Ο άστεγος που βρήκε την Ιθάκη του μέσω «Σχεδίας»

 Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Στα ομηρικά έπη αποτέλεσε το μέσο διαφυγής, τον από μηχανής θεό που έσωζε τους Έλληνες από τη μέγγενη του πεπρωμένου. Ο λόγος για τη σχεδία που στο πέρασμα του χρόνου συνέχισε να αποτελεί τον φάρο για κάθε ναυαγό που αναζητούσε την δική του Ιθάκη. Εκείνη την Ιθάκη που συνάντησε και ο 64χρονος  Ορέστης μέσω του περιοδικού δρόμου «Σχεδία», όταν πριν από λίγα χρόνια βρέθηκε στον άσσο.

Αφού έκανε ένα πέρασμα από ραδιόφωνα και εφημερίδες της συμπρωτεύουσας όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος, στη συνέχεια εργάστηκε ως δάσκαλος ιππασίας και μετά αποφάσισε να ασχοληθεί με το εμπόριο, όμως, οι λάθος χειρισμοί είχαν σαν αποτέλεσμα να συσσωρευτούν τα χρέη του. Ο θάνατος της μητέρας του πριν από τρία χρόνια αποτέλεσε ένα μεγάλο πλήγμα για τον ίδιο, διότι εκτός από τον τραγικό χαμό της έπρεπε παράλληλα να έρθει αντιμέτωπος με τον εφιάλτη της αστεγίας και τη βιαιότητα που μια τέτοια κατάσταση συνεπάγεται.

«Η ζωή μου πήρε την κάτω βόλτα, έμεινα στο δρόμο. Όμως οι διδαχές που πήρα από την κατάσταση αυτή μου είναι ιδιαίτερα πολύτιμες», μου λέει. Παίρνοντας ανά χείρας έναν υπνόσακο και κάποιες αλλαξιές ρούχων, βρήκε μια μικρή «φωλιά» για να περάσει το πρώτο του βράδυ. Όσο περνούσαν οι μέρες αναζητούσε πιο ανοιχτά μέρη, δίπλα στη θάλασσα, ενώ όταν ο καιρός δεν το επέτρεπε, κοιμόταν σε ένα μικρό σπιτάκι παιδικής χαράς.

«Το να μείνει κανείς άστεγος είναι μια κατάσταση που δύσκολα μπορεί να διαχειριστεί. Πολλοί βρίσκουν καταφύγιο στα ναρκωτικά μη μπορώντας να αντιμετωπίσουν τη νέα αυτή πραγματικότητα. Ο κόσμος τους κοιτάζει με περιφρόνηση στο δρόμο και τους αποκαλεί ‘’πρεζάκια’’. Αναρωτήθηκε άραγε κανείς πώς και γιατί αυτοί οι άνθρωποι κατέληξαν να είναι ‘’πρεζάκια’;’», διερωτάται με παράπονο.

Μια μέρα αποφάσισε να πάει με τα πόδια στη Χαλκιδική προκειμένου να βρει δουλειά σε κάποιο τουριστικό κατάλυμα ή στον τομέα της εστίασης. Η σεζόν όμως βρισκόταν προς το τέλος, οι θέσεις εργασίας είχαν προ πολλού καλυφθεί  κι έτσι γύρισε πίσω στη Θεσσαλονίκη, άπραγος και τρομερά κουρασμένος μια και είχε διανύσει με τα πόδια δεκάδες χιλιόμετρα.

Για καλή του τύχη εντάχθηκε σε ένα πρόγραμμα της οργάνωσης «Άρση» κι έτσι βρήκε έναν χώρο όπου θα μπορούσε να ζει με αξιοπρέπεια. Παράλληλα, πουλούσε βιβλία στο δρόμο, όμως, η εμπειρία αυτή ήταν για τον ίδιο δραματική. «Μπορώ με απόλυτη σιγουριά να σας πω πως κινδυνεύεις περισσότερο όταν πουλάς βιβλία στο δρόμο παρά όταν κοιμάσαι αδέσποτος στα σοκάκια. Με συνέλαβε η αστυνομία επειδή δεν είχα άδεια μικροπωλητή και με έκλεισαν φυλακή», λέει με παράπονο.

Όταν τελείωσε κι αυτός ο εφιάλτης του, ο Ορέστης έμαθε για το περιοδικό δρόμου «Σχεδία» κι αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του κι εκεί. «Είναι ακριβώς μια σχεδία, ένα στήριγμα για εμένα. Δεν θα βγάλω περιουσία πουλώντας το περιοδικό αλλά κερδίζω ένα αξιοπρεπές μεροκάματο», επισημαίνει. Όσο για την εμπειρία του ως πωλητής του περιοδικού, το να γίνεται αόρατος από τους περαστικούς είναι κάτι που έχει συνηθίσει και το οποίο δικαιολογεί. «Όταν κάποιος δεν μπορεί να αγοράσει το έντυπο, είναι λογικό να περνάει από μπροστά σου και να χαμηλώνει το βλέμμα, να κάνει πως δε σε βλέπει. Νιώθει αμηχανία, είναι ανθρώπινο», λέει και προσθέτει πως σε γενικές γραμμές ο κόσμος ενδιαφέρεται για τους άπορους και άστεγους πολίτες και μάλιστα με το παραπάνω.

Ο ίδιος δεν θεωρεί πλέον απίθανο το ενδεχόμενο να βρεθεί ξανά στο δρόμο. Είναι κάτι που σίγουρα απεύχεται, όμως, αυτό που έχει μάθει στα 64 χρόνια της ζωής του είναι, όπως χαρακτηριστικά λέει,  πως όλα είναι πιθανά. «Η ζωή έχει πολλά σκαμπανεβάσματα κι αυτό το βίωσα με πολύ σκληρό τρόπο. Ό,τι και να συμβεί από δω και στο εξής θα το αντιμετωπίσω», λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής και δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω.

Η ΠΑΤΕΝΤΑ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ ΑΣΤΕΓΟΥΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Λύση στο φλέγον ζήτημα της αστεγίας που τα τελευταία χρόνια τόσο στη χώρα μας όσο και στον υπόλοιπο κόσμο τείνει να εξελιχθεί σε μάστιγα, φαίνεται να βρήκαν τρία νέα παιδιά από την Αθήνα.

Οι Μαρία Χριστούλια, Στρατής Σκοπελίτης και Αλέξανδρος Βαλσαμίδης ένωσαν τις δυνάμεις τους, σχεδίασαν έναν προκατασκευασμένο οικισμό με ελάχιστο ενεργειακό αποτύπωμα και κατέκτησαν την πρώτη θέση ανάμεσα σε 160 διαγωνιζόμενους απ’όλο τον κόσμο.

Ουσιαστικά, οι νεαροί αρχιτέκτονες κατάφεραν να βρουν έναν πρωτότυπο τρόπο προκειμένου να δημιουργήσουν οικισμούς και κοινότητες έτοιμες να υποδεχθούν τους χιλιάδες απόκληρους του σύγχρονου κόσμου και να τους προσφέρουν μια δεύτερη ευκαιρία για να φτιάξουν τη ζωή τους.

Η ΑΡΧΗ

Όλα ξεκίνησαν όταν τα τρία νεαρά παιδιά κάνοντας μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο, διάβασαν κάποιες πληροφορίες για τον εν λόγω διαγωνισμό με τίτλο «Tiny Home Community Competition» που απώτερο σκοπό είχε την ενίσχυση του κοινωνικού ρόλου της Αρχιτεκτονικής.

Έτσι, η Μαρία, ο Στρατής και ο Αλέξανδρος όντες ήδη ευαισθητοποιημένοι από τους ανθρώπους που είχαν στήσει στους δρόμους της Αθήνας το νοικοκυριό τους, αποφάσισαν χωρίς δεύτερη σκέψη να δηλώσουν συμμετοχή.

«Ο διαγωνισμός αυτός καλούσε για τη δημιουργία μιας κοινότητας μεταβατικού χαρακτήρα, η οποία θα προετοίμαζε ανθρώπους που δεν έχουν στέγη να καταφέρουν να επανενταχθούν στο κοινωνικό σύστημα. Η κοινότητα θα εγκαθίστατο στην καρδιά της ζώνης κατοικίας της πόλης Raleigh στη Βόρεια Καρολίνα. Τα κτίρια της κοινότητας αυτής έπρεπε να είναι προκατασκευασμένα και να μπορούν να μεταφέρονται εύκολα. Έπρεπε επίσης να δίνουν την αίσθηση της μονιμότητας και να εντάσσονται στον ιστό σαν να υπήρχαν εκεί πάντα», μας λένε.

Μπορεί σε πρώτη φάση, τα ζητούμενα του διαγωνισμού να φάνταζαν ανέφικτα, ωστόσο η ελληνική ομάδα όχι μόνο κατάφερε να ανταπεξέλθει αλλά στο τέλος έθεσε και τους δικούς της επιπλέον περιορισμούς ώστε η κατασκευή αυτή να είναι σε θέση να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα καλύπτοντας ανάγκες για κατοικία με τρόπο οικονομικό και λειτουργικό.

ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ

Το μυστικό της επιτυχίας κατά τους ίδιους ήταν μεταξύ άλλων οι καινοτομίες που έθεσαν σε εφαρμογή για την κατασκευή του οικισμού αυτού. Κάποιες από αυτές ήταν η επαναχρησιμοποίηση υλικών που σε διαφορετική περίπτωση θα κατέληγαν στα σκουπίδια αλλά και το ότι ο σχεδιασμός τους είχε χαρακτηριστικά μόνιμης κατοικίας, μπορούσε δηλαδή να μετακινηθεί, να αποθηκευτεί αλλά και να εγκατασταθεί μόνιμα σε έναν τόπο.

«Το χαρακτηριστικό που μας διαφοροποίησε από τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους είναι το γεγονός ότι η Ελληνική πρόταση ήταν η μοναδική που αντιμετώπισε το θέμα σε βάθος προτείνοντας λύσεις και εντοπίζοντας κενά πέρα από τα ζητούμενα του διαγωνισμού. Για παράδειγμα, το θέμα της ένταξης μιας τυποποιημένης κατασκευής που παράγεται σε ένα εργοστάσιο και εγκαθίσταται σε ένα τυχαίο σημείο, είναι ένα θέμα στο οποίο εντοπίζαμε και την αποτυχία της τυποποίησης και της προκατασκευής στην κατοικία. Η ιδέα των συρματοκιβωτίων – δύο κλουβιών που γεμίζουν με το αδρανές οποιασδήποτε περιοχής βοήθησε το σπιτάκι να ριζώσει στη Γή», αναφέρουν.

ΕΛΛΑΔΑ

Σύμφωνα με τους διακεκριμένους πλέον έλληνες αρχιτέκτονες, η εργασία τους θα μπορούσε να γίνει πράξη και σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου οι άστεγοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Ωστόσο, όπως μας λένε, για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις. «Η πρόταση αυτή θα μπορούσε να τεθεί στην υπηρεσία όποιου δημόσιου ή ιδιωτικού φορέα θα ήθελε να καλύψει τις ανάγκη για στέγη με προσωρινό ή μόνιμο τρόπο και εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να εγκατασταθούν αυτές οι μονάδες στον συγκεκριμένο τόπο», υπογραμμίζουν.

Τέλος, η Μαρία, ο Στρατής και ο Αλέξανδρος, έχοντας καταφέρει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο σε μια εποχή που οι περισσότεροι νέοι αρχιτέκτονες εγκαταλείπουν την Ελλάδα λόγω ανεργίας και έλλειψης προοπτικών, ξεκαθαρίζουν πως προτεραιότητα για τους ίδιους είναι η δημιουργικότητα και η παραγωγικότητα.
«Δυστυχώς στη χώρα μας, σήμερα, οι νέοι άνθρωποι του κλάδου έχουν καταλήξει να προσφέρουν μια τυπική παροχή υπηρεσιών, έχοντας απεμπολήσει την κοινωνική αξία της αρχιτεκτονικής. Στην περίπτωσή μας πήραμε την απόφαση να λάβουμε μέρος στον διαγωνισμό αυτό αφού είχαμε ξεχωρίσει στο μυαλό μας τον αγώνα για επιβίωση από τη δημιουργία και την παραγωγή σκέψης. Θεωρήσαμε δε και οι τρείς ότι το δεύτερο είναι κάτι που για μας αποτελεί βασική ανάγκη επομένως οφείλουμε να την καλύπτουμε όπως καλύπτουμε την ανάγκη μας για τροφή», καταλήγουν.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Freddo» την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015

ΕΝΑ «ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ» ΓΙΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Τη δυνατότητα να απολαύσουν ένα ζεστό μπάνιο, παρέα και κυρίως την ασφάλεια της στέγης, δίνει σε εκείνους που ζουν στο δρόμο το πρώτο μεικτό υπνωτήριο για άστεγους.

Ο συγκεκριμένος χώρος φιλοξενεί 50 άτομα ημερησίως, βρίσκεται στην Ακαδημία Πλάτωνος και παρέχει τη δυνατότητα σε εκείνους που έχασαν τη στέγη τους, να πλυθούν, να καθαρίσουν τα ρούχα τους και να κοιμηθούν εκεί το βράδυ.  Η υποδοχή ξεκινά από τις επτά το απόγευμα και αφού γίνει εξονυχιστικός έλεγχος στην είσοδο για τυχόν μεταλλικά αντικείμενα, κάνουν υποχρεωτικά μπάνιο και στη συνέχεια κάθονται όλοι μαζί στο σαλόνι και κουβεντιάζουν πίνοντας καφέ ή τσάι. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των Γιατρών του Κόσμου  σε συνεργασία με το δήμο Αθηναίων και άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις , όπως η Κλίμακα και η Equal.

Image

Τα κρεβάτια όπου κοιμούνται οι άστεγοι

Image

Οι ντουζιέρες όπου κάνουν μπάνιο κάθε βράδυ υποχρεωτικά

Η επιλογή των ανθρώπων που θα φιλοξενηθούν στο συγκεκριμένο χώρο γίνεται με αυστηρά κριτήρια όπως είναι οι ιατρικές εξετάσεις, η ψυχιατρική γνωμάτευση καθώς και η αποχή από αλκοόλ και εξαρτησιογόνες ουσίες. Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο αρμόδιος για το πρόγραμμα και πρώην πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου κ. Κανάκης, η παραμονή του κάθε ατόμου στο Υπνωτήριο διαρκεί πέντε ημέρες, διότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση και τα κρεβάτια προς το παρόν μπορούν να φιλοξενήσουν συγκεκριμένο αριθμό αστέγων. Μόλις περάσει το διάστημα αυτό, οι προηγούμενοι μπορούν να επιστρέψουν για ακόμη πέντε ημέρες κ.ο.κ.

«Αποκλείουμε ανθρώπους οι οποίοι είναι εν ενεργεία χρήστες ή αλκοολικοί και γενικότερα όσους εμφανίζουν μια προβληματική συμπεριφορά και δεν μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους υπόλοιπους. Προσφέρουμε ουσιαστικά ένα καταφύγιο, το οποίο μου αρέσει να αποκαλώ λαϊκό υπνωτήριο, για ανθρώπους οι οποίοι είναι το δρόμο», δηλώνει.

Image

Προφίλ αστέγων

Όπως επισημαίνει ο κ. Κανάκης, η εικόνα που είχαμε μέχρι πρότινος για τους άστεγους έχει αλλάξει άρδην. «Οι νεοάστεγοι είναι άνθρωποι που ζούσαν αξιοπρεπώς και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κατέληξαν να ζουν στο δρόμο. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για χρήστες ναρκωτικών ή άτομα με ψυχιατρικές ασθένειες», υπογραμμίζει. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων προσεγγίζουν το υπνωτήριο είναι άντρες που κατάγονται από την Ελλάδα και ο μέσος όρος ηλικίας κυμαίνεται στα 45 χρόνια. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προτιμούν να κρύψουν από τα παιδιά τους την κατάστασή στην οποία έχουν περιέλθει.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση του 62χρονου Αντώνη ο οποίος διατηρούσε  περίπτερο στον Πειραιά αλλά  από το 2009 έχασε το σπίτι του και ζούσε για τρία χρόνια στο αυτοκίνητό του. «Το χρονικό διάστημα που έμενα στο αυτοκίνητο, δεν έκανα μπάνιο ούτε μία φορά, τα μαλλιά μου και τα γένια μου είχαν μακρύνει πολύ και επιβίωνα χάρη στην ανεκτικότητα των γειτόνων, οι οποίοι μου έφερναν κάθε μέρα ένα πιάτο φαγητό», αναφέρει. Όταν πριν από ένα περίπου χρόνο αποφάσισε να πάει  στα Τρίκαλα και να εργαστεί  ως βοσκός , δεν φανταζόταν την κατάληξη που θα είχε. «Δούλευα για 50 ευρώ το μήνα, ώσπου απηύδησα και γύρισα πίσω. Έμαθα για το υπνωτήριο, έκανα αίτηση και με δέχτηκαν», λέει και προσθέτει με δάκρυα στα μάτια : «ξέρω πως οι μέρες θα περάσουν και θα πρέπει να φύγω για να έρθουν άλλοι στη θέση μου. Φοβάμαι στην ηλικία μου να βγω στο κρύο και να κοιμάμαι στα παγκάκια. Η κόρη μου ζει μόνιμα στη Γερμανία και δεν θέλω να μάθει τα χάλια μου».

«Μου ζητούσαν αντάλλαγμα»

Οι γυναίκες που φιλοξενούνται στο υπνωτήριο είναι ελάχιστες, κάτι που ο κ. Κανάκης θεωρεί πως θα αλλάξει στο προσεχές διάστημα λόγω της ραγδαίας αύξησης των αστέγων.  Η πιο ομιλητική είναι η 53χρονη Μαρία, γνωστή και ως «Μαρία η άστεγη» στην πλατεία Κυψέλης. Για μεγάλο χρονικό διάστημα δούλευε σε ξενοδοχειακό συγκρότημα της Κρήτης και παρά το γεγονός ότι μιλά τρεις γλώσσες, εδώ και περίπου τρία χρόνια ζει δίπλα από ένα περίπτερο στο κέντρο της Αθήνας. «Με προσέγγισαν πολλοί για να μου προσφέρουν βοήθεια, αλλά ζητούσαν αντάλλαγμα. Είναι δύσκολο να είσαι άστεγη γυναικά, είσαι ευάλωτη σε κάθε είδους προτάσεις», δηλώνει.

Για την ίδια το υπνωτήριο αστέγων αποτελεί ένα ζεστό καταφύγιο όχι μόνο γιατί της προσφέρει ένα ζεστό μπάνιο και καθαρά ρούχα, αλλά κυρίως επειδή νιώθει πως υπάρχουν άνθρωποι που τη νοιάζονται. Ωστόσο, εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνη, είναι η ανεύρεση μιας εργασίας προκειμένου να νιώσει και πάλι παραγωγική. «Θέλω να δουλέψω, έστω και εθελοντικά αλλά δεν μου δίνονται ευκαιρίες. Έχω χτυπήσει πολλές πόρτες αλλά η απάντηση είναι πάντα αρνητική, κυρίως εξαιτίας της ηλικίας μου». Έχοντας ζήσει κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για μια γυναίκα, η Μαρία δίνει το δικό της μήνυμα μέσα από τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»: «Δεν το βάζω κάτω, ελπίζω και  πεισμώνω ακόμη περισσότερο επειδή δεν υπάρχει πιο χαμηλά για να φτάσω».

Παράλληλα, οι Γιατροί του Κόσμου εδώ και περίπου ενάμισι χρόνο, «χτενίζουν» τις γειτονιές της Αθήνας και προσφέρουν βοήθεια σε άστεγους. Πιο συγκεκριμένα, βανάκι της οργάνωσης, επανδρωμένο με γιατρό, ψυχολόγο και κοινωνικό λειτουργό, επισκέπτεται, σιτίζει και εξετάζει τους συνανθρώπους μας που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες.  Όπως εξηγεί ο κ. Κανάκης, παραφράζοντας τη γνωστή παροιμία, όταν ο ασθενής δεν μπορεί να φτάσει στο γιατρό, τότε ο γιατρός φτάνει στον ασθενή.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

 

ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Λένε ότι το αίσθημα αλληλεγγύης ενισχύεται σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Ότι οι άνθρωποι αποκηρύττουν τα καταναλωτικά τους πρότυπα και παύουν να ασχολούνται αποκλειστικά με την εικόνα του εαυτού τους. Στην περίπτωση της κας Βέρας Μεσσήνη, ψυχολόγου και επικεφαλής της Μ.Κ.Ο. «Ανθρώπινοι Άνθρωποι», η θεωρία βρήκε την εφαρμογή της. Κι αυτό γιατί με δική της πρωτοβουλία, θα στεγαστούν στα Εξάρχεια 17 οικογένειες που μέχρι πρότινος ζούσαν στο δρόμο.

Μάλιστα, η δημοσιότητα που έλαβε το εγχείρημά της, συγκίνησε πολλούς ιδιώτες με αποτέλεσμα να προσφέρουν νέες κατοικίες σε άστεγους συμπολίτες μας.

Όπως εξηγεί στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», ήδη μια κυρία παραχώρησε ακόμη μία πολυκατοικία ενώ δεκαπέντε περίπου ιδιώτες προσφέρουν για κάποια χρόνια τα διαμερίσματά τους προκειμένου να φιλοξενηθούν ακόμη περισσότεροι.

«Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβα ένα mail από έναν έλληνα που ζει μόνιμα στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια και ο οποίος ήθελε να μου ανακοινώσει πως επιθυμεί να παραχωρήσει τη μονοκατοικία του στους άστεγους. Είναι πάρα πολύ συγκινητικό και ελπιδοφόρο όλο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες», αναφέρει φανερά συγκινημένη.

Χρονικό 

Όλα ξεκίνησαν όταν η κα. Μεσσήνη, πριν κάποιους μήνες ήρθε αντιμέτωπη με ένα δυσάρεστο περιστατικό στο γραφείο της. «Δύο πελάτισσές μου, οι οποίες δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, με επισκέφθηκαν την ίδια ήμερα με το χαρτί της έξωσης. Πρόκειται για μια τραγική σύμπτωση, η οποία όμως με έβαλε σε σκέψεις και με κινητοποίησε», εξηγεί.

Η κυρία Βέρα Μεσσήνη

Το κτήριο της οδού Μπουμπουλίνας 36 στα Εξάρχεια φαινόταν μια εξαιρετική περίπτωση. Άνηκε σε ένα ίδρυμα στο οποίο η ίδια εργαζόταν για οκτώ χρόνια και τα έσοδα από τα ενοίκια δίνονταν σε ορφανά παιδιά.

Ωστόσο, πριν λίγο καιρό, η 60χρονη ψυχολόγος γνωρίζοντας πως όλοι οι ένοικοι είχαν φύγει και το κτήριο παρέμενε ανεκμετάλλευτο, απευθύνθηκε στο ίδρυμα όπου ανήκε και τους έπεισε να το παραχωρήσουν έναντι μειωμένου αντιτίμου στον Δήμο Αθηναίων. Αυτός με τη σειρά του ανέλαβε τα έξοδα σίτισης των ανθρώπων που θα στεγαστούν εκεί αλλά και την αποπληρωμή των λογαριασμών (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κοινόχρηστα).

Από την πλευρά της η ΜΚΟ «Ανθρώπινοι Άνθρωποι» ανέλαβε την ανακαίνιση και επισκευή των διαμερισμάτων ενώ πολλοί άνθρωποι προθυμοποιήθηκαν να συνεισφέρουν εθελοντικά, είτε ως μάστορες και διακοσμητές είτε δίνοντας περισσευούμενα έπιπλα, οικιακά είδη και παιχνίδια.

«Σε λίγες ημέρες θα έχει ολοκληρωθεί η τοποθέτηση των επίπλων στα διαμερίσματα και οι μικροεπισκευές που κάποια από αυτά χρειάζονται. Η επιλογή των οικογενειών που θα στεγαστούν θα γίνει από το δήμο Αθηναίων και προτεραιότητα θα δοθεί στις πιο ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες. Σημαντικό είναι και το γεγονός πως ο δήμος θα πληρώνει μέσω ΕΣΠΑ ένα συμβολικό ενοίκιο που θα πηγαίνει στα ορφανά παιδιά, όπως συνέβαινε και παλιά. Έτσι λοιπόν, θα ωφεληθούν και τα παιδιά αυτά και πολλές άστεγες οικογένειες », εξηγεί.

Άστεγοι εθελοντές

Εκτός από τους ιδιοκτήτες ακινήτων, αρκετοί είναι και οι άνθρωποι όλων των ηλικιών, ανάμεσά τους και άστεγοι, που προσεγγίζουν καθημερινά την κα. Μεσσήνη προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 50χρονου Κώστα, ο οποίος τα τελευταία δύο χρόνια ζει σ’ένα αυτοσχέδιο κατάλυμα στη θάλασσα και βοηθά καθημερινά την κα. Μεσσήνη στη μεταφορά των επίπλων και τη διακόσμηση των διαμερισμάτων. Όταν το 2011 η επιχείρησή του έπεσε έξω, προτίμησε να μείνει στο δρόμο και με τα λίγα χρήματα που είχε στην άκρη να ξεχρεώσει το ΤΕΒΕ και την εφορία. Πλέον, δραστηριοποιείται έντονα σε οργανώσεις που βοηθούν ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

«Έμαθα για την πρωτοβουλία της κας. Βέρας και ήρθα αμέσως να βοηθήσω. Είμαι άνεργος και άστεγος και προσπαθώ να γεμίζω το χρόνο μου προσφέροντας τη βοήθειά μου σε αλληλέγγυες δομές. Η πρωτοβουλία της κας. Μεσσήνη είναι αξιέπαινη και ευελπιστώ να ακολουθήσουν το παράδειγμά της κι άλλοι. Μακάρι να υπήρχαν πολλοί άνθρωποι σαν εκείνη», τονίζει.

Ένα από τα διαμερίσματα που έχει επισκευαστεί και διακοσμηθεί από τους εθελοντές 

Στην επαρχία

Την ίδια ώρα, οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται σε όλη τη χώρα και πολλοί είναι οι ιδιώτες από την επαρχία που επικοινωνούν με την κα. Μεσσήνη προκειμένου να καθοδηγήσει τη δράση τους.

«Καθημερινά λαμβάνω τηλεφωνήματα από ανθρώπους της επαρχίας που έχουν συσπειρωθεί και θέλουν να προχωρήσουν σε αντίστοιχες δράσεις. Άστεγοι δεν υπάρχουν μόνο στην πρωτεύουσα αλλά σε όλη την Ελλάδα και για το λόγο αυτό πρέπει να δράσουμε αποτελεσματικά», εξηγεί εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα της πως η ανάκαμψη για τη χώρα μας μπορεί να επέλθει μέσα από τη μαζική κινητοποίηση. «Εμείς είμαστε το κράτος, οι πολίτες του. Αν ενώσουμε όλοι τα μικρά μας χέρια θα κάνουμε τη διαφορά. Από εμάς εξαρτάται αν θα σταματήσει όλη αυτή την κατρακύλα κι αν με τη προσφορά μας θα καταφέρουμε να μοιράσουμε ελπίδα και χαρά σε όσους μας χρειάζονται».

Μόλις ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες των διαμερισμάτων στα Εξάρχεια, η κα. Μεσσήνη μαζί με τους εκατοντάδες εθελοντές θα συνεχίσουν τη δράση τους και στα υπόλοιπα κτήρια που παραχώρησαν οι ιδιώτες, ενώ η ίδια θα αναλάβει και την ψυχολογική στήριξη όλων εκείνων που μέχρι πρότινος ζούσαν στο δρόμο. « Όταν ένας άνθρωπος βρεθεί στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη είναι πολύ ευάλωτος. Δεν αρκεί λοιπόν μόνο η στέγη. Χρειάζονται καθημερινή φροντίδα, στήριξη αλλά και εργασία ώστε να επανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους και να νιώσουν πάλι παραγωγικοί»,καταλήγει.