Ο 73χρονος που έδωσε «ζωή» στους τοίχους 30 σχολείων

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τι κι αν είναι 73 ετών, φορά καθημερινά τη στολή εργασίας του, παίρνει τα σύνεργά του και πηγαίνει σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία του Δήμου Πατρέων προκειμένου να ζωγραφίσει στους τοίχους τους ήρωες παιδικών παραμυθιών. Ο λόγος για τον κ. Γιώργο Κατσίποδο, πρώην οικοδόμο, ο οποίος το 2012 αποφάσισε να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που του προσφέρει η συνταξιοδότηση και να ομορφύνει τον χώρο όπου περνούν οι μαθητές τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Ολα άρχισαν ένα πρωί όταν, πηγαίνοντας τα εγγόνια του στο νηπιαγωγείο, διαπίστωσε ότι τόσο οι εσωτερικοί χώροι όσο και εκείνοι του προαυλίου ήταν σε κακή κατάσταση. «Ασχολιόμουν με χρώματα για πολλά χρόνια λόγω δουλειάς κι αποφάσισα να ζωγραφίσω τους τοίχους. Το αποτέλεσμα άρεσε σε παιδιά κι εκπαιδευτικούς κι έτσι ξεκίνησαν όλα» δηλώνει στη «δημοκρατία». Οι προτάσεις από δασκάλους της περιοχής διαδέχτηκαν η μία την άλλη και πλέον έχει ζωγραφίσει συνολικά 30 σχολεία, στη λίστα αναμονής του βρίσκονται άλλα 10, ενώ το 2016 βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Πατρών ως «Ανθρωπος της Χρονιάς» για την εθελοντική προσφορά του. «Αν είμαι καλά στην υγεία μου, θα τα φτιάξω όλα. Ο εθελοντισμός είναι μια προσφορά προς τον συνάνθρωπο που μου έχει χαρίσει αναρίθμητες συγκινήσεις» λέει και θυμάται την ημέρα που μια μαθήτρια της Δ΄ δημοτικού ζήτησε να τον φιλήσει στο μάγουλο: «Ζωγράφιζα στους τοίχους μικρά παιδιά και, μόλις πέρασε το κοριτσάκι, του είπα ότι μοιάζει με την εικόνα που φτιάχνω. Μπήκε στην τάξη της και λίγη ώρα μετά ήρθε και μου ζήτησε να μου δώσει ένα φιλάκι. Ήταν μια αμήχανη στιγμή, που όμως δεν μπορώ να ξεχάσω».

Ένα άλλο περιστατικό το οποίο έρχεται στη μνήμη του κάθε φορά που κάποιος τον ρωτά πώς αντέχει να εργάζεται τόσες ώρες και μάλιστα εθελοντικά είναι η στιγμή που δέχτηκε γράμμα από μαθητή: «Κύριε Γιώργο, σας αγαπώ πολύ γιατί φτιάχνετε όμορφο το σχολείο μου. Ο φίλος σας ο Νικόλας» του έγραψε ο μαθητής στην προσπάθειά του να τον ευχαριστήσει για τη δουλειά του.

«Τα παιδιά με αποκαλούν παππού Γιώργο! Ολη αυτή η ανταπόκριση μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την εργασία, παρόλο που αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας και εργάζομαι πολλές ώρες την ημέρα, κάθε μέρα» σημειώνει ο κ. Κατσίποδος. Αυτήν την περίοδο έχει αναλάβει να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου και καθημερινά δουλεύει από τις 6.30 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι. «Κουράζομαι πάρα πολύ, αλλά τα χαμόγελα που λαμβάνω από τα παιδιά με κάνουν να ξεχνώ τις δυσκολίες».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 18 – 07 -18

Τα κορίτσια της Εθνικής Αστέγων έβαλαν «γκολ στη φτώχεια»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

«Είχα πολύ άγχος αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο τα ξέχασα όλα κι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έμαθα να παίζω με τους κανόνες του παγκόσμιου κυπέλλου και πέρασα πολύ όμορφα.  Η Εθνική Αστέγων μου προσφέρει πολλά αλλά κυρίως το συναίσθημα ότι ανήκω κάπου». Με τα παραπάνω λόγια η 14χρονη Αγγελική που ζει σε ορφανοτροφείο περιγράφει στη «δημοκρατία» την εμπειρία της από  τη συμμετοχή της στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κοινωνικού Ποδοσφαίρου που διεξήχθη στο Γκρατς της Αυστρίας από τις 4 έως τις 6 Ιουλίου.

Με κεντρικό σύνθημα «Γκολ στη Φτώχεια» 14 ομάδες  αποτελούμενες από ανθρώπους που βιώνουν τον αποκλεισμό σε 11 χώρες της γηραιάς ηπείρου, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό περνώντας παράλληλα το πανανθρώπινο μήνυμα της χαράς που προσφέρει ο αθλητισμός. Η Ελλάδα την οποία εκπροσωπούσε η Εθνική Ποδοσφαίρου Αστέγων Γυναικών κατέκτησε την 6η θέση στο τουρνουά,  το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εράσμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και  διοργανώθηκε από το Ίδρυμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αστέγων και την αυστριακή πρωτοβουλία «Goal-Caritas».

Ήταν η πρώτη φορά που η Αγγελική συμμετείχε σε παγκόσμιο αγώνα, μιας και το νεαρό της ηλικίας της δεν της επέτρεπε να πάρει μέρος σε προγενέστερους αγώνες με την Εθνική Ομάδα Αστέγων Γυναικών. «Μέχρι πρότινος έπαιζα μόνο εντός Ελλάδας αλλά η φετινή εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη. Ήμουν πολύ συγκεντρωμένη στο στόχο μου και με τα υπόλοιπα κορίτσια της ομάδας υπήρχε απίστευτο δέσιμο, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου», σημειώνει. Όπως λέει, παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε στον τετρακέφαλο, είναι κάτι που θα ξαναέκανε με ευχαρίστηση και παροτρύνει ανθρώπους που δεν ξέρουν για την Εθνική Αστέγων, να ενημερωθούν και να μπουν στην ομάδα.

Εξίσου ιδιαίτερη ήταν η εμπειρία του τουρνουά και για την 21χρονη Έλενα που ζει σε δομή αστέγων. Έχοντας συμμετάσχει κατά το παρελθόν σε αγώνες σε Βουλγαρία και Φινλανδία με την Εθνική Αστέγων, φέτος δεν είχε τόσο άγχος. «Ήμουν πιο άνετη από ποτέ και πήγα πολύ καλά. Όλα τα κορίτσια της ομάδας είμαστε αγαπημένα κι αυτό βγήκε και στους αγώνες», δηλώνει. Όταν πριν από περίπου ενάμισι χρόνο την ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της δομής στην οποία ζει για την Εθνική Αστέγων, δεν φανταζόταν πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα άλλαζε η στάση ζωής της. «Είχα πολύ ελεύθερο χρόνο κι αποφάσισα να το δοκιμάσω.  Η συμμετοχή μου στην ομάδα αυτή με έκανε καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να διαχειρίζομαι με σύνεση τις νίκες και τις ήττες στη ζωή μου, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Έμαθα να σέβομαι τις ανάγκες των άλλων και να ξεπερνώ τον εαυτό μου», καταλήγει.

 

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 13-07-18

Αριστείο στη ζωή και στο σχολείο για τον 15χρονο Νικόλα που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η ακαταμάχητη «δίψα» για ζωή και η ισχυρή θέληση είναι κάποια μόνο από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να προσδώσει κανείς στον 15χρονο μαθητή από την Κύπρο Νικόλα Μαρκαντώνη. Καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο και χωρίς να μεμψιμοιρεί – όπως πολλοί αρτιμελείς – ο Νικόλας που γεννήθηκε πρόωρα με εγκεφαλική παράλυση, τετραπληγία και απώλεια ακοής, επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο για μάθηση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως τη φετινή χρονιά αποφοίτησε από τη Β’ Γυμνασίου με γενικό μέσο όρο πάνω από 18,5.

Για όλα τα παραπάνω, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι μάχες που για χρόνια δίνουν οι γονείς του με το κυπριακό κράτος προκειμένου να αποδείξουν πως ο Νικόλας δεν είναι παιδί ενός κατώτερου Θεού και να τον εντάξουν σε κανονικό σχολείο, μιας και στην ειδική μονάδα που ήταν μέχρι πρότινος, δεν παρουσίαζε κάποια εξέλιξη.

Όπως μου εξηγεί η μητέρα του κ. Γιούλα Πιτσιάλη, ο γιος της κατά τη φοίτησή του σε ειδική μονάδα στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Αντωνίου έχασε πολύτιμο χρόνο εξαιτίας της έλλειψης ειδικής δασκάλας που να γνωρίζει τη νοηματική γλώσσα αλλά και ειδικού υποστηρικτικού τεχνολογικού εξοπλισμού, όπως είναι ο υπολογιστής βλεμματικού ελέγχου. «Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα ότι ο Νικόλας ενώ είχε δυνατότητες, δεν προχωρουσε εκπαιδευτικά κι έμεινε στο ίδιο επίπεδο για πολλά χρόνια. Έπειτα από ειδικά σεμινάρια που παρακολούθησα και κουβέντες με κορυφαίους επιστήμονες του είδους, επιβεβαίωσα το ότι δεν του παρείχαν όλα όσα έπρεπε κι έκτοτε ξεκίνησα με το σύζυγό μου έναν μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα του παιδιού μας». Μετά από πολλές συγκρούσεις με το κυπριακό υπουργείο Παιδείας, οι μάχες σταδικά κερδήθηκαν και ο Νικόλας εντάχθηκε επιτυχώς σε ενιαίο Γυμνάσιο με συνοδεία πεπειραμένου καθηγητή νοηματικής γλώσσας, ο οποίος βοηθά και τον ίδιο αλλά και τους καθηγητές κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. «Ο συγκεκριμένος διερμηνέας είναι και το μυστικό της επιτυχίας του παιδιού μου καθώς εκτός των άλλων, τον βοήθησε πολύ να ενταχθεί στο σύνολο. Ξεκίνησε την πρώτη τάξη του Γυμνασίου με νέα δεδομένα και για πρώτη φορά είχε την ευκαιρία να μάθει για όλα τα μαθήματα. Έμαθε γεωγραφία, βιολογία, διδάχθηκε για το Διάστημα και τους πλανήτες και παρά το γεγονός ότι δε μπορούσε να μιλήσει, στα μάτια του μπορούσε να διακρίνει κανείς τον ενθουσιασμό του. Το ενδιαφέρον του για μάθηση ήταν τεράστιο», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη. Μάλιστα, μετά από πιέσεις που άσκησε η ίδια μέσω επιστολών προς την Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης , η ύλη διαφοροποιήθηκε με την ένταξη ενός ειδικού συστήματος ανάγνωσης που λέγεται συμβολογράφος και επιτρέπει στα παιδιά με αναπηρία να βλέπουν σε εικόνες οτιδήποτε είναι γραμμένο στα βιβλία.

«Δεν λήφθηκαν υπόψιν οι ανάγκες αυτών των παιδιών κι αυτό αποτελεί διάκριση διότι τα σχολεία απευθύνονται σε όλους τους και όχι μόνο σε μια μερίδα μαθητών», προσθέτει η μητέρα του Νικόλα.

Πλέον, ο 15χρονος έχει ενταχθεί πλήρως στο σχολείο και με τη βοήθεια του ειδικού διερμηνέα, οι συμμαθητές του κατανόησαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και διδάχθηκαν τη νοηματική προκειμένου να επικοινωνούν μαζί του. Μάλιστα, τα περσινά Χριστούγεννα οι 460 συνολικά μαθητές του Γυμνασίου έμαθαν ένα τραγούδι στη νοηματική και γιόρτασαν όλοι μαζί αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αποδέχονται τη διαφορετικότητα. «Ο Νικόλας δεν είναι το παιδί – θαύμα. Αν τον αφήναμε χωρίς διερμηνέα και χωρίς διαφοροποιημένη ύλη, δεν θα τα κατάφερνε. Απλά επιτρέψαμε σε ένα παιδί να έχει πρόσβαση στην ενιαία εκπαίδευση κι αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω. Όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν, αρκεί να τους δώσουμε την ευκαιρία».

Επόμενος στόχος για τον 15χρονο Νικόλα είναι, όπως λέει η μητέρα του, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας χωρίς τη συνοδεία εικόνων και καθηγητή νοηματικής. Επίσης, η ίδια σε συνεργασία με έναν καθηγητή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι σε αναζήτηση της κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας που θα επιτρέπει στο Νικόλα να διαβάζει αλλά και να είναι αυτόνομος στην καθημερινότητά του. «Έχει έναν υπολογιστή βλεμματικού ελέγχου στον οποίο έχει πρόσβαση με τα μάτια του αλλά η σπαστικότητα του σώματός του επηρεάζει την εστίασή του», εξηγεί η κ. Πιτσιάλη τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να παλεύουν οι γονείς αυτών των παιδιών για τα δικαιώματά τους. «Δεν πρέπει να στερούμε σε κανένα παιδί με αναπηρία το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπους ώστε η εκπαίδευση να προσαρμόζεται στις ανάγκες τους. Αυτή είναι και η επιτυχία του Νικόλα. Ένα παιδί με πολύ σοβαρή αναπηρία κατάφερε να αριστεύσει μόλις οι γύρω του δημιούργησαν το κατάλληλο περιβάλλον».

 

Κήρυκας της μουσικής στα Πέρατα του Κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

 

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η δύναμη της μουσικής προκειμένου ν’ απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο; Σε αυτό ερώτημα κλήθηκε ν’ απαντήσει πριν από μερικά χρόνια ο Πάνος Καράν αποφασίζοντας να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά της Γης για να προσφέρει παρηγοριά σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ο διεθνούς φήμης σολίστ που ίδρυσε το 2011 τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Keys of Change», πήρε στα χέρια το φορητό του πιάνο και ξεκίνησε τη μικρή του Οδύσσεια όντας πεπεισμένος πως οι νότες είναι ικανές να θεραπεύσουν τις κοινωνικές πληγές που ανοίγουν τα καθημερινά προβλήματα. Μάλιστα, θέλοντας να διαψεύσει τα κλισέ που θέλουν την κλασική μουσική να απευθύνεται σε λίγους, επισκέφτηκε τη Σιέρα Λεόνε, την Ουγκάντα, τον Αμαζόνιο, την πληγείσα από πάμπολλα δεινά Φουκουσίμα αλλά και πολλά ακόμη μέρη. 

«Πρόκειται για μια παγκόσμια δραστηριότητα ανθρώπινης έκφρασης. Όταν μοιράζεσαι την ομορφιά ενός αφρικανικού ρυθμού, μιας μελωδίας από το Μπαλί ή, στη δική μου περίπτωση, μιας σονάτας του Μπετόβεν, αυτό δεν έχει σύνορα , μιλάει σ’ όλη την ανθρωπότητα», μου λέει ο ίδιος. 

Εμπειρίες

Όταν πριν από κάποια χρόνια επισκέφθηκε τη Σιέρα Λεόνε, δεν φανταζόταν τα μικρά θαύματα που θα εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια του. Όπως εκμυστηρεύεται, το ταξίδι αυτό παραμένει ανεξίτηλο στη μνήμη του κι αυτό γιατί μολονότι η κλασική μουσική ήταν εντελώς άγνωστη στους κατοίκους της περιοχής, εν τέλει τους ενέπνευσε και εκφράστηκαν εκπληκτικά μέσω της κίνησης. «Μια ομάδα πρώην ιερόδουλων πετάχτηκε αυθόρμητα από τις καρέκλες για να χορέψει με ελληνική μουσική, και στη συνέχεια με Τσαϊκόφσκι. Χίλιοι κρατούμενοι στη φυλακή δημιούργησαν σχεδόν εξέγερση χτυπώντας τα πόδια τους στον ρυθμό του Χαίντελ. Μια ομάδα τυφλών παιδιών χόρεψε θεαματικά ακούγοντας Σοπέν και χοροπηδούσε μέσα σ’ ένα μικρό δωμάτιο εκφράζοντας ελεύθερα αυτή τη νέα μουσική, με τον πιο όμορφο τρόπο, ίσως επειδή κανένας δεν τους είπε ότι δεν μπορούν», εξηγεί τονίζοντας πως η μουσική μπορεί να διαλύσει προκαταλήψεις και μίσος. «Είναι ένας από τους πιο απλούς, και πιο υποτιμημένους τρόπους, να κάνουμε το κόσμο μας καλύτερο».

Σε Ογκολογικό Νοσοκομείο Παίδων στην Καλκούτα.

Εξίσου συναρπαστική όμως ήταν και η εμπειρία του στον Αμαζόνιο, τον οποίο επισκέφθηκε ξανά τον περασμένο Οκτώβρη. Οι περιπέτειές του εκεί ξεκίνησαν το 2011 σε μια προσπάθεια να βρει απάντηση στο ερώτημα «γιατί παίζει μουσική». Τελικά, όπως λέει, διαπίστωσε τη δύναμή της και εντυπωσιάστηκε με το γεγονός ότι μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά χωρίς καμία ανάγκη μετάφρασης ή επεξήγησης και να δώσει ελπίδα και δύναμη σε στιγμές βαθύτατης κρίσης.

Όμως, στο τελευταίο του ταξίδι εκεί, συνέβη κάτι που τον συγκίνησε αρκετά. «Πήγα σε ένα χωριό ιθαγενών στο οποίο τελευταία φορά βρέθηκα πριν από εφτά χρόνια. Προσπαθώντας να βρω κάποιο από τα παιδιά που είχα γνωρίσει τότε, βρήκα μια νεαρή κοπέλα που καθόταν ήσυχη στο πίσω μέρος της αίθουσας ενός σχολείου. Την πλησίασα και τη ρώτησα αν ήταν εκεί την τελευταία φορά κι αν θυμάται κάτι. Μου απάντησε ήρεμα, πως ναι, πήγαινε ακόμη όταν άκουσε τη μουσική μου για πρώτη φορά, και πως ο ήχος αυτός είχε μείνει μέσα της για πολύ καιρό. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό όταν γεννήθηκε ο γιος της, αποφάσισε να του δώσει το όνομά μου».

 

Ο Πάνος Καράν στον Αμαζόνιο

 

Η ελπίδα μετά την καταστροφή

Όταν το 2013 ολοκλήρωσε το τρίτο μουσικό του ταξίδι στην Φουκουσίμα, όπου μαζί με την ομάδα του, ερμήνευσε κονσέρτα για τα παιδιά, που περνούσαν τεράστιες εξαιτίας του πυρηνικού  ατυχήματος και του τσουνάμι που ακολούθησαν το φονικό σεισμό, εντυπωσιάστηκε από την υποδοχή του κόσμου. «Έπαιξα ένα ρεσιτάλ σ’ έναν από τους προσωρινούς καταυλισμούς, όπου όλοι έκλαιγαν ακούγοντας το Sakura, προσπαθώντας μάταια να συγκρατήσουν τους αναστεναγμούς της θλίψης. Χαμόγελα και δάκρυα, χωρίς μετάφραση, χωρίς λόγια, χωρίς γλώσσα. Και ο ντόπιος επιζών της μουσικής: ένα πιάνο Yamaha, που έπαθε ζημιές από το τσουνάμι και το επισκεύασε ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, έχει γίνει διάσημο σ’ όλο τον κόσμο ως σύμβολο αναγέννησης», περιγράφει.

Συναυλία στη Νέα Υόρκη

Τον περασμένο Ιούνιο ο Πάνος Καράν παρουσίασε ρεσιτάλ πιάνου στο Κάρνεγκυ Χωλ της Νέας Υόρκης, έναν ιστορικό χώρο στη σκηνή του οποίου έχουν ανέβει οι μεγαλύτεροι συνθέτες και ερμηνευτές της κλασικής μουσικής της τζαζ και της ποπ των τελευταίων 120 χρόνων. Το κονσέρτο αυτό αποτελεί μέρος ενός κύκλου συναυλιών που θα πραγματοποιηθούν στο Λονδίνο και το Τόκιο και σκοπό έχουν εκτός από τη μουσική ερμηνεία, την παρουσίαση των δραστηριοτήτων του «Keys Of Change» καθώς και την εξεύρεση πόρων.

«Είναι μια εξαιρετικά όμορφη και εκλεπτυσμένη αίθουσα με εντυπωσιακή ακουστική και λόγω της ιστορικότητάς της, αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο ορόσημο για έναν μουσικό. Βέβαια, μια αίθουσα συναυλιών, ακόμα και το Κάρνεγκυ Χωλ, δεν παύει να είναι απλά ο χώρος μέσα στον οποίο η μαγεία της μουσικής μπορεί να λάβει χώρα. Κατά τον ίδιο τρόπο, η μαγεία αυτή μπορεί να συμβεί για παράδειγμα σε ένα απομακρυσμένο χωριό του Αμαζονίου, σε ένα ορφανοτροφείο στην Σερβία, σε μία παραγκούπολη στο Μεξικό, όπως και έχει γίνει τους τελευταίους μήνες μέσω των προσπαθειών του οργανισμού Keys of Change».

 

Νέα παγκόσμια διάκριση για τη Νομική Αθηνών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Μια Ελλάδα ξεχωριστή που δεν έχει καμία σχέση με τη μιζέρια και τη σκληρή πραγματικότητα της κρίσης και μπορεί όταν βάζει στόχους να φτάνει ακόμα και στον…ουρανό, έδειξαν με την επιτυχία τους στον παγκόσμιο νομικό κόσμο τρεις φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Οι Σταμάτιος Βασιλόπουλος, Αργυρή Λιαμέτη και Αικατερίνη Ζήση υπό την επίβλεψη του Λέκτορα Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου Γιώργου Κυριακόπουλου, έλαβαν μέρος στον παγκόσμιο διαγωνισμό Εικονικής Δίκης Αεροπορικού Δικαίου στη Σεούλ της Ν. Κορέας και κατέκτησαν την πρώτη θέση.

Εκείνο που τους χάρισε το πολυπόθητο βραβείο παγκοσμίως ήταν η σύνταξη γραπτών υπομνημάτων του εναγομένου σε μια υπόθεση που αφορούσε τη σύγκρουση ενός αεροσκάφους χωρίς χειριστή με ένα άλλο συμβατικό. Παράλληλα, ήρθαν τέταρτοι στον κόσμο στη συνηγορία του ενάγοντος και η επιτυχία τους γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι στον διαγωνισμό συμμετείχαν είκοσι ένα πανεπιστήμια απ’ όλο τον κόσμο με απείρως καλύτερες υλικοτεχνικές υποδομές και εκπαιδευτικό περιβάλλον.

Όπως αναφέρει στη «δημοκρατία» ο κύριος Κυριακόπουλος, η διαδικασία δεν ήταν καθόλου εύκολη και απαιτούσε μήνες σκληρής προετοιμασίας, ωστόσο, το αποτέλεσμα τους δικαίωσε. «Τα παιδιά βλέπουν ότι οι κόποι τους ανταμείβονται. Μια Εικονική Δίκη απαιτεί πολλή αφοσίωση και οι φοιτητές αφήνουν τα κανονικά τους μαθήματα και την εξεταστική για να ασχοληθούν με κάτι το οποίο σε ακαδημαϊκή ποιότητα ξεπερνά οτιδήποτε μπορούν να κάνουν στο πανεπιστήμιο. Φανταστείτε ότι προπτυχιακοί φοιτητές κάνουν έρευνα παράλληλα με δικηγορική δουλειά πολύ υψηλού επιπέδου».

Ο καθηγητής Γιώργος Κυριακόπουλος με τους φοιτητές που διακρίθηκαν

Σε ό,τι αφορά τη στήριξη των φοιτητών από το πανεπιστήμιο, εξηγεί ότι η έλλειψη χρηματοδότησης τον ανάγκασε να συντάξει και να στείλει περίπου είκοσι επιστολές σε χορηγούς προκειμένου να καλύψουν τα έξοδα μεταφοράς και διαμονής των φοιτητών. «Δεν μπόρεσα να συνοδέψω τα παιδιά καθώς δεν υπήρχαν τα απαραίτητα κονδύλια. Κάθε χρόνο χαίρομαι για τα επιτεύγματα των φοιτητών της Νομικής αλλά παράλληλα θλίβομαι διότι έχουμε φοιτητές εξαιρετικού επιπέδου που όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να εκπληρώσει τα όνειρά τους».

Μάλιστα, όπως λέει, την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί ο αριθμός των αποφοίτων της Νομικής που σταδιοδρομούν σε κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού. «Στην χώρα μας έχει κλείσει αυτή η είσοδος… Η Νομική Αθηνών δεν παίρνει πλέον νέους επιστήμονες, δεν προκηρύσσονται νέες θέσεις, οι παλιοί φεύγουν και δεν αναπληρώνονται. Ας μην απορούμε γιατί οι νέοι προτιμούν το εξωτερικό», καταλήγει.

«Φύλακας – άγγελος» με 4Χ4

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Ζωντανές και ακμαίες παραμένουν ακόμα και στις μέρες μας οι πράξεις ανιδιοτελούς ηρωισμού που επιχειρούν να «σπάσουν» την καθεστηκυία αντίληψη για την κοινωνική προσφορά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο κ. Θέμης Ιερισσιώτης, εθελοντής της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Χαλκιδικής που πριν από λίγες ημέρες έσωσε ένα αγοράκι ηλικίας 1,5 έτους από βέβαιο θάνατο. «Το παιδί έπαιζε και ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις του. Όταν ο πατέρας του το έφερε σε εμένα, δεν ανέπνεε. Αν αργούσε λίγο ακόμη, το παιδί δεν θα ζούσε. Ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ζήσει από το 1999 που είμαι διασώστης», αναφέρει στη «δημοκρατία».

Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που έσωσε κάποιον από βέβαιο θάνατο καθώς τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει έρθει αντιμέτωπος με περιστατικά πνιγμού και ανακοπής στη θάλασσα. Μάλιστα, έχει εφοδιάσει το αυτοκίνητό του με τα απαραίτητα όπως είναι ο απινιδωτής, οι φιάλες οξυγόνου και οι νάρθηκες ώστε να είναι έτοιμος να ανταπεξέλθει ανά πάσα στιγμή.

Ο κ. Ιερισιώτης έχει εφοδιάσει το αυτοκίνητό του με απινιδωτή, φιάλες οξυγόνου και όλα τα απαραίτητα ώστε να είμαι σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή

Όπως λέει, η εκτίναξη της τουριστικής κίνησης έχει οδηγήσει στην αύξηση των περιστατικών πνιγμών των λουόμενων ενώ ο κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να ανταπεξέλθει λόγω υποστελέχωσης.

Τι πρέπει να προσέχουμε

Έχοντας σώσει αρκετούς ανθρώπους από βέβαιο πνιγμό, ο κ. Ιερισσιώτης εξηγεί πόσο σημαντικό είναι το γεύμα πριν το μπάνιο.

«Ένα ελαφρύ πρωινό πριν πάμε να κολυμπήσουμε είναι απαραίτητο. Δεν συνδυάζουμε ποτέ αλκοόλ ή φαγητό μαζί με το μπάνιο», αναφέρει επισημαίνοντας ότι σε καθημερινή σχεδόν βάση υπάρχουν περιστατικά λιποθυμίας εξαιτίας της έλλειψης τροφής. «Πολύς κόσμος δεν τρώει και κάθεται αρκετές ώρες στον ήλιο με αποτέλεσμα να χάνει τις αισθήσεις του. Επίσης, οι ηλικιωμένοι δεν θα πρέπει να κολυμπούν τις ώρες με την υψηλότερη θερμοκρασία».

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Ιερισιώτης είναι ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Τα παιδιά σώζουν ζωές» και τη φετινή χρονιά πραγματοποίησε σεμινάρια πρώτων βοηθειών σε 12.500 μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα ήταν να σωθεί ένα μικρό κορίτσι που πνίγηκε πριν λίγες ημέρες σε πισίνα της Αττικής χάρη στις γνώσεις της 14χρονης αδερφής του που το επανέφερε στη ζωή.  

«Η κοπέλα αυτή είχε  παρακολουθήσει τα σεμινάρια κι έτσι μπόρεσε κι έσωσε την αδερφή της. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο απ’ όλα», καταλήγει ο κύριος Ιερισσιώτης. 

 

Μια 16χρονη στο… Μουντιάλ της Microsoft

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Την ευκαιρία να αναμετρηθεί με τους καλύτερους του κόσμου διεκδικώντας μια θέση στο Πάνθεον της τεχνολογίας, θα έχει η 16χρονη Έφη Ζιώτα από την Καβάλα που πριν από λίγες ημέρες διακρίθηκε κερδίζοντας το πολυπόθητο εισητήριο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Microsoft που θα διεξαχθεί τέλη Ιουλίου στο Ορλάντο των ΗΠΑ.

Η 16χρονη μαθήτρια κατέκτησε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό »Microsft Office Specialist» που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στα μέσα Μαίου και αυτή την περίοδο ετοιμάζεται πυρετωδώς για το παγκόσμιο πρωτάθλημα στο οποίο θα διαγωνιστεί ανάμεσα στους 140 καλύτερους του κόσμου.

«Έμαθα για τον διαγωνισμό από τον καθηγητή μου Παναγιώτη Ασλανίδη, ο οποίος πίστεψε εξαρχής σε εμένα κι έτσι αποφάσισα να πάρω μέρος. Δεν περίμενα πως θα βγω πρώτη αλλά συνειδητοποίησα πως οι κόποι ανταμείβονται κι αυτό είναι ένα μάθημα που θα με ακολουθέι σ’όλη τη διάρκεια της ζωής μου», μου λέει η ίδια.

Η προετοιμασία για τον διαγωνισμό της Αθήνας διήρκησε πέντε μήνες και περιελάμβανε αρκετά μαθήματα, ειδικά τεστ αλλά και πολύ διάβασμα τα Σαββατοκύριακα. Ωστόσο, όπως λέει, ήταν μια ευχάριστη διαδικασία και δεν ένιωσε σε καμία περίπτωση να πιέζεται ή να παραμελεί τα μαθήματα του σχολείου της. Άλλωστε, η Πληροφορική είναι ένας τομέας με το οποίο έχει αποφασίσει ότι θα ασχοληθεί επαγγελματικά.

«Από τα δεκατέσσερά μου συνειδητοποίησα πόσο πολύ αγαπώ αυτόν τον τομέα. Πλέον, έχοντας κάνει αρκετά μαθήματα κι έχοντας καταλάβει τι ακριβώς είναι η Πληροφορική, την αγάπησα ακόμη πιο πολύ. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μου κινεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον όσο οι υπολογιστές», σημειώνει.

Αυτές τις ημέρες η Έφη προετοιμάζεται για τις εξετάσεις του σχολείου καθώς είναι μαθήτρια της Β’ Λυκείου και σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει με τον καθηγητή της μαθήματα προκειμένου να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στις ΗΠΑ. «Ανυπομονώ να πάω γιατί θα είναι εμπειρία ζωής. Δεν αγχώνομαι διότι θεωρώ το στρες μεγάλο εχθρό για έναν διαγωνιζόμενο. Είμαι έτοιμη να ξεκινήσω την προετοιμασία και να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό», λέει με σιγουριά.

Έχοντας καταφέρει κάτι σπουδαίο σε τόσο μικρή ηλικία, η 16χρονη δίνει το δικό της μήνυμα σε συνομήλικούς της. Όπως λέει, ιδιαίτερη σημασία έχει για κάποιον να δοκιμάζεται σε διάφορους τομείς ώσπου να βρει εκείνον στον οποίο έχει κλίση. «Όλοι κάπου έχουμε μια έφεση. Βέβαια, από μόνο του το ταλέντο δεν αρκεί αλλά απαιτείται παράλληλα και επίμονη προσπάθεια. Πλέον, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ένας ένας άνθρωπος που προσπαθεί σκληρά και αξίζει, στο τέλος πετυχαίνει».

Μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού απευθείας από τη… NASA

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να μυηθούν στα μυστικά διαφόρων επαγγελματικών κλάδων από τους πλέον ειδικούς, έχουν τον τελευταίο χρόνο οι μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα μέσω του προγράμματος Tipping Point (Σημείο καμπής). Πρόκειται για μια προσπάθεια που έχει ως στόχο να βοηθήσει τα παιδιά- ακόμα και των πιο απομακρυσμένων χωριών της ελληνικής επικράτειας- να επιλέξουν τη σταδιοδρομία που τους ταιριάζει δίνοντάς τους την ευκαιρία να συνομιλήσουν live με επιτυχημένους επαγγελματίες, τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα συναντούσαν ενδεχομένως ποτέ στη ζωή τους, όπως για παράδειγμα μηχανικούς της NASA, διακεκριμένους καθηγητές του Harvard και λοιπούς επιστήμονες.

Με μότο «η Παιδεία μας δεν πάσχει τόσο από έλλειψη οικονομικών πόρων, όσο από έλλειψη υγιών προτύπων», η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου μαζί με μια ομάδα ατόμων ξεκίνησε πριν από έναν περίπου χρόνο το συγκεκριμένο πρότζεκτ με σκοπό τη δημιουργία ενημερωμένων, ενσυνείδητων και ολοκληρωμένων νέων σε ό,τι αφορά τις ακαδημαϊκές επιλογές τους και τη μελλοντική τους επαγγελματική σταδιοδρομία.

Ούσα και η ίδια παιδί από την επαρχία με περιορισμένα ερεθίσματα, αναγνώρισε το κενό του εξειδικευμένου επαγγελματικού προσανατολισμού που υπήρχε στην εκπαίδευση κι αποφάσισε να βοηθήσει όσους περισσότερους μαθητές μπορεί.

Η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου

«Κοιτάζοντας τη δική μου πορεία, διαπίστωσα ότι τις περισσότερες αποφάσεις τις πήρα τυχαία και ότι τα πρότυπά μου ήταν άνθρωποι του οικογενειακού και ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Πλέον, οι μαθητές ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής ή οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με ανθρώπους της ειδικότητας που τους ενδιαφέρει, τους οποίους ονομάζουμε μέντορες και να τους κάνουν ερωτήσεις σχετικά με το επάγγελμα».

Η γκάμα των μεντόρων περιλαμβάνει 900 ανθρώπους κάθε ειδικότητας, από διεθνώς βραβευμένους γιατρούς μέχρι αγρότες του διπλανού χωριού. Όπως αναφέρει η συνιδρύτρια της οργάνωσης, σκοπός δεν είναι να προβάλλονται μόνο πρότυπα που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό αλλά και άνθρωποι της διπλανής πόρτας που παρά την οικονομική κρίση, έμειναν στον τόπο τους και επιβιώνουν από αυτό με το οποίο επέλεξαν να ασχοληθούν επαγγελματικά.

«Θέλουμε να δείξουμε στα παιδιά ότι ακόμη και στη χώρα τους μπορούν να κάνουν αυτό που αγαπάνε και να ζουν ευτυχισμένα. Σίγουρα ένας βραβευμένος επιστήμονας μπορεί να αποτελέσει έμπνευση αλλά πρέπει παράλληλα να ανακαλύψουν πώς μπορούν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα σε τομείς όμως ο τουρισμός, η γεωργία και παντός είδους άλλες επιχειρήσεις».

Η διαδικασία

Η οργάνωση συνεργάζεται με περίπου 90 Γυμνάσια και Λύκεια απ’ όλη την Ελλάδα και μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που διαθέτει, πραγματοποιούνται σε ζωντανή σύνδεση οι συνομιλίες των μεντόρων με τους μαθητές την ημέρα και την ώρα που επιθυμούν. Αρχικά τα παιδιά της κάθε σχολικής τάξης επιλέγουν το θέμα ή τον κλάδο για τον οποίο θα ήθελαν να ενημερωθούν περισσότερο και ανάλογα με την κατηγορία που θα διαλέξουν στην πλατφόρμα, θα εμφανιστεί μια σειρά από ειδικούς.

Οι μαθητές σε συνεργασία με τους καθηγητές τους μπορούν προτού ξεκινήσει η συνομιλία, να περιηγηθούν στην ιστοσελίδα, να δουν τα προφίλ μεντόρων και τις εκατοντάδες επιλογές που έχουν. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών, τα βίντεο καταγράφονται και δημιουργείται μια ψηφιακή «βιβλιοθήκη» βίντεο που μπορεί το εκάστοτε σχολείο να αξιοποιήσει όπως επιθυμεί ή να ανατρέξουν σ’ αυτήν οι μαθητές για να κατανοήσουν κάτι καλύτερα. Στο τέλος κάθε συνεδρίας, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τον κάθε μέντορα και να εξηγήσουν αν και κατά πόσο τους βοήθησε η συνομιλία μαζί του.

Απήχηση

Όπως αναφέρει η κα. Κωνσταντακοπούλου, οι μαθητές δείχνουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με το συγκεκριμένο εγχείρημα και δεν είναι λίγες οι φορές που ζητούν να συνομιλήσουν ξανά και ξανά με τον ίδιο μέντορα προκειμένου να λύσουν όλο και περισσότερες απορίες που προκύπτουν. «Είναι ευχάριστο για εμάς να βλέπουμε ότι τα παιδιά ψάχνονται για νέα ερεθίσματα. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ μαζεύονται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη των Πρεσπών προκειμένου να κάνουν συνδρίες με ειδικούς διαφόρων επαγγελμάτων και να λύσουν τυχόν απορίες που έχουν. Έχει πλέον μετατραπεί σε μια αγαπημένη συνήθεια».

Προς το παρόν, όπως αναφέρει, οι περισσότεροι μαθητές δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τομείς όπως η τεχνολογία, η ψυχολογία , ο τουρισμός και οι ανθρωπιστικές επιστήμες.

Η Ελληνίδα μοναχή που «αγκαλιάζει» τα παιδιά του κόσμου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Τα ιδανικά της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης, της αγάπης και της αυτοθυσίας, προωθεί τα τελευταία 25 χρόνια στην καρδιά ενός από τους πιο σκληρούς τόπους στον κόσμο, η ελληνίδα μοναχή Νεκταρία.

Μέσα από το ιεραποστολικό της έργο στην Καλκούτα της Ινδίας η 66χρονη γυναίκα έχει αναλάβει ένα βαρύ φορτίο που υπό άλλες συνθήκες, θα χαρακτηριζόταν δυσβάστακτο: διοικεί πέντε σχολεία σε χωριά όπου υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κοινότητες, πέντε ιατρεία σε απομακρυσμένες περιοχές, δώδεκα εκκλησίες, τον κλήρο, το προσωπικό, το καθημερινό συσσίτιο που παρέχει μαγειρεμένο φαγητό σε ανάπηρους και ηλικιωμένους που δεν έχουν στέγη, διευθύνει το Ορφανοτροφείο θηλέων «Θεοτόκος», που φιλοξενεί 98 κορίτσια, και το Ορφανοτροφείο αρρένων «Άγιος Ιγνάτιος» με 50 αγόρια.

Όλα ξεκίνησαν το 1993 όταν η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τον πατέρα Ιγνάτιο Σενή και την μοναχή Νεκταρία Παραδείση, δημιούργησαν τη Φιλανθρωπική Οργάνωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Καλκούτα, με σκοπό να βοηθήσουν όλους αυτούς που ήταν αποκομμένοι από την κοινωνία, όπως άτομα που ζούσαν σε παραγκουπόλεις, αναλφάβητοι, ορφανά και άρρωστοι. Πριν λίγα χρόνια ο πατέρας Ιγνάτιος χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μαδαγασκάρης κι έτσι όλο το βάρος έπεσε στην αδελφή Νεκταρία.

Όπως διηγείται η ίδια, όταν πρωτοπήγε στην Ινδία, η κατάσταση στην ιεραποστολή ήταν πολύ δύσκολη μιας και ζούσε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Ξεκίνησε αρχικά να προσφέρει βοήθεια σε απομακρυσμένα χωριά που απείχαν από την πόλη έως και επτά ώρες και οργάνωσε ένα πρωινό συσσίτιο που εξυπηρετούσε άστεγα παιδιά που διανυκτέρευαν σε τάφους. «Υπήρχε πολλή φτώχεια, νηστικά παιδιά και έφηβες μητέρες με μωρά στην αγκαλιά. Εικόνες που για εμένα ήταν καθημερινότητα και δε μπορούσα να παραβλέψω. Δεν είναι όλοι χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά αυτό δεν παίζει ρόλο. Δε ρωτάμε αν είναι ορθόδοξος, μουσουλμάνος ή ινδουιστής. Είναι ένας άνθρωπος που πάσχει. Ο Χριστός σταυρώθηκε για όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας», αναφέρει.

Οι εικόνες των ανυπεράσπιστων κοριτσιών ήταν ίσως εκείνες που τη σημάδεψαν περισσότερο και την οδήγησαν στην ίδρυση του πρώτου Ορφανοτροφείου το 1997. Έτσι, αγόρασε ένα οικόπεδο σε μια περιοχή έξω από την Καλκούτα που ήταν πιο οικονομική και μέσα σε δύο χρόνια δέχθηκε τα πρώτα κορίτσια που πλέον έχουν μεγαλώσει κι έχουν τη δική τους οικογένεια.

«Με το που πάτησα το πόδι μου εδώ, ήθελα να βοηθήσω αυτά τα κορίτσια που ήταν άστεγα και τα βίαζαν μεθυσμένοι άνδρες της περιοχής. Δε μπορώ σίγουρα να σώσω όλη την Ινδία αλλά ήθελα με κάποιον τρόπο να προσφέρω». Μάλιστα, στο χώρο του ορφανοτροφείου θηλέων λειτουργεί αγγλικό σχολείο με δασκάλους που πληρώνει η ίδια από τις δωρεές. «Αν δε μορφωθεί εδώ ένα νεαρό κορίτσι, δεν έχει μέλλον. Το όπλο του είναι η μόρφωσή του. Διαφορετικά, δεν μπορεί γ να σταθεί στα πόδια του».

Η στιγμή που τη σημάδεψε ήταν όταν πέρυσι έχασε δύο ανήλικα κορίτσια, τα οποία είχε υπό την προστασία της από πολύ μικρά διότι δεν είχαν μητέρα και ο πατέρας τους δεν είχε φανεί ποτέ. «Ήταν Κυριακή, πίναμε το τσάι μας όταν ξαφνικά ήρθε ο πατέρας και μου ζήτησε να τα πάρει για μια μέρα στο σπίτι. Η μαμά τους είχε ένα μικρό οικόπεδο, το οποίο διεκδικούσαν οι συγγενείς κι εκείνος ήθελε τα παιδιά προκειμένου να τα παρουσιάσει ως νόμιμους κληρονόμους. Τον άφησα να τα πάρει με την προϋπόθεση να τα γυρίσει την επόμενη επειδή είχαν σχολείο. Οι μέρες πέρασαν και τα παιδιά δεν ξαναφάνηκαν. Έμαθα από συγγενείς τους ότι το ένα κορίτσι το πάντρεψε με ηλικιωμένο έναντι αμοιβής. Δηλαδή το πούλησε. Το άλλο κορίτσι δε μάθαμε ποτέ τι απέγινε».

Η θέση της γυναίκας

Όπως αναφέρει, η θέση της γυναίκας είναι ακόμη υποβαθμισμένη στην περιοχή. Από το παράθυρο του κελιού της βλέπει καθημερινά γυναίκες φορτωμένες με τσουβάλια να σέρνουν γαϊδούρια πάνω στα οποία είναι καθισμένοι οι άντρες τους ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που χτυπούν την πόρτα του κελιού της εργαζόμενες από το ορφανοτροφείο ή τα σχολεία της Ιεραποστολής που ξυλοκοπήθηκαν από τους συζύγους τους. «Πρόσφατα μια εργαζόμενη μου ζήτησε να μην της δώσω τα χρήματα αλλά να τα φυλάξω εγώ γιατί ο άντρας της μεθάει και της τα παίρνει», λέει τονίζοντας πως στην περιοχή υπάρχει η τοπική μαφία την οποία η ίδια έχει μάθει με τα χρόνια να αντιμετωπίζει. «Δεν πρέπει να φοβάσαι διότι αν το καταλάβουν, θα σε εκμεταλλευτούν. Ζητούσαν να έχουν τον έλεγχο σε όλα, μου έκαναν υποδείξεις ποιους εργάτες θα πάρω και τους το ξέκοψα. Χρειάζεται να τους αντιμετωπίσεις με θάρρος».

Αυτή την περίοδο η αδελφή Νεκταρία ετοιμάζει ένα νέο σχολείο, το οποίο θα πληροί όλες τις προδιαγραφές του υπουργείου Παιδείας ώστε να μπορούν οι μαθητές να δώσουν Πανινδικές εξετάσεις για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Η ανέγερσή του, όπως και όλα τα παραπάνω, στηρίζονται αποκλειστικά στις δωρεές ελλήνων από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Γιώργος Μπίζος: Ο παντοτινός υπερασπιστής του Νέλσον Μαντέλα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Όταν το 1941 έφυγε άρον άρον με τους γονείς του και τα αδέρφια του από το Βασιλίτσι Μεσσηνίας με προορισμό την Κρήτη, ο Γιώργος Μπίζος δεν φανταζόταν πως η μοίρα τον προόριζε να γράψει ιστορία σε μια χώρα άγνωστη και μακρινή. Παλεύοντας με τα κύματα για τρία συνεχόμενα μερόνυχτα μέσα σε μια ψαρόβαρκα, ενημερώθηκαν από ένα συμμαχικό πλοίο που βρέθηκε στο δρόμο τους πως η Κρήτη έχει καταληφθεί κι έτσι έβαλαν πλώρη για Αλεξάνδρεια. Μετά από τρεις μήνες παραμονής στην Αίγυπτο, κατέληξαν στη Νότιο Αφρική.

Στην καινούρια του πατρίδα ο Γιώργος Μπίζος ανακάλυψε πως τα δικαιώματα των έγχρωμων καταπατούνται βάναυσα κι έτσι αποφάσισε να γίνει δικηγόρος προκειμένου να τους υπερασπιστεί. Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον Νέλσον Μαντέλα και αμέσως αναπτύχθηκε μεταξύ τους μια βαθιά και ειλικρινής φιλία που διήρκησε 65 χρόνια.

Μάλιστα, αρκετά χρόνια μετά συνέταξαν μαζί το Σύνταγμα της Νοτίου Αφρικής, το οποίο θεωρείται ένα από τα καλύτερα στον κόσμο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Image

Η γνωριμία
Ο Γιώργος Μπίζος συνάντησε για πρώτη φορά τον Νέλσον Μαντέλα το 1948 στο πανεπιστήμιο Γουιτγουότερσραντ στο Γιοχάνεσμπουρκ. Την περίοδο εκείνη ο Μαντέλα ολοκλήρωνε τις σπουδές του στη Νομική ενώ ο Γιώργος Μπίζος ήταν στα πρώτα χρόνια. «Μιλούσε συνεχώς στους φοιτητές για τις φυλετικές διακρίσεις και τον παρακολουθούσα με μεγάλο ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, μου έδινε υποθέσεις για φτωχούς ανθρώπους και πολιτικές δίκες χωρίς χρήματα. Παρά το γεγονός πως ήταν ένας πολύ καλός δικηγόρος και είχε γίνει αρκετά γνωστός μέσα από τις δράσεις του, σε μια δίκη ο δικαστής τον αμφισβήτησε, ζητώντας του το πιστοποιητικό του, το οποίο δεν είχε μαζί του, και τελικά δεν του επέτρεψε να συνεχίσει. Πήγα στο ανώτατο δικαστήριο να τον υπερασπιστώ ζητώντας την παραίτηση εκείνου του δικαστή για ρατσιστικούς λόγους, αφού όλοι γνωρίζαμε τον Νέλσον Μαντέλα. Κερδίσαμε την υπόθεση κι έτσι γεννήθηκε μεταξύ μας μια βαθιά και μακρόχρονη φιλία», δηλώνει  ο 89χρονος δικηγόρος.

Τα χρόνια της φυλακής

Όταν το 1962 ο ιστορικός ηγέτης της Νοτίου Αφρικής συνελήφθη με βαρύτατες κατηγορίες και λίγους μήνες μετά μεταφέρθηκε στις φυλακές του νησιού Ρόμπεν στο Κέιπ Τάουν, ο έλληνας δικηγόρος ανέλαβε την υπεράσπισή του και ήταν ο πιο τακτικός του επισκέπτης. « Έπρεπε να επιλέξει ένα μόνο άτομο με το οποίο θα ερχόταν σε επαφή ο ίδιος και η οικογένειά του και διάλεξε εμένα. Ήταν πολύ δύσκολα χρόνια για εκείνον αλλά και για εμένα που τον έβλεπα σε ένα κελί τεσσάρων τετραγωνικών μέτρων να περνά την ώρα του σπάζοντας πέτρες», υπογραμμίζει τονίζοντας πως εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε κι εκείνος προβλήματα με τις Αρχές επειδή είχε αναλάβει τις πολιτικές δίκες του κόμματος του Μαντέλα.

Η αποφυλάκιση του Μαντίμπα (πατέρας του Έθνους) το 1990 χάρισε στον Γιώργο Μπίζο αλλά και σε ολόκληρη τη Νότιο Αφρική τεράστια χαρά και συγκίνηση. «Έμεινε στη φυλακή 27 ολόκληρα χρόνια και κατάφερε να μην αλλοιώσει καθόλου την προσωπικότητά του. Μια χώρα με πολλά χρώματα και διαφορετικές θρησκείες κατάφερε να ενωθεί χάρη σε εκείνον. Μακάρι και οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Τους παρακολουθώ να λένε τις τελευταίες ημέρες πως υιοθετούν την πολιτική του αλλά η πολιτική που εφαρμόζουν δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνη του Μαντέλα. Είτε δεν ξέρουν τελικά ποιος ήταν και τι έκανε ο Νέλσον Μαντέλα είτε δεν θέλουν να μάθουν», λέει.

Image

Η αγάπη του για την Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχα με το Γιώργο Μπίζο,  τόνιζε διαρκώς την αγάπη που έτρεφε ο Μαντέλα για τη χώρα μας και τη συγκίνησή του όταν αντίκρισε για πρώτη φορά τον Παρθενώνα.
« Ήταν θερμός φιλέλληνας, θεωρούσε την Ελλάδα μητέρα της δημοκρατίας και επιθυμούσε η Νότια Αφρική να γίνει η μικρή της κόρη» αναφέρει εξιστορώντας μια στιγμή που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν επιστρέφθηκαν μαζί την Ελλάδα το 2002. « Όταν είδε από το παράθυρο του ξενοδοχείου όπου διαμέναμε τον Παρθενώνα, μου είπε πως αυτό το θαύμα το είχε ξαναδεί. Αν και δεν είχε δει ποτέ από κοντά τον Παρθενώνα, υπήρχε μέσα του σαν ιδέα, ως σύμβολο της δημοκρατίας».

Στην μνήμη του πάντως έμεινε χαραγμένη και μια συγκεκριμένη στιχομυθία με τον Μαντέλα μέσα στη φυλακή λίγο μετά από ένα συνέδριο που παρακολούθησε το 1982 στην Αρχαία Ολυμπία. Ο δήμαρχος της περιοχής του ανακοίνωσε πως έχουν επικηρύξει τον Μαντέλα επίτιμο δημότη της. Του εξέφρασε δε και το παράπονό πως ενώ του έστειλαν γράμμα στη φυλακή, εκείνος δεν τους απάντησε ποτέ. «Τους εξήγησα πως τέτοιου είδους γράμματα δεν έφταναν ποτέ στα χέρια του διότι δεν συνέφερε τις Αρχές να λαμβάνει τιμές από ξένα κράτη. Όταν τον επισκέφτηκα μετά στη φυλακή και του το ανακοίνωσα, συγκινήθηκε λέγοντάς μου πως αυτό τον κάνει να αισθάνεται περήφανο και τον τιμά περισσότερα από καθετί που είχε ακούσει ως τότε».

Who is who
Ο Γιώργος Μπίζος γεννήθηκε το 1928 στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας. Στη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, δραπέτευσε από την κατεχόμενη πατρίδα του και κατέφυγε ως πρόσφυγας στη Νότια Αφρική. Σπουδάζει Νομικά και ασχολείται με τη μάχιμη δικηγορία. Υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των καταπιεσμένων Μαύρων, με εξέχουσα φιγούρα τον Νέλσον Μαντέλα και άλλα ηγετικά στελέχη του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, αναδεικνύεται σε μεγάλη νομική φυσιογνωμία. Μία από τις κύριες ενασχολήσεις του είναι σήμερα ο αγώνας του για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Έχει τιμηθεί από δεκάδες οργανισμούς σ’ όλο τον κόσμο για την προσφορά του στην αποκατάσταση της δημοκρατίας.