HANNAH ROSE FIERMAN: Η ΑΓΓΛΙΔΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΕΝΤΟΝΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πολλούς σκληρά εργαζόμενους ηθοποιούς μιας υπερδραστήριας γενιάς που δεν περιμένει στη στάση,αλλά αρπάζει τις ευκαιρίες που της παρουσιάζονται.

Ο λόγος, για την Hannah Rose Fierman, η οποία  κατάφερε με το υποκριτικό της ταλέντο και τη σεμνή παρουσία της να κατακτήσει μια θέση στην παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία. Oι συμμετοχές της στο «Death and Beauty», το «Τhe Vampire Diaries» και το πολυσυζητημένο θρίλερ «V/H/S»  εκτόξευσαν στα ύψη τη δημοτικότητά της.

Η ίδια  μιλά αποκλειστικά στο metrogreece.gr για τη μεγάλη της αγάπη που δεν είναι άλλη από την υποκριτική.

fierman

– Ποια ήταν η συμβουλή των δασκάλων σου στην υποκριτική, που σε συνοδεύει ακόμη και σήμερα;

Ένας αμερικάνος παραγωγός μου είχε πει » οι τολμηρές επιλογές, πάντα ανταμείβονται». Πιστεύω πως είναι μεγάλη αλήθεια και έκτοτε αυτή η συμβουλή με βοήθησε πολύ στη μετέπειτα πορεία μου.

-Περιέγραψέ μου με μια πρόταση την εμπειρία σου από τη συμμετοχή σου στο θρίλερ V/H/S.

Ήταν μια τρελή και διασκεδαστική περιπέτεια.

– Η σειρά «The Vampire Diares» είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα. Μίλησέ μας για τη συμμετοχή σου εκεί.

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που συμμετείχα σε μια τέτοια παραγωγή με τόσο καλούς και ταλαντούχους επαγγελματίες του χώρου. Τα επεισόδια στα οποία συμμετείχα τοποθετούνταν στο 1920 και τα κοστούμια που χρησιμοποιούσαμε ήταν πολύ ιδιαίτερα.

– Ποιοι είναι οι θρύλοι της κινηματογραφικής βιομηχανίας από τους οποίους εμπνέεσαι και επηρεάζεσαι περισσότερο και ποιους θαυμάζεις τόσο για τη δουλειά τους όσο και για τη στάση που τηρούν αφότου έγιναν διάσημοι;

Ο Paul Newman και η Helena Bohnam Carter είναι οι δύο αγαπημένοι μου. Σέβομαι πολύ τη δουλειά τους, τη στάση τους απέναντι στα μίντια αλλά και το τρόπο με τον οποίο επιλέγουν να προβάλουν την προσωπική τους ζωή. Είναι σπάνιο και όμορφο να θαυμάζεις κάποιον ηθοποιό τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις  κάμερες.

-Υπάρχει κάποιος σύγχρονος σκηνοθέτης,ηθοποιός,κινηματογραφιστής με τον οποίο θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;

Θα ήθελα  πολύ να δουλέψω με τον Tim Burton. Θεωρώ πως είναι ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης. Έχει εμπνεύσει ολόκληρο κίνημα στο σινεμά, στη μόδα και την ποπ κουλτούρα.

– Έχεις θέσει κάποια όρια στον εαυτό σου όσον αφορά το τι δεν θα κάνεις προκειμένου να πετύχεις στο χώρο;

Κάθε φορά που λέω πως δεν θα κάνω κάτι, πάντα εμφανίζεται ένα ωραίο σενάριο, μια καλή παραγωγή, αξιοσέβαστοι συνεργάτες με αποτέλεσμα να αναιρώ όσα μέχρι πρότινος έλεγα. Μέσα λοιπόν από αυτό έμαθα ποτέ να μην λέω ποτέ, γνωρίζοντας ωστόσο το ποια είμαι και τι πρεσβεύω.

– Έχεις συνεργαστεί ποτέ με Έλληνες ηθοποιούς, σκηνοθέτες ή παραγωγούς;

Είχα πολύ καλή συνεργασία με την Ελληνίδα και αγαπημένη μου φίλη Άννα Ρεζάν Κριτσέλη στο παρελθόν. Συνεργαστήκαμε σε ένα μουσικό βίντεο αλλά και κινηματογραφικά πρότζεκτ.

– Πες μου τι σου έρχεται αυτόματα στο νου στο άκουσμα των  λέξεων 1) όνειρα, 2) φήμη, 3)επιτυχία, 4)φιλία,5)αγάπη

1) Φως, 2)Τα 80’s,3) Χρόνος, 4)η καρδιά μου,5) Οικογένεια

– Ποια είναι η μεγαλύτερή σου αδυναμία;

Η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι το ίντερνετ. Βρίσκω υπέροχο το να μπορώ να επικοινωνώ με τους φίλους μου απ’όλο τον κόσμο, μέσα από μια οθόνη. Σπαταλώ αρκετές ώρες στο διαδίκτυο διαβάζοντας και μιλώντας με φίλους και συνεργάτες. Δεν μπορώ να φανταστώ πως ζούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν δίχως αυτό. Τα πάντα εξελίσσονται σε τόσο γρήγορους ρυθμούς εξαιτίας του διαδικτύου.

– Ετοιμάζεις κάτι καινούριο αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο δουλεύω για την ταινία » Carmilla» με τον Dir. Brett Wood και την ηθοποιό Christen Orr. Είναι μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα και έχω τον ρόλο της «Laura Picket».

Λυδία Γιαννακοπούλου: «Η μητέρα μου ικανοποιούσε πάνω μου τα σαδιστικά της ένστικτα»

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο της Λυδίας Γιαννακοπούλου με τίτλο « Το χάδι της ΜηΤέρας», μόνο σοκ και ανατριχίλα μπορεί να νιώσει. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία κακοποίησης που βίωσε η ίδια από τη μητέρα της και που δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτή. Ένα λεπτό αργοπορίας από το σχολείο στο σπίτι ήταν αρκετό για να καταπιεί τα ούρα και τις ακαθαρσίες της, να ξυλοκοπηθεί με το καλώδιο της σκούπας στην περιοχή της κύστης της ή να υποστεί το σβήσιμο ενός ολόκληρου κουτιού με σπίρτα στην περιοχή των γλουτών της.

Κάθε φορά που η μητέρα της της επέβαλε να καθαρίζει με τη γλώσσα τις σόλες των παπουτσιών, εκείνη άφηνε τις σκέψεις της να ταξιδεύουν μακριά προκειμένου να καταφέρει να υποστεί κάτι τέτοιο. Τα χαλασμένα τρόφιμα και το βρώμικο νερό που απέμενε στον κουβά έπειτα από κάθε σφουγγάρισμα, αποτελούσαν το γεύμα της Λυδίας.Η ίδια, αποκαλύπτει στο metrogreece.gr τον αντίκτυπο όλων αυτών των πρακτικών στην υγεία της, μιλά για τους εφιάλτες που βλέπει ακόμη και σήμερα και εξηγεί ποια είναι τώρα σχέση της με τη μητέρα της.

l

– Στο βιβλίο σου με τίτλο » Το χάδι της ΜηΤέρας» περιγράφεις περιστατικά που αδυνατεί να χωρέσει ανθρώπινος νους. Είναι όλα αυτά πραγματικά;

Δυστυχώς ναι! Κάθε γεγονός, κάθε εικόνα, κάθε συναίσθημα είναι πέρα για πέρα αληθινά. Δυστυχώς η ζωή μου τότε δε μοιάζει καθόλου με τη ζωή οποιουδήποτε άλλου παιδιού. Πολλές φορές αναρωτιέμαι εάν μου επιτράπηκε ποτέ να είμαι παιδί. Δεν έπαιξα, δεν γέλασα, δεν έμαθα τι θα πει χάδια και φιλιά. Ζούσα με έναν συνεχή, διαρκή και έντονο φόβο.

 Όπως αναφέρεις, η μητέρα σου αρκετές φορές σε ανάγκαζε να πίνεις βρώμικο νερό από τον κουβά, ούρα ακόμη και σκουληκιασμένα δημητριακά. Ποιες ήταν οι επιπτώσεις όλων αυτών στην υγεία σου;

Προφανώς, έμενα πολλές φορές στο σπίτι κλεισμένη αφού η υγεία μου δε μου επέτρεπε να πάω σχολείο. Σίγουρα ο οργανισμός μου συνήθισε να δέχεται όλα αυτά που μου επέβαλε να τρώω και να πίνω, όπως επίσης έμαθε να επουλώνει και τις σωματικές πληγές. Όπως λέει και ο ψυχολόγος μου, για εκείνη ήμουν απλά «πηγή άντλησης ικανοποίησης των σαδιστικών της ενστίκτων». Ξεπερνούσε τα όρια της ανθρώπινης λογικής, αλλά ακόμη και τότε ήξερε πότε να σταματήσει.

-Ποια » τιμωρία» της μητέρας σου ήταν εκείνη που σε φόβιζε περισσότερο;

Όλες, τη μία μέρα έτρεμα το ξύλο με τη ζώνη και την άλλη τις δαγκωνιές. Ανάλογα σε τι κατάσταση βρισκόταν το σώμα μου κάθε φορά. Αν ήμουν μελανιασμένη και πρησμένη από τις ξυλιές, π.χ. με το καλώδιο και φυσικά προτιμούσα να μου κάνει οτιδήποτε άλλο.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου όμως, ήταν η ίδια. Έκανα ότι παράλογο μου ζητούσε για να μην προκαλέσω την οργή της. Για χρόνια, κάθε μέρα τη φοβόμουν, έτρεμα το τι θα σκεφτεί, το τι θα μου κάνει, μόνο αυτό θυμάμαι. Τρόμος.

– Για ποιο λόγο δεν απευθύνθηκες αμέσως στην αστυνομία ή σε κάποιο φιλικό ή συγγενικό πρόσωπο;

Σε πολύ μικρή ηλικία δεν είχα περιθώρια αντίδρασης, θα πρέπει να σκεφτείτε ότι δε γνώριζα καν ότι μπορεί να είναι και αλλιώς η ζωή. Όσο μεγάλωνα όμως προσπάθησα να αντιδράσω. Δυστυχώς, κάθε προσπάθεια μου είχε σαν αποτέλεσμα μεγαλύτερη σκληρότητα, περισσότερα μαρτύρια, νέες ευφάνταστες τιμωρίες που η μία συναγωνίζονταν την άλλη σε σκληρότητα.
Προσπάθησα να το σκάσω αλλά δεν είχα που να πάω, απευθύνθηκα σε συγγενείς, σε γνωστούς, στη πολιτεία… όλοι τους με γυρνούσαν σε αυτή. Κανείς δε βοήθησε, κανείς. Σκέφτομαι πολλές φορές το πόσο λάθος είναι η άποψη «Η χειρότερη οικογένεια είναι προτιμότερη από το καλύτερο ίδρυμα».

– Οι πληγές σου, σωματικές και ψυχικές, έχουν επουλωθεί σήμερα;

Δε θα πω ψέματα, οι πληγές δεν επουλώνονται ποτέ. Οι σωματικές είναι εκεί για να μου θυμίζουν το πως μπορούν να φερθούν κάποιοι άνθρωποι στα παιδιά τους. ‘Όσο για την ψυχή μου, όταν σκέφτομαι όλα όσα πέρασα, ένα μαύρο σύννεφο οργής και μίσους με τυλίγει για το ότι κανείς από τους άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνους δε τιμωρήθηκε, για το ότι κανείς δεν με βοήθησε, κανείς δεν με προστάτεψε, και τέλος, ένα μεγάλο γιατί σε εμένα με στοιχειώνει!

– Βλέπεις εφιάλτες με όλα αυτά που βίωσες  στο παρελθόν;

Πολύ συχνά, ξαφνικά εκεί που κάθομαι, με τα παιδιά μου αγκαλιά, βλέπω να ανοίγει η πόρτα και εκείνη να περνάει υπερήφανη, πάντα με το ειρωνικό χαμόγελο της, μέσα, με μια βαλίτσα. Φωνάζω, τσιρίζω αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να με βοηθήσει. Βλέπω τη ζωή μου να επαναλαμβάνεται. Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα χάνονται, βρίσκομαι πάλι αιχμάλωτη στις σαδιστικές της επιθυμίες.

– Η σχέση σου με τη μητέρα σου ποια είναι; Σου έδωσε ποτέ εξήγηση για όλα αυτά;

Για πολλά χρόνια δεν έχουμε καμία επαφή και προσπαθώ να αποφεύγω να μαθαίνω νέα της. Όταν όμως αυτό συμβαίνει, τότε η οργή και το μίσος με κυριεύε. Αυτό με αλλάζει, με επηρεάζει αρνητικά. Είναι κάτι που δε μου αξίζει, ούτε σε μένα, ούτε στην οικογένεια μου…
Πριν τέσσερα χρόνια περίπου ζήτησα να τη δω. Ήθελα να ακούσω τη δική της εξήγηση, να μου απαντήσει στο ερώτημα που με βασανίζει χρόνια « γιατί;». Ήθελα να δω τα μάτια της. Η απάντηση της στεγνή « ήμουν φευγάτη, τώρα είμαι καλά». Τα μάτια της παγωμένα, έσταζαν αίμα. Τώρα ξέρω, οτι λυπάται. Λυπάται πολύ που δεν μπόρεσε να αποτελειώσει αυτό που ξεκίνησε!

 Από που άντλησες τη δύναμη και μετά απ’ όσα πέρασες στέκεσαι στα πόδια σου δυνατή  και δημιουργική;

Εφόσον κατάφερα να ξεφύγω από τα νύχια της, όλα τα υπόλοιπα μπορούσα και μπορώ να τα ξεπεράσω. Αποφάσισα να μην τα σκέφτομαι και τα έθαψα βαθιά μέσα μου. Μεταμορφώθηκα σε ένα κορίτσι γελαστό, ξέγνοιαστο, χωρίς προβλήματα. Ήθελα απεγνωσμένα να γευτώ τη ζωή, να μάθω πως ζει ο κόσμος. Να αλλάξω τη ζωή μου, να διαγράψω ότι με συνέδεε με αυτή τη γυναίκα. Να μάθω να ζω αντίθετα με όλους τους κανόνες που είχα διδαχθεί. Δεν υπήρχε δυσκολία που να με τρόμαζε, αφού αυτά που είχα περάσει δεν μπορούσαν να συγκριθούν.

Το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας, το να ζεις χωρίς να φοβάσαι κάθε μέρα, κάθε στιγμή, δε μπορεί κανείς να το εκτιμήσει, εάν δε του το έχουν στερήσει.

 Πως πήρες την απόφαση να γράψεις το βιβλίο και να μοιραστείς τόσο δικές σου στιγμές με τον κόσμο;

Νομίζω πως μία εσωτερική ανάγκη με ανάγκασε να βγάλω όλο αυτό το δηλητήριο από μέσα μου. Η άκρη του στυλό μου έγινε το σημείο από το οποίο όλα αυτά που για χρόνια έκρυβα, έβγαιναν στην επιφάνεια. Κάθε γραμμή που έγραφα με πονούσε. Κάθε γεγονός που εξιστορούσα το ξαναζούσα, υπέφερα, έκλαιγα, όμως με κάθε σελίδα που συμπλήρωνα, ένα βάρος από τη ψυχή μου έφευγε. Ήταν λύτρωση, ήταν μια νέα ελευθερία.

Η ιδέα να το εκδώσω γεννήθηκε όταν ολοκληρώθηκε. Όσο δυσάρεστο και σκληρό και αν ήταν το περιεχόμενο, ήταν η ζωή μου, η μαρτυρία μου, η αλήθεια μου. Έπρεπε να τη πω δημόσια, να δείξω και «τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού».
Σχεδόν όλη η κοινωνία αποστρέφει το βλέμμα της. Δε το συζητά. Μπορεί να πει κανείς ότι έντεχνα το κρύβει. Και γιατί όχι; Κανείς και τίποτα δε θέλει να αποκαλύψει την ασκήμια του. Κρύβοντας όμως το πρόβλημα «κάτω από το χαλάκι» δε το λύνουμε. Το να μη το συζητάμε δε σημαίνει ότι το εξαφανίζουμε, ότι δεν υπάρχει.

 – Τι θα συμβούλευες  εκείνους που πέφτουν θύματα κακοποίησης;

Ένα παιδί δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνο του. Θα ήταν ουτοπικό και παράδοξο να περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν τα πράγματα, να αυτό- βοηθηθούν.

Η κοινωνία και η Πολιτεία με τα αρμόδια όργανα της έχουν την απόλυτη ευθύνη να επέμβουν και να τα προστατέψουν.
Στα ίδια, το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν πρέπει να ντρέπονται, να νιώθουν ένοχα ή υπεύθυνα. Τίποτα στον κόσμο, ότι κι αν κάνουν, δεν αξίζουν τέτοιες τιμωρίες. Το πρόβλημα δεν είναι δικό τους, άλλοι είναι οι θύτες, αυτά είναι μόνο τα θύματα.

– Τα ποσοστά της παιδικής κακοποίησης αυξήθηκαν θεαματικά τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας. Ποιος ο λόγος κατά τη γνώμη σου;

Η οικονομική κρίση, η έκρηξη της ανεργίας και η επιδείνωση της φτώχειας έχουν δημιουργήσει τέτοια αναστάτωση στην κοινωνία μας που αντανακλάται με το χειρότερο τρόπο στην οικογένεια και στην καθημερινότητα. Θύματα αυτής της κατάστασης γίνονται δυστυχώς για μία ακόμη φορά γυναίκες και παιδιά. Η ενδοοικογενειακή βία, λοιπόν, δεν αποτελεί μια ιδιωτική υπόθεση στην οποία δεν πρέπει να εμπλέκεται ούτε ο γείτονας, αλλά ένα κοινωνικό πρόβλημα με μεγάλες διαστάσεις.

Ένα τροχαίο της άλλαξε τη ζωή

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Η ιστορία της Χριστίνας θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από μυθιστόρημα. Πριν 20 περίπου χρόνια, ένα 18χρονο κορίτσι με πάθος για τον κλασικό χορό, παθαίνει ένα τροχαίο ατύχημα που το καθηλώνει στο κρεβάτι. Μοναδική του έννοια ήταν να καταφέρει να σηκωθεί ξανά ώστε να συνεχίσει το όνειρο  που έζησε για 13 ολόκληρα χρόνια χορεύοντας. Και τα κατάφερε. Έπειτα από πολλές εγχειρήσεις, απόρριψη φίλων και ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, περπάτησε ξανά. Η Χριστίνα Πατεδάκη, διπλωματούχος της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου, αποκαλύπτει στο metrogreece.gr την περιπέτειά της, εξηγώντας παράλληλα το λόγο που την κράτησε δυνατή και αισιόδοξη.

 

Πως μπήκε ο χορός στη ζωή σου;

Τελείως μαγικά, δε μπορώ να το εξηγήσω. Συνειδητοποίησα μια μέρα πως αυτό θέλω να κάνω. Τραβούσα θυμάμαι από το χέρι τη μαμά μου και πήγαμε να με γράψει σε μια σχολή. Έτσι ξεκίνησαν όλα σε ηλικία 6 ετών. Παθιάστηκα με τον καιρό και περίμενα πως και πώς να τελειώσω το σχολείο για να πάω χορό.

Πως ένιωθες την ώρα που βρισκόσουν πάνω στη σκηνή;

Ένιωθα απερίγραπτα όμορφα. Μέσα από τις κινήσεις μου στο χορό έμαθα να εκφράζομαι, να βγάζω το θυμό, τη χαρά μου, το άγχος μου. Σκοπός μου ήταν να μεταδώσω στο θεατή όλα όσα ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι και το ζητούμενο κάθε χορευτή άλλωστε. Ήταν κάτι πολύ αληθινό όλο αυτό, λειτουργούσε καταλυτικά στη ζωή μου.

Στα 18 σου χρόνια, ένα τροχαίο ατύχημα άλλαξε τη ζωή σου και σε καθήλωσε στο κρεβάτι. Ένιωσες θυμό, απόγνωση, αδικία;

Το ατύχημα ήρθε σε μια αρκετά καλή περίοδο της ζωής μου. Είχα δώσει τις εξετάσεις μου και περίμενα τα αποτελέσματα για τη λυρική σκηνή. Όλα άλλαξαν όμως από τη μια στιγμή στην άλλη. Ξύπνησα στο νοσοκομείο και από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου. Μόλις συνειδητοποίησα τι είχε γίνει ούρλιαξα τόσο πολύ που με άκουσε όλο το νοσοκομείο. Μοναδική μου έννοια ήταν ότι δεν θα ξαναχόρευα ποτέ, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Ποια ήταν η συμβολή των γονιών σου και των φίλων σου σε όλο αυτό που αντιμετώπιζες;

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς μου δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα ήμουν σήμερα. Πρόκειται για την πιο ανιδιοτελή αγάπη του κόσμου και τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα. Οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν όλοι. Από τη μέρα που χτύπησα, χάθηκαν εντελώς, ούτε ένα τηλέφωνο. Δεν ξέρω γιατί. Ο πιο πιστός φίλος, αποδείχθηκε ο σκύλος μου. Δε μπορούσα να σηκωθώ καθόλου από το κρεβάτι και μόλις τον φώναζα, έσπρωχνε το τραπέζι με το νερό και τα φάρμακά μου για να το φέρει κοντά μου και να μπορέσω να εξυπηρετήσω τις ανάγκες μου.

Ατύχημα, μοναξιά και καθήλωση στο κρεβάτι. Από πού άντλησες τόση δύναμη και ξαναπερπάτησες;
Πέρασα πολύ δύσκολα, ατέλειωτες ώρες μοναξιάς. Ήμουν 18 χρονών και όλοι εκτός από τους γονείς μου με παράτησαν. Το να πέσω σε κατάθλιψη ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Παρ’όλα αυτά, στο μυαλό μου συνεχώς στριφογύριζε η ιδέα του χορού. Έπρεπε να γίνω καλά για να ξαναχορέψω. Ακολουθούσα λοιπόν πιστά όλες τις οδηγίες του γιατρού ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα ξαναζήσω το όνειρό μου. Και τα κατάφερα τελικά να σηκωθώ.

Πως ένιωσες τη στιγμή που περπάτησες ξανά;

Είχα πάει στο γιατρό μου και ξαφνικά μου λέει: πέτα τις πατερίτσες και προχώρα. Εκεί τα έχασα, φοβήθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω. Κατάφερα να κάνω κάποια βήματα ωστόσο και έκλαιγα από τη χαρά μου. Δε μπορούσα να το πιστέψω. Άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω να περπατώ όπως τα παιδιά και το διακομωδούσε διότι αλλιώς θα είχα τρελαθεί.

Χόρεψες έκτοτε;

Όχι. Για 20 σχεδόν χρόνια δεν το δοκίμασα διότι ξέρω ότι δεν θα καταφέρω να χορεύω όπως πριν και φοβάμαι να το αντιμετωπίσω αυτό. Θα το κάνω κάποια στιγμή όμως, όταν θα νιώσω έτοιμη. Θέλω κάποια στιγμή να ανοίξω σχολή χορού και να διδάσκω στους μαθητές μου πώς να μεταφέρουν στον κόσμο τα συναισθήματά τους μέσα από τις κινήσεις τους.

Παρακολουθείς χορευτικές παραστάσεις;

Φυσικά, αρκετά συχνά. Συγκινούμαι πολύ γιατί σκέφτομαι ότι θα μπορούσα κι εγώ να ήμουν εκεί στη σκηνή, εκείνη τη στιγμή αν δεν συναίβαινε το τροχαίο. Όλα όμως γίνονται για κάποιο λόγο, το πιστεύω.

Τι σε δίδαξε όλο αυτό που βίωσες;

Όσο τετριμμένο κι αν ακουστεί, εκείνο που έμαθα και που βίωσα στο πετσί μου, είναι πως τίποτα απολύτως στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Δυστυχώς το καταλαβαίνουμε μόνο όταν έρθει η στιγμή και χάσουμε κάποια πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα. Πλέον κάθε πρωί που ξυπνάω χαμογελάω επειδή είμαι όρθια. Εκείνο που συμβουλεύω πια και τους φίλους μου είναι να ζουν με ένταση και αγάπη. Να μοιράζονται συναισθήματα, να εκφράζονται. Η ζωή είναι δώρο και πρέπει αυτό να το εκτιμήσουμε πρωτού να είναι αργά.

Από τις αίθουσες του Α.Π.Θ στις φαβέλες της Βραζιλίας

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Είναι μόλις 24 ετών και έχει ήδη βαλθεί να αλλάξει τον κόσμο. Ο λόγος για τη δημοσιογράφο Μπέλλα Παπαδοπούλου που ταξιδεύει ανά την υφήλιο προκειμένου να καταγράφει τα περιβαλλοντικά προβλήματα κάθε περιοχής βοηθώντας παράλληλα στην επίλυσή τους.

Στο τέλος του μήνα θα πάει στην Ανταρκτική μιας και έχει επιλεγεί ως ένα από τα μέλη του προγράμματος ‘Antarctic Youth Ambassador’ με σκοπό να συμμετάσχει στη διεθνή εκστρατεία της Ανταρκτικής. Στόχος  του προγράμματος είναι να  εμπνεύσει τον κόσμο να αναλάβει τις ευθύνες του και να συνειδητοποιήσει πως ήρθε η ώρα για δράση.

Η νεαρή Μπέλλα με το μεγάλο όραμα, ξέκλεψε λίγο χρόνο από τα μαθήματα για ηλιακό μαγείρεμα που παραδίδει στη Βραζιλία και μίλησε στο metrogreece.gr.

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

-Γιατί ήθελες να γίνεις δημοσιογράφος; Είχες από παλιά το όραμα να αλλάξεις κάποια πράγματα στον κόσμο;

Από πολύ μικρή ηλικία ανησυχούσα για το περιβάλλον και ήδη στο δημοτικό σχολείο ήμουν η πρόεδρος του Περιβαλλοντικού κόμματος και έδινα ό,τι λεφτά είχα σε μια οργάνωση που προστάτευε την περιοχή του Αμαζονίου από την αποψίλωση των δασών. Αποφάσισα τότε ότι ήθελα να γίνω δημοσιογράφος για να μπορέσω να δώσω στο περιβάλλον τη φωνή που του αξίζει.

 Μέσα από τα μέχρι στιγμής ρεπορτάζ σου σε ξένες χώρες, ποια στιγμή σου έχει χαραχτεί έντονα στο νου και για ποιο λόγο;

Πριν μερικές μήνες πήγα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο για να γράψω μια ιστορία για Rocinha η οποία είναι η μεγαλύτερη ”Φαβέλα” της Νότιας Αμερικής. Είναι μια παραγκούπολη με 300.000 κατοίκους οι οποίοι περισσότεροι ζούνε χωρίς ρεύμα. Είναι ένα επικίνδυνο μέρος για να πάει κανείς μόνος του, διότι είναι μια μαφία των ναρκωτικών που κατείχε την εξουσία. Πήγα εκεί με το κίνητρο να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την περιβαλλοντική τους κατάσταση στο πλαίσιο του Ρίο +20, αλλά αντ ‘αυτού κατέληξε στη μέση από τις βαθύτερες αυλές των παραγκουπόλεων, επειδή ακριβώς τότε ήταν μια εισβολή από μια άλλη συμμορία ναρκωτικών που άρχισε να πυροβολεί στην μέση του δρόμου.

Δύο άνθρωποι δολοφονήθηκαν μόλις λίγα μέτρα μακριά από μένα και έτσι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο για μένα να προσπαθήσω να βγω από την Φαβέλα εκείνη την στιγμή. Αντ ‘αυτού έπρεπε να κρυφτώ το σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Μου πρόσφεραν να κάτσω μαζί τους για φαγητό και τότε ήταν που είδα ότι όλα τα πράγματα στο τραπέζι ήταν προκατασκευασμένα. Κοίταξα γύρο γύρο και κατάλαβα ότι η οικογένεια αυτή δεν είχε ρεύμα στο σπίτι και έτσι δεν μπορούσε να μαγειρεύει κανένα φαγητό. Τα 9 εγγονάκια της ήταν όλα τόσο αδύναμα όπως και η ίδια η γιαγιά τους. Συζητώντας για το πρόβλημα η κυρία μου είπε ότι σχεδόν κανένας στη γύρο γειτονιά δεν είχε ρεύμα.

Η Μπέλλα κατά τη διάρκεια εθελοντικής της αποστολής στο Βιετνάμ

-Αυτό το διάστημα με τι ασχολείσαι;

Αυτό το διάστημα έχω ξεκινήσει ένα περιβαλλοντικό project που σχετίζεται με το «ηλιακό» μαγείρεμα. Αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι σε μια μικρή πόλη στη βορειοανατολική Βραζιλία που ονομάζεται Itacaré. Οι εντυπώσεις μου; Ενώ η περιοχή έχει αναπτυχθεί τουριστικά σε μεγάλο βαθμό, ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας εξακολουθεί να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, σε φαβέλες. Γνωρίζατε για παράδειγμα ότι μπορείτε να κάνετε έναν φούρνο (το μάτι) από μια ομπρέλα και λίγο αλουμινόχαρτο?

Στις 28 Φεβρουαρίου πάω στην Ανταρκτική για να εκπαιδευτώ και να γίνω μια  πρέσβειρα της Ανταρκτικής. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορώ επίσημα σε διεθνή τύπο να γράφω για αυτά τα ζητήματα και να μπορώ να γίνω μέλος της ομάδας πίεσης που θα παλέψει για να ανανεωθεί το Antarctic Treaty Protocol.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Το Απρίλιο θα εκδόσω ένα βιβλίο όπου γράφω για την Ανταρκτική, το περιβάλλoν και το πώς μπορεί ο καθένας να κάνει μια διαφορά προσωπική. Θα είναι ένα βιβλίο που θα είναι ευχάριστο και εύκολο για ανάγνωση που να κινεί τον αναγνώστη σε δράση. Πρώτα θα εκδοθεί στα Αγγλικά και μετά στα Ελληνικά. Μόλις βγει στα ελληνικά θα κάνω ένα book-tour στην χώρα προκειμένου να το προωθήσω. Θα χαιρόμουν πολύ αν  το βιβλίο μπορούσε να γίνει κομμάτι του εκπαιδευτικού υλικού στα σχολεία. Είναι πολύ σημαντικό να ευαισθητοποιηθεί η νέα γενιά.

Ο ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΨΩΜΙΟΥ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Την ώρα που τα περισσότερα μαγαζιά της πρωτεύουσας βάζουν λουκέτο λόγω της οικονομικής κρίσης, ο ιστορικός φούρνος στο Παγκράτι ονόματι «Πνύκα» τους τελευταίους τέσσερις μήνες προσφέρει τη δημιουργική αρτοποιεία του και στα γραφικά σοκάκια της Βιέννης. Η «Πνύκα» ξεκίνησε τη λειτουργία της πριν 31 χρόνια από τον φιλόσοφο-όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν- του άρτου, Δημήτρη Κότσαρη, ο οποίος απεβίωσε πριν λίγο καιρό. Το 2008 μάλιστα, η αγάπη του για την αρτοποιεία τον οδήγησε μέχρι το Χάρβαρντ όπου δίδαξε πως παρασκευάζεται το ψωμί και τιμήθηκε με ειδικό βραβείο

Το πάθος του για το ψωμί φαίνεται να κληρονόμησε και ο γιος του, Γιώργος, ο οποίος μετέφερε τη μυρωδιά του ψωμιού του στην αυστριακή πρωτεύουσα. Η επιλογή της πόλης μόνο τυχαία δεν είναι μιας και σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για ένα μέρος που διατηρεί έντονο το ελληνικό στοιχείο. «Πέρα από το γεγονός ότι εκεί ζουν αρκετοί πατριώτες, στους δρόμους της Βιέννης βρίσκονται διάσπαρτα κτήρια ελληνικής αρχιτεκτονικής ενώ οι ντόπιοι είναι ιδιαίτερα φιλέλληνες. Φανταστείτε πως εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τους πελάτες μας εδώ τι σημαίνει η λέξη Πνύκα», δηλώνει χαρακτηριστικά τονίζοντας πως πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο βήμα το οποίο ωστόσο δεν προέκυψε ξαφνικά. «Είναι αποτέλεσμα υποδομής, μελέτης και δουλειάς πολλών χρόνων».

Ποια είναι όμως η ανταπόκριση των ξένων στα αρτοσκευάσματα του κυρίου Κότσαρη; «Το μαγαζί πηγαίνει αρκετά καλά κι αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην έρευνα που κάναμε προτού το ανοίξουμε. Οι Αυστριακοί που έρχονταν κατά καιρούς στο μαγαζί μας έμεναν εντυπωσιασμένοι από τις γεύσεις μας και όταν διαπίστωσα πως δεν υπάρχει ανάλογο κατάστημα στην περιοχή, αποφάσισα να δημιουργήσω εγώ το πρώτο». Εκείνο που σύμφωνα με τον ίδιο εκτιμάται ιδιαίτερα από τους ξένους καταναλωτές, είναι τα ελληνικά αγνά υλικά. «Προϊόντα όπως το ελαιόλαδο, η φέτα και το μέλι, αφήνουν μια πρωτόγνωρη για εκείνους γεύση στον ουρανίσκο κι εκεί έγκειται η επιτυχία. Ενθουσιάστηκαν πολύ με την τυρόπιτα στην οποία χρησιμοποιούμε μόνο φέτα ενώ τα Χριστούγεννα τα μελομακάρονα με το μέλι Ταϋγέτου έγιναν ανάρπαστα», διευκρινίζει.

Πέρα από τα μυρωδάτα αρτοσκευάσματα και τα εντυπωσιακά γλυκά, την προσοχή κεντρίζει στην «Πνύκα» μια φωτογραφία που απεικονίζει μια ουρά 60 περίπου ατόμων που περιμένουν να πάρουν λαγάνα την Καθαρά Δευτέρα. Πρόκειται για μια κουραστική μέρα για τους αρτοποιούς του καταστήματος μιας και παρασκευάζονται 5.000 λαγάνες. «Κάθε χρόνο τη μέρα αυτή η ουρά για μία λαγάνα φτάνει τα πενήντα με εξήντα άτομα. Αυτό συμβαίνει επειδή στο προζύμι βάζουμε δυόσμο, ρίγανη και άλλα μυρωδικά προσφέροντας με τον τρόπο αυτό ένα ιδιαίτερο και γλυκό άρωμα. Η συγκεκριμένη μέρα αποτελεί για εμάς μία μάχη μιας και δουλεύουμε 24 συνεχόμενες ώρες παρασκευάζοντας 5.000 λαγάνες», καταλήγει.

Η ΦΙΛΗ ΜΑΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΔΑ

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη 

Μια διαφορετική εικόνα για τη στάση των Γερμανών απέναντι στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα επιχειρεί να περάσει η Γερμανίδα Ute-Lucia Krall, η οποία κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό των 8.000 ευρώ για ιδρύματα της χώρας που χρήζουν οικονομικής στήριξης.

«Όταν τον περασμένο Οκτώβρη ταξίδεψα στην Αθήνα, σοκαρίστηκα από τα όσα είδα. Τα καταστήματα ήταν άδεια, πολλοί άνθρωποι έμεναν σε αυτοσχέδια σπίτια φτιαγμένα από χαρτόκουτα και έψαχναν σε κάδους απορριμμάτων. Πολλές οικοδομές ήταν ερειπωμένες και άλλες σε ημιτελή κατάσταση. Η εικόνα αυτή της πόλης με παρακίνησε να ξεκινήσω μια έρευνα προκειμένου να μάθω τι πραγματικά συμβαίνει», δηλώνει η ίδια μιλώντας στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ».

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

Η 50χρονη αρχαιολόγος, τρέφει μια ιδιαίτερη αγάπη για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της θεωρώντας τη χώρα μας λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έχει έρθει αρκετές φορές κατά το παρελθόν στην Αθήνα αλλά η τελευταία της επίσκεψη την έφερε αντιμέτωπη με μια κατάσταση που δεν γνώριζε. «Μίλησα με κάποιους Έλληνες, οι οποίοι με ενημέρωσαν για τη δραματική κατάσταση των ιδρυμάτων, το ποσοστό ανεργίας αλλά και για τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Η εικόνα που μου μετέφεραν ήταν αντιπροσωπευτική των όσων είδα στους δρόμους της ελληνικής πρωτεύουσας. Είναι διαφορετικό να ενημερώνεσαι για όλα αυτά από τα μέσα ενημέρωσης κι αλλιώς να τα ζεις από κοντά».

Στο πλευρό της στάθηκε ο 71χρονος επιχειρηματίας κ. Fritz Ressle, ο οποίος γεννήθηκε το 1941 στη Βαυαρία, μεγάλωσε μέσα στα αποκαΐδια του πολέμου και ήρθε αντιμέτωπος με την πείνα από πολύ μικρή ηλικία. Ενεργό μέλος της όλης προσπάθειας ήταν και ο 65χρονος Έλληνας χειρουργός του Hilden κ. Γιώργος Κεσιμίδης. «Συνεργαστήκαμε αρμονικά στοχεύοντας να βοηθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους Έλληνες. Για εμάς η αλληλεγγύη, η υπευθυνότητα και η εμπιστοσύνη είναι θεμελιώδεις αξίες μιας κοινωνίας», επισημαίνει η κυρία Krall.

Αξίζει να σημειωθεί πως στις 5 Μαρτίου η Ute-Lucia Krall με τη συνεργασία των ανθρώπων του «Μπορούμε», δώρισαν χρήματα, τρόφιμα, ρούχα και παιχνίδια σε ιδρύματα όπως το Χριστοδούλειο Oικοτροφείο, το Ζάννειο Ιδρυμα, ο ξενώνας «Φροντίδα» και η Χριστιανική Στέγη Κοριτσιού «Αγία Αννα» στην Κηφισιά. Τον περασμένο μήνα η κα. Krall δώρισε στο Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας – Απασχόλησης ατόμων με αναπηρία στα Χανιά, το ποσό των 2.500 ευρώ για τη θέρμανση του κτιρίου.

Πηγή: εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΟΥ «ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ» ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Την αναβίωση της γλώσσας των αρχαίων ελληνικών επιχειρεί ο Ισπανός καθηγητής πανεπιστημίου, Juan Coderch, μέσω του ιστοχώρου με τίτλο«Akropolis World News: Τα νέα ελληνιστί γεγραμμένα».

Το ενημερωτικό αυτό site που εδώ και περίπου δέκα χρόνια προβάλει διεθνείς ειδήσεις γραμμένες αποκλειστικά στην αττική διάλεκτο του 5ου π.Χ. αιώνα, αποτελεί την απάντηση του κ. Coderch, στην αντίστοιχη προσπάθεια διάσωσης της λατινικής, θυμίζοντας έτσι την παγκόσμια σύγκρουση των δύο γλωσσών.

Όπως τονίζει στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο καθηγητής, το ενδιαφέρον του ξεκίνησε την εποχή που δίδασκε αρχαία ελληνικά στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, καθώς η ανταπόκριση των φοιτητών ήταν μεγάλη. « Έπειτα από μια διαδικτυακή έρευνα που έκανα, διαπίστωσα πως υπήρχαν τρεις διαδικτυακοί ιστότοποι με ειδήσεις γραμμένες στα λατινικά. Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω κι εγώ μία, στην αγαπημένη μου γλώσσα που δεν είναι άλλη από τα αρχαία ελληνικά», δηλώνει.

Το ενδιαφέρον των Ελλήνων για τα αρχαία Ελληνικά

Ο Ισπανός καθηγητής γνωρίζει πως αρκετοί Έλληνες και ειδικότερα η νέα γενιά, δεν δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για την εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής, το οποίο αποδίδει τόσο στη δυσκολία της όσο και στις τρέχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. «Δεν μπορώ με σιγουριά να αποδώσω το ποσοστό των Ελλήνων που δεν ενδιαφέρονται για τη γλώσσα και το ποσοστό εκείνων που την γνωρίζουν και την μελετούν. Σίγουρα υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας στην εκμάθησή της, αν και για τους Έλληνες είναι πιο εύκολα απ’ ότι για έναν ξένο όπως εγώ», διευκρινίζει. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο κυριότερος λόγος που οι Έλληνες τα αποφεύγουν, είναι γιατί νομίζουν πως δεν θα τους χρησιμέψουν κάπου. «Αν λάβουμε όμως υπόψη τη σημερινή οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και τα αποτελέσματά της σε κοινωνικό επίπεδο, τότε θα καταλάβουμε ότι το να μάθει κανείς αρχαία ελληνικά, μπορεί και να αποτελεί πολυτέλεια».

Πάντως, το εγχείρημά του, βρήκε φανατικούς υποστηρικτές, τόσο από Έλληνες όσο και από φιλέλληνες του εξωτερικού. «Σε καθημερινή σχεδόν βάση λαμβάνω e mails από ανθρώπους απ’ όλη την Ευρώπη. Οι Έλληνες μέσα από το Akropolis World News βρήκαν έναν τρόπο αφενός να ενημερώνονται για τις διεθνείς εξελίξεις και αφετέρου να διατηρήσουν ζωντανή επαφή με τον πολιτισμό τους», υπογραμμίζει.

Το ενδιαφέρον του κ. Coderch για τα αρχαία ελληνικά, δεν θα μπορούσε να είναι άσχετο και με τα επιτεύγματα του συγκεκριμένου πολιτισμού που «σημάδεψαν την Ευρώπη». Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι το σημείο καμπής για την εξέλιξη της σύγχρονης δυτικής Ευρώπης», τονίζει ο καθηγητής και προσθέτει ότι για τη Γηραιά Ήπειρο, όλα ξεκίνησαν όταν άρχισε να μελετά την αρχαία ελληνική γραμματεία που σε πολιτικό επίπεδο εκφράστηκε με τη δημοκρατία.

Εξηγεί δε ότι το πολίτευμα της Αθήνας αποτέλεσε και αποτελεί, πηγή έμπνευσης για όλα τα προοδευτικά πολιτικά ρεύματα σκέψης, καθώς είναι«το πρώτο σχετικό δημοκρατικό παράδειγμα της ιστορίας». «Όλα όσα θαυμάζουμε στην Ευρώπη, η ισότητα και η πολιτική συμμετοχή, η σκέψη στο σύνολό της, ξεκίνησαν από εκεί και για το λόγο αυτό στα μάτια όλων, ακόμη και σήμερα, η Ακρόπολη ακτινοβολεί», καταλήγει ο φιλέλληνας καθηγητής.

Who is who

Ο Juan Cordech γεννήθηκε στη Βαρκελώνη όπου και έζησε μέχρι τα 40 του χρόνια. Σπούδασε αρχικά Κλασική Φιλολογία και στη συνέχεια πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου και κάνει ακαδημαϊκή καριέρα. Μάλιστα, στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δίδαξε για πέντε χρόνια Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά και συνέχισε στη Σκωτία ως επίκουρος καθηγητής. Εκτός από αρχαία ελληνικά, λατινικά, ισπανικά και αγγλικά, µιλάει άπταιστα γερµανικά και ρωσικά. Έχει επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές κατά το παρελθόν και δηλώνει γοητευμένος τόσο από τη φυσική της ομορφιά, όσο και από τους ανθρώπους της. Αγαπημένη του περιοχή είναι οι Δελφοί, όπου και ξεπέρασε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο γόνατό του. Συγκεκριμένα, έπειτα από τρεις επεμβάσεις, τα πρώτα του χιλιόμετρα για να ελέγξει κατά πόσο μπορεί να τρέξει, τα έκανε στην περιοχή.