Η Νομική Αθηνών νίκησε το Κέιμπριτζ σε διεθνή διαγωνισμό

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Σημαντικές διακρίσεις που φανερώνουν τις πραγματικές προοπτικές της ελληνικής εκπαίδευσης, κατακτά η Νομική Σχολή Αθηνών, οι φοιτητές της οποίας «απειλούν» σοβαρά να πάρουν τους Διεθνείς Διαγωνισμούς Εικονικής Δικής …σπίτι τους! Έτσι και φέτος «σκαρφάλωσαν» στην τρίτη θέση του 11ου Διεθνούς Διαγωνισμού Εικονικής Δίκης Ρωμαϊκού Δικαίου ρίχνοντας στο «κανναβάτσο» πανεπιστήμια εγνωσμένης αξίας με τεράστια παράδοση, όπως αυτό του Κέιμπριτζ.

Ειδικότερα, οι προπτυχιακοί φοιτητές Νίκος Αντωνίου (3ο εξάμηνο), Ρωμανός Οικονομάκος (3ο εξάμηνο), Μαρίνα-Μαρία-Μαργαρίτα Σιμοπούλου (8ο εξάμηνο), Χρήστος Σπέντζος (3ο εξάμηνο) υπό την επίβλεψη της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Ιστορίας του Δικαίου Αθηνάς Δημοπούλου, κατέκτησαν την τρίτη θέση επικρατώντας επί του Κέιμπριτζ στον Διαγωνισμό που διεξήχθη στο Έουπεν του Βελγίου. 

Μάλιστα, η φοιτήτρια Μαρίνα-Μαρία-Μαργαρίτα Σιμοπούλου απέσπασε το 3ο βραβείο καλύτερου ρήτορα μεταξύ των 40 φοιτητών που μετείχαν στο διαγωνισμό.  

Η φοιτήτρια Μαρίνα – Μαρία – Μαργαρίτα Σιμοπούλου που απέσπασε το 3ο βραβείο καλύτερου ρήτορα

Όπως μου είπε η κα. Αθηνά Δημοπούλου, η προετοιμασία των φοιτητών ξεκίνησε από τον περασμένο Νοέμβρη και ήταν ιδιαίτερα απαιτητική μιας και προϋπέθετε αμέτρητες ώρες έρευνας και πολλές πρόβες ώστε οι υποψήφιοι να μάθουν να λειτουργούν σε πολύ αυστηρά χρονικά πλαίσια. 

«Είναι μια αρκετά απαιτητική διαδικασία διότι δε μοιάζει με τίποτα με αυτά που έχουν κάνει ως τώρα στις σπουδές τους. Προϋποθέτει να περάσουν αρκετές ώρες στη βιβλιοθήκη για την έρευνα και να δουλέψουν όπως θα κάνουν αργότερα ως δικηγόροι συνθέτοντας το λόγο της υπεράσπισής τους. Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι διαγωνίζονται με σπουδαστές πανεπιστημίων που έχουν μακρά παράδοση στις νομικές σπουδές, αντιλαμβάνεται ότι ο ανταγωνισμός είναι αρκετά μεγάλος και οι φοιτητές πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένοι.  Είχαν στη διάθεσή τους δέκα μόνο λεπτά για να κάνουν την καλύτερη δυνατή εντύπωση στους κριτές και να απαντούν στις ερωτήσεις τους. Κι όλα αυτά στην αγγλική γλώσσα. Το αποτέλεσμα όμως τους χαροποίησε ιδιαίτερα και τους χάρισε, όπως μου είπαν, την ωραιότερη εμπειρία των φοιτητικών τους χρόνων». 

Για την ίδια όμως, δεν είναι μόνο η διάκριση καθαυτή που έχει σημασία αλλά όλη η εμπειρία που αποκόμισαν οι σπουδαστές από τις ημέρες της προετοιμασίας έως το τέλος του διαγωνισμού. «Απέκτησαν γνώσεις, είδαν πώς είναι να διαγωνίζεσαι έχοντας για κριτές καθηγητές κορυφαίων πανεπιστημίων του εξωτερικού και ανταγωνίστηκαν συναδέλφους από πανεπιστήμια με μακρά παράδοση στο Ρωμαϊκό Δίκαιο. Αυτό είναι το έπαθλο», υπογραμμίζει η κυρία Δημοπούλου. 

 

Οι φοιτητές Ρωμανός Οικονομάκος και Χρήστος Σπέντζος

Εμπόδια

Πάντως, η δραματική κατάσταση της χώρας επηρέασε και την προετοιμασία των φοιτητών καθώς η έλλειψη κονδυλίων δημιούργησε πολλαπλές αντιξοότητες. Σύμφωνα με την κυρία Δημοπούλου, η βιβλιοθήκη της Νομικής Σχολής δεν διέθετε ένα από τα βασικά βιβλία που έπρεπε να μελετήσουν οι φοιτητές για τον διαγωνισμό ενώ, παράλληλα, το πανεπιστήμιο αδυνατούσε να καλύψει τα έξοδα μετακίνησης και συμμετοχής στον διαγωνισμό, τα οποία εν τέλει πλήρωσαν ιδιώτες – δικηγόροι.

«Υπήρξαν πολλά εμπόδια αλλά από την άλλη, πρόκειται για παιδιά με υψηλό επίπεδο γνώσεων και επιθυμία διάκρισης και αριστείας. Έτσι, με συστηματική δουλειά αλλά και το γνωστό σε όλους ελληνικό φιλότιμο, φτάσαμε στο σημερινό αποτέλεσμα»

Δυο γενιές στην ίδια σέλα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Το μόνο που χρειάστηκε ήταν μια μηχανή, τα αναγκαία χαρτιά για τις μετακινήσεις και πολύ κουράγιο προκειμένου να ξεκινήσει η εξερεύνηση σε τόπους μακρινούς και ξένους. Ο 54χρονος καθηγητής φυσικής αγωγής Κωνσταντίνος Μητσάκης που έχει πάθος με τις μηχανές και για περισσότερες από τρεις δεκαετίες «οργώνει» την υφήλιο παρέα με τη δίτροχη συντροφιά του, πριν λίγες ημέρες μύησε στα μυστικά των σαγηνευτικών αυτών ταξιδιών τον 11χρονο γιο του.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πατέρας ρώτησε τον Μητσάκη junior τί δώρο θα ήθελε να του κάνει για την επερχόμενη αποφοίτησή του από το δημοτικό και, προς μεγάλη του έκπληξη, πήρε την απάντηση: «Ένα ταξίδι με τη μηχανή οι δυο μας».

 

Έτσι, τη Μεγάλη Δευτέρα ξεκίνησε η περιπέτεια για πατέρα και γιο από την Πάτρα με προορισμό την κεντρική Ευρώπη. Το ταξίδι ωστόσο ανατράπηκε αφού μόλις έφτασαν στη Γένοβα κάτω από άστατες καιρικές συνθήκες και μετά από δύο μέρες οδήγησης και 1.000 χιλιόμετρα, ο νεαρός Μητσάκης ζήτησε από τον πατέρα του να αλλάξουν πορεία και να κατευθυνθούν προς…Αφρική!

«Ήθελε να ζήσει την περιπέτεια της απόκοσμης Σαχάρας στο νότο της Τυνησίας κι εγώ σαν έλληνας χαζομπαμπάς δεν του χάλασα χατίρι. Με γοητεύει πολύ η Αφρική αλλά προτού ξεκινήσουμε του εξήγησα ότι εκεί θα δει τελείως διαφορετικά πράγματα που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με όσα έχει δει ως τώρα σε Ευρώπη και Αμερική», αναφέρει στο »Enjoy» ο έλληνας «Φιλέας Φογκ».

Η εμπειρία του 11χρονου Γιώργου στην Αφρική ήταν συγκλονιστική αφού μαζί με τον πατέρα του έκαναν στάση στην πόλη El Jem για να θαυμάσουν το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της πόλης, γνωστό κι ως «Αφρικανικό Κολοσσαίο», στη συνέχεια έκαναν βόλτα με καμήλες, γνώρισαν ντόπιους κι επισκέφθηκαν τρωγλοδυτικές κατοικίες.

Την πιο δύσκολη όμως στιγμή τη βίωσαν καθοδόν, όταν μια σφοδρή αμμοθύελλα τους ταλαιπώρησε αφάνταστα και για περίπου 80 χλμ., ένας μανιασμένος άνεμος προσπαθούσε μάταια να τους ρίξει από την σέλα της μηχανής. Επόμενο ορμητήριό τους ήταν η πόλη Tozeur, στη νοτιοδυτική άκρη της Τυνησίας, όπου αφού διέσχισαν τη αλμυρή λίμνη Chot el Jerid, επισκέφθηκαν την τοποθεσία όπου έγιναν γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας “STAR WARS 1”.

«Δε φοβήθηκε καθόλου διότι είναι εξοικειωμένος με τις μοτοσικλέτες. Στην Ευρώπη και την Αμερική ταξιδεύαμε με αυτοκίνητο αλλά στην Ελλάδα έχουμε κάνει πολλές εκδρομές με μηχανή κι έχει και τον δικό του εξοπλισμό. Του αρέσει να βλέπει διαφορετικά πράγματα κι εδώ είδε πολλά που δεν είχε καν φανταστεί. Πρόκειται για έναν τελείως διαφορετικό πολιτισμό, κουλτούρα και συνήθειες. Υπάρχουν βέβαια και τρομερές αντιθέσεις στο θέμα διαβίωσης αλλά και τις καιρικές συνθήκες. Από τους -3 βαθμούς των Άλπεων, ήρθαμε στους 35 της Τυνησίας».

Τρόπος ζωής

Μπορεί για τον 11χρονο Γιώργο να ήταν το πρώτο του ταξίδι με μηχανή εκτός συνόρων, ωστόσο, ο πατέρας του έχει «γράψει» στο προσωπικό του κοντέρ περισσότερα από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα στα πέρατα της Γης. Από την Αλάσκα ως την Αφρική και από την Ασία έως την «χώρα των καγκουρό», ο Κωνσταντίνος Μητσάκης είναι λάτρης της περιπέτειας και το αποδεικνύει συνεχώς. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που ήρθε αντιμέτωπος με τον κίνδυνο, όπως για παράδειγμα το 1998 όταν πέρασε μέσα από το Σουδάν που τότε είχε εμφύλιο πόλεμο ή το 2005 στο Αφγανιστάν όπου οι Ταλιμπάν πυροβόλησαν τη σύζυγό του στο κράνος. «Όταν επιλέγεις να ταξιδέψεις πάνω σε μια μηχανή, είσαι αποφασισμένος και ξέρεις από πριν ότι πρόκειται να ζήσεις την απόλυτη περιπέτεια. Δεν με πτοούν οι αναποδιές και οι δυσκολίες. Τα ξεπερνώ και προχωράω. Η ομορφιά της ζωής κρύβεται στο απρόβλεπτο».

Πατέρας και γιος ξεκουράζονται στην αλμυρή λίμνη Chot El Jerid

Όπως παραδέχεται, η επιλογή του να ταξιδεύει σε δύο τροχούς, τον αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο καθώς βίωσε καταστάσεις που δεν μπορεί να ζήσει κάποιος που ταξιδεύει με αεροπλάνο. Επιπλέον, έζησε όλα όσα θα πρέπει, όπως λέει, να βιώνει ένας ταξιδιώτης. «Οι περισσότεροι όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό αρκούνται στις επισκέψεις και τις φωτογραφίες των μνημείων. Τα ταξίδια με τη μηχανή μου έδωσαν την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τον ντόπιο πληθυσμό της κάθε χώρας, να συνομιλήσω μαζί τους και να μπω μέσα στα σπίτια τους. Σε πολλές περιοχές με έβλεπαν κουρασμένο και ιδρωμένο και άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών τους για να με βοηθήσουν».

*Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Enjoy» της εφημερίδας «Δημοκρατία»

Ο Έλληνας που «νίκησε» τον πάγο

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Άρχισε ως μια σκέψη σχεδόν παράλογη αλλά με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε πρόκληση τόσο απαιτητική όσο ελάχιστα πράγματα στη ζωή.

Οι ακραίες καιρικές συνθήκες με τις σχεδόν απαγορευτικές θερμοκρασίες (-30 βαθμοί) αλλά και η απαιτητική απόσταση, αποτελούν από μόνες τους αιτίες που θα έκαναν τους περισσότερους να γυρίσουν πλευρό στον αναπαυτικό καναπέ τους.

Δε συνέβη το ίδιο όμως και με τον Αργύρη Παπαθανασόπουλο που έβαλε στόχο όχι μόνο να συμμετάσχει αλλά και να κερδίσει τον μαραθώνιο στον αφιλόξενο τόπο του Βόρειου Πόλου και τελικά τα κατάφερε γεμίζοντας με υπερηφάνεια τους έλληνες σε κάθε γωνιά της Γης.

Στιγμή έκστασης

Οι φωτογραφίες του τερματισμού με τον ίδιο να γονατίζει κρατώντας στα χέρια του τη γαλανόλευκη και έχοντας το πρόσωπό του καλυμμένο με πάγο, έκαναν το γύρο του διαδικτύου. Όπως μου είπε, αυτή ήταν μια στιγμή απόλυτης έκστασης για τον ίδιο και, παρότι έχε τρέξει ξανά στο παρελθόν κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως για παράδειγμα στη Σαχάρα στους 50 βαθμούς Κελσίου, αυτή τη φορά έβαλε τα κλάματα.

«Γονάτισα και δάκρυσα γιατί για πρώτη φορά αναμετρήθηκα με πολικές θερμοκρασίες για 14 συνεχόμενες ώρες χωρίς νερό ή φαγητό. Το κρύο ήταν απερίγραπτο. Η μέση μου και η πλάτη μου είχαν γεμίσει με πάγο, όπως και το πρόσωπό μου, με αποτέλεσμα να πάθω κρυοπάγημα. Ωστόσο, ένιωθα δέος διότι έτρεχα στην κορυφή του κόσμου. Μόλις μπήκα στον υπνόσακό μου για να κοιμηθώ και συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί, έκλαιγα όλο το βράδυ».

“Δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση”

Εκτός από τα συναρπαστικά λεπτά του τερματισμού, χαραγμένα θα μείνουν στο νου του και τα μαθήματα ζωής που πήρε από τον συγκεκριμένο μαραθώνιο, όπου είδε ανθρώπους με αντικειμενικές δυσκολίες να ξεπερνούν τον εαυτό τους.

«Έτρεχα με έναν άνδρα που είχε προσθετικό μέλος και ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή για 14 ώρες. Επίσης, ένας 77χρονο, παρά την προχωρημένη του ηλικία, έτρεχε επί 11 ώρες για να τερματίσει. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένας τυφλός κύριος που με την βοήθεια του συνοδού του έτρεχε στον πάγο προσπαθώντας παράλληλα να ισορροπήσει. Εκεί κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση».

Ξεχωριστές εμπειρίες

Ο Αργύρης ξεκίνησε το τρέξιμο από την ηλικία των 14 ετών και, όπως μου είπε, από το 2006 κόλλησε το «μικρόβιο»  των ακραίων μαραθωνίων κι  έκτοτε ψάχνει ό,τι πιο περίεργο μπορεί να βιώσει.

Μια από τις εμπειρίες που δεν μπορεί να ξεχάσει, είναι  από τη συμμετοχή του σ’έναν αγώνα στο Μεξικό με τη φυλή Τarahumara, οι άνθρωποι της οποίας θεωρούνται οι καλύτεροι δρομείς στον κόσμο καθώς καθημερινά καλύπτουν αποστάσεις των 30 χιλιομέτρων προς αναζήτηση τροφής και νερού.

«Ο αγώνας αυτός διεξήχθη σ’ένα φαράγγι πολύ απομονωμένο, όπου το πλησιέστερο μέρος πολιτισμού είναι στα 250 χιλιόμετρα. Είναι ένα μέρος φοβερά απόμακρο και για το λόγο αυτό στο σημείο υπάρχουν καλλιέργειες από κάνναβη και κοκαΐνη, τις οποίες οι ιθαγενείς δίνουν στη μαφία. Δυο μέρες πριν εκκίνηση του αγώνα, μέλη της μαφίας σκοτώνουν πέντε ιθαγενείς, με αποτέλεσμα να έρθει στο σημείο όλος ο κυβερνητικός στρατός από το Νέο Μεξικό. Μετά από πολλές εντάσεις και διχασμούς μεταξύ των αθλητών για το αν πρέπει ή όχι να γίνει ο αγώνας, τελικά έγινε. Τρέχαμε λοιπόν σε μια διαδρομή γεμάτη περιπολείς και με τα φόβο νέου χτυπήματος από τη μαφία. Ήταν κάτι αξέχαστο».

Συγχαρητήρια

Όπως είναι φυσικό, η σελίδα του στο facebook πλημμύρισε με μηνύματα ανθρώπων κάθε ηλικίας που δεν σταματούσαν να τον συγχαίρουν για το κατόρθωμά του.

«Μου είπαν ότι τους έκανα περήφανους και χαίρομαι πολύ γι’αυτό διότι διαπιστώνω ότι, παρά τις δυσκολίες της πατρίδας, ο Έλληνας παραμένει περήφανος και πιστεύει ακόμη στη χώρα του».

Επόμενος στόχος του Αργύρη είναι ο Νότιος Πόλος.

Δείπνο – εμπειρία στην τραπεζαρία του Όθωνα

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η βόλτα στον Παρθενώνα, η επίσκεψη στο μουσείο της Ακρόπολης αλλά και οι περιπλανήσεις στα γραφικά σοκάκια της Πλάκας, αποτελούν την πεπατημένη για τους κατοίκους του εξωτερικού που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Με την πάροδο των χρόνων, έχουν δημιουργηθεί κάποια “must” που οι ξένοι τουρίστες οφείλουν να κάνουν μόλις επισκεφθούν την Ελλάδα. Το greek souvlaki, οι φωτογραφίες με τους εύζωνες μπροστά από τη Βουλή και η βόλτα με το τρενάκι στο Μοναστηράκι, είναι κάποια από αυτά.

Αυτά τα στεγανά επιχειρούν να «σπάσουν» οι ιδρύτριες του Discover Greek Culture Σοφία Αντωνιάδου και Αλεξάνδρα Τηλιγάδα που στην καρδιά της κρίσης και της κοινωνικής αναταραχής, δίνουν τη δυνατότητα στους τουρίστες να απολαύσουν όχι μόνο τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά και να ανακαλύψουν το μέγεθος του ελληνικού πολιτισμού, βιώνοντας οι ίδιοι το εύρος και τον πλούτο του.

Alexandra Tiligada   Sophia Antoniadou

Η Αλεξάνδρα Τηλιγάδα                       Η Σοφία Αντωνιάδου
Ενδεικτικό της προσπάθειάς τους είναι το γεύμα που εξασφάλισαν για τους τουρίστες σε αυθεντικές πορσελάνες του 19ου αιώνα σε μια από τις πρώτες κατοικίες του Όθωνα και της Αμαλίας στην πλατεία Κλαυθμώνος. Στους ιστορικούς αυτούς χώρους όπου το πρώτο βασιλικό ανδρόγυνο του Οίκου του Βίττελσμπαχ πέρασε χαρές και λύπες ορίζοντας τα πρώτα βήματα του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να δειπνήσουν ως Αθηναίοι αριστοκράτες μιας άλλης ξεχασμένης εποχής.

geuma_katoiki_othona    porselanes_19th_century

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

Το πιο δύσκολο ίσως κομμάτι αλλά και ταυτόχρονα πιο σημαντικό στην προσπάθεια των Σοφία Αντωνιάδου και Αλεξάνδρα Τηλιγάδα, είναι ότι επιχειρούν να διαμορφώσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του ελληνικού πολιτισμού, όπως αυτός ορθώθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Από το μεγαλείο των αρχαίων χρόνων, την βυζαντινή Θεσσαλονίκη ως τα φημισμένα κάστρα της Πελοποννήσου, και τα πρώτα χρόνια του νεογέννητου ελληνικού βασιλείου των αρχών του 19ου, οι δύο γυναίκες μεταφέρουν τους επισκέπτες σε ένα φανταστικό ταξίδι πολιτισμικής κληρονομιάς «Προσπαθούμε να προσφέρουμε ένα όσο το δυνατόν πιο αναβαθμισμένο τουριστικό προϊόν, φτάνοντας και στη μοντέρνα αστική ζωή στην Αθήνα», αναφέρουν.
Σε κάθε περίπτωση, οι προσπάθειες των δύο γυναικών να προβάλουν το αληθινό πρόσωπο της χώρας, αποδίδει καρπούς καθώς, όπως μου λένε, τα σχόλια των τουριστών είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

«Οι εντυπώσεις των πελατών είναι πολύ καλές. Σχεδόν όλοι μας λένε πως προσφέρουμε ένα προϊόν που όχι μόνο έχει ανάγκη η Ελλάδα αλλά θα έπρεπε ήδη να υπάρχει στη χώρα προκειμένου να φανεί το αληθινό πρόσωπο της. Όποιος τουρίστας έρθει εδώ και δει αυτή την πλευρά της Αθήνας σίγουρα θα γίνει και περισσότερο φιλέλληνας, θα γνωρίσει την αληθινή ιστορία του τόπου που δε φαίνεται πολύ δυστυχώς», μου λένε οι κυρίες Αντωνιάδου και Τηλιγάδα.
Όπως επισημαίνουν, εκείνο που εντυπωσιάζει τους τουρίστες είναι το είδος της ξενάγησης που προσφέρουν.
«Μετά την ξενάγηση στην Ακρόπολη τους πηγαίνουμε στην ελληνική παραδοσιακή ταβέρνα που θα πάμε εμείς όχι σε εκείνες που πηγαίνουν οι τουρίστες. Αυτός ο συνδυασμός πραγμάτων τους εντυπωσιάζει γιατί προσφέρουμε κάτι ολοκληρωμένο και κυρίως ποιοτικό», προσθέτουν.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ

Μέχρι στιγμής η Discover Greek Culture προσφέρει θεματικές ξεναγήσεις σε Αθήνα, Δελφούς, Κρήτη ενώ για πρώτη φορά γίνεται κάτι ανάλογο και στη Σαντορίνη.

Στόχος των συνιδρυτριών είναι να επεκταθούν μέσα στον επόμενο χρόνο σε Πελοπόννησο και Θεσσαλονίκη προκειμένου να προσφέρουν ανάλογες εμπειρίες και σε όσους δεν επισκέπτονται μόνο την Αθήνα και τα ελληνικά νησιά.
« Είμαστε μια νεοσύστατη εταιρία και θέλουμε να κάνουμε αργά και σταθερά βήματα. Επιθυμούμε να σταθούμε πρώτα καλά στα πόδια μας και εν συνεχεία τα προχωρήσουμε και να υλοποιήσουμε όσα έχουμε σχεδιάσει για την προβολή της χώρας μας. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε», καταλήγουν.

Η εταιρία

Η ιδέα για το Discover Greek Culture που γεννήθηκε πριν κάποια χρόνια από τη Σοφία Αντωνιάδου και την Αλεξάνδρα Τηλιγάδα πήρε σάρκα και οστά πριν ένα χρόνο.

Οι δύο γυναίκες που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της αρχαιολογίας και της πολιτιστικής διαχείρισης, αποφάσισαν να προβάλουν προς τα έξω μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που οι ξένοι είχαν για την Ελλάδα.
«Έχουμε δουλέψει για πολύ καιρό και οι δύο σε πολιτιστικά ιδρύματα και μουσεία και θεωρήσαμε πως είναι μεγάλη ανάγκη να αναβαθμιστεί η εικόνα της Ελλάδας μέσω του πολιτισμού. Σκεφτήκαμε λοιπόν πως θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα να προβάλουμε αυτή την πλευρά της χώρας προς τα έξω φτιάχνοντας πακέτα πολιτιστικού τουρισμού».

ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ

Μια από τις επιτυχίες των συνιδρυτριών του Discover Greek Culture είναι ότι κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με ιδρύματα και οργανισμούς και να εξασφαλίσουν ιδιωτικές ξεναγήσεις και αποκλειστικές επισκέψεις. Μία από αυτές είναι η πρόσβαση στο υπόγειο του Μουσείου Μπενάκη, όπου υπάρχουν κειμήλια που εκτίθενται μόνο στους πελάτες του Discover Greek Culture. Επιπλέον, οι ξεναγήσεις στα ατελιέ διαφόρων ελλήνων καλλιτεχνών όπου δίνεται η δυνατότητα στους επισκέπτες να συζητήσουν μαζί τους βλέποντας παράλληλα πως δουλεύουν, καθώς και το γεύμα στην κατοικία του Όθωνα και της Αμαλίας αποτελούν μια μοναδικές εμπειρίες που, όπως μας λένε, εντυπωσιάζουν τους τουρίστες.

benaki_museu_exhibition
Την ίδια ώρα, η Discover Greek Culture θέλοντας να αναδείξει τη σύγχρονη πολιτιστική μας κληρονομιά , διοργανώνει λογοτεχνικούς περιπάτους για το ελληνικό κοινό.
«Ο κάθε περίπατος έχει ένα ξεχωριστό θέμα κάθε φορά , αφορά σε έναν συγγραφέα ή ποιητή. Πηγαίνουμε λοιπόν σε διάφορα σημεία της Αθήνας που σχετίζονται με το έργο του εκάστοτε καλλιτέχνη και είτε το κοινό τον γνωρίζει από κοντά αν είναι εν ζωή ή κάποιος άλλος μιλά για το έργο του σε περίπτωση που έχει φύγει από τη ζωή», υπογραμμίζουν.
Όλα τα παραπάνω χάρισαν στην Discover Greek Culture πριν καν κλείσει ένα χρόνο λειτουργίας, μια σημαντική διάκριση κατά την τελετή απονομής των Tourism Awards 2015, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάρτιο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Συγκεκριμένα, η εταιρεία διακρίθηκε στην κατηγορία “Πολιτιστικός Τουρισμός – Specialty Offering” κατακτώντας το Ασημένιο Βραβείο (Silver Award) για τον σχεδιασμό καινοτόμων τουριστικών υπηρεσιών που προβάλλουν και αναδεικνύουν την ιστορία, αρχαιολογία, τέχνη και γαστρονομία της Ελλάδας.

Πρόκειται για την πρώτη εταιρεία με εξειδίκευση στον πολιτιστικό τουρισμό που βραβεύθηκε στη συγκεκριμένη κατηγορία.
« Η συγκεκριμένη βράβευση και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μας χαροποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό και μας έδωσε κουράγιο να συνεχίσουμε καθώς μας έδειξε πως είμαστε στον σωστό δρόμο», επισημαίνουν.

 

Εκπαίδευση…κεκλεισμένων των θυρών!

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Την απόφαση να αφήσει τη σχολική αίθουσα δημοτικού στις Σέρρες και να μεταφερθεί στο κατάστημα κράτησης των φυλακών Νιγρίτας αναλαμβάνοντας να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του σε ισοβίτες, ληστές και παντός είδους παραβάτες του νόμου, πήρε ο 52χρονος δάσκαλος κ. Αναστάσιος Λασπάς.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2016, όταν δήλωσε συμμετοχή στη σχετική προκήρυξη προκειμένου να αποσπαστεί στη Νιγρίτα. Σήμερα, είναι ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών, και, όπως παραδέχεται, ουδέποτε μετάνιωσε γι ‘αυτή του την απόφαση.

«Ήταν μια πρόκληση για’μένα όλο αυτό. Μου έδωσαν έναν άδειο χώρο και δημιούργησα σχολείο. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Μέσα στη φυλακή αυτό που διαπίστωσα είναι ότι ένα μεγάλο αγαθό που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, είναι η ελευθερία, την οποία δυστυχώς την ξεχνάμε διότι τη θεωρούμε αυτονόητη. Η ελευθερία είναι κάτι τρομερό».

Αυτή τη στιγμή το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Νιγρίτας έχει συνολικά 80 μαθητές. Για να παρακολουθήσει κάποιος τα μαθήματα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην έχει απολυτήριο Γυμνασίου ή να είναι αλλοδαπός. Μετά το πέρας δύο σχολικών χρόνων, ο κρατούμενος – μαθητής παίρνει το πολυπόθητο απολυτήριο, που είναι ισάξιο με αυτά που δίνονται σ’ένα συμβατικό σχολείο εκτός φυλακών. Μάλιστα, ένας τρόφιμος όταν φοιτά για κάθε ημέρα που φοιτά στο σχολείο, κερδίζει δυο ημέρες φυλακής. «Πρόκειται για τα λεγόμενα μεροκάματα. Δηλαδή μια μέρα σχολείου, σημαίνει δυο μέρες έκτισης ποινής», εξηγεί ο κ. Λασπάς.

Το γκράφιτι στην κεντρική εικόνα το έφτιαξαν οι μαθητές – κρατούμενοι κατά τη διάρκεια των θερινών μαθημάτων.

Καλύτεροι μαθητές οι…ισοβίτες!

Όπως αναφέρει, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ξεκίνησαν το σχολείο προκειμένου απλά να κερδίσουν ημέρες. Στη συνέχεια, ωστόσο, το σχολείο τους κέρδισε με αποτέλεσμα το καλοκαίρι που ολοκληρώθηκε ο πρώτος κύκλος μαθημάτων, οι κρατούμενοι να το αποζητούν. Οι πιο επιμελείς μαθητές πάντως, είναι σύμφωνα με τον κ. Λασπά οι ισοβίτες. «Είναι πολύ συνειδητοποιημένοι καθώς γνωρίζουν πως θα περάσουν εκεί μέσα 25 ολόκληρα χρόνια. Δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα μαθήματα και τους σέβονται όλοι οι υπόλοιποι έγκλειστοι», τονίζει.

Εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο, είναι το γεγονός πως ακόμη και οι πιο αδιάφοροι μαθητές, έγιναν τελικά φιλομαθείς. «Φέραμε κοντά μας ακόμη και τους πιο δύσκολους. Το σχολείο είναι κάτι μαγικό. Επιπλέον, τα σωφρονιστικά ιδρύματα στην Ελλάδα, έχουν μόνο τηλεόραση κι ένα υποτυπώδες γυμναστήριο. Οι κρατούμενοι δεν έχουν πώς να περάσουν το χρόνο τους. Επομένως, αργά ή γρήγορα διαπιστώνουν πως στο σχολείο μαθαίνουν πράγματα και περνά η ώρα τους».

Εκτός από τα μαθήματα που παρακολουθούν οι έγκλειστοι, συμμετέχουν παράλληλα και σε διάφορες δραστηριότητες, όπως θεατρικές παραστάσεις και συγγραφή σεναρίου. Πέρυσι μάλιστα, δημιούργησαν ένα μικρό φιλμ για το ρατσισμό γράφοντας οι ίδιοι το σενάριο ενώ πρόσφατα στο πλαίσιο ενός μαθητικού διαγωνισμού, έφτιαξαν ένα μικρής διάρκειας βίντεο με τίτλο «Αύριο είναι Δευτέρα» όπου συμμετέχει και ο γνωστός τραγουδιστής Νίκος Βουρλιώτης.

«Είναι μαγική η εκπαίδευση. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν κάνει παρανομίες, από κλοπές, μέχρι φόνους, να παίζουν θέατρο και λες »Μα είναι δυνατόν»; Ανεβάσαμε τη χριστουγεννιάτικη θεατρική παράσταση με τίτλο «Ο Άη Βασίλης συλλαμβάνεται». Ακούγεται πιθανότατα απλό αλλά δεν αντιλαμβάνεστε το πόσο δύσκολο είναι να παίξει κανείς θέατρο μέσα στη φυλακή. Η φυλακή είναι πολύ δύσκολη και σκληρή σε αυτά τα θέματα. Υπάρχει πάντα ο φόβος ότι θα σε κοροϊδέψει κάποιος», λέει προσθέτοντας ότι γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, το ρόλο μιας γυναίκας, τον έπαιξε μια συνάδελφος εκπαιδευτικός και όχι κάποιος κρατούμενος.

Τα προβλήματα και ο συνωστισμός

Σύμφωνα με τον κ. Λασπά, το σωφρονιστικό σύστημα της Ελλάδας δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό άλλων χωρών, όπου υπάρχουν οργανωμένες δομές για τους φυλακισμένους. Όπως χαρακτηριστικά λέει, κάτι τέτοιο θα ευνοούσε όχι μόνο τους ίδιους τους τρόφιμους αλλά και την Πολιτεία.

«Αν καταφέρουμε να σωφρονίσουμε αυτούς τους ανθρώπους δε θα ξαναμπούν φυλακή. Πολλά παιδιά μπαινοβγαίνουν στα κελιά δεν έχει νόημα αυτό. Επιπλέον η φυλακή έχει τεράστιο κόστος, έχει υπαλλήλους, έχει έξοδα που τα αναλαμβάνουν οι πολίτες. Η ίδια η Πολιτεία πρέπει να δημιουργήσει θεσμούς ώστε να μειωθεί ο αριθμός των εγκλείστων».

Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα με τις ελληνικές φυλακές, είναι ότι είναι μεικτές. Υπάρχουν δηλαδή σ’ένα κελί τοξικομανείς, άνθρωποι που έκαναν μικροκλοπές, άλλοι που κατηγορούνται για οικονομικό έγκλημα και κάποιοι που καταδικάστηκαν για δολοφονία. «Αυτό είναι λάθος. Τα νεαρά κυρίως άτομα που μπαίνουν μέσα για μικροκλοπές, έχουν την καλύτερη »ενισχυτική διδασκαλία» μέσα στο κελί, όταν βγουν έξω στην κοινωνία, ενδέχεται να είναι επικίνδυνοι».

Το σχολείο του δάσους είναι γεγονός στην Αττική

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Οι τοίχοι, οι πόρτες, τα θρανία και οι πίνακες συνθέτουν χωρίς αμφιβολία τις αντιπροσωπευτικότερες εικόνες οποιουδήποτε επιχειρήσει -έστω και αφηρημένα- να κάνει μια αναδρομή στο χρόνο και να φέρει στο μυαλό του τα πρώτα σχολικά χρόνια.

Ποιος δεν θυμάται άλλωστε όλες αυτές τις ζωγραφιές, τα χρώματα και τα μοτίβα που πάσχιζαν να εξάψουν τη παιδική μας φαντασία και να τη μεταφέρουν σ’ έναν κόσμο αλλιώτικο και παραμυθένιο;
Όμως, αυτό που με τεχνάσματα επιχειρούσαν να φτιάξουν οι δάσκαλοι για εμάς στο παρελθόν, κατάφερε να το πετύχει η κυρία Βασιλική Καμπιλάκου αφήνοντας τη φύση να παίξει το δικό της ρόλο. Έτσι, από το περασμένο καλοκαίρι λειτουργεί με δική της πρωτοβουλία το πρώτο σχολείο του δάσους στη χώρα μας για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Σχολείο του Δάσους-Φθινόπωρο 2015 380

« Όλο αυτό ξεκίνησε πιο πολύ σαν μια δική μου ανάγκη, κυρίως παρακολουθώντας την εξέλιξη της πρώτης μου κόρης. Έβλεπα λοιπόν ότι δεν υπήρχε κάποιο μέρος που θα μπορούσε να “παντρεύει” κάποια πράγματα που εγώ θεωρώ πολύ σημαντικά στο χώρο της εκπαίδευσης , όπως είναι η εμπλοκή του σώματος και του φυσικού χώρου», δηλώνει η ίδια.

Αφού λοιπόν παρακολούθησε διάφορα εκπαιδευτικά σεμινάρια όλα αυτά τα χρόνια, δημιούργησε το πρώτο σχολείο του δάσους μέσω του οποίου δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά να ενεργοποιηθούν στο φυσικό περιβάλλον με όλες τους τις αισθήσεις. Σύμφωνα με την κυρία Κομπιλάκου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι μπορούν να αντιληφθούν έννοιες όπως οι καμπύλες, οι γραμμές και οι τεθλασμένες μέσα στο φυσικό χώρο.

«Στη φύση αντιλαμβάνονται εκτός των άλλων και ήχους που συνήθως δεν συμβαίνει στους κλειστούς χώρους που πραγματοποιείται η προσχολική εκπαίδευση και φυσικά δημιουργείται η έννοια της ομάδας. Τα παιδιά μαθαίνουν την ομαδικότητα, στηρίξει το ένα το άλλο τη στιγμή που πρέπει για παράδειγμα να περάσουμε ένα ρυάκι και μέσα από τις κινήσεις αυτές δένονται μεταξύ τους και δημιουργούνται φιλίες», υπογραμμίζει.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Η καθημερινότητα στο συγκεκριμένο σχολείο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνη που γνωρίσαμε εμείς ως μαθητές.

Τα παιδιά πηγαίνουν στο δάσος γύρω στις εννιά το πρωί και αφού αποχαιρετήσουν τους γονείς τους, δημιουργούν έναν κύκλο κάτω από τα πλατάνια που είναι κοντά σε ρυάκι. Εκεί θα πούνε τραγούδια με τη συνοδεία κρουστού ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που τα παιδιά καλούνται τα ίδια να παίξουν κάποιο μουσικό όργανο.

Στη συνέχεια το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια διαδρομή μέσα στο δάσος στην οποία έχουν τοποθετηθεί κάποιες ενδεικτικές ταμπέλες που γράφουν: «μέτρησε τις αποχρώσεις του πράσινου που υπάρχουν γύρω σου» ή  «ξάπλωσε, κοίτα τον ουρανό, τι βλέπεις;».

Αφού περάσουν το ρυάκι, βαδίζουν προς τη φωλιά μιας αλεπούς και κάποιες φορές αφήνουν εκεί κυκλάμινα ή διάφορα λουλούδια που βρίσκουν. Έπειτα κατευθύνονται προς την ακροποταμιά όπου υπάρχει αρκετή άμμος κι εκεί κάνουν διάφορες κατασκευές με τα χέρια τους. Μόλις τελειώσει αυτή η διαδικασία, η παιδαγωγός ανάβει φωτιά και ψήνουν όλοι μαζί κάστανα. Γύρω από τη φωτιά μαζεύεται όλη η ομάδα και λέει ιστορίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές προέρχονται από διάφορα ερεθίσματα που τους κεντρίζουν την προσοχή μέσα στο δάσος. Προς το μεσημέρι φτιάχνουν κολατσιό κάτω από τα πλατάνια αν έχει καλό καιρό και όταν βρέχει μπαίνουν μέσα στην καλύβα που έχουν φτιάξει μέσα στο δάσος.

Σχολείο του Δάσους-Φθινόπωρο 2015 373

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι πως κατά τους χειμερινούς μήνες τα μαθήματα πραγματοποιούνται κανονικά στο δάσος με τα παιδιά να πηγαίνουν εκεί με την κατάλληλη ενδυμασία. «Έρχονται όλοι πολύ χοντρά ντυμένοι, με ισοθερμικά εσώρουχα, αντιανεμικά μπουφάν και διάφορα άλλα. Είναι σημαντικό να βιώνουν τα παιδιά το πέρασμα των εποχών σε φυσικό χώρο», επισημαίνει η κ. Κομπιλάκου.

Όπως μας λέει η ίδια, αγαπημένη ασχολία των παιδιών είναι να κυλιούνται στα πεσμένα φύλλα ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά τα εξιτάρει το σκαρφάλωμα στα δέντρα.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

Μπορεί το σχολείο του δάσους να μετρά μόλις ένα χρόνο λειτουργίας, ωστόσο, η ανταπόκριση από μαθητές και γονείς είναι μεγάλη.

Τα Σαββατοκύριακα πραγματοποιούνται μαθήματα για μεγαλύτερα παιδιά, έως δέκα ετών, τα οποία έχουν πλέον άποψη και είναι πιο κατασταλαγμένες προσωπικότητες. «Τους αρέσει πάρα πολύ το συγκεκριμένο είδος εκπαίδευσης και έρχονται με μεγάλη χαρά κάθε εβδομάδα στα μαθήματα. Το καθημερινό τμήμα έχει παιδιά δύο έως τριών ετών, τα οποία είναι κι εκείνα ενθουσιασμένα και δείχνουν να απολαμβάνουν τις δραστηριότητες που κάνουμε», εξηγεί η υπεύθυνη.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι δε το γεγονός ότι παρακολουθούν τα μαθήματα στο Διόνυσο Αττικής παιδιά από κάθε γωνιά της Αθήνας. «Εμείς απλά ανοίξαμε μια σελίδα στο διαδίκτυο και στη συνέχεια όλο αυτό το πράγμα “ταξίδεψε”», προσθέτει η κ. Κομπιλάκου.

ΣΤΟΧΟΙ

Μετά την μεγάλη ανταπόκριση που είχε το συγκεκριμένο εγχείρημα και μάλιστα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στόχος της κυρίας Κομπιλάκου είναι να πάρει έγκριση από το υπουργείο Παιδείας ώστε να λειτουργήσει εκτός από παιδικό σταθμό και ως νηπιαγωγείο το σχολείο του δάσους.

«Υπάρχει ήδη δίκτυο ανθρώπων που πραγματικά το θέλουν αυτό. Και από τον πανεπιστημιακό κόσμο και από τον κόσμο που εργάζεται στην εκπαίδευση γενικότερα. Θέλουμε αυτό που ισχύει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες να ισχύσει και σε εμάς. Για τα παιδιά που έχουν μπει ήδη στο σύστημα της συμβατικής εκπαίδευσης, το σχολείο του δάσους είναι λυτρωτικό. Τους δίνει μια αίσθηση ότι η μάθηση μπορεί να είναι κάτι το πολύ όμορφο και ταυτόχρονα βιωματικό», υποστηρίζει.

Εκείνο στο οποίο η ίδια στοχεύει είναι όλη αυτή η φιλοσοφία της εκπαίδευσης να συγκεντρώσει πολλά ακόμη  παιδιά και να επεκταθεί σε περισσότερα σχολεία σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα. «Θα ήθελα πραγματικά να μπει αυτό το κομμάτι της εκπαίδευσης και στα δημοτικά σχολεία όλης της χώρας, οι δάσκαλοι να βγουν από το καβούκι και να βγάζουν τα παιδιά έξω, να τα φέρνουν στο δάσος. Η επαφή με τη φύση είναι η ομορφιά της ζωής», καταλήγει.

Σχολείο του Δάσους-Φθινόπωρο 2015 271

Σε κάθε περίπτωση, το ελληνικό δεν είναι το μόνο παράδειγμα εκπαίδευσης προσχολικής ηλικίας στο δάσος.

Υπάρχουν πολλές χώρες στην Ευρώπη που από τον περασμένο κιόλας αιώνα χρησιμοποιούσαν τη συγκεκριμένη εκπαιδευτική διαδικασία, όπως η Αγγλία, η Δανία και η Σουηδία οι οποίες μετρούν περισσότερα από 1000 τέτοια σχολεία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το σχολείο του δάσους, επισκεφθείτε τη σελίδα του στο facebook. 

Ο…καλλιτέχνης των νεκρών

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Έναν διαφορετικό και πρωτότυπο τρόπο να πουν το «ύστατο χαίρε» στους αγαπημένους τους, έχουν σκαρφιστεί οι κάτοικοι στη Γκάνα της Αφρικής. Σε αντίθεση με τα κλασσικά φέρετρα από σκουρόχρωμο μαόνι και ξύλο κερασιάς της Δύσης, έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν πολύχρωμες ξυλόγλυπτες δημιουργίες γεμάτες φαντασία και πληροφορίες για τον αποθανόντα. Κι αυτό χάρη στον 33χρονο Eric Adjetey Anang, ο οποίος κληρονόμησε το «μικρόβιο» τη δημιουργίας από τον παππού του. Όπως μου είπε,  όλα ξεκίνησαν όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ένας αρχηγός παρήγγειλε από τον παππού του- που εργαζόταν ως ξυλουργός- ένα ξύλινο θρόνο στο σχήμα ενός τεράστιου καρπού κακάο, πάνω στον οποίο θα τον μετέφεραν οι υποτελείς του. «Δυστυχώς πέθανε χωρίς να το χαρεί και για να τον τιμήσουν, τον έθαψαν μέσα σε αυτό. Η ιδέα του άρεσε πολύ κι έτσι όταν πέθανε η γιαγιά  του, δημιούργησε για εκείνη ένα φέρετρο σε σχήμα αεροπλάνου επειδή αγαπούσε πολύ τα ταξίδια. Ο κόσμος εντυπωσιάστηκε και οι παραγγελίες διαδέχονταν η μία την άλλη», προσθέτει.

Σχήματα και χρώματα

Μέσα στα επτά περίπου χρόνια που ασχολείται με τις συγκεκριμένες «χαρούμενες» δημιουργίες, ο Εric, έχει κατασκευάσει φέρετρα σε σχήμα βιβλίου, ψαριού, πιάνου, μπύρας, λεωφορείου ακόμη και λιονταριού, ανάλογα με τις επιθυμίες των πελατών του.

Φέρετρο σε σχήμα αεροπλάνου.

«Η δημιουργία της «τελευταίας κατοικίας» έρχεται έπειτα από πολύωρη συζήτηση με την οικογένεια εκείνου που πέθανε. Σέβομαι απόλυτα τις συνήθειες και τις επιθυμίες του αποθανόντα και προσπαθώ να πραγματοποιήσω το τελευταίο του όνειρο όσο πιο πιστά μπορώ», εξηγεί.

Αναφορικά με τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα δυτικά πρότυπα για τη νεκρώσιμη ακολουθία και σε αυτά της Αφρικής, ο 33χρονος δημιουργός υπογραμμίζει πως στη χώρα του, η ιδέα του θανάτου είναι πολύ διαφορετική, καθώς τη θέση της θλίψης και του πόνου παίρνει η χαρά.

«Πρόκειται για μια μεγάλη γιορτή όπου οι προσκεκλημένοι τρώνε, πίνουν και συζητούν. Η ποσότητα του γεύματος που προσφέρεται μαρτυρά τον πλούτο της εκάστοτε οικογένειας. Οι δικές μου δημιουργίες δίνουν μια ακόμη πιο εύθυμη νότα στην τελετή. Όσο πιο χρωματιστό και περίεργο είναι το φέρετρο, τόσο πιο ευχάριστο κλίμα δημιουργείται», τονίζει.

Φέρετρο σε σχήμα βιβλίου που ο Eric έφτιαξε για μια δασκάλα. 

Οι αντιδράσεις της εκκλησίας

Ωστόσο, δεν είναι λίγες ο φορές που η εκκλησία έχει αντιδράσει στον τρόπο που ο ίδιος και οι πελάτες του, αντιλαμβάνονται την έννοια της κηδείας. «Οι δημιουργίες μου δεν είναι ευρέως αποδεκτές από την εκκλησία. Στη δυτική Αφρική υπάρχουν πολλές θρησκευτικές κοινότητες και η καθεμιά προσεγγίζει με διαφορετικό τρόπο τη νεκρώσιμη ακολουθία. Αρκετά συχνά τα φέρετρά μου μένουν έξω από την εκκλησία ενώ μία φορά ο πάστορας ζήτησε δύο φέρετρα για την ίδια κηδεία. Ένα συμβατικό κι ένα που δημιούργησα εγώ έπειτα από παραγγελία της οικογένειας», αναφέρει ο στενός φίλος του Eric, Jean-Michel Rousset.

Φέρετρο σε σχήμα παπουτσιού.

Ο Εric πάντως, δεν θεωρεί τον εαυτό του ξυλουργό ή νεκροθάφτη, αλλά καλλιτέχνη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που αρκετά μουσεία και γκαλερί του δυτικού κόσμου, έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για τις δημιουργίες του. «Πρόσφατα μου ζητήθηκε από το Βρετανικό μουσείο να στείλω ένα δείγμα της δουλειάς μου, ενώ κατά καιρούς κάποια από τα έργα μου εκτέθηκαν στο μουσείο Quai Branly στο Παρίσι και στο ίδρυμα Vebrete στο Βέλγιο. Αρκετά συχνά με προσεγγίζουν συλλέκτες έργων τέχνης και γκαλερί ανά τον κόσμο προκειμένου να συνεργαστούμε. Τον περασμένο μήνα ήμουν προσκεκλημένος στην εβδομάδα σχεδιαστών στο Μιλάνο. Κάποιοι θεωρούν πως το φέρετρο δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κομμάτι ξύλο. Για εμένα όμως είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία που απαιτεί πολλή δουλειά, χρόνο και μεράκι ».

Μάλιστα, ο Eric δεν περιορίζει τη δραστηριότητά του στην αμιγώς αφρικανική αγορά αλλά επεκτείνει τις επιχειρηματικές του κινήσεις σε Ευρώπη και Αμερική. «Αυτή την περίοδο δέχθηκα μια παραγγελία από ένα ζευγάρι Δανών, οι οποίοι μου ζήτησαν να κατασκευάσω ένα φέρετρο σε σχήμα πιάνου ενώ ένας Αμερικανός παρήγγειλε ένα φέρετρο-μπύρα».

Αξίζει να επισημανθεί πως το κόστος των δημιουργιών του Eric κυμαίνεται από 600 έως 900 ευρώ όταν προορίζoνται για το εξωτερικό ενώ όταν πρόκειται να εκτεθούν σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί η τιμή ανεβαίνει επειδή τα υλικά πρέπει να είναι πιο ανθεκτικά και κατά συνέπεια, πιο ακριβά.

 

Ένα χωριό χωρίς…γονείς

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Κάπου ανάμεσα στη Λάρισα και τα Τρίκαλα υπάρχει ένα μικρό χωριό 5.000 κατοίκων, η ιστορία του οποίου μπορεί να περιγράψει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο όσα συμβαίνουν στη χώρα. Η Οιχαλία ή αλλιώς «το χωριό των Γερμανών» ή «το χωριό χωρίς γονείς» είναι ένας τόπος όπου τα περισσότερα παιδιά στερούνται τους γονείς τους λόγω του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος προς τις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τη θαλπωρή των γονιών τους, βασισμένα στη φροντίδα των παππούδων, έχουν πλέον ξεπεράσει τα εξήντα. Την ίδια ώρα, 550 οικογένειες έχουν φύγει στο εξωτερικό, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, και πολλές από αυτές τη βρήκαν, άνοιξαν τα δικά τους εστιατόρια, έφτιαξαν περιουσίες και άλλαξαν την εικόνα του χωριού, το οποίο δεν θυμίζει σε τίποτα την παραδοσιακή ελληνική ύπαιθρο.

Εικόνα

Πάντως, η μετανάστευση δεν είναι ένα φαινόμενο καινούργιο στην Οιχαλία. Όπως μου λέει η κυρία Ρούλα Σκανδάλη, διευθύντρια του σχολείου του χωριού, πρόκειται για μια «παράδοση» αρκετών χρόνων. «Οι κάτοικοι του χωριού από πολύ παλιά μετανάστευαν για μια καλύτερη ζωή. Μόλις έβγαζαν κάποια χρήματα, επέστρεφαν, αλλά τα τελευταία χρόνια και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης τα πράγματα δυσκόλεψαν και αναγκάστηκαν να πάρουν ξανά τον δρόμο της ξενιτιάς».

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ. Πόσο εύκολο είναι όμως για ένα παιδί να αποχωρίζεται τους γονείς του στην εφηβεία και να μεγαλώνει με τους παππούδες του; Η κυρία Σκανδάλη σχεδόν καθημερινά έρχεται αντιμέτωπη με δύσκολες καταστάσεις και δεν είναι λίγες οι φορές που καλείται να δώσει εκείνη την απάντηση σε ένα οικογενειακό δίλημμα. «Τα παιδιά ναι μεν θέλουν τους γονείς τους, αλλά έχουν συνηθίσει πλέον σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Δεν είναι καθόλου εύκολο για εκείνα να αποχωριστούν τις παρέες τους και να αρχίσουν μια νέα ζωή σε μια εντελώς ξένη για εκείνα χώρα», υπογραμμίζει.

Όπως  λέει, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις παιδιών που βάζουν τα κλάματα κάθε φορά που πρόκειται να επισκεφθούν τους γονείς τους στο εξωτερικό, προκειμένου να περάσουν μαζί τις γιορτές των Χριστουγέννων ή το Πάσχα. «Κλαίνε επειδή θα βρίσκονται μακριά από τους φίλους τους και δεν θα γιορτάσουν τα Χριστούγεννα όπως γιορτάζονται στο χωριό και όπως είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια», εξηγεί.

Μία από τις περιπτώσεις που τη σημάδεψαν και έμειναν χαραγμένες στη μνήμη της ήταν μιας μαθήτριας που τη ρωτούσε σε καθημερινή βάση αν έπρεπε να φύγει για τη Γερμανία, προκειμένου να ζει μαζί με τους γονείς της, ή να μείνει στο χωριό με τη γιαγιά και τους φίλους της. Το κορίτσι τελικά έφυγε στα μέσα της σχολικής χρονιάς, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον.

«Με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε μέρα και μου έλεγε πως δεν μπορεί να ζήσει στιγμή εκεί. Στο τέλος αποφάσισε να γυρίσει και με το που πάτησε το πόδι της στο χωριό, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να έρθει στο σχολείο», θυμάται η κυρία Σκανδάλη. Οσο για το αν θα πρέπει να παίρνει θέση σε τέτοιου είδους διλήμματα, είναι κάθετη: «Δεν μπορώ να πω σε κανένα παιδί τι να κάνει. Η απόφαση είναι δική του. Ξέρω πως το κενό της μητέρας είναι δυσαναπλήρωτο. Οταν πήγα στην Οιχαλία να διδάξω, ήξερα την κατάσταση που επικρατούσε στο χωριό, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα βρισκόμουν σε τέτοια θέση».

Εικόνα

Τα καλοδιατηρημένα κτήρια του χωριού αποδεικνύουν περίτρανα την οικονομική κατάσταση των Οιχαλιωτών.

Η Κλειώ και η ταινία της ζωής της

Εκτός από την επαφή που κρατά με τους μαθητές και τους παππούδες του χωριού, η κυρία Σκανδάλη, διευθύντρια του σχολείου στην Οιχαλία, μιλά σχεδόν σε καθημερινή βάση και με τους γονείς των παιδιών, που μπορεί να βρίσκονται αρκετά χιλιόμετρα μακριά, αλλά το μυαλό τους είναι μονίμως στο μικρό χωριό των Τρικάλων. Οπως επισημαίνει, εκείνο που προέχει για τους Οιχαλιώτες γονείς είναι να έχουν καλά παιδιά. «Το πρώτο πράγμα που με ρωτούν πάντα είναι το εξής: “Είναι καλό παιδί;” και ακολουθούν οι υπόλοιπες ερωτήσεις, που έχουν να κάνουν με την απόδοσή τους στο σχολείο», λέει. Ιδιαίτερα δύσκολη συναισθηματικά είναι για την ίδια η στιγμή που καλείται να ακούσει την απογοήτευση των γονιών σχετικά με την κατάσταση που τους ώθησε να φύγουν από την πατρίδα τους. «Δεν είναι εύκολο αυτό που περνούν οι άνθρωποι. Οταν μου εξηγούν πόσο πολύ αγαπούν το παιδί τους και πόσο λυπούνται που οι συνθήκες τούς ανάγκασαν να μεταναστεύσουν, δακρύζω», παραδέχεται και τονίζει πως όλοι οι Οιχαλιώτες σκοπεύουν να γυρίσουν στο χωριό τους: «Η Ελλάδα δεν έχει φύγει από μέσα τους. Τους λείπουν οι ανοιχτοί άνθρωποι, τα πανηγύρια και γενικότερα ο τρόπος ζωής του χωριού».

Εικόνα

Οι μαθητές του σχολείου με τους καθηγητές τους

Μόλις έναν χρόνο πριν, οι μαθητές του γυμνασίου του χωριού δημιούργησαν μια ταινία με τη βοήθεια των καθηγητών τους για να μιλήσουν σχετικά με τα προβλήματα και τα συναισθήματά τους. Η ταινία, που πραγματεύεται τη ζωή μιας μαθήτριας, της Κλειούς, η οποία ζει με τη γιαγιά της, καθώς οι γονείς της είναι μετανάστες στη Γερμανία, απέσπασε το πρώτο βραβείο της κατηγορίας της την περασμένη χρονιά και βραβεύτηκε από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Σκλάβοι για 18 δολάρια

Από την Κέλλυ Φαναριώτη 

Οι σκληροί αγώνες ολόκληρης της ανθρωπότητας για την κατάργηση της δουλείας, μετά από αιώνες βάναυσης και ακραίας εκμετάλλευσης, δεν κατόρθωσαν να εξαλείψουν το φαινόμενο. Αντιθέτως, σήμερα ο αριθμός των σύγχρονων σκλάβων πολλαπλασιάζεται φτάνοντας – σύμφωνα με την οργάνωση «Ελευθερώστε τους σκλάβους»- τα 27 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Όπως επισημαίνει η Αμερικανή φωτορεπόρτερ Liza Kristine, που τα τελευταία χρόνια έχει καταγράψει με τη φωτογραφική της μηχανή τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας σε περισσότερες από εκατό χώρες στον κόσμο, πρόκειται για αριθμό διπλάσιο από αυτόν των ανθρώπων που είχαν μετακινηθεί από την Αφρική κατά την διάρκεια της υπερατλαντικής διακίνησης σκλάβων.

Δεν έχει εισαχθεί τίτλος

Η Lisa Kristine

«Πριν από 150 χρόνια ένας σκλάβος γεωργίας κόστιζε τρεις φορές περισσότερο από το μέσο όρο του ετήσιου μισθού ενός Αμερικάνου. Δηλαδή 50.000 δολάρια με τη παρούσα αξία των χρημάτων. Παρόλα αυτά, σήμερα οικογένειες μπορούν να σκλαβωθούν για ολόκληρες γενεές για χρέη ύψους μόλις 18 δολαρίων. Η σκλαβιά είναι εμπόριο. Τα αγαθά που παράγονται από σκλάβους έχουν αξία, ενώ οι ίδιοι είναι αναλώσιμοι» δηλώνει.

«Στην πραγματικότητα», προσθέτει η κα. Κristine, « πρόκειται για ανθρώπους που έχουν εξαπατηθεί από ψεύτικες υποσχέσεις για μια καλή εκπαίδευση και μια καλύτερη δουλειά. Στην ουσία όμως, είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν χωρίς χρήματα, υπό την απειλή βίας και χωρίς καμία επιλογή διαφυγής».

Σύγχρονη βαρβαρότητα

Μέσα από το φωτογραφικό της φακό, έχει έρθει αντιμέτωπη με την κτηνωδία της σκλαβιάς χωρίς ωστόσο να μπορεί να αντιδράσει. Όπως εκμυστηρεύεται, σε πολλές αποστολές θέλησε να πάρει τους νεαρούς σκλάβους από τις περιοχές όπου δούλευαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και να τους επιστρέψει στις οικογένειές τους, απ’ όπου και είχαν απαχθεί.

«Κάποια στιγμή, βρέθηκα σε κλιβάνους τούβλων στην Ινδία. Οι νεαροί σκλάβοι ήταν πολύ βαριά ντυμένοι σε θερμοκρασία 54 βαθμών Κελσίου και δούλευαν σιωπηλά χωρίς διάλειμμα για φαγητό ή νερό επί 17 ώρες. Ένιωσα τόσο πολύ τον πόνο και τη σκληρότητα που αντιμετώπιζαν, που μου ήρθε αυθόρμητα να κλάψω. Ένας αμπολισιονιστής μου είπε αμέσως «Λίζα μην το κάνεις, όχι εδώ». Μου εξήγησε πως τέτοιοι συναισθηματισμοί ήταν επικίνδυνοι σ ένα τέτοιο μέρος, όχι τόσο για εμένα, αλλά για τα παιδιά. Δεν μπορούσα ούτε να τους δώσω χρήματα, ούτε να τους πάρω από εκεί. Οποιαδήποτε τέτοια κίνηση θα έθετε σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο τα παιδιά και θα τους δημιουργούσα επιπλέον προβλήματα απ’ όσα ήδη είχαν».

Μια εξίσου συγκλονιστική εμπειρία βίωσε στη λίμνη Βόλτα στη Γκάνα, τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη παγκοσμίως όπου περίπου 4.000 παιδιά ψαρεύουν ατελείωτες ώρες και πολλά από αυτά πνίγονται διότι δεν γνωρίζουν κολύμπι. « Τα πολύ λεπτά κλαδιά των δέντρων που είναι βυθισμένα στη λίμνη συνήθως μαγκώνουν τα δίχτυα του ψαρέματος με αποτέλεσμα τα παιδιά να ρίχνονται στο νερό ώστε να τα ξεμπλέξουν. Πολλά απ’ αυτά πνίγονται», αποκαλύπτει.

Μικροί ψαράδες στη λίμνη Βόλτα στη Γκάνα.Τους συνάντησε στις 5 το πρωί, την ώρα που κουβαλούσαν τα τελευταία τους ψάρια. Όταν τα δίχτυα είναι γεμάτα, ζυγίζουν τέσσερις τόνους

Πάντως, στόχος της Kristine, είναι μέσα από τις φωτογραφίες της να προκαλέσει συγκίνηση στην κοινή γνώμη, προκειμένου να επηρεάσει ανθρώπους ανεξαρτήτως χρώματος και εθνικότητας. Οι εικόνες που τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει καταγράψει με τη φωτογραφική της μηχανή ελπίζει να «ξυπνήσουν μια δύναμη, σε όσους τις κοιτούν κι η δύναμη αυτή με τη σειρά της, να ανάψει μια φωτιά που θα ρίξει φως στη σκλαβιά, επειδή χωρίς αυτό το φως το κτήνος της σκλαβιάς θα εξακολουθεί να ζει στις σκιές».

Δύο αδέρφια στο Νεπάλ κουβαλούν μεγάλες πλάκες σχιστόλιθου, τις οποίες σηκώνουν από το κεφάλι τους με σχοινί.

«Ελευθερώστε τους σκλάβους»

Κεντρικό ρόλο στην αντιμετώπιση της μάστιγας της σύγχρονης σκλαβιάς, παίζει η οργάνωση «Free the Slaves», που μόνο το 2012, έχει καταφέρει να βοηθήσει στην απελευθέρωση περισσότερων από 1.750 ανθρώπων.

«Έχουμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου σε παγκόσμιο επίπεδο από το 2000, ενημερώνοντας τον κόσμο πως δυστυχώς η δουλεία υφίσταται ακόμη. Ενημερώσαμε κυβερνήσεις, παγκόσμιους οργανισμούς και θρησκευτικές οργανώσεις ενώ καταφέραμε να αναθεωρήσουμε νόμους σε είκοσι έθνη και να επιδράσουμε σε τέσσερις πράξεις του αμερικάνικου κογκρέσου», μου λέει ο διευθυντής της οργάνωσης Terry FitzPatrick.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η καταπολέμηση του σύγχρονου δουλεμπορίου είναι εφικτή μόνο αν οι μεγάλες επιχειρήσεις ξεκινήσουν την προώθηση της φιλοσοφίας του δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου που δεν προκύπτει από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οι καταναλωτές θα πρέπει με τη σειρά τους να απαιτήσουν μια ηθική και υπεύθυνη κατανάλωση που θα αφορά προϊόντα που προέρχονται από μικρούς παραγωγούς από φτωχές χώρες. Επιπλέον, όπως διευκρινίζει ο κ FrizPatrick, οι πολίτες να συμμετέχουν σε εκστρατείες ενημέρωσης και προγράμματα εκπαίδευσης που προωθούν τις αξίες μιας εναλλακτικής, δίκαιης οικονομίας και υπεύθυνης κατανάλωσης. «Πρέπει συλλογικά αλλά και ο καθένας ατομικά να δράσουμε. Η δουλεία είναι παντού παράνομη κι όμως υφίσταται παντού», καταλήγει.

Ο μικρός Κofi είναι ένα από τα πολλά παιδιά που κατάφερε να ελευθερωθεί με τη βοήθεια της οργάνωσης «Free the Slaves» και να ζήσει ξανά με την οικογένειά του. 

 

Sexting: Ο νέος τρόπος ερωτικής επικοινωνίας ή…ακόμη μία εξάρτηση;

Από την Κέλλυ Φαναριώτη

Η έλευση των λεγόμενων «έξυπνων τηλεφώνων» στην καθημερινότητά μας, οδήγησε το διαδικτυακό σεξ σε άλλο επίπεδο. Κι αυτό γιατί πλέον δε χρειάζεται κάποιος να βρίσκεται μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του, να ανοίξει την κάμερα (web cam) και να ανταλλάξει βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου, όπως γινόταν παλιότερα. Πλέον, οι κάτοχοι των smartphones έχουν τη δυνατότητα να στείλουν «πονηρά» μηνύματα στο αντικείμενο του πόθου τους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας το επιθυμούν.

Έτσι, άνθρωποι όλων των ηλικιών και εισοδημάτων, επιδίδονται με τη βοήθεια των τηλεφώνων τους και των διάφορων διαδικτυακών εφαρμογών στο sexting – ο όρος προστέθηκε επίσημα το 2004 στο λεξικό της Οξφόρδης– από το σπίτι τους, το αυτοκίνητο αλλά και από το χώρο εργασίας τους. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του πρώην γερουσιαστή Άντονι Βάινερ που αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη Γερουσία επειδή έστελνε τολμηρές φωτογραφίες του σε διάφορες γυναίκες που γνώριζε στο διαδίκτυο.

Τι λένε οι χρήστες

Εκείνοι που ηλικιακά δεν πρόλαβαν κατά την εφηβεία τους την ηλεκτρονική επανάσταση των έξυπνων συσκευών, αλλά πέρασαν τα νεανικά τους χρόνια λίγο πιο ανέμελα, φαίνεται να διευκολύνονται με τη νέα ψηφιακή εποχή. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 37χρονου Νίκου που ξεκίνησε το sexting από την ηλικία των 14 ετών.

«To sexting για μένα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας, μια δραστηριότητα που μας χάρισε η τεχνολογία. Κάποτε είχαμε τη δυνατότητα επικοινωνίας μόνο με το σταθερό τηλέφωνο. Τη φαντασίωση μας δε γινόταν να την μοιραστούμε.Επιπλέον, οι σελίδες που υπήρχαν παλιότερα με περιεχόμενο για ανήλικους ήταν πολύ περιορισμένες, συνήθως χρειαζόταν πιστωτική κάρτα και ο υπολογιστής ήταν στο σαλόνι. Πλέον όλα είναι πιο απλά».

Ωστόσο, η αποστολή αισθησιακών φωτογραφιών μέσω διαδικτύου ελλοχεύει πολλούς κινδύνους καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που η διαρροή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδήγησε ακόμη και στην αυτοκτονία τα θύματα.

«Δυστυχώς, η τακτική αυτή δύσκολα μπορεί να περιοριστεί. Αλλά το όλο ζήτημα έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο καθένας διαλέγει το άτομο που κάνει το οτιδήποτε μαζί του. Το να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη είναι πολύ σημαντικό, αλλά βλέπουμε πως αυτή προδίδεται πολλές φορές και σε όρια εξευτελισμού. Αν υπάρχει η παραμικρή ανασφάλεια ή εντοπιστούν για παράδειγμα άσχημες συμπεριφορές προς άλλους, τότε είναι πολύ πιθανό να υπάρξει αυτή η συμπεριφορά και απέναντι μας. Ιδίως τη στιγμή ενός καυγά ή χωρισμού», επισημαίνει.

Ανάλογη είναι και η άποψη της βραβευμένης πρωταγωνίστριας ερωτικών ταινιών Inna Innaki, η οποία δέχεται σε καθημερινή βάση δεκάδες τέτοια μηνύματα στα προφίλ της στα social media.

Η βραβευμένη πορνοστάρ Inna Innaki

«Μου στέλνουν πολλά τέτοια μηνύματα, τα οποία δεν προλαβαίνω να ανοίξω και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι μανία είναι αυτή. Όταν πληρώνεσαι από αυτό το πράγμα, ok, είναι κατανοητό.  Aλλά όταν δεν είναι επαγγελματικό τι περιμένουν; Ότι θα δω τις φωτογραφίες τους και θα ερεθιστώ; Γίνεται το αντίθετο! Γενικότερα πάντως, χρειάζεται προσοχή. Είναι ανόητο να διαρρέουν οι φωτογραφίες μετά από χωρισμό αλλά δυστυχώς συμβαίνει. Θα πρέπει λοιπόν σε περίπτωση βίντεο ή φωτογραφίας να μη φαίνεται το πρόσωπο. Πρέπει να έχουμε αρκετή εμπιστοσύνη στο άτομο με το οποίο επιλέγουμε να μοιραστούμε το οτιδήποτε».

Εθισμός

Αναμφισβήτητα, τις τελευταίες δεκαετίες η σεξουαλικότητα έχει «ανοιχθεί» πολύ στην κοινωνία και αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή θέματα συζήτησης σε παρέες κάθε ηλικίας. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ο κίνδυνος εθισμού είναι υπαρκτός και μάλιστα σε άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση και επιρρεπή σε εξαρτήσεις.

«Η εξάρτηση από ουσίες και αλκοόλ αλλά και η παρουσία μιας νευρωτικής, ανασφαλούς και αγχώδους προσωπικότητας, είναι το γόνιμο έδαφος που χρειάζεται για την εμφάνιση τέτοιων μοτίβων συμπεριφοράς. Αν το δούμε από κοινωνικής σκοπιάς, θα λέγαμε ότι πιο ευάλωτοι σ’έναν τέτοιου είδους εθισμό είναι οι άνδρες, οι έφηβοι και τα μοναχικά άτομα με περιορισμένο κοινωνικό δίκτυο», υπογραμμίζει ο ψυχίατρος και πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, δρ. Θάνος Ασκητής.

Sexting και ηλικιωμένοι

Πάντως, σύμφωνα με έρευνες, φαίνεται ότι sexting δεν είναι ένα «σπορ» μόνο για έφηβους και νέους αλλά το έχουν βάλει για τα καλά στη ζωή τους και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι. Όπως αναφέρει μάλιστα η ψυχίατρος Μαρία Καρυτινού, οι ενήλικες είτε παντρεμένοι είτε ελεύθεροι, κάνουν sexting κυρίως με τους συντρόφους τους για να ανανεώσουν την σχέση και για να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στην σεξουαλικότητα, κάτι που εκφράζεται μέσα από την απόσταση ασφαλείας που εξασφαλίζει η οθόνη ενός κινητού η υπολογιστή.

«Το αν είναι καλό η όχι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι να κάνουν sexting, εξαρτάται από τον λόγο που το κάνουν, το βαθμό που το κάνουν, την επίγνωση που έχουν και την προστασία την οποία λαμβάνουν. Οι κίνδυνοι είναι οι ίδιοι είτε είσαι ανήλικος, ενήλικος είτε ακόμα και ηλικιωμένος», τονίζει.

Από την πλευρά του ο κ. Ασκητής υποστηρίζει πως κάθε πρακτική, είτε νέα, είτε παλιά, η οποία μπορεί να διατηρήσει το πάθος σε ένα ζευγάρι που έχει διανύσει αρκετά χρόνια κοινής πορείας, είναι ευπρόσδεκτη και αποδεκτή. «Εξάλλου, η τεχνολογική εξέλιξη και η διάδοση των ψηφιακών μέσων, έχει επιτρέψει σε ανθρώπους όλων των ηλικιών να γίνουν επιδέξιοι χρήστες τους. Οτιδήποτε ερεθίζει δύο συντρόφους στο ερωτικό παιχνίδι είναι θετικό και αποδεκτό, υπό την προϋπόθεση πάντα να είναι αμοιβαία αποδεκτό και διασκεδαστικό».