Τρεις σύγχρονοι «Ροβινσώνες» στο Αιγαίο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Αποκομμένα από τον σύγχρονο πολιτισμό σε ένα μικρό νησί μόλις 350 στρεμμάτων στα Δωδεκάνησα κατοικούν μόνα τους τρία αδέρφια ηλικίας 60, 65 και 77 ετών. Ζώντας σαν σύγχρονοι Ροβινσώνες Κρούσοι, παλεύουν καθημερινά για την επιβίωσή τους και τη διατήρηση της ελληνικότητας της περιοχής, αρνούμενοι πεισματικά να εγκαταλείψουν το Μαράθι, τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Ένας εξ αυτών, ο 65χρονος Μιχάλης Κάβουρας, που κάθε πρωί υψώνει τη γαλανόλευκη στο μικρό λιμάνι του νησιού, ακούγεται με δυσκολία στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, καθώς η περιοχή είναι δύσβατη και το σήμα αδύναμο. «Ένας κεραυνός πριν από έναν μήνα έκαψε τα πάντα και δεν έχω πια τηλεόραση και σταθερό τηλέφωνο. Εγώ και τα αδέρφια μου είμαστε πλήρως αποκομμένοι από τον κόσμο» αναφέρει, τονίζοντας ότι παρά τις αλλεπάλληλες κρούσεις που έκανε στην εταιρία παροχής κανένας δεν έχει ενδιαφερθεί.

«Αν χρειαστούμε οτιδήποτε το βράδυ, βγαίνουμε έξω από το σπίτι με τον φακό, καθώς δεν έχουμε ρεύμα τον τελευταίο χρόνο, και ανεβαίνουμε στο βουνό προκειμένου να βρούμε σήμα. Αναβιώνουμε στιγμές περασμένων δεκαετιών» συμπληρώνει. Όμως, τα προβλήματα για τον κ. Μιχάλη και τα αδέρφια του δεν σταματούν εδώ. Ο τόπος διαμονής τους, στον οποίο το ρεύμα έφτασε πριν από μόλις έξι χρόνια (!), είναι ξεχασμένος από τον Πολιτεία.

Ο ίδιος, έχοντας επιζήσει από δύο εμφράγματα, προσεύχεται καθημερινά να βγει η μέρα χωρίς προβλήματα, διότι στο νησί δεν υπάρχει γιατρός. Μάλιστα, στην ταβέρνα που διατηρεί στο Μαράθι και η οποία λειτουργεί μόνο λίγες ημέρες κάθε Αύγουστο, ένας νεαρός τουρίστας έχασε τη ζωή του.

«Δεν υπάρχει γιατρός εδώ ή στους Αρκιούς, που είναι πολύ κοντά, και ώσπου να βρούμε βάρκα και να τον μεταφέρουμε στο κοντινότερο νοσοκομείο που απέχει δύο ώρες πέθανε. Και τα άλλα δύο αδέρφια μου αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά κανείς δεν μας δίνει σημασία» λέει με παράπονο. Το έσοδά τους είναι εξαιρετικά περιορισμένα και προέρχονται κατά κύριο λόγο από την ταβέρνα που λειτουργούν λίγες ημέρες τον Αύγουστο.

Τα τρία αδέρφια επιβιώνουν με μεγάλη δυσκολία και η διατροφή τους βασίζεται κυρίως στα ψάρια.

«Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ σίγουροι ότι ο καιρός θα μας επιτρέψει να λάβουμε τρόφιμα. Φέτος τον χειμώνα το καΐκι έκανε έως και 15 μέρες να μας φέρει ψωμί. Ωστόσο, εγώ όχι μόνο πληρώνω τον ίδιο φόρο με κάποιον που ζει σε χωριό ή πόλη και μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάει να αγοράσει τα τρόφιμα που θέλει, αλλά καλούμαι να δώσω και πέντε ευρώ στο καΐκι, το οποίο είναι ήδη επιδοτούμενο» λέει και καταλήγει: «Είμαι τόσο αγανακτισμένος, που φοβάμαι πως καμιά μέρα θα μου στρίψει και θα υψώσω την τουρκική σημαία».

Η ηρωίδα δασκάλα του Αιγαίου

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κάθε πρωί στις οκτώ ο εννιάχρονος Χρήστος πηγαίνει στο σχολείο, όπου τον περιμένει η δασκάλα του και αφού χτυπήσουν συμβολικά το κουδούνι, κάνουν προσευχή κι έπειτα ξεκινά το μάθημα. Ο Χρήστος είναι ο μοναδικός μαθητής στο πολύπαθο σχολείο των Αρκιών, το μικρότερο της Ευρώπης, όπου τον τελευταίο ενάμισι χρόνο η 50χρονη Μαρία Τσιαλέρα εκτελεί τα εκπαιδευτικά της καθήκοντα κάνοντάς το παράλληλα γνωστό στα πέρατα του κόσμου. Όπως μου λέει, ζήτησε η ίδια να υπηρετήσει στην εσχατιά του Αιγαίου και παρά το γεγονός ότι πλέον βλέπει το σύζυγό της μόνο τα Σαββατοκύριακα που ο καιρός επιτρέπει τη μετακίνησή της, χαίρεται πολύ που επιτέλους το επαγγελματικό της όνειρο έγινε πραγματικότητα. Μάλιστα, το μέγεθος του λειτουργήματός της γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η ίδια γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, έναν τόπο εκ διαμέτρου αντίθετο με το ακριτικό νησί των 34 κατοίκων.

«Είχα πόθο να εργαστώ εδώ από το 2007. Παρακολουθούσα την πορεία του σχολείου, γνώριζα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι αλλά και το πόσο αδικημένα είναι τα παιδιά που ζουν στο νησί. Δεν μετάνιωσα στιγμή για την απόφασή μου. Αντιθέτως, αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες, οι οποίες με έχουν πεισμώσει και θέλω ακόμη περισσότερο να αγωνιστώ για τα αυτονόητα δικαιώματα του μοναδικού μαθητή στους Αρκιούς», δηλώνει χαρακτηριστικά. Πριν από λίγο καιρό η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την 50χρονη δασκάλα  για την αφοσίωση και τη συνέπεια με την οποία εκτελεί τα καθήκοντα της. «Είναι σίγουρα τιμητικό αλλά δεν περνούσε ποτέ από το μυαλό μου το γεγονός ότι θα βραβευτώ επειδή κάνω τη δουλειά μου, το αυτονόητο δηλαδή», σημειώνει. Στη διάρκεια της πολυετούς καριέρας της εργάστηκε σε ολιγοθέσια σχολεία ανά την Ελλάδα αλλά πρώτη φορά διδάσκει σε μονοθέσιο  αναλαμβάνοντας παράλληλα εκτός από το ρόλο της δασκάλας, εκείνον της συμμαθήτριας και της φίλης. «Το νησί δεν έχει άλλα παιδιά και ο Χρήστος δεν κοινωνικοποιείται. Μετά το πέρας των μαθημάτων παίζουμε μαζί κάποιο επιτραπέζιο και κουβεντιάζουμε για ό,τι μας απασχολεί. Μόλις τελειώσει το δημοτικό θα πρέπει είτε να αρχίσει να δουλεύει, είτε να μετακομίσει στο κοντινότερο νησί που υπάρχει γυμνάσιο. Το κράτος με αντισυνταγματικό τρόπο καταδικάζει τα παιδιά των Αρκιών καθώς δεν τους επιτρέπει να ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση».

Προβλήματα

Εκτός όμως από τη μοναχικότητα, ο εννιάχρονος μαθητής φέτος κλήθηκε να αντιμετωπίσει και τις επιπτώσεις της έντονης κακοκαιρίας καθώς το κτίριο του σχολείου έχει υποστεί τόσες φθορές με το πέρασμα του χρόνου που πλέον πλημμυρίζει με την πρώτη βροχόπτωση. «Υπάρχουν μέρες που φορά το μπουφάν του από τις οκτώ το πρωί έως το μεσημέρι που σχολάει. Το παιδί τρέμει ολόκληρο από την υγρασία», λέει η δασκάλα του καταγγέλλοντας το γεγονός πως ενώ έγινε αυτοψία στο κτίριο το περασμένο καλοκαίρι, οι ζημιές δεν έχουν ακόμη αποκατασταθεί.

Νερά της βροχής στάζουν στον τοίχο της σχολικής αίθουσας

Μάλιστα, εκτός από τους κινδύνους που ενέχει μια τέτοια κατάσταση για την υγεία της ίδιας και του μαθητή της, πολλές φορές αναγκάζονται να ακυρώσουν τα μαθήματα των αγγλικών που για πρώτη φορά φέτος γίνονται στο σχολείο των Αρκιών σε συνεργασία με κέντρο ξένων γλωσσών στους Λειψούς. «Τα μαθήματα αυτά γίνονται ηλεκτρονικά όμως όταν βρέχει βγάζουμε από την πρίζα τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό διότι το νερό στάζει στους τοίχους και υπάρχει πιθανότητα βραχυκυκλώματος. Είναι αδιανόητο να ζούμε εν έτη 2019 σε μια γωνιά του Αιγαίου σε συνθήκες λίγο καλύτερες απ’ότι στην Κατοχή», αναφέρει.

Ένα ακόμη πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν για χρόνια οι κάτοικοι του νησιού, είναι η έλλειψη γιατρού με αποτέλεσμα να χάνονται ζωές. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του παππού του εννιάχρονου Χρήστου, ο οποίος τον περασμένο Απρίλη παρουσίασε έντονη αδιαθεσία και λίγες ώρες αργότερα εξέπνευσε.

«Αν υπήρχε κάποιος γιατρός εδώ, ενδεχομένως να ζούσε σήμερα. Είμαστε ξεχασμένοι από την Πολιτεία κι αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που το νησί σιγά σιγά ερημώνει. Πως θα έρθει μια νέα γυναίκα εδώ να κάνει οικογένεια όταν γνωρίζει πως αν πάθει κάτι η ίδια ή το παιδί της θα είναι στο έλεος του Θεού εξαιτίας της έλλειψης γιατρού;», διερωτάται.

Ωστόσο, παρά τις αντιξοότητες η 50χρονη δασκάλα από τη Θεσσαλονίκη έχει επιλέξει να υπηρετήσει το πόστο της υποδειγματικά και όνειρό της, όπως μου εκμυστηρεύτηκε, είναι να μην κλείσει το σχολείο των Αρκιών. Αυτό επιθυμεί και ο εννιάχρονος μαθητής της Χρήστος που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει δάσκαλος και να επιστρέψει στο νησί του. «Θα παλέψουμε όσο μπορούμε γι’αυτό το σχολείο διότι το πονάμε. Άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου μας επισκέπτονται το καλοκαίρι και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι σε ένα τόσο απομονωμένο μέρος υπάρχει σχολείο. Μας βγάζουν φωτογραφίες και όταν φεύγουν κρατούν επικοινωνία μέσω αλληλογραφίας».

 

Κραυγή απόγνωσης από τους ψαράδες του Αιγαίου: «Οι Τούρκοι λεηλατούν τις στεριές μας»

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι ψαράδες των νησιών του ανατολικού Αιγαίου που έρχονται καθημερινά πλέον αντιμέτωποι με την παράνομη αλιεία των Τούρκων συναδέλφων τους σε ελληνικά  χωρικά ύδατα. Το πρόβλημα γιγαντώνεται καθώς πέραν της ευθείας παραβίασης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, οι ακρίτες αντιμετωπίζουν σοβαρότατο πρόβλημα επιβίωσης λόγω της αθέμιτης αλιείας των γειτόνων.

«Σε καθημερινή βάση λεηλατούν τις στεριές μας. Περισσότερα από είκοσι τουρκικά αλιευτικά την ημέρα ψαρεύουν δύο και τρία μίλια από τις ακτές της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη σοβαρή μείωση του ιχθυοαποθέματος, πράγμα που με τη σειρά του έχει άμεσες επιπτώσεις στο εισόδημά μας. Δε μπορούμε να βγάλουμε ένα τελάρο ψάρια πλέον», μου λέει ο κ. Καραβέτης, επαγγελματίας ψαράς τα τελευταία 31 χρόνια στην Αλεξανδρούπολη.

Όπως αναφέρει, η κατάσταση επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο με τα τουρκικά σκάφη που παραβατούν να αυξάνονται όσο περνά ο καιρός. Μάλιστα, οι Τούρκοι ψαράδες χρησιμοποιούν δίχτυα με πολύ μικρά μάτια που πιάνουν τα πάντα, με αποτέλεσμα τα ψάρια να μειώνονται σημαντικά και οι επαγγελματίες να αντιμετωπίζουν οικονομικό πλήγμα. Σύμφωνα με τον κ. Καραβέτη η προκλητική αυτή συμπεριφορά των Τούρκων απορρέει από την αδράνεια του ελληνικού κράτους. «Στην αρχή ήταν ένα με δύο σκάφη που έμπαιναν στα ελληνικά  ύδατα. Μετά  είδαν ότι υπάρχει ανοχή από την Ελλάδα και τα τουρκικά καΐκια υπερδιπλασιάστηκαν. Καταληστεύεται ο θαλάσσιος  πλούτος μας και η χώρα μας δεν κάνει τίποτα. Ψαρεύουν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων χωρίς να έχουν καμιά απολύτως επίπτωση. Όσο το ελληνικό κράτος δεν αντιδρά, θα παίρνουν θάρρος», επισημαίνει.

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στη Σαμοθράκη, όπου οι ντόπιοι ψαράδες βλέπουν το μεροκάματό τους να συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα. Ο 64χρονος Νίκος Χαρανάς έχει αφιερώσει τη ζωή του στη θάλασσα από την ηλικία των οκτώ ετών. Όπως λέει, τα τελευταία χρόνια είδε για πρώτη φορά τουρκικό καΐκι να πλησιάζει τόσο κοντά στις ακτές του νησιού. «Τα σύνορά μας παραβιάζονται σε βαθμό κακουργήματος. Τα χωρικά μας ύδατα εκτείνονται έξι μίλια από τις ακτές μας κι αυτοί ψαρεύουν στα δύο και τρία μίλια. Κοντεύουν να μπουν μέσα στα σπίτια μας». Πριν από περίπου δύο χρόνια ο ίδιος δέχθηκε πυροβολισμό από Τούρκο συνάδελφό του βόρεια της Σαμοθράκης. «Τους ζήτησα να φύγουν από τα ελληνικά ύδατα κι ένας ψαράς έβγαλε πιστόλι.  Ανέφερα το περιστατικό στο λιμεναρχείο αλλά δεν κουνιέται φύλλο. Το πώς και το γιατί υπάρχουν όπλα σε ένα αλιευτικό σκάφος, αυτό θα ήταν καλό να διερευνηθεί», τονίζει.

Αντίστοιχο περιστατικό πυροβολισμού προς Έλληνες ψαράδες σημειώθηκε και το πρωί της 13ης Αυγούστου στη Λέρο, όταν δύο αλιείς κατά την πρωινή ψαριά τους ήρθαν αντιμέτωποι με τουρκικά καΐκια εντός των ελληνικών υδάτων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου αλιέων Λέρου κ. Χρήστο Τσακιργιός, έκτοτε η παρουσία τους δεν είναι τόσο έντονη στην περιοχή, ωστόσο σε καθημερινή βάση παραβιάζουν τους διεθνείς κανονισμούς. Μάλιστα, όπως  λέει, δύο μέρες πριν από τον πυροβολισμό σε βάρος των συναδέλφων του, Τούκοι ψαράδες προσπάθησαν να τον εμβολίσουν την ώρα που σήκωνε παραγάδι. «Παρατρίχα αποφύγαμε τα χειρότερα. Αν συνεχίσει το κράτος να αδιαφορεί, θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας», σημειώνει.

Πάντως, σύμφωνα με τους Έλληνες ψαράδες, το τουρκικό κράτος δεν δείχνει την αντίστοιχη ανοχή κάθε φορά που κάποιος καταπατά τα θαλάσσια σύνορά τους. «Εμείς αν περάσουμε έστω και πενήντα μέτρα στα χωρικά τους ύδατα, θα έχουμε άμεσες επιπτώσεις. Οι Τούρκοι είναι πολύ αυστηροί σε αυτό. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να σταματήσει την ληστρική πολιτική των Τούρκων αλιέων και να διασφαλίσει την ακεραιότητα των συνόρων μας», καταλήγουν.

Προσφυγική κρίση: Η άλλη όψη της…αλληλέγγυας Ελλάδας

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Φωτογραφίες: Άννα Παντελιά

Δημοσιεύματα που «υμνούν» την αλληλεγγύη και τη φιλοξενία των Ελλήνων απέναντι στους πρόσφυγες, κάνουν τους τελευταίους μήνες το γύρο κορυφαίων μέσων ενημέρωσης ανά τον κόσμο.

Σε μια ιδιαίτερα δύσκολη οικονομική περίοδο για τη χώρα, πολλοί είναι εκείνοι που προσφέρουν σε καθημερινή βάση από το υστέρημά τους φαγητό και είδη πρώτης ανάγκης σε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί ανά την επικράτεια .

Ωστόσο, η μαζική εισροή προσφύγων στη χώρα αποτελεί για κάποιους πηγή εύκολου κέρδους. Κι αυτή είναι, δυστυχώς, μια αλήθεια που προβάλλεται ελάχιστα έως καθόλου από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Εθελοντές, δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ που επισκέπτονται τις περιοχές που προσωρινά αναγκάζονται να διαμένουν οι πρόσφυγες, καταγγέλουν διάφορα τέτοια περιστατικά μέσα από τα social media.

Ενδεικτικές είναι οι καταγγελίες – από τις ελάχιστες που είδαν το φως της δημοσιότητας στην Ελλάδα- αναφορικά με την τιμή του νερού. Ενώ για παράδειγμα το μικρό μπουκάλι κοστίζει 50 λεπτά, πολλοί καταστηματάρχες στο νησί το πωλούν στους πρόσφυγες τρία ευρώ.

refugees_crisis_2

Σύμφωνα με τον Μιχάλη Κ., εθελοντή που βρίσκεται τους τελευταίους τρεις μήνες στο νησί, η μεγαλύτερη αισχροκέρδεια εις βάρος των προσφύγων παρατηρείται στα μαγαζιά με είδη camping.

«Πουλάνε τα μιας χρήσης αδιάβροχα δέκα και δώδεκα ευρώ ενώ η τιμή τους στο εμπόριο δεν αγγίζει το ένα ευρώ», μου λέει φανερά εξοργισμένος. Αντίστοιχη εμπειρία μου μετέφερε και η Ρένα Τζ., η οποία κατάγεται από τη Λέσβο και νιώθει ιδιαίτερη θλίψη για την κατάσταση που επικρατεί στο νησί. « Οι μαγαζάτορες που πωλούν σκηνές και sleeping bags έχουν ξεπουλήσει και μάλιστα με τεράστιο κέρδος αφού πωλούν τα εμπορεύματα στους πρόσφυγες στην τριπλάσια τιμή από την κανονική. Επίσης κάποιοι ταξιτζήδες του νησιού ζητούν πάρα πολλά χρήματα για μια απόσταση δέκα χιλιομέτρων. Πρόσφατα έμαθα πως ένας ταξιτζής που μετέφερε πρόσφυγες βρήκε στο αυτοκίνητό του 3.000 ευρώ και τα κράτησε. Προφανώς έπεσαν από την τσέπη ή την τσάντα κάποιου επιβάτη».

Τα περιστατικά εκμετάλλευσης όμως δεν σταματούν εδώ καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που, σύμφωνα με τη Ρένα, πωλούν στους πρόσφυγες μία κάρτα sim για κινητό τηλέφωνο έναντι 40 ευρώ.

Παρ’όλα αυτά, δεν παραλείπει να επισημάνει πως υπάρχουν και αρκετοί κάτοικοι της Λέσβου που καταβάλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να απαλύνουν τον πόνο των προσφύγων.

Φθηνότερη η διαμονή για Έλληνες εθελοντές

Ιδιαίτερα ντροπιαστική για το νησί είναι η εμπειρία που μου μετέφερε ο Μιχάλης Κ., ο οποίος νοικιάζει μαζί με άλλους Έλληνες εθελοντές ένα μικρό σπίτι έναντι 230 ευρώ το μήνα. Η τιμή όμως δεν είναι η ίδια και για το ακριβώς από κάτω σπίτι, το οποίο νοικιάζουν εθελοντές από την Ιρλανδία. «Άκουσα τον ιδιοκτήτη να λέει στους ξένους ότι για το συγκεκριμένο σπίτι πρέπει να δίνουν 1.200 ευρώ το μήνα. Οι περισσότεροι ξένοι πληρώνουν πολλά περισσότερα από τους Έλληνες εδώ στη Μυτιλήνη και είναι πραγματικά πολύ άδικο αυτό. Επίσης πρόκειται για μια πάρα πολύ μικρή κοινωνία και είναι δύσκολο να μη μάθει κάποιος πόσα πληρώνει ο διπλανός ενοικιαστής».

Μάλιστα, όπως μου είπε ο ίδιος, οι ξένοι εθελοντές στο νησί είναι πολλοί περισσότεροι από τους Έλληνες. Άνθρωποι από Αυστραλία, Σουηδία, Νορβηγία , Περού, Μεξικό, Ιαπωνία και πολλές άλλες χώρες, πληρώνουν όχι μόνο τη διαμονή τους στο νησί αλλά και τα εισιτήριο και κάποιο ποσό συμμετοχής στην εκάστοτε ΜΚΟ που συμμετέχουν. «Αν δεν υπήρχαν οι ξένοι εθελοντές, το νησί θα είχε βουλιάξει. Η συμβολή τους είναι πραγματικά πολύτιμη και είναι άδικο που πολλοί έλληνες στις ΜΚΟ τους ζητούν ποσό συμμετοχής, το οποίο πολλές φορές αγγίζει τα 1.500 ευρώ. Ένας εθελοντής ήρθε από την Ισλανδία με ποδήλατο επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τα αεροπορικά εισιτήριο», αναφέρει και τονίζει πως δεν είναι μόνο οι κάτοικοι της Λέσβου που εκμεταλλεύονται την κατάσταση προς όφελός τους αλλά και πολλοί επικεφαλής ΜΚΟ.
Συνεργασία ντόπιων και Τούρκων λαθροδιακινητών

Μια ακόμη σκοτεινή πλευρά της προσφυγικής κρίσης αναδεικνύει ο Μιχάλης με την περιγραφή μιας αμήχανης στιγμής που βίωσε σε μια δομή που περιθάλπει πρόσφυγες.

Συζητώντας μ’έναν πρόσφυγα από τη Συρία που μόλις είχε φτάσει και μιλούσε πολύ καλά αγγλικά, ο Μιχάλης του εξήγησε πως παραιτήθηκε από τη δουλειά του στην Αθήνα και πλέον ζει στο νησί και βοηθά εθελοντικά όσους φτάνουν εκεί. Τότε, ο Σύρος άνδρας τον ρώτησε γεμάτος απορία γιατί δεν πληρώθηκε από τον άνθρωπο που μετέφερε εκείνον και τους υπόλοιπους συνεπιβάτες του από την Τουρκία μιας και στην τιμή για το ταξίδι τους είπαν πως περιλαμβάνεται και η φροντίδα τους στη δομή αυτή.

«Είναι πραγματικά πολύ θλιβερό το γεγονός ότι οι λαθροδιακινητές ζητούν υπέρογκα ποσά για να τους μεταφέρουν μ’ένα φουσκωτό λέγοντάς τους ότι μ’αυτά καλύπτουν τη διαμονή, την περίθαλψη, το φαγητό και τα καθαρά ρούχα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός πως όλες οι βάρκες ξεφορτώνουν τους πρόσφυγες σε περιοχές του νησιού που υπάρχουν δομές και όχι σε κάποια ερημική παραλία. Αυτό προκύπτει από επικοινωνία που έχουν οι λαθροδιακινητές με κάποιους κατοίκους του νησιού, οι οποίοι τους ενημερώνουν – με το αζημίωτο φυσικά- για τις διάφορες δομές που έχουν στηθεί, τις παροχές τους.

refugees_lesvos_1

Κλείνοντας τη συζήτηση μαζί του, του ανέφερα κάποια δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου που κάνουν λόγο για αισθητή μείωση κρατήσεων στο νησί λόγω προσφύγων. Η Μυτιλήνη είναι ένα τουριστικό μέρος που τα καλοκαίρια συγκεντρώνει κόσμο από διάφορες χώρες και με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η τοπική οικονομία.

IMG_3012

Η απάντηση που πήρα ήταν κατηγορηματική: «Αυτή τη στιγμή το νησί έχει τέτοια έσοδα από εθελοντές και πρόσφυγες που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τα έβγαζε ούτε σε πέντε καλοκαίρια. Πολλοί ξένοι εθελοντές βρίσκονται εδώ από τον Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα και όλο αυτό το διάστημα πληρώνουν διαμονή, φαγητό και αυτοκίνητο. Περισσότερα από 200 ενοικιαζόμενα οχήματα κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή ενώ ταβέρνες σε χωριά όπως η Σκάλα Συκαμιάς που άνοιγαν μόνο το καλοκαίρι, τώρα δουλεύουν ασταμάτητα. Όλοι λοιπόν εδώ βγάζουν παρά πολλά χρήματα.».