρασίες για 14 συνεχόμενες ώρες χωρίς νερό ή φαγητό. Το κρύο ήταν απερίγραπτο. Η μέση μου και η πλάτη μου είχαν γεμίσει με πάγο, όπως και το πρόσωπό μου, με αποτέλεσμα να πάθω κρυοπάγημα. Ωστόσο, ένιωθα δέος διότι έτρεχα στην κορυφή του κόσμου. Μόλις μπήκα στον υπνόσακό μου για να κοιμηθώ και συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί, έκλαιγα όλο το βράδυ».

“Δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση”

Εκτός από τα συναρπαστικά λεπτά του τερματισμού, χαραγμένα θα μείνουν στο νου του και τα μαθήματα ζωής που πήρε από τον συγκεκριμένο μαραθώνιο, όπου είδε ανθρώπους με αντικειμενικές δυσκολίες να ξεπερνούν τον εαυτό τους.

«Έτρεχα με έναν άνδρα που είχε προσθετικό μέλος και ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή για 14 ώρες. Επίσης, ένας 77χρονο, παρά την προχωρημένη του ηλικία, έτρεχε επί 11 ώρες για να τερματίσει. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένας τυφλός κύριος που με την βοήθεια του συνοδού του έτρεχε στον πάγο προσπαθώντας παράλληλα να ισορροπήσει. Εκεί κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση».

Ξεχωριστές εμπειρίες

Ο Αργύρης ξεκίνησε το τρέξιμο από την ηλικία των 14 ετών και, όπως μου είπε, από το 2006 κόλλησε το «μικρόβιο»  των ακραίων μαραθωνίων κι  έκτοτε ψάχνει ό,τι πιο περίεργο μπορεί να βιώσει.

Μια από τις εμπειρίες που δεν μπορεί να ξεχάσει, είναι  από τη συμμετοχή του σ’έναν αγώνα στο Μεξικό με τη φυλή Τarahumara, οι άνθρωποι της οποίας θεωρούνται οι καλύτεροι δρομείς στον κόσμο καθώς καθημερινά καλύπτουν αποστάσεις των 30 χιλιομέτρων προς αναζήτηση τροφής και νερού.

«Ο αγώνας αυτός διεξήχθη σ’ένα φαράγγι πολύ απομονωμένο, όπου το πλησιέστερο μέρος πολιτισμού είναι στα 250 χιλιόμετρα. Είναι ένα μέρος φοβερά απόμακρο και για το λόγο αυτό στο σημείο υπάρχουν καλλιέργειες από κάνναβη και κοκαΐνη, τις οποίες οι ιθαγενείς δίνουν στη μαφία. Δυο μέρες πριν εκκίνηση του αγώνα, μέλη της μαφίας σκοτώνουν πέντε ιθαγενείς, με αποτέλεσμα να έρθει στο σημείο όλος ο κυβερνητικός στρατός από το Νέο Μεξικό. Μετά από πολλές εντάσεις και διχασμούς μεταξύ των αθλητών για το αν πρέπει ή όχι να γίνει ο αγώνας, τελικά έγινε. Τρέχαμε λοιπόν σε μια διαδρομή γεμάτη περιπολείς και με τα φόβο νέου χτυπήματος από τη μαφία. Ήταν κάτι αξέχαστο».

Συγχαρητήρια

Όπως είναι φυσικό, η σελίδα του στο facebook πλημμύρισε με μηνύματα ανθρώπων κάθε ηλικίας που δεν σταματούσαν να τον συγχαίρουν για το κατόρθωμά του.

«Μου είπαν ότι τους έκανα περήφανους και χαίρομαι πολύ γι’αυτό διότι διαπιστώνω ότι, παρά τις δυσκολίες της πατρίδας, ο Έλληνας παραμένει περήφανος και πιστεύει ακόμη στη χώρα του».

Επόμενος στόχος του Αργύρη είναι ο Νότιος Πόλος.

Δείπνο – εμπειρία στην τραπεζαρία του Όθωνα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η βόλτα στον Παρθενώνα, η επίσκεψη στο μουσείο της Ακρόπολης αλλά και οι περιπλανήσεις στα γραφικά σοκάκια της Πλάκας, αποτελούν την πεπατημένη για τους κατοίκους του εξωτερικού που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Με την πάροδο των χρόνων, έχουν δημιουργηθεί κάποια “must” που οι ξένοι τουρίστες οφείλουν να κάνουν μόλις επισκεφθούν την Ελλάδα. Το greek souvlaki, οι φωτογραφίες με τους εύζωνες μπροστά από τη Βουλή και η βόλτα με το τρενάκι στο Μοναστηράκι, είναι κάποια από αυτά.

Αυτά τα στεγανά επιχειρούν να «σπάσουν» οι ιδρύτριες του Discover Greek Culture Σοφία Αντωνιάδου και Αλεξάνδρα Τηλιγάδα που στην καρδιά της κρίσης και της κοινωνικής αναταραχής, δίνουν τη δυνατότητα στους τουρίστες να απολαύσουν όχι μόνο τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά και να ανακαλύψουν το μέγεθος του ελληνικού πολιτισμού, βιώνοντας οι ίδιοι το εύρος και τον πλούτο του.

Alexandra Tiligada   Sophia Antoniadou

Η Αλεξάνδρα Τηλιγάδα                       Η Σοφία Αντωνιάδου
Ενδεικτικό της προσπάθειάς τους είναι το γεύμα που εξασφάλισαν για τους τουρίστες σε αυθεντικές πορσελάνες του 19ου αιώνα σε μια από τις πρώτες κατοικίες του Όθωνα και της Αμαλίας στην πλατεία Κλαυθμώνος. Στους ιστορικούς αυτούς χώρους όπου το πρώτο βασιλικό ανδρόγυνο του Οίκου του Βίττελσμπαχ πέρασε χαρές και λύπες ορίζοντας τα πρώτα βήματα του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να δειπνήσουν ως Αθηναίοι αριστοκράτες μιας άλλης ξεχασμένης εποχής.

geuma_katoiki_othona    porselanes_19th_century

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

Το πιο δύσκολο ίσως κομμάτι αλλά και ταυτόχρονα πιο σημαντικό στην προσπάθεια των Σοφία Αντωνιάδου και Αλεξάνδρα Τηλιγάδα, είναι ότι επιχειρούν να διαμορφώσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του ελληνικού πολιτισμού, όπως αυτός ορθώθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Από το μεγαλείο των αρχαίων χρόνων, την βυζαντινή Θεσσαλονίκη ως τα φημισμένα κάστρα της Πελοποννήσου, και τα πρώτα χρόνια του νεογέννητου ελληνικού βασιλείου των αρχών του 19ου, οι δύο γυναίκες μεταφέρουν τους επισκέπτες σε ένα φανταστικό ταξίδι πολιτισμικής κληρονομιάς «Προσπαθούμε να προσφέρουμε ένα όσο το δυνατόν πιο αναβαθμισμένο τουριστικό προϊόν, φτάνοντας και στη μοντέρνα αστική ζωή στην Αθήνα», αναφέρουν.
Σε κάθε περίπτωση, οι προσπάθειες των δύο γυναικών να προβάλουν το αληθινό πρόσωπο της χώρας, αποδίδει καρπούς καθώς, όπως μου λένε, τα σχόλια των τουριστών είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

«Οι εντυπώσεις των πελατών είναι πολύ καλές. Σχεδόν όλοι μας λένε πως προσφέρουμε ένα προϊόν που όχι μόνο έχει ανάγκη η Ελλάδα αλλά θα έπρεπε ήδη να υπάρχει στη χώρα προκειμένου να φανεί το αληθινό πρόσωπο της. Όποιος τουρίστας έρθει εδώ και δει αυτή την πλευρά της Αθήνας σίγουρα θα γίνει και περισσότερο φιλέλληνας, θα γνωρίσει την αληθινή ιστορία του τόπου που δε φαίνεται πολύ δυστυχώς», μου λένε οι κυρίες Αντωνιάδου και Τηλιγάδα.
Όπως επισημαίνουν, εκείνο που εντυπωσιάζει τους τουρίστες είναι το είδος της ξενάγησης που προσφέρουν.
«Μετά την ξενάγηση στην Ακρόπολη τους πηγαίνουμε στην ελληνική παραδοσιακή ταβέρνα που θα πάμε εμείς όχι σε εκείνες που πηγαίνουν οι τουρίστες. Αυτός ο συνδυασμός πραγμάτων τους εντυπωσιάζει γιατί προσφέρουμε κάτι ολοκληρωμένο και κυρίως ποιοτικό», προσθέτουν.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ

Μέχρι στιγμής η Discover Greek Culture προσφέρει θεματικές ξεναγήσεις σε Αθήνα, Δελφούς, Κρήτη ενώ για πρώτη φορά γίνεται κάτι ανάλογο και στη Σαντορίνη.

Στόχος των συνιδρυτριών είναι να επεκταθούν μέσα στον επόμενο χρόνο σε Πελοπόννησο και Θεσσαλονίκη προκειμένου να προσφέρουν ανάλογες εμπειρίες και σε όσους δεν επισκέπτονται μόνο την Αθήνα και τα ελληνικά νησιά.
« Είμαστε μια νεοσύστατη εταιρία και θέλουμε να κάνουμε αργά και σταθερά βήματα. Επιθυμούμε να σταθούμε πρώτα καλά στα πόδια μας και εν συνεχεία τα προχωρήσουμε και να υλοποιήσουμε όσα έχουμε σχεδιάσει για την προβολή της χώρας μας. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε», καταλήγουν.

Η εταιρία

Η ιδέα για το Discover Greek Culture που γεννήθηκε πριν κάποια χρόνια από τη Σοφία Αντωνιάδου και την Αλεξάνδρα Τηλιγάδα πήρε σάρκα και οστά πριν ένα χρόνο.

Οι δύο γυναίκες που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της αρχαιολογίας και της πολιτιστικής διαχείρισης, αποφάσισαν να προβάλουν προς τα έξω μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που οι ξένοι είχαν για την Ελλάδα.
«Έχουμε δουλέψει για πολύ καιρό και οι δύο σε πολιτιστικά ιδρύματα και μουσεία και θεωρήσαμε πως είναι μεγάλη ανάγκη να αναβαθμιστεί η εικόνα της Ελλάδας μέσω του πολιτισμού. Σκεφτήκαμε λοιπόν πως θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα να προβάλουμε αυτή την πλευρά της χώρας προς τα έξω φτιάχνοντας πακέτα πολιτιστικού τουρισμού».

ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ

Μια από τις επιτυχίες των συνιδρυτριών του Discover Greek Culture είναι ότι κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με ιδρύματα και οργανισμούς και να εξασφαλίσουν ιδιωτικές ξεναγήσεις και αποκλειστικές επισκέψεις. Μία από αυτές είναι η πρόσβαση στο υπόγειο του Μουσείου Μπενάκη, όπου υπάρχουν κειμήλια που εκτίθενται μόνο στους πελάτες του Discover Greek Culture. Επιπλέον, οι ξεναγήσεις στα ατελιέ διαφόρων ελλήνων καλλιτεχνών όπου δίνεται η δυνατότητα στους επισκέπτες να συζητήσουν μαζί τους βλέποντας παράλληλα πως δουλεύουν, καθώς και το γεύμα στην κατοικία του Όθωνα και της Αμαλίας αποτελούν μια μοναδικές εμπειρίες που, όπως μας λένε, εντυπωσιάζουν τους τουρίστες.

benaki_museu_exhibition
Την ίδια ώρα, η Discover Greek Culture θέλοντας να αναδείξει τη σύγχρονη πολιτιστική μας κληρονομιά , διοργανώνει λογοτεχνικούς περιπάτους για το ελληνικό κοινό.
«Ο κάθε περίπατος έχει ένα ξεχωριστό θέμα κάθε φορά , αφορά σε έναν συγγραφέα ή ποιητή. Πηγαίνουμε λοιπόν σε διάφορα σημεία της Αθήνας που σχετίζονται με το έργο του εκάστοτε καλλιτέχνη και είτε το κοινό τον γνωρίζει από κοντά αν είναι εν ζωή ή κάποιος άλλος μιλά για το έργο του σε περίπτωση που έχει φύγει από τη ζωή», υπογραμμίζουν.
Όλα τα παραπάνω χάρισαν στην Discover Greek Culture πριν καν κλείσει ένα χρόνο λειτουργίας, μια σημαντική διάκριση κατά την τελετή απονομής των Tourism Awards 2015, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάρτιο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Συγκεκριμένα, η εταιρεία διακρίθηκε στην κατηγορία “Πολιτιστικός Τουρισμός – Specialty Offering” κατακτώντας το Ασημένιο Βραβείο (Silver Award) για τον σχεδιασμό καινοτόμων τουριστικών υπηρεσιών που προβάλλουν και αναδεικνύουν την ιστορία, αρχαιολογία, τέχνη και γαστρονομία της Ελλάδας.

Πρόκειται για την πρώτη εταιρεία με εξειδίκευση στον πολιτιστικό τουρισμό που βραβεύθηκε στη συγκεκριμένη κατηγορία.
« Η συγκεκριμένη βράβευση και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μας χαροποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό και μας έδωσε κουράγιο να συνεχίσουμε καθώς μας έδειξε πως είμαστε στον σωστό δρόμο», επισημαίνουν.

 

Εκπαίδευση…κεκλεισμένων των θυρών!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Την απόφαση να αφήσει τη σχολική αίθουσα δημοτικού στις Σέρρες και να μεταφερθεί στο κατάστημα κράτησης των φυλακών Νιγρίτας αναλαμβάνοντας να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του σε ισοβίτες, ληστές και παντός είδους παραβάτες του νόμου, πήρε ο 52χρονος δάσκαλος κ. Αναστάσιος Λασπάς.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2016, όταν δήλωσε συμμετοχή στη σχετική προκήρυξη προκειμένου να αποσπαστεί στη Νιγρίτα. Σήμερα, είναι ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών, και, όπως παραδέχεται, ουδέποτε μετάνιωσε γι ‘αυτή του την απόφαση.

«Ήταν μια πρόκληση για’μένα όλο αυτό. Μου έδωσαν έναν άδειο χώρο και δημιούργησα σχολείο. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Μέσα στη φυλακή αυτό που διαπίστωσα είναι ότι ένα μεγάλο αγαθό που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, είναι η ελευθερία, την οποία δυστυχώς την ξεχνάμε διότι τη θεωρούμε αυτονόητη. Η ελευθερία είναι κάτι τρομερό».

Αυτή τη στιγμή το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Νιγρίτας έχει συνολικά 80 μαθητές. Για να παρακολουθήσει κάποιος τα μαθήματα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην έχει απολυτήριο Γυμνασίου ή να είναι αλλοδαπός. Μετά το πέρας δύο σχολικών χρόνων, ο κρατούμενος – μαθητής παίρνει το πολυπόθητο απολυτήριο, που είναι ισάξιο με αυτά που δίνονται σ’ένα συμβατικό σχολείο εκτός φυλακών. Μάλιστα, ένας τρόφιμος όταν φοιτά για κάθε ημέρα που φοιτά στο σχολείο, κερδίζει δυο ημέρες φυλακής. «Πρόκειται για τα λεγόμενα μεροκάματα. Δηλαδή μια μέρα σχολείου, σημαίνει δυο μέρες έκτισης ποινής», εξηγεί ο κ. Λασπάς.

Το γκράφιτι στην κεντρική εικόνα το έφτιαξαν οι μαθητές – κρατούμενοι κατά τη διάρκεια των θερινών μαθημάτων.

Καλύτεροι μαθητές οι…ισοβίτες!

Όπως αναφέρει, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ξεκίνησαν το σχολείο προκειμένου απλά να κερδίσουν ημέρες. Στη συνέχεια, ωστόσο, το σχολείο τους κέρδισε με αποτέλεσμα το καλοκαίρι που ολοκληρώθηκε ο πρώτος κύκλος μαθημάτων, οι κρατούμενοι να το αποζητούν. Οι πιο επιμελείς μαθητές πάντως, είναι σύμφωνα με τον κ. Λασπά οι ισοβίτες. «Είναι πολύ συνειδητοποιημένοι καθώς γνωρίζουν πως θα περάσουν εκεί μέσα 25 ολόκληρα χρόνια. Δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα μαθήματα και τους σέβονται όλοι οι υπόλοιποι έγκλειστοι», τονίζει.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο, είναι το γεγονός πως ακόμη και οι πιο αδιάφοροι μαθητές, έγιναν τελικά φιλομαθείς. «Φέραμε κοντά μας ακόμη και τους πιο δύσκολους. Το σχολείο είναι κάτι μαγικό. Επιπλέον, τα σωφρονιστικά ιδρύματα στην Ελλάδα, έχουν μόνο τηλεόραση κι ένα υποτυπώδες γυμναστήριο. Οι κρατούμενοι δεν έχουν πώς να περάσουν το χρόνο τους. Επομένως, αργά ή γρήγορα διαπιστώνουν πως στο σχολείο μαθαίνουν πράγματα και περνά η ώρα τους».

Εκτός από τα μαθήματα που παρακολουθούν οι έγκλειστοι, συμμετέχουν παράλληλα και σε διάφορες δραστηριότητες, όπως θεατρικές παραστάσεις και συγγραφή σεναρίου. Πέρυσι μάλιστα, δημιούργησαν ένα μικρό φιλμ για το ρατσισμό γράφοντας οι ίδιοι το σενάριο ενώ πρόσφατα στο πλαίσιο ενός μαθητικού διαγωνισμού, έφτιαξαν ένα μικρής διάρκειας βίντεο με τίτλο «Αύριο είναι Δευτέρα» όπου συμμετέχει και ο γνωστός τραγουδιστής Νίκος Βουρλιώτης.

«Είναι μαγική η εκπαίδευση. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν κάνει παρανομίες, από κλοπές, μέχρι φόνους, να παίζουν θέατρο και λες »Μα είναι δυνατόν»; Ανεβάσαμε τη χριστουγεννιάτικη θεατρική παράσταση με τίτλο «Ο Άη Βασίλης συλλαμβάνεται». Ακούγεται πιθανότατα απλό αλλά δεν αντιλαμβάνεστε το πόσο δύσκολο είναι να παίξει κανείς θέατρο μέσα στη φυλακή. Η φυλακή είναι πολύ δύσκολη και σκληρή σε αυτά τα θέματα. Υπάρχει πάντα ο φόβος ότι θα σε κοροϊδέψει κάποιος», λέει προσθέτοντας ότι γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, το ρόλο μιας γυναίκας, τον έπαιξε μια συνάδελφος εκπαιδευτικός και όχι κάποιος κρατούμενος.

Τα προβλήματα και ο συνωστισμός

Σύμφωνα με τον κ. Λασπά, το σωφρονιστικό σύστημα της Ελλάδας δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό άλλων χωρών, όπου υπάρχουν οργανωμένες δομές για τους φυλακισμένους. Όπως χαρακτηριστικά λέει, κάτι τέτοιο θα ευνοούσε όχι μόνο τους ίδιους τους τρόφιμους αλλά και την Πολιτεία.

«Αν καταφέρουμε να σωφρονίσουμε αυτούς τους ανθρώπους δε θα ξαναμπούν φυλακή. Πολλά παιδιά μπαινοβγαίνουν στα κελιά δεν έχει νόημα αυτό. Επιπλέον η φυλακή έχει τεράστιο κόστος, έχει υπαλλήλους, έχει έξοδα που τα αναλαμβάνουν οι πολίτες. Η ίδια η Πολιτεία πρέπει να δημιουργήσει θεσμούς ώστε να μειωθεί ο αριθμός των εγκλείστων».

Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα με τις ελληνικές φυλακές, είναι ότι είναι μεικτές. Υπάρχουν δηλαδή σ’ένα κελί τοξικομανείς, άνθρωποι που έκαναν μικροκλοπές, άλλοι που κατηγορούνται για οικονομικό έγκλημα και κάποιοι που καταδικάστηκαν για δολοφονία. «Αυτό είναι λάθος. Τα νεαρά κυρίως άτομα που μπαίνουν μέσα για μικροκλοπές, έχουν την καλύτερη »ενισχυτική διδασκαλία» μέσα στο κελί, όταν βγουν έξω στην κοινωνία, ενδέχεται να είναι επικίνδυνοι».

Το σχολείο του δάσους είναι γεγονός στην Αττική

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Οι τοίχοι, οι πόρτες, τα θρανία και οι πίνακες συνθέτουν χωρίς αμφιβολία τις αντιπροσωπευτικότερες εικόνες οποιουδήποτε επιχειρήσει -έστω και αφηρημένα- να κάνει μια αναδρομή στο χρόνο και να φέρει στο μυαλό του τα πρώτα σχολικά χρόνια.

Ποιος δεν θυμάται άλλωστε όλες αυτές τις ζωγραφιές, τα χρώματα και τα μοτίβα που πάσχιζαν να εξάψουν τη παιδική μας φαντασία και να τη μεταφέρουν σ’ έναν κόσμο αλλιώτικο και παραμυθένιο;
Όμως, αυτό που με τεχνάσματα επιχειρούσαν να φτιάξουν οι δάσκαλοι για εμάς στο παρελθόν, κατάφερε να το πετύχει η κυρία Βασιλική Καμπιλάκου αφήνοντας τη φύση να παίξει το δικό της ρόλο. Έτσι, από το περασμένο καλοκαίρι λειτουργεί με δική της πρωτοβουλία το πρώτο σχολείο του δάσους στη χώρα μας για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Σχολείο του Δάσους-Φθινόπωρο 2015 380

« Όλο αυτό ξεκίνησε πιο πολύ σαν μια δική μου ανάγκη, κυρίως παρακολουθώντας την εξέλιξη της πρώτης μου κόρης. Έβλεπα λοιπόν ότι δεν υπήρχε κάποιο μέρος που θα μπορούσε να “παντρεύει” κάποια πράγματα που εγώ θεωρώ πολύ σημαντικά στο χώρο της εκπαίδευσης , όπως είναι η εμπλοκή του σώματος και του φυσικού χώρου», δηλώνει η ίδια.

Αφού λοιπόν παρακολούθησε διάφορα εκπαιδευτικά σεμινάρια όλα αυτά τα χρόνια, δημιούργησε το πρώτο σχολείο του δάσους μέσω του οποίου δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά να ενεργοποιηθούν στο φυσικό περιβάλλον με όλες τους τις αισθήσεις. Σύμφωνα με την κυρία Κομπιλάκου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι μπορούν να αντιληφθούν έννοιες όπως οι καμπύλες, οι γραμμές και οι τεθλασμένες μέσα στο φυσικό χώρο.

«Στη φύση αντιλαμβάνονται εκτός των άλλων και ήχους που συνήθως δεν συμβαίνει στους κλειστούς χώρους που πραγματοποιείται η προσχολική εκπαίδευση και φυσικά δημιουργείται η έννοια της ομάδας. Τα παιδιά μαθαίνουν την ομαδικότητα, στηρίξει το ένα το άλλο τη στιγμή που πρέπει για παράδειγμα να περάσουμε ένα ρυάκι και μέσα από τις κινήσεις αυτές δένονται μεταξύ τους και δημιουργούνται φιλίες», υπογραμμίζει.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Η καθημερινότητα στο συγκεκριμένο σχολείο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνη που γνωρίσαμε εμείς ως μαθητές.

Τα παιδιά πηγαίνουν στο δάσος γύρω στις εννιά το πρωί και αφού αποχαιρετήσουν τους γονείς τους, δημιουργούν έναν κύκλο κάτω από τα πλατάνια που είναι κοντά σε ρυάκι. Εκεί θα πούνε τραγούδια με τη συνοδεία κρουστού ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που τα παιδιά καλούνται τα ίδια να παίξουν κάποιο μουσικό όργανο.

Στη συνέχεια το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια διαδρομή μέσα στο δάσος στην οποία έχουν τοποθετηθεί κάποιες ενδεικτικές ταμπέλες που γράφουν: «μέτρησε τις αποχρώσεις του πράσινου που υπάρχουν γύρω σου» ή  «ξάπλωσε, κοίτα τον ουρανό, τι βλέπεις;».

Αφού περάσουν το ρυάκι, βαδίζουν προς τη φωλιά μιας αλεπούς και κάποιες φορές αφήνουν εκεί κυκλάμινα ή διάφορα λουλούδια που βρίσκουν. Έπειτα κατευθύνονται προς την ακροποταμιά όπου υπάρχει αρκετή άμμος κι εκεί κάνουν διάφορες κατασκευές με τα χέρια τους. Μόλις τελειώσει αυτή η διαδικασία, η παιδαγωγός ανάβει φωτιά και ψήνουν όλοι μαζί κάστανα. Γύρω από τη φωτιά μαζεύεται όλη η ομάδα και λέει ιστορίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές προέρχονται από διάφορα ερεθίσματα που τους κεντρίζουν την προσοχή μέσα στο δάσος. Προς το μεσημέρι φτιάχνουν κολατσιό κάτω από τα πλατάνια αν έχει καλό καιρό και όταν βρέχει μπαίνουν μέσα στην καλύβα που έχουν φτιάξει μέσα στο δάσος.

Σχολείο του Δάσους-Φθινόπωρο 2015 373

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι πως κατά τους χειμερινούς μήνες τα μαθήματα πραγματοποιούνται κανονικά στο δάσος με τα παιδιά να πηγαίνουν εκεί με την κατάλληλη ενδυμασία. «Έρχονται όλοι πολύ χοντρά ντυμένοι, με ισοθερμικά εσώρουχα, αντιανεμικά μπουφάν και διάφορα άλλα. Είναι σημαντικό να βιώνουν τα παιδιά το πέρασμα των εποχών σε φυσικό χώρο», επισημαίνει η κ. Κομπιλάκου.

Όπως μας λέει η ίδια, αγαπημένη ασχολία των παιδιών είναι να κυλιούνται στα πεσμένα φύλλα ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά τα εξιτάρει το σκαρφάλωμα στα δέντρα.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

Μπορεί το σχολείο του δάσους να μετρά μόλις ένα χρόνο λειτουργίας, ωστόσο, η ανταπόκριση από μαθητές και γονείς είναι μεγάλη.

Τα Σαββατοκύριακα πραγματοποιούνται μαθήματα για μεγαλύτερα παιδιά, έως δέκα ετών, τα οποία έχουν πλέον άποψη και είναι πιο κατασταλαγμένες προσωπικότητες. «Τους αρέσει πάρα πολύ το συγκεκριμένο είδος εκπαίδευσης και έρχονται με μεγάλη χαρά κάθε εβδομάδα στα μαθήματα. Το καθημερινό τμήμα έχει παιδιά δύο έως τριών ετών, τα οποία είναι κι εκείνα ενθουσιασμένα και δείχνουν να απολαμβάνουν τις δραστηριότητες που κάνουμε», εξηγεί η υπεύθυνη.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι δε το γεγονός ότι παρακολουθούν τα μαθήματα στο Διόνυσο Αττικής παιδιά από κάθε γωνιά της Αθήνας. «Εμείς απλά ανοίξαμε μια σελίδα στο διαδίκτυο και στη συνέχεια όλο αυτό το πράγμα “ταξίδεψε”», προσθέτει η κ. Κομπιλάκου.

ΣΤΟΧΟΙ

Μετά την μεγάλη ανταπόκριση που είχε το συγκεκριμένο εγχείρημα και μάλιστα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στόχος της κυρίας Κομπιλάκου είναι να πάρει έγκριση από το υπουργείο Παιδείας ώστε να λειτουργήσει εκτός από παιδικό σταθμό και ως νηπιαγωγείο το σχολείο του δάσους.

«Υπάρχει ήδη δίκτυο ανθρώπων που πραγματικά το θέλουν αυτό. Και από τον πανεπιστημιακό κόσμο και από τον κόσμο που εργάζεται στην εκπαίδευση γενικότερα. Θέλουμε αυτό που ισχύει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες να ισχύσει και σε εμάς. Για τα παιδιά που έχουν μπει ήδη στο σύστημα της συμβατικής εκπαίδευσης, το σχολείο του δάσους είναι λυτρωτικό. Τους δίνει μια αίσθηση ότι η μάθηση μπορεί να είναι κάτι το πολύ όμορφο και ταυτόχρονα βιωματικό», υποστηρίζει.

Εκείνο στο οποίο η ίδια στοχεύει είναι όλη αυτή η φιλοσοφία της εκπαίδευσης να συγκεντρώσει πολλά ακόμη  παιδιά και να επεκταθεί σε περισσότερα σχολεία σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα. «Θα ήθελα πραγματικά να μπει αυτό το κομμάτι της εκπαίδευσης και στα δημοτικά σχολεία όλης της χώρας, οι δάσκαλοι να βγουν από το καβούκι και να βγάζουν τα παιδιά έξω, να τα φέρνουν στο δάσος. Η επαφή με τη φύση είναι η ομορφιά της ζωής», καταλήγει.

Σχολείο του Δάσους-Φθινόπωρο 2015 271

Σε κάθε περίπτωση, το ελληνικό δεν είναι το μόνο παράδειγμα εκπαίδευσης προσχολικής ηλικίας στο δάσος.

Υπάρχουν πολλές χώρες στην Ευρώπη που από τον περασμένο κιόλας αιώνα χρησιμοποιούσαν τη συγκεκριμένη εκπαιδευτική διαδικασία, όπως η Αγγλία, η Δανία και η Σουηδία οι οποίες μετρούν περισσότερα από 1000 τέτοια σχολεία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το σχολείο του δάσους, επισκεφθείτε τη σελίδα του στο facebook. 

Ο…καλλιτέχνης των νεκρών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Έναν διαφορετικό και πρωτότυπο τρόπο να πουν το «ύστατο χαίρε» στους αγαπημένους τους, έχουν σκαρφιστεί οι κάτοικοι στη Γκάνα της Αφρικής. Σε αντίθεση με τα κλασσικά φέρετρα από σκουρόχρωμο μαόνι και ξύλο κερασιάς της Δύσης, έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν πολύχρωμες ξυλόγλυπτες δημιουργίες γεμάτες φαντασία και πληροφορίες για τον αποθανόντα. Κι αυτό χάρη στον 33χρονο Eric Adjetey Anang, ο οποίος κληρονόμησε το «μικρόβιο» τη δημιουργίας από τον παππού του. Όπως μου είπε,  όλα ξεκίνησαν όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ένας αρχηγός παρήγγειλε από τον παππού του- που εργαζόταν ως ξυλουργός- ένα ξύλινο θρόνο στο σχήμα ενός τεράστιου καρπού κακάο, πάνω στον οποίο θα τον μετέφεραν οι υποτελείς του. «Δυστυχώς πέθανε χωρίς να το χαρεί και για να τον τιμήσουν, τον έθαψαν μέσα σε αυτό. Η ιδέα του άρεσε πολύ κι έτσι όταν πέθανε η γιαγιά  του, δημιούργησε για εκείνη ένα φέρετρο σε σχήμα αεροπλάνου επειδή αγαπούσε πολύ τα ταξίδια. Ο κόσμος εντυπωσιάστηκε και οι παραγγελίες διαδέχονταν η μία την άλλη», προσθέτει.

Σχήματα και χρώματα

Μέσα στα επτά περίπου χρόνια που ασχολείται με τις συγκεκριμένες «χαρούμενες» δημιουργίες, ο Εric, έχει κατασκευάσει φέρετρα σε σχήμα βιβλίου, ψαριού, πιάνου, μπύρας, λεωφορείου ακόμη και λιονταριού, ανάλογα με τις επιθυμίες των πελατών του.

Φέρετρο σε σχήμα αεροπλάνου.

«Η δημιουργία της «τελευταίας κατοικίας» έρχεται έπειτα από πολύωρη συζήτηση με την οικογένεια εκείνου που πέθανε. Σέβομαι απόλυτα τις συνήθειες και τις επιθυμίες του αποθανόντα και προσπαθώ να πραγματοποιήσω το τελευταίο του όνειρο όσο πιο πιστά μπορώ», εξηγεί.

Αναφορικά με τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα δυτικά πρότυπα για τη νεκρώσιμη ακολουθία και σε αυτά της Αφρικής, ο 33χρονος δημιουργός υπογραμμίζει πως στη χώρα του, η ιδέα του θανάτου είναι πολύ διαφορετική, καθώς τη θέση της θλίψης και του πόνου παίρνει η χαρά.

«Πρόκειται για μια μεγάλη γιορτή όπου οι προσκεκλημένοι τρώνε, πίνουν και συζητούν. Η ποσότητα του γεύματος που προσφέρεται μαρτυρά τον πλούτο της εκάστοτε οικογένειας. Οι δικές μου δημιουργίες δίνουν μια ακόμη πιο εύθυμη νότα στην τελετή. Όσο πιο χρωματιστό και περίεργο είναι το φέρετρο, τόσο πιο ευχάριστο κλίμα δημιουργείται», τονίζει.

Φέρετρο σε σχήμα βιβλίου που ο Eric έφτιαξε για μια δασκάλα. 

Οι αντιδράσεις της εκκλησίας

Ωστόσο, δεν είναι λίγες ο φορές που η εκκλησία έχει αντιδράσει στον τρόπο που ο ίδιος και οι πελάτες του, αντιλαμβάνονται την έννοια της κηδείας. «Οι δημιουργίες μου δεν είναι ευρέως αποδεκτές από την εκκλησία. Στη δυτική Αφρική υπάρχουν πολλές θρησκευτικές κοινότητες και η καθεμιά προσεγγίζει με διαφορετικό τρόπο τη νεκρώσιμη ακολουθία. Αρκετά συχνά τα φέρετρά μου μένουν έξω από την εκκλησία ενώ μία φορά ο πάστορας ζήτησε δύο φέρετρα για την ίδια κηδεία. Ένα συμβατικό κι ένα που δημιούργησα εγώ έπειτα από παραγγελία της οικογένειας», αναφέρει ο στενός φίλος του Eric, Jean-Michel Rousset.

Φέρετρο σε σχήμα παπουτσιού.

Ο Εric πάντως, δεν θεωρεί τον εαυτό του ξυλουργό ή νεκροθάφτη, αλλά καλλιτέχνη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που αρκετά μουσεία και γκαλερί του δυτικού κόσμου, έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για τις δημιουργίες του. «Πρόσφατα μου ζητήθηκε από το Βρετανικό μουσείο να στείλω ένα δείγμα της δουλειάς μου, ενώ κατά καιρούς κάποια από τα έργα μου εκτέθηκαν στο μουσείο Quai Branly στο Παρίσι και στο ίδρυμα Vebrete στο Βέλγιο. Αρκετά συχνά με προσεγγίζουν συλλέκτες έργων τέχνης και γκαλερί ανά τον κόσμο προκειμένου να συνεργαστούμε. Τον περασμένο μήνα ήμουν προσκεκλημένος στην εβδομάδα σχεδιαστών στο Μιλάνο. Κάποιοι θεωρούν πως το φέρετρο δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κομμάτι ξύλο. Για εμένα όμως είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία που απαιτεί πολλή δουλειά, χρόνο και μεράκι ».

Μάλιστα, ο Eric δεν περιορίζει τη δραστηριότητά του στην αμιγώς αφρικανική αγορά αλλά επεκτείνει τις επιχειρηματικές του κινήσεις σε Ευρώπη και Αμερική. «Αυτή την περίοδο δέχθηκα μια παραγγελία από ένα ζευγάρι Δανών, οι οποίοι μου ζήτησαν να κατασκευάσω ένα φέρετρο σε σχήμα πιάνου ενώ ένας Αμερικανός παρήγγειλε ένα φέρετρο-μπύρα».

Αξίζει να επισημανθεί πως το κόστος των δημιουργιών του Eric κυμαίνεται από 600 έως 900 ευρώ όταν προορίζoνται για το εξωτερικό ενώ όταν πρόκειται να εκτεθούν σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί η τιμή ανεβαίνει επειδή τα υλικά πρέπει να είναι πιο ανθεκτικά και κατά συνέπεια, πιο ακριβά.